YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 12 : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7302 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

11



พอวาเข้าเรียนช่วงบ่ายพร้อมความคิดมากมายที่วิ่งวนภายในหัวสมอง คราวนี้เขาเลือกที่จะนั่งเว้นระยะห่างออกมาจากที่เดิมอีกสองแถวแล้วใช้นิ้วเคาะกับโต๊ะเป็นจังหวะเพื่อรออาจารย์ ในขณะที่หูก็ได้ยินเสียงซุบซิบข่าวบันเทิงจากแก๊งเจนแว่วๆ เป็นระยะ ตั้งแต่ที่พอวาย้ายตัวเองออกมาก็ไม่มีปฏิกิริยาจากคนพวกนั้นเลยสักนิด ราวกับว่าขาดเขาไปแล้วกลุ่มของพวกหล่อนจะดูดีขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องมีเขาให้ดูเสียชื่อลูกหลานไฮโซ


เด็กหนุ่มนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองเงียบๆ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงสะกิดที่บริเวณหัวไหล่ พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นภูผานั่นเอง


“ไง ข้างๆ ว่างไหม ขอนั่งด้วยคน” ยังไม่ทันที่พอวาลจะส่งเสียงออกไป ร่างเล็กๆ ของเจ้าตัวก็ชิงนั่งลงก่อน แล้วหันมาฉีกยิ้มให้เขาเสียกว้าง


โอ๊ะ


“ปากนายเหมือนรูปหัวใจเลย”


“ดูดีใช่ไหมล่ะ” นอกจากจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ภูผายังสามารถยกยอตัวเองต่อได้โดยที่ไม่ได้กระดากอายเลยสักนิดกับคำพูดของตัวเอง เป็นพอวาเองที่ต้องหลุดยิ้มออกมาแทนเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแอบหลงตัวเองเหมือนกัน


“อืม”


“แล้วเลิกคลาสเสร็จจะไปที่ห้องประชุมเลยหรือเปล่า”


“อื้อ ไปเลย ทำไมเหรอ?”


“งั้นฉันไปด้วย.....ไม่ต้องมาทำหน้าตกใจ”


เด็กทุนหน้าหวานได้แต่พูดไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเข้าหาเขาก่อนแถมอีกฝ่ายยังเป็นถึงลูกคนใหญ่คนโต แล้วยังจะทำตัวราวกับสนิทสนมถึงขนาดยื่นมือมาบีบแก้มเขาจนรู้สึกเจ็บแบบนี้อีก ดวงตากลมโตเลยได้แต่ตวัดสายตาใส่คนข้างๆ อย่างเคืองๆ


แต่ก่อนที่ภูผาจะได้แกล้งพอวาไปมากกว่านี้ ร่างของเจนก็เดินฉีกยิ้มกอดอกเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะที่พวกเขาสองคนนั่ง ก่อนหล่อนจะเบนใบหน้าไปทางอดีตคนที่พยายามเกาะในกลุ่มด้วยอย่างเด็กทุน


“ได้เพื่อนใหม่ก็ลืมเพื่อนเก่าเลยนะวา”


คนถูกทักเลือกที่จะไม่สนใจ แล้วแสร้งมองตรงไปข้างหน้าราวกับไม่เห็นร่างของหญิงสาวจนคนที่เข้ามาหาเรื่องรู้สึกหน้าเสียที่โดนเมินแบบนี้


“นี่”


“....”


ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่แต่งแต้มให้ดูอ่อนหวานเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมสวยด้วยอายไลน์เนอร์กวาดตามองใบหน้าของคนที่เคยอยู่ในกลุ่มเวลาทำงานก่อนจะสะดุดเข้ากับนาฬิกาเรือนสวยที่อยู่บนข้อมือของอีกฝ่าย จากนั้นเจ้าหล่อนก็ถือวิสาสะจับแขนข้างนั้นของพอวาขึ้นมาจนเด็กหนุ่มตกใจ


“จะทำอะไร ปล่อย” พอวาพูดเสียงเรียบพลางจ้องทีท่าของเจนที่กำลังกวาดตามองนาฬิกาอย่างสำรวจด้วยความไม่พอใจ


“ไปเอามาจากไหนน่ะ”


ไม่ยอมให้ของขวัญชิ้นแรกของเสี่ยต้องโดนมือของผู้หญิงคนนี้แตะต้องพอวาก็กระชากแขนตัวเองกลับมากอดอกไว้ไม่ให้เธอได้เห็นอีก


“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”


“นี่!”


