YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

ตอนที่ 10 : 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7203 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

09


พอวาเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อยกับสายตาคู่ดุที่มองมา ไม่รู้ว่ามาทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสียขึ้นหรือเปล่า แถมตอนนี้คุณอี้ก็รีบชิ่งตัวหายไปจากห้องแล้วทิ้งเขาเอาไว้กับคนที่ไม่รู้ว่ากำลังดีหรือร้าย


“เสี่ย..มือเป็นแผลนี่ครับ” ดวงตากลมโตสังเกตเห็นมือของอีกฝ่ายก่อนจะร้องถามออกมา แล้วค่อยเหลือบไปมองเศษแก้วที่แตกบนพื้น สงสัยว่าคงจะโดนกาแฟร้อนๆ ลวกเข้าไปสินะ


“เดี๋ยวผมออกไปหาอะไรเย็นๆ มาประคบให้นะครับ”


“ไม่ต้อง” ร่างบอบบางทำท่าจะหันหลังเดินออกไปแต่เสียงสั่งห้ามเข้มๆ ก็ดังขัดขึ้น


พอวาเม้มปากปิดสนิทแล้วหันมามองสีหน้าหงุดหงิดของอีกฝ่ายต่อ ก่อนจะต้องใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มถอนหายใจแล้วยกมือกวักเรียกให้เข้าไปใกล้ๆ อีก


อิทธิพลรู้สึกเหมือนได้แกล้งเด็กยังไงไม่รู้ เมื่อคนอ่อนกว่ามีสีหน้าเจื่อนลงไปจากประโยคร้องห้ามของเขา แผลแค่นี้ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายอย่างที่คิด แค่ปวดแสบปวดร้อนเล็กน้อยเท่านั้น ทิ้งเวลาไว้อีกสักระยะก็หายได้เอง แต่พอเห็นคนที่ทำหน้าเป็นห่วงทำท่าหงอยๆ แบบนั้นเขาเองก็รู้สึกผิดขึ้นมา จึงได้ยื่นแขนออกไปจับมือขาวที่ตอนนี้ไม่นิ่มเหมือนกับครั้งแรกที่เจอกันสักเท่าไหร่เข้ามานั่งบนตัก


คนตัวเล็กกว่านั่งตัวแข็งค้างอยู่ในท่าบังคับนิ่งๆ ก่อนจะรู้สึกเกร็งยิ่งกว่าเก่าเมื่อรอบเอวถูกแขนอีกข้างของเสี่ยหนุ่มโอบหลวมๆ


“กลัวฉันดุหรือไง”


คนหน้าหวานไม่ตอบแต่พยักหน้าน้อยๆ แทน เพราะใบหน้าของเสี่ยตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในห้องยันเมื่อกี้มันดูน่ากลัวจริงๆ ไม่เหมือนกับสีหน้าที่ผ่านมาที่พอวาได้เคยสัมผัส ต่อให้สีหน้าอีกฝ่ายจะนิ่งแค่ไหนแต่อย่างน้อยแววตาก็ไม่ได้เป็นประกายเยียบเย็นเหมือนเมื่อครู่


อิทธิพลมองแก้มพองๆ ของเด็กในปกครองอย่างเอ็นดู แล้วก็อดไม่ได้ที่จะไม่ชกชิงความหอมนุ่มของพวงแก้มนั้น อารมณ์โมโหและหงุดหงิดของเขาจึงจะดูผ่อนคลายลงมาบ้าง


กลายเป็นพอวาซะเองที่รู้สึกร้อนๆ ขึ้นมา ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อขณะพยายามบังคับสายตาไม่ให้หันไปมองอีกฝ่าย


“เดี๋ยวให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดกับเอาผ้าเย็นเข้ามาด้วย ดีไหม? เด็กแถวนี้จะได้เลิกทำหน้าเหมือนถูกฉันรังแกสักที”


“ผมไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย แค่กลัวคุณจะปวดแผล”


ประโยคน่ารักๆ ที่แฝงมากับความเป็นห่วงอย่างไร้การปรุงแต่งทำเอาดวงตาของเสี่ยเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ก่อนแววตานั้นจะกลับมาเป็นปกติขณะทอดมองใบหน้าหวานของเด็กที่อยู่ในวงแขนอย่างพิจารณา


ชายหนุ่มพยายามมองหาร่องรอยคำโกหก หากพอวาไม่ได้พูดตามในสิ่งที่คิดและรู้สึกจริงๆ อีกฝ่ายคงเป็นนักยอดโกหกที่เขาต้องระแวดระวังอย่างสูงแน่นอน พอวาไม่รู้หรอกว่าการกระทำทุกอย่างของตนเองได้อยู่ภายใต้สายตาและการประเมินจากอีกฝ่ายอยู่ตลอด


ถ้าหากอีกฝ่ายตัวเล็กกว่านี้อีกสักนิด เขาคงจะจับร่างทั้งร่างให้เอนซบลงกับอก แต่การโอบล้อมเอวแล้วเกยคางอยู่บนลาดไหล่เล็กนี้ก็ดูจะเป็นอะไรใหม่ๆ ที่น่าสนใจเหมือนกัน


แจ๊คสันกับอี้มองร่างของเจ้านายที่เดินออกจากห้องพร้อมเด็กหน้าหวานเพื่อเตรียมไปประชุมที่ด้านล่างก่อนจะเดินตามหลังของคนทั้งคู่ไป สองหนุ่มมือซ้ายขวาลอบหันมายักคิ้วลิ่วตาใส่กันกับภาพที่เห็น


เสี่ยกำลังจูงมือคุณพอวาเดิน แถมมืออีกข้างยังมีผ้าเย็นพันรอบเอาไว้อีก


อี้อยากจะสบถออกมาเป็นภาษาบ้านเกิด เขาดูไม่ผิดแน่นอน แต่เจ้านายของเขานี่สิจะรู้ตัวเมื่อไหร่ว่าความสนใจของตนเองที่มีต่อคนตัวเล็กกว่านั้นไม่เหมือนกับเด็กในปกครองคนอื่นที่ผ่านมา ขนาดคนโปรดอย่างออกัสยังไม่สามารถเข้าหน้าเสี่ยได้ติดเลยหากอีกฝ่ายอารมณ์เสีย แต่นี่นอกจากเขาจะไม่ได้ยินเสียงแปลกๆ ที่ชวนคิดไปในทางเลวร้ายหรือคำสั่งให้เข้าไปลากร่างของพอวาให้ออกไปไกลๆ แล้ว ยังเห็นว่าทุกอย่างดูปกติดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ


“อินทัชล่ะ?” อิทธิพลถามหาลูกน้องอีกคนที่เขาสั่งให้คอยดูแลพอวาเมื่อเข้ามาอยู่ภายในลิฟต์


“รออยู่ที่ด้านล่างครับ”


“อืม อี้ลงไปส่งคุณพอวาก่อนแล้วค่อยตามขึ้นมา ส่วนแจ๊คสันตามฉันไปที่ห้องประชุม เย็นนี้ต้องทำงานที่มหาลัยถึงกี่โมง?”


“น่าจะสองสามทุ่มเลยครับ” กลีบปากอิ่มเอ่ยตอบพลางมองหน้าคนถาม ก่อนประตูลิฟต์จะเปิดเมื่อถึงชั้นที่เสี่ยต้องไปประชุมงาน พอวาเตรียมจะถอยหลังไปหาอี้เพื่อที่คุณแจ๊คสันได้เดินออกได้สะดวก แต่ใบหน้าหวานก็ต้องนิ่งอึ้งไปเมื่อรู้สึกได้ถึงความนุ่มหยุ่นของริมฝีปากหยักของเสี่ยที่กดเข้าข้างแก้มแนบแน่นพลางสูดลมหายใจเข้าไปจนพอวาอาย


“เป็นเด็กดีล่ะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเข้าข้างใบหูก่อนจะปล่อยมือที่จับเอาไว้ แล้วเดินหายออกไปตามทางเดินทิ้งให้คนที่โดนทั้งหอมทั้งจูบในคราวเดียวกันยืนตัวแข็งทื่อท่ามกลางสายตาแวววับของอี้ที่ลอบมองกิริยาของทั้งคู่


“งั้นเราลงไปหาอินทัชกันดีกว่านะครับ”


“ครับ..”