“หึหึ” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากภูผาที่นั่งมองเหตุการณ์อย่างเพลิดเพลิน ไม่คิดว่าคนที่ดูหงิมๆ แบบพอวาจะรู้จักต่อปากต่อคำกับเขาด้วยเหมือนกัน แถมยังรู้จักไล่ยัยนี่ออกไปซะด้วย “กลับไปนั่งที่เถอะเจน อาจารย์เข้าห้องแล้วนะ”


เมื่อทำอะไรไม่ได้อีกต่อไป เจนจึงสะบัดหน้าเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองโดยมีเพื่อนรอบข้างรอซักไซ้เรื่องราวทั้งหมดอยู่ หลังจากนั้นพอวาก็ได้ยินเสียงนินทาถึงที่มาของนาฬิกาดังขึ้นราวกับจงใจให้ได้ยินก่อนเสียงจะเงียบหายไป


“ไปขโมยมาเหรอ นาฬิกาน่ะ”


ดวงตากลมโตที่ฉายแววหงุดหงิดจากเรื่องที่ได้ยินตวัดหันไปมองคนถามอย่างรวดเร็ว ซึ่งภูผาก็ทำแค่พยักพเยิดหน้าไปทางข้อมือซ้ายของเขา


“เปล่านะ”


“ก็แค่นั้น จะไปสนใจทำไมถ้ามันเป็นของนายแล้วก็ได้มาอย่างถูกต้องจริงๆ” พูดประโยคเท่ๆ จบ ภูผาก็หันไปสนใจสไลด์หน้าห้องต่อโดยไม่หันมามองใบหน้าหวานของพอวาที่กำลังมองคนตัวเล็กกว่าด้วยความรู้สึกทั้งขอบคุณและสบายใจ





พอวานั่งรอคนรถเป็นเพื่อนภูผาที่บริเวณโต๊ะม้าหินหลังจากประชุมงานเพื่อสรุปรายละเอียดทั้งหมดในวันนี้เสร็จ


บรรยากาศเวลานี้ของคณะแทบจะร้างผู้คน ยิ่งดูเวลาว่ารอมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววที่จะมีรถยนต์สักคันปรากฏขึ้นสักทีพอวาก็เริ่มจะกระสับกะส่ายขึ้นมาบ้าง


“จะกลับก่อนก็ได้นะ”


“ไม่เป็นไร รอได้” ถึงในใจจะเห็นด้วยแค่ไหนก็เถอะ แต่จะปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งรอเพียงลำพังแบบนี้ก็ดูจะแล้งน้ำใจไปสักหน่อย เพราะยังไงเขาเองก็มีพี่อินทัชที่จอดรถรอคอยอยู่แล้ว


“ทำไมถึงเลิกคบกับพวกเจนล่ะ” คิ้วสวยเลิกคิ้วก่อนจะร้องหือเบาๆ ในลำคอกับคำถามที่อยู่ดีๆ ก็พุ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จริงสินะ ปกติกลุ่มของเจนก็เด่นอยู่แล้ว แถมเขายังเป็นผู้ชายคนเดียวในนั้นอีก


“โดนเหล้าสาดให้ตื่นมั้ง” พอวาเงียบไปสักพักหนึ่งหลังจากพูดจบ ก่อนเสียงนุ่มทุ้มจะเอ่ยขึ้นอีกรอบแผ่วเบาเหมือนกับกำลังพูดกับตัวเองมากกว่า “จนแล้วแกล้งรวยมันก็ลำบากแบบนี้แหละ”


เพราะทำตัวเองล้วนๆ พอวาเลยไม่อยากจะเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้อีกฝ่ายที่พึ่งรู้จักได้ไม่กี่วันฟัง เป็นเขาเองที่อยากจะอยู่ในสังคมของคนพวกนั้น แถมยังขาดสติไม่รู้จักยั้งคิดทำเรื่องที่เกินกำลังของตัวเองออกไปจนส่งผลมาถึงทุกวันนี้


คนรวยแกล้งจนมันสบาย แต่คนจนที่แกล้งรวยนี่สิ...ลำบาก


พอวาสัมผัสประโยคที่ว่ามาแล้วด้วยตัวเอง


แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเลย อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาได้เจอเสี่ย แม้ครั้งแรกอาจไม่ใช่เหตุการณ์ที่พอวาต้องการสักเท่าไหร่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าในปัจจุบันเขารู้สึกดีกับอีกฝ่ายและอาจกลายเป็นชอบไปแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ยอมขนาดนี้


จมอยู่กับความคิดตัวเองได้สักพัก เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ภูผาเอียงหน้าไปมองรถคันที่กำลังแล่นเข้ามาแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อดูให้แน่ใจก่อน


“รถมาแล้ว นายกลับยังไงน่ะ”


“เดี๋ยวพี่ที่รู้จักมารับ ตอนนี้ใกล้ถึงแล้วนายกลับไปก่อนเถอะ”


“เอางั้นเหรอ งั้นไปล่ะนะ เจอกันพรุ่งนี้”


“อืม บาย” หลังจากรถยนต์ของลูกชายนักการเมืองหายลับไป พอวาก็กดส่งข้อความไปหาคนสนิทของเสี่ยที่คอยตามรับตามส่งอยู่ทุกวันทันที นั่งรอเพียงไม่ถึงนาที รถยนต์สีดำที่แสนคุ้นเคยก็ค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดลงด้านหน้าอย่างนุ่มนวลพร้อมคนขับที่รีบเปิดประตูแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งอ้อมมาเปิดประตูทางด้านหลังให้


“คราวหลังไม่ต้องทำก็ได้ครับ ผมบอกหลายรอบแล้วนะ” พอวาดุออกไปเสียงเข้มๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อินทัชระคายเคืองแต่อย่างใด


“ผมเห็นว่าไม่มีคน คุณพอวาไม่ต้องกังวลหรอกครับ”


“ถึงไม่มีคนก็ไม่ต้องทำก็ได้ครับ”


เพราะเคยบอกอีกฝ่ายเอาไว้ว่าหากมีคนอยู่เยอะ ไม่ต้องทำอะไรประเจิดประเจ้อแบบนี้ แต่พอวาคงจะผิดเองที่บอกอีกฝ่ายไม่หมด เพราะก่อนหน้าช่วงเวลาที่พี่อินทัชคอยรับส่งก็มักเป็นช่วงที่มีผู้คนอยู่เยอะ พอวาเลยได้เปิดปิดประตูลงเองตลอด


เด็กหน้าหวานขี้เกียจจะเถียงกับอีกฝ่ายต่อเลยยอมเข้าไปนั่งในรถดีๆ จากนั้นก็เอ่ยถามเรื่องเมื่อเช้าอีกครั้งเมื่อเห็นว่ากำลังจะพ้นเขตสถานศึกษาออกไป


“เสี่ยว่ายังไงบ้างครับ?”


“คุณพอวาคงต้องรออีกประมาณสองสามวันแล้วล่ะครับถึงจะได้พบเสี่ย เพราะเสี่ยพึ่งจะขึ้นเครื่องไปฮ่องกงเมื่อตอนบ่ายนี้เอง”


“อะไรนะครับ” เด็กหนุ่มแทบร้องเสียงหลง ไปฮ่องกง? ไปกะทันหันแบบนี้เลยหรือ


“งานด่วนเหรอครับ”


“เปล่าหรอกครับ ไปงานเปิดตัวโรงแรมของคู่ค้าที่เป็นเพื่อนสมัยมัธยม” งั้นแสดงว่าต้องมีกำหนดการณ์ล่วงหน้าอยู่แล้ว...


พอวาปิดปากนั่งนิ่งไป ไม่รู้ทำไมถึงเกิดความรู้สึกน้อยใจได้มากเท่านี้ ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก็นอนอยู่กับเขา แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่บอกอะไรให้เขารู้เลยล่ะ


“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” อินทัชเอ่ยถามคนที่อยู่ดีๆ ก็เงียบไป ก่อนจะแอบเหลือบตามองสีหน้าของพอวาผ่านกระจก


“เปล่า”


“งั้นผมไปส่งที่คอนโดนะครับ”


“คำสั่งของเสี่ย?” คนที่ทำหน้าที่ขับรถฟังน้ำเสียงที่แฝงความประชดประชันในนั้นของเด็กหนุ่มออก แล้วจึงตอบออกไปตามความจริง


“ครับ เสี่ยให้คุณพอวาไปพักที่คอนโด”