“คุณพอวาไม่ได้โดนเสี่ยดุใช่ไหมครับ?”


“ครับ? ก็...นิดหนึ่งมั้ง ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเขาได้ดุหรือเปล่า” พอวาขมวดคิ้วแล้วหันหน้าไปหาร่างของหนุ่มเชื้อสายจีนที่อยู่อยู่ด้วยกัน


จะว่าโดนดุไหม เขาก็ตอบไม่ได้ หากนับเรื่องที่อีกฝ่ายส่งสายตาที่เจือความหงุดหงิดมาให้ในตอนแรก ก็คงจะดุอยู่ล่ะมั้ง แต่พอเขาเอาผ้าเย็นจากแม่บ้านมาประคบให้ที่มือก็ไม่เห็นว่าคนแก่กว่าจะว่าอะไร


“งั้นดีแล้วล่ะครับ นึกว่าจะทำให้คุณพอวาเดือดร้อนซะแล้ว” พอวาฉีกยิ้มกับประโยคนั้นของลูกน้องคนสนิทของชายหนุ่ม ก่อนจะแอบเข่นเขี้ยวในใจว่าน้ำเสียงกับใบหน้าของคุณอี้ไม่ได้ดูจะเสียใจหรือกลัวว่าเขาจะเดือดร้อนเลยสักนิดตามที่ปากว่า


คนๆ นี้มัน....







เกือบหกโมงเย็น รถยุโรปสีดำก็วิ่งเข้ามาจอดแถวหน้าคณะของพอวาตามปกติ เด็กหนุ่มเอ่ยนัดแนะเวลาที่น่าจะเลิกประชุมงานกับอินทัชอย่างคุ้นเคยก่อนจะลงจากรถไปโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายคอยเปิดประตูให้


ร่างโปร่งบางเดินไปตามทางเดินมุ่งสู่ห้องประชุมเล็กของคณะ ก่อนจะถูกเสียงร้องทักที่ไม่ค่อยคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง


“เฮ้ เด็กทุน”


พอวาหันหน้าไปมองตามเสียงนั้นด้วยความเคยชินกับสรรพนามที่โดนเรียก จะว่าเป็นฉายาก็คงใช่ เพราะพวกเจนมักเรื่องเขาว่าเด็กทุนสลับกับเรียกชื่อจนทำเอาเพื่อนร่วมคลาสคนอื่นพลอยรับรู้ไปด้วยหม ดวงตากลมโตฉายแววฉงนเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของคนเรียก


ภูผา?


“มีอะไรรึเปล่า”


“กำลังจะไปประชุมงานเหรอ”


“ใช่”


“งั้นฉันไปด้วยสิ”


หืมม เสียงนุ่มทุ้มครางในลำคอแผ่วเบาอย่างแปลกใจเมื่อรับรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย คนที่มีฐานะเป็นถึงลูกชายของคนใหญ่คนโตไม่น่าจะต้องมารับผิดชอบงานแบบนี้นี่นา


“ทำไม มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ” หนุ่มร่างเล็กเอ่ยถามเสียงเข้มเมื่อเห็นใบหน้าหวานของเพื่อนร่วมคลาสที่เขาไม่ได้สนิทมากนักนิ่งไป


“เปล่า แค่ไม่คิดว่าระดับอย่างนายต้องมาช่วยงานแบบนี้ด้วย”