“ไม่ไปได้ไหมครับ ผมขอนอนที่หอได้ไหม” ในเวลานี้เขาไม่อยากที่จะเข้าไปในคอนโดนั้นเลยจริงๆ มันเป็นความรู้สึกอึดอัดใจแปลกๆ เพราะทุกครั้งที่ไป นั่นหมายความว่าเขาจะได้เจออีกฝ่าย แต่มันไม่ใช่กับในคืนนี้ที่พอวาต้องอยู่ในนั้นแต่เพียงลำพัง


“ผมว่า....คุณพอวาน่าจะรู้คำตอบนะครับ” อินทัชแอบดูท่าทางคนของเจ้านายอีกครั้ง แล้วอมยิ้มออกมานิดๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูโกรธนายเขาอยู่ไม่เบา


เขาแค่บอกว่าหากอยากพบตัวต้องรออีกสองสามวัน แต่ไม่ได้หมายถึงเสียงหรือวิดีโอคอลที่เจ้านายของเขาก็กำลังนั่งรอให้เด็กหนุ่มกลับไปถึงคอนโดอยู่ตามที่แจ๊คสันส่งข้อความเร่งมานี่นา






ฮ่องกง 19.30น.


ร้าน otto mezzo เป็นร้านที่ถูกใช้เป็นสถานที่นัดเจอกันระหว่างเสี่ยหนุ่มกับหุ้นส่วนทางธุรกิจที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสมัยมัธยม ร่างสูงใหญ่กับใบหน้าที่หล่อเหลาโดดเด่นเรียกสายตาให้คนรอบข้างต้องแอบมองดูได้ไม่ยาก ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยให้กับเฉินกวานซีที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าแล้วค่อยหันไปมองแขกอีกคนที่ไม่คุ้นเคย


“ไง ไม่เจอกันนานสบายดีไหมวะ” ภาษาจีนกวางตุ้งถูกส่งมาทักทาย เพียงแค่ฟังน้ำเสียงของเจ้าตัวก็เดาได้ไม่ยากว่าเป็นหนุ่มเจ้าสำราญคนหนึ่ง อิทธิพลตอบอืมในลำคอแล้วนั่งลงบนเก้าอี้


“ยินดีด้วยแล้วกัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกไปเป็นภาษาเดียวกัน ก่อนจะส่งสายตาให้คุณชายตระกูลเฉินอธิบายเรื่องคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกมา


“โทษทีที่ไม่ได้บอกว่ามีคนอื่นมาด้วย นี่เจียจิ้งลูกพี่ลูกน้องฉันเอง”


“สวัสดีฮะ” คนที่ชื่อเจียจิ้งยิ้มสดใสขณะที่เอ่ยทักทายเพื่อนพี่ชาย ดวงตาคู่กลมของคนที่เด็กที่สุดในโต๊ะจ้องมองสำรวจใบหน้าของเสี่ยหนุ่มอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันหน้าไปส่งยิ้มน้อยๆ ให้กับญาติผู้พี่


“เรียกมันว่าเฮียก็ได้ ได้ใช่ไหมวะ?”เฉินกวานซีว่าจบแล้วค่อยหันไปหาอนุญาตเจ้าของชื่อ คนถูกถามพยักหน้ารับ ดูท่าว่าธุระที่คุณชายเฉินจะอยากคุยกับเขาด้วยในคืนนี้คงเป็นเรื่องญาติผู้น้องของเจ้าตัว


ชายหนุ่มรู้สึกตัวตั้งแต่แรกแล้วว่ามีสายตาของเด็กหนุ่มที่นั่งตรงข้ามจ้องมองมา เขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วยได้ง่ายเสียหน่อย ใบหน้าและดวงตาคมกริบของคนเป็นเสี่ยจึงเบนไปจ้องหน้าเด็กเจียจิ้งอย่างเปิดเผยจนอีกฝ่ายต้องก้มหน้าหลบลง


ด้านกวานซีที่เห็นว่าเพื่อนสนิทได้ทำให้ลูกพี่ลูกน้องของเขาอายจนไม่กล้าสบตาด้วยก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเรียกให้อาหารที่สั่งไปก่อนหน้าเริ่มทยอยมาเสิร์ฟได้


“อาจิ้งสนใจอยากจะไปเที่ยวแล้วก็เรียนซัมเมอร์ที่ไทย พอแนะนำบ้างได้ไหมวะ” แน่นอนว่าเสี่ยอิทธิพลอยากจะถอนหายใจออกมาแรงๆ กับประเด็นนี้เหลือเกิน เฉินกวานซีเห็นเขาเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนหรือยังไง


“ค้นเอาในเน็ตก็ได้มั้งเรื่องแค่นี้” น้ำเสียงของเสี่ยดูติดตลกแต่ใบหน้าไม่ได้ดูสนุกไปด้วยเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะเปลี่ยนเสียงถามเป็นจริงจังขึ้นเหมือนกับกำลังสนใจเรื่องที่ว่าอยู่ “เรียนอะไรล่ะ”


“ทำอาหารครับ ผมอยากลองเรียนทำอาหารไทยดู” เจียจิ้งส่งยิ้มหวานตบท้าย ทว่ามุมปากของคนเป็นเสี่ยกลับยกยิ้มขึ้นคล้ายกับกำลังได้ยินเรื่องตลก


“จะให้ลูกน้องฉันดูให้น้องนายแล้วกัน”


“ขอบคุณมากๆ นะฮะเฮีย”






อี้เดินตามแผ่นหลังของเจ้านายที่ดูหงุดหงิดตั้งแต่จบมื้ออาหารค่ำวันนี้เงียบๆ เข้าสู่โรงแรมที่พัก ดวงตาเรียวรีของมื้อซ้ายคอยสังเกตสีหน้าของเสี่ยขณะที่อยู่ในลิฟต์ ก่อนเสียงทุ้มต่ำของเจ้านายจะดังขึ้น


“ไปจัดการเรื่องโรงเรียนนั่นด้วย”


“ครับ”


อิทธิพลยกมือขึ้นคลายเนคไทออก แล้วปลดกระดุมเสื้อลงมาสองเม็ด บทสนทนาก่อนหน้านี้ทำเอาเขารู้สึกเสียอารมณ์จนอยากจะลุกกลับตั้งแต่สิบห้านาทีแรก หากไม่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นคู่ค้าที่ต้องร่วมมือกันทางธุรกิจอีกนาน เขาคงไม่ไว้หน้าเฉินกวานซีขนาดนี้


แค่บินมาดูงานเปิดโรงแรมเด็กๆ แบบนี้เขาก็ว่ามากพอแล้ว นี่อีกฝ่ายถึงขั้นฝากฝังเจียจิ้งไว้กับเขาอีกหากญาติผู้น้องตัดสินใจไปซัมเมอร์ที่ไทย


นี่มันเห็นว่าเขาเปิดเนอสเซอรี่รับเลี้ยงเด็กหรือไง


แต่ต่อให้หงุดหงิดแค่ไหน ใบหน้าของชายหนุ่มตอนที่รับฟังประโยคขอร้องแกมบังคับนั้นก็ยังเจือรอยยิ้มเบาบางไว้


“เสี่ยยังอนุญาตให้คุณพอวาคุยด้วยอยู่ไหมครับ?” เมื่อประตูห้องพักของเจ้านายกำลังจะปิด เสียงของอี้ก็เอ่ยถามขึ้นเรียบๆ ไม่รู้ว่าในเวลานี้เสี่ยยังอยากที่จะคุยกับใครอีกอยู่ไหม มือซ้ายนึกสงสารนายขึ้นมา ตั้งแต่เช้าก็ต้องรีบจัดการงานที่เหลือให้เรียบร้อย ระหว่างอยู่บนเครื่องก็ยังมีงานให้ทำต่อ คิดดูแล้ววันนี้เสี่ยพึ่งจะได้ลามือจากกองงานแค่ช่วงออกไปดินเนอร์กับคุณเฉินเท่านั้น แต่ดูจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อาหารมื้อค่ำวันนี้คงเป็นเรื่องที่ทำให้เจ้านายเหนื่อยมากที่สุด


“ตอนนี้กี่โมงแล้ว”


“สามทุ่มครึ่งครับ” เพราะเวลาห่างกันประมาณ 1ชั่วโมง ชายหนุ่มที่ยังเห็นว่าไม่ได้ดึกมากนักประกอบกับรู้สึกอยากเห็นหน้าหวานๆ ของเด็กคนนั้นดูเผื่อจะรู้สึกดีขึ้นเลยออกปากอนุญาตง่ายๆ “ฉันจะรออยู่ในห้องแล้วกัน” ว่าจบก็เดินหายลับเข้าไปยังด้านใน ปล่อยให้อี้เป็นคนจัดการเรื่องที่เหลือต่อ