“ว่างน่ะ เบื่อๆ ก็เลยอาสาช่วยงาน ทีนี้จะไปได้หรือยัง?” พอวามองท่าทางนักเลงโตที่ไม่ค่อยเข้ากับมาดของอีกฝ่ายแล้วแอบขำในใจก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินนำไปยังจุดหมายแต่โดยดี


ภายในห้องห้องประชุมมีคนอยู่ไม่มาก ส่วนหนึ่งเป็นนักศึกษาทุนเหมือนกับพอวา และอีกส่วนเป็นพวกนักกิจกรรมของคณะ เหมือนว่าภูผาจะเป็นคนๆ เดียวที่พื้นเพแตกต่างจากทุกคนอย่างเห็นได้ชัด


“ไม่มีคนอื่นในคลาสเลยรึไง เพื่อนนายล่ะเด็กทุน” แรงสะกิดพร้อมคำถามเบาๆ ดังขึ้นพอให้ได้ยินกันสองคน พอวาทำสีหน้าไม่ถูก รู้แต่ว่าคงจืดเจื่อนเต็มทีอีกฝ่ายถึงได้ดูชะงักไป


ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่านอกจากพวกเจนแล้วเขาก็ไม่เคยคิดจะไปเกาะกลุ่มใคร ก่อนหน้านี้ยังพอพูดออกไปได้ว่าอยู่กลุ่มเดียวกันหล่อน แต่หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นพอวาก็ถอยห่างออกมาจนรู้สึกกระดากปากหากจะบอกว่าเป็นเพื่อนกับคนพวกนั้น    


“มีแค่นี้แหละ แล้วก็นะ ฉันไม่มีเพื่อนหรอก ถ้านายหมายถึงพวกเจน”


“ถึงว่า... แต่ก็ดีแล้วละนะ”


ไหล่บางถูกฝ่ามือหนักๆ ของอีกฝ่ายตบลงสองสามทีเหมือนกำลังบอกว่าการที่ไม่คบกับพวกเจนต่อคือเรื่องที่ดี หลังจากนั้นการประชุมก็เริ่มขึ้น พอวารู้สึกได้ว่าคนที่นั่งข้างกันอย่างภูผาค่อนข้างเป็นมิตรกว่าที่เขาเคยคิด นอกจากอีกฝ่ายจะหันมาถามความเห็นของเขาต่อสิ่งที่หัวหน้างานครั้งนี้พูดแล้ว ยังบ่นเบาๆ บ้างเป็นบางครั้งให้ฟังเมื่อไอเดียบางอย่างดูประหลาดเกินไป


ทำไมจู่ๆ พอวาก็รู้สึกว่าเหมือนจะมีเพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่กลุ่มของเจนแล้วอย่างนั้นล่ะ


พอวาโบกมือบ๊ายบายน้อยๆ ให้กับลูกชายนักการเมืองที่มีรถมาจอดรับอยู่ก่อนแล้ว เด็กหนุ่มรอจนให้รถของอีกฝ่ายหายลับไปจากสายตาและรอบข้างไม่มีใครตามมาอีกแล้วจึงค่อยโทรศัพท์หาสารถีประจำอย่างอินทัช


ยืนรอไม่นานรถยนต์คันคุ้นตาก็แล่นเข้ามาจอดรับตรงหน้า พอวาเปิดประตูด้านหลังเข้าไปนั่งตามปกติ ก่อนจะรู้สึกถึงความแข็งบางอย่างภายใต้ที่นั่ง เขาใช้มือควานหาที่มาของสิ่งแปลกปลอมก่อนจะเห็นว่าเป็นกล่องบางอย่างที่ถูกวางเอาไว้อย่างดี แต่เขากลับไม่ทันได้สังเกตเห็น


“พี่อิน นี่กล่องอะไรเหรอครับ?”