ด้านพอวาที่กำลังเดินเข้าห้องบนคอนโดของคนเจ้าเล่ห์ก็ถูกเสียงเรียกของอินทัชที่เดินตามมาส่งคนของเจ้านายให้ถึงที่หมายร้องทักขึ้นก่อนที่เด็กหนุ่มจะเปิดประตูเข้าไป


“คุณพอวาครับ”


เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาดังๆ ใบหน้าหวานหันมามองพร้อมส่งสายตาราวกับกำลังถามว่ามีอะไรอีกล่ะ? ใส่พี่เลี้ยงผิวเข้ม “เสี่ยรอคุยกับคุณพอวาอยู่ เปิดโทรศัพท์ที่อยู่วางบนเตียงใช้งานได้เลยนะครับ”


“หืออ” เด็กหน้าหวานร้องครางในลำคออย่างแปลกใจ แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อยจ้องมองดวงตาของอินทัชเหมือนกำลังจับผิดอยู่ เพราะไม่เคยมีทั้งเบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางการติดต่ออย่างอื่นของชายหนุ่มเลย เวลาจะติดต่อทีก็ต้องผ่านทางลูกน้องของอีกฝ่าย พอวาจึงคิดว่ากำลังถูกล้อเล่นอยู่


“ทำไมจ้องเหมือนผมกำลังโกหกอยู่ล่ะครับ ถ้าคุณพอวาไม่เชื่อลองเข้าไปก็จะรู้เอง”


“ก็มันไม่น่าเชื่อจริงๆ นี่”


“ครับๆ งั้นเอาเป็นว่าเสี่ยกำลังรออยู่ อย่าปล่อยให้เจ้านายผมรอนานดีกว่านะครับ” พูดจบก็ผายมือเชิญคนของเจ้านายให้เข้าห้อง พอเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี อินทัชจึงค่อยล่าถอยมาพร้อมกับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาพิมพ์ส่งข้อความรายงานความเรียบร้อยไปให้คนที่อยู่ฮ่องกง


หลังจากประตูปิดลง พอวาก็รีบถอดรองเท้าแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องนอนเพื่อดูว่าจะมีโทรศัพท์อยู่บนเตียงอย่างที่อินทัชบอกจริงหรือเปล่า


และเขาก็พบว่าเป็นความจริง


พอวาลองกดเข้าไปที่รายชื่อผู้ติดต่ออย่างตื่นเต้น แต่พอเห็นว่าทุกอย่างว่างเปล่าใบหน้าหวานก็หมองลงแล้วจิ๊ปากออกมา   


นี่เขากำลังโดนแกล้งอยู่หรือยังไง


ความหงุดหงิดที่เย็นลงตั้งแต่ได้นั่งเงียบๆ บนรถเริ่มจะกลับมาอีกรอบหนึ่ง เขาถอนหายใจแล้ววางมันไว้ที่เดิมก่อนจะตัดสินใจไปอาบน้ำ แต่ระหว่างที่กำลังก้าวขาออกจากกางเกงที่ปลดลงเสียงร้องเหมือนสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น มือบางคลำหาโทรศัพท์ของตัวเองแต่ก็ไม่พบว่ามีอะไร จากนั้นจึงหันไปมองอีกเครื่องที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง


เบอร์แปลกที่ไม่ใช่จากประเทศไทยแน่นอนปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แถมยังเป็นวิดีโอคอลอีก ไม่รอช้า นักศึกษาหน้าหวานก็จัดการกดรับพลางกลืนน้ำลายรอคอย


ภาพใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักที่แม้แต่กล้องก็ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายดูดีน้อยลงได้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ คนที่ก่อนหน้ายังอารมณ์ไม่ค่อยดีดูจะหายไปแล้ว พอวาอมยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยเรียกคนปลายทาง


“เสี่ย…” เสียงนุ่มทุ้มเงียบไปเพียงชั่วครู่ก็ดังขึ้นอีก“ทำไมหน้าดูเหนื่อยจังเลยครับ” เด็กหนุ่มอดใจไม่ไหวเมื่อสำรวจเห็นความเหนื่อยล้าที่เต็มใบหน้าของคนแก่กว่า เสี่ยในเวลานี้ไม่เหมือนกับในยามปกติที่ทั้งเจ้าเล่ห์และเผด็จการเลยสักนิด


พอวาเผลอเม้มริมฝีปาก ไม่รู้มาก่อนเลยว่างานที่ฮ่องกงจะเหนื่อยขนาดนี้ แล้วแบบนี้เขาจะทำตัวงี่เง่าใส่อีกฝ่ายลงได้อย่างไร “เสี่ยไปนอนพักก่อนดีไหมครับ ไว้กลับมาค่อยคุยธุระของผมก็ได้”


“หึ” เสียงหัวเราะในลำคอของเสี่ยหนุ่มดังออกมา จากนั้นไม่ถึงวิ หน้าจอที่เคยมีหน้าของอีกฝ่ายก็มืดลง ทว่าสัญญาณการติดต่อยังคงเชื่อมอยู่


“ยังไม่ต้องวาง” คำสั่งกลายๆ ดังขึ้นเป็นประโยคแรกตั้งแต่ที่วิดีโอคอลมา


อิทธิพลจ้องมองภาพของคนที่อยู่ไทยเงียบๆ ก่อนจะแอบเห็นว่าอีกฝ่ายแอบยู่ปากแล้วบ่นออกมาไร้เสียงว่า’ขี้โกง’ นี่พอวาลืมไปหรือเปล่าว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่ปิดหน้าจอ ดังนั้นอากัปกิริยาทุกอย่างของเด็กหนุ่มจึงอยู่ภายใต้สายตาของเสี่ยตลอด


“อินทัชบอกว่าเธอมีเรื่องจะคุยด้วย ว่ามาสิ”


“ไว้รอเสี่ยกลับมาก็ได้ครับ”


“เรื่องหอเธอน่ะหรือ”


ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมอ้าปากพูด อิทธิพลเลยจัดการเปิดประเด็นขึ้นมาเองเลย เขามองใบหน้าของพอวาที่นิ่งไปนิดๆ หลังจบประโยคคำถาม ก่อนจะเห็นเจ้าตัวพยักหน้า


“ทำไม หืม” เหมือนว่าการเห็นอาการหน้ายับของพอวาจะทำให้เสี่ยอารมณ์ดีขึ้นมาได้ ชายหนุ่มจึงทอดเสียงอ่อนถามเหมือนกำลังหลอกล่อเด็กตัวน้อยๆ


“ทำไมเสี่ยต้องจ่ายเงินทั้งหมดให้ด้วยครับ ผมไม่ได้ทำงานหรือทำประโยชน์อะไรให้เสี่ยสักหน่อย”


“ใครว่า”


“ครับ?” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย แล้วมองหน้าจอมืดๆ เหมือนกำลังมองใบหน้าของเสี่ย


“ยิ้มสิ”


“หา!”


“บอกว่าให้ยิ้มไง”


มุมปากสีสดฉีกยิ้มขึ้นแล้วหุบลงอย่างรวดเร็ว นี่เขากำลังบ้าหรือไงที่ยิ้มใส่หน้าจอดำสนิทแบบนี้ พอวาเตรียมจะร้องประท้วงให้คนแก่กว่าเลือกระหว่างจะเปิดหน้าจอหรือจะให้เขาปิดหน้าจอลงบ้าง แต่ก็ต้องสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ใบหน้าของเสี่ยก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว


“ขาขาวดีนะ” ดวงตากลมโตของเด็กนักศึกษาโตขึ้นเมื่อจังหวะเมื่อครู่เขาเผลอจับโทรศัพท์เอียงลงขณะใช้มืออีกข้างจับอกไว้ เพราะเป็นคนขี้ตกใจ พอวาเลยแสดงท่าทางออกมาอย่างลืมไปเสียสนิทว่าบริเวณท่อนล่างตอนนี้มีเพียงชั้นในเท่านั้น


ใบหน้าสวยหวานเห่อร้อนขึ้น ยิ่งเห็นสายตาวาววับของคนในจอที่แกล้งมองมาราวกับแฝงอะไรบางอย่างก็ยิ่งรู้สึกอายจนใจเต้นผิดจังหวะ


“ผ ผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เสี่ยก็นอนพักนะครับพรุ่งนี้จะได้สดชื่นขึ้น”


“เดี๋ยวก่อน”


มือที่กำลังจะกดปุ่มวางสายชะงักไป ก่อนแก้วตาคู่สวยจะช้อนขึ้นเตรียมฟังในสิ่งที่คนอยู่ฮ่องกงจะบอก


“อยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงจ่ายค่าห้องทั้งหมดให้” ไม่เพียงแต่ถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แต่ชายหนุ่มยังยกยิ้มร้ายที่ชวนให้ใจเต้นแรงมากกว่าน่ากลัวปิดท้าย พอวาพูดไม่ออก ทำได้แต่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งงัน ก่อนประโยคสุดท้ายจะดังขึ้นแล้วการเชื่อมต่อจึงยุติลง


“กลับไปแล้วฉันจะบอกนะ เด็กน้อย”








 ...