“ของขวัญของเสี่ยให้คุณพอวาน่ะครับ แต่ผมลืมเตือนก่อน คุณพอวานั่งทับไปแล้วเหรอครับ”


“ของขวัญเนื่องในโอกาสอะไรครับ” คิ้วสวยเลิกขึ้นมองกล่องไม่เล็กไม่ใหญ่ด้วยสายตาไม่เข้าใจ ก็ไม่ใช่วันเกิดของเขาสักหน่อย ทำไมถึงได้มีของขวัญมาให้กัน


“อ่า...ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ถ้าคุณพอวาไม่ถูกใจอยากได้เป็นอย่างอื่นก็ขอให้บอกนะครับ แล้วผมจะไปจัดการให้เอง”


“งั้นฝากขอบคุณเสี่ยด้วยนะครับ” พอวาเอ่ยออกมาแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงเจือความกระดากอายที่รับของมาง่ายๆ โดยไม่คิดปฏิเสธ ก่อนจะนั่งจับกล่องสี่เหลี่ยมบนตักแน่นไปตลอดทางโดยไม่ได้สังเกตว่าเส้นทางที่หนุ่มผิวเข้มมาพาไม่ใช่เส้นทางกลับหอพักแต่อย่างใด


สถานที่ที่อินทัชพาเด็กหนุ่มมานั้นไม่ใช่สถานที่แปลกประหลาดที่ไหน แต่เป็นคอนโดเดียวกับเมื่อคืนและเมื่อเช้าที่พอวาตื่นขึ้นมา ใบหน้าหวานเงยขึ้นเมื่อรถจอดลง เตรียมตัวที่จะเปิดประตูรถด้วยตัวเองเหมือนทุกครั้งแต่ก็ต้องชะงักมือที่กำลังจะเปิดออกไปก่อนเมื่อพบว่านี่ไม่ใช่หอพักของตัวเอง


ใบหน้าหวานส่งสายตาถามหาคำตอบจากอินทัชที่ลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้อย่างนอบน้อมอย่างไม่เข้าใจสาเหตุ


“เสี่ยสั่งให้คุณพอวามาพักที่นี่ครับ”


“หมายความว่ายังไงครับ”


“เอาไว้คุณพอวาขึ้นไปคุยกับเสี่ยเองน่าจะดีกว่านะครับ เชิญทางนี้เลยครับ”


พอวาเดินตามแผ่นหลังของหนุ่มผิวเข้มไปอย่างเงียบๆ ทั้งที่ในใจกำลังรู้สึกสับสนมากแค่ไหนก็ตาม เด็กหนุ่มกำกล่องของขวัญที่ไม่รู้ว่าด้านในเป็นอะไรติดตัวไปด้วย ขณะที่สายตาก็สอดส่องบรรยากาศและตัวเลขชั้นลิฟต์ที่ถูกกดหลังจากอินทัชเสียบการ์ดลงไป


ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเป็นชั้นเดียวกับห้องเมื่อคืน พอลิฟต์มาจอดยังจุดหมายอินทัชก็ผายมือออกไปเป็นเชิงให้พอวาเดินนำไปก่อน ส่วนเจ้าตัวก็ค่อยเดินตามหลังมาเงียบๆ


เพราะคอนโดแห่งนี้ค่อนข้างจะเป็นส่วนตัวสูงประกอบกับมูลค่าของมันคงแพงมาก ทั้งชั้นจึงมีห้องเพียงแค่ 4ยูนิต และประตูห้องที่โดดเด่นที่สุดภายในชั้นนี้ก็คงจะเป็นห้องของใครไปไม่ได้นอกจากของเสี่ย เพราะเวลานี้ที่บริเวณหน้าห้องนั้นได้มีบอดี้การ์ดสองคนยืนประจำตำแหน่งคอยอารักขาคนด้านใน


เมื่อร่างบอบบางเจ้าของใบหน้าหวานที่เวลานี้มีตำแหน่งเป็นหนึ่งในคู่ขาของเจ้านายมาถึง ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ก็เปิดประตูให้แต่โดยดีพลางก้มหัวลงเล็กน้อย