เสี่ยเป็นคนฮอตๆ 
ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม+คอมเมนต์ให้กันมากๆ นะคะ
แล้วเจอกันตอนต่อไปค่าา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.302K ครั้ง

20,942 ความคิดเห็น

  1. #20642 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 21:53
    อียยยยนยย เสี่ย!!!!!
    #20642
    0
  2. #20455 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 10:21
    ขอเบะปากได้มั้ย
    #20455
    0
  3. #20366 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 13:05
    เด็กเสี่ยจะเยอะไปไหววววว
    #20366
    0
  4. #20349 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 06:38
    สงสารน้อง มีเเต่คนจ้องจะงาบเสี่ยอ่ะ
    #20349
    0
  5. #20302 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:36
    เสี่ยคงฮอตมาก
    #20302
    0
  6. #20235 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 00:48

    เสี่ยนี่มีแต่คนอยากเข้าหาตลอดเลย

    #20235
    0
  7. #20205 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 09:12
    เสี่ยร้ายกาจมาก ล่อลวงเด็กเก่ง
    #20205
    0
  8. #20129 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 04:11
    หมั่นไส้-แก่หลอกเด็กมากๆเลยอ่ะ โอ้ยยยยยยน้องไม่ทันเล่ห์คนแก!!!!
    #20129
    0
  9. #19990 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 04:25
    เป็นชั้นก้อารมณ์ดียัยกนูน่ารักขนาดนี้
    #19990
    0
  10. #19922 MoonLight95 (@MoonLight95) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 18:29
    แหม่.....มีฟามเห็นขาขาว????????
    #19922
    0
  11. #19907 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 00:19
    เสี่ยใจร้ายยยยยยย
    #19907
    0
  12. #19822 Airki (@jodella) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:14

    ที่มีในสังกัดยังไม่พอ ยังจะมีมาเพิ่มอีกเร้อออออ
    #19822
    0
  13. #19745 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:59

    กัสก็อยู่ คนนี้ก็มาอีก ฮ็อตจริงนะเสี่ย ระวังน้องงอนแล้วต้องง้อยาวนะ

    #19745
    0
  14. #19731 jnmmmmh_ (@playboyboy12) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:16
    เสี่ยยยยยย แกล้งน้องตลอดด
    #19731
    0
  15. #19664 chuthamaspp (@chuthamaspp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 19:15
    แก่กว่านี่อายุเท่าไร คือสงสัยอายุเสี่ยมากๆๆๆๆๆๆ
    #19664
    0
  16. #19497 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 09:23
    เนี่ยยยยยย มันจะมีเรื่องให้เอี่ยวกับเด็กไปหมด 5555555555+ เด็กที่เป็นลูกพี่ลูกน้องเพื่อนเสี่ยเนี่ยแอบแซ่บนะบอกเลย ระวังน้องจะหนีนะ ถ้าเสี่ยไม่รีบเคลียร์เด็กในสต็อกแล้วน้องรู้ก่อน แซ่บแน่บอกเลย
    #19497
    0
  17. #19472 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 18:55
    เด็กเยอะจัง
    #19472
    0
  18. #19461 mintmrs2234 (@mintmrs2234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 06:26
    รำคาญความเด็กเสี่ยจริมๆเยยย!!5555
    #19461
    0
  19. #19457 Hummai (@15975347) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:14
    อีเดาะเสี่ย!

    ทำให้น้องอยากเเล้วจากไป(?)!!!
    #19457
    0
  20. #19361 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 00:00
    หมั่นไส้เสี่ยอะ 55555
    #19361
    0
  21. #19241 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:42
    จ้าเสี่ยจ้าาาาาาาาาาาาาา😏
    #19241
    0
  22. #19196 Danwoon (@Danwoon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:13
    เสี่ยเป็นคนรว้ายๆ 😏
    #19196
    0
  23. #19173 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:58
    แหมมมมมมมมมเสี่ยยยยยยย
    #19173
    0
  24. #19024 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:16
    เอ็นดูปูเสื่อกันไป
    #19024
    0
  25. #18986 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:27
    เด็กเขาแบบผู้ชายแบบเสี่ยหรอ หลายคนแล้วเด้ออออ
    #18986
    0