อาจด้วยความคุ้นชินในระดับหนึ่งเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้รับการปฏบัติแบบนี้ พอวาจึงเดินเข้าไปยังด้านในโดยไม่ได้รู้สึกขลาดเขินแต่อย่างใด ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่ของเสี่ยนั่งจิบไวน์อยู่บนโซฟาหนานุ่ม ไม่ไกลออกไปมากนักก็เป็นร่างของอี้ที่ยืนกลมกลืนไปกับห้องอยู่


อิทธิพลที่เห็นเด็กน้อยของตัวเองมาถึงแล้วก็ยกมือขึ้นตบเบาๆ ข้างตัวเป็นเชิงให้อีกฝ่ายมานั่ง แล้วจึงวาดแขนอีกข้างไปโอบรอบเอวบางไว้เหมือนกับทุกครั้ง


“เสี่ยมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”


“ถูกใจของที่ฉันให้หรือเปล่า” นอกจากจะไม่ตอบข้อสงสัยของเด็กหนุ่มแล้ว คนเป็นเสี่ยยังหันไปถามเรื่องอื่นแทนอีก ก่อนจะเห็นใบหน้าหวานแอบบูดบึ้งออกมาเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ แต่อีกฝ่ายก็สามารถเก็บอาการกลับไปเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว


“ยังไม่ได้เปิดครับ”


“งั้นก็เปิดเลยซะสิ ถ้าไม่ถูกใจจะได้หาให้ใหม่ หรือถ้าอยากได้เป็นอย่างอื่นก็บอกมา”


“เอาไว้ผมเปิดดูเองคนเดียวได้ไหมครับ” พอวาเสนอออกไปโดยหวังว่าจะได้รับการอนุญาตจากอีกฝ่าย แต่สายตาของเสี่ยที่มองมาคงเป็นคำตอบให้แล้ว...ว่าไม่ได้


“ทำไม?”


“ได้ไหมครับ?” เสียงนุ่มทุ้มพยายามเอ่ยออกมาอย่างออดอ้อนเหมือนเวลาที่ใช้กับพ่อแม่ทว่ากลับไม่ส่งผลต่อผู้ชายตัวโตคนนี้แต่อย่างใด


“ฉันถามว่าทำไม ตอบมาก่อน...อย่าดื้อ”


“ก็...ครับ” ปากอิ่มแอบยู่เข้าหากันน้อยๆ โดยที่คิดว่าจะรอดพ้นจากสายตาของเสี่ย เขาก็แค่อยากที่จะเก็บไว้ดูเองคนเดียวมากกว่า อีกอย่าง...นี่ก็เป็นของขวัญชิ้นแรกที่อีกฝ่ายมอบให้ด้วย


มือขาวทำท่าจะเปิดกล่องออกแต่ก็ถูกคนที่นั่งข้างกันใช้มือที่โอบอยู่รอบเอวรัดแน่น ก่อนเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มจะดังขึ้น “ไม่พอใจอะไร”


อิทธิพลถามอย่างอยากรู้ คนแก่กว่ากำลังไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่อยากเปิดของขวัญที่เขาอยากให้ตอนนี้ ดวงตาคมกริบเผลอจ้องใบหน้าหวานนิ่งๆ อย่างกดดัน ก่อนจะได้ยินเสียงเจือความกลัวเล็กน้อยดังขึ้นจากกลีบปากอิ่ม


“เปล่าครับ”


“งั้นก็ไม่ต้องเปิด ฉันไม่ชอบให้ทำหน้าแบบนี้” วงแขนที่ใช้โอบรอบเอวของพอวาถูกคลายออก ก่อนมือหนาจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบโดยไม่สนใจใบหน้าที่เจื่อนลงเต็มทีของเด็กนักศึกษา


พอวารู้สึกเหมือนกำลังทำความผิดทั้งๆ ที่เขาก็แค่ไม่อยากจะเปิดมันออกมาต่อหน้าเสี่ยแล้วเผลอยิ้มกว้างออกมาให้ได้เขิน เพราะไม่ว่าข้างในจะเป็นอะไรพอวาก็มั่นใจว่าเขาจะต้องชอบมันอย่างแน่นอน แต่ทุกอย่างก็ดูจะพังลงเพราะเขา


“เข้าห้องไปอาบน้ำแล้วนอนซะ” เอ่ยไล่อีกฝ่ายให้ลุกออกไปด้วยเสียงเรียบนิ่ง สักพักก็รู้สึกได้ว่าเด็กน้อยที่เผลอทำเขาไม่สบอารมณ์ได้ลุกออกไปแล้ว


บรรยากาศห้องนั่งเล่นกลับมาเงียบเหมือนกับก่อนหน้าที่พอวาจะมาถึงอีกครั้ง ดวงตาคู่คมของเสี่ยจ้องมองออกไปที่ระเบียงด้านนอก ก่อนจะเรียกให้อี้เข้ามารายงานเรื่องงานรวมไปถึงถามความคืบหน้าธุระที่เขาใช้ให้แจ๊คสันไปทำ


หนึ่งเจ้านายหนึ่งลูกน้องคุยงานกันเกือบครึ่งชั่วโมง ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยทำท่าจะลุกขึ้น อี้ที่เห็นว่าเจ้านายคงอยากจะพักผ่อนแล้วจึงเตรียมจะกล่าวคำลา แต่ปรากฏว่าร่างของเสี่ยกลับเดินนำเขาออกไปจนใกล้จะถึงประตูซะได้


“เสี่ยครับ” อี้อยากจะตบปากตัวเองเมื่อเผลอเรียกเจ้านายออกไป ก่อนหน้านี้ที่ใช้ให้อินทัชพาคุณพอวามาที่นี่ก็เพราะเสี่ยอยากจะอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ แล้วนี่พอมีปากเสียงกันเล็กน้อยที่ดูเป็นเจ้านายของเขาซะมากกว่าที่พาลหาเรื่องอีกฝ่าย เสี่ยก็จะทิ้งคุณพอวาไปอย่างไม่ใยดีแบบนี้เลย


“มีอะไร”


“เสี่ยไม่อยู่กับคุณพอวาเหรอครับ” จบคำถาม เขาก็เห็นมือของเจ้านายล้วงลงไปในกางเกง ก่อนคิ้วหนาจะเลิกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังตำหนิคนสนิทอยู่เล็กน้อยว่ากำลังก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของชายหนุ่มอยู่


“เฉินอี้” สรรพนามเต็มยศทำเอาเจ้าของชื่อแอบเหงื่อตก ก่อนประโยคต่อมาของเจ้านายจะดังขึ้น “ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังหงุดหงิดเพราะเด็กนั่น”


“เห็นครับ แต่คุณพอวาคงแค่ไม่กล้าเปิดของที่เสี่ยให้ต่อหน้าเพราะอายมากกว่านะครับ”


“เหรอ?” คนเป็นเสี่ยหรี่ตามองใบหน้าขาวของลูกน้องนิ่ง นึกสงสัยขึ้นมาว่าอี้ที่ปกติทำหน้าที่ควบเป็นพ่อบ้านคอยจัดสรรเรื่องคู่ขาในปกครองถึงได้พูดแก้ต่างให้เด็กหน้าหวานนั่นขึ้นมาได้


“คุณพอวายังเด็กอยู่เลยนะครับเสี่ย”


นั่นสิ


ถ้าให้เทียบกับที่ผ่านมา พอวาคงเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดที่เขาสนใจ อิทธิพลคงไม่รู้ว่าอาการที่เงียบไปราวกับใช้ความคิดต่อคำพูดของอี้กำลังทำให้คนสนิทแอบเหนื่อยใจแทนเด็กที่อยู่ในห้องแค่ไหน


จะเรียกว่าเพราะความห่างของอายุเลยทำให้เสี่ยของเขาไม่เข้าใจคุณพอวา หรือเพราะต่างคนก็ต่างรู้สึกดีต่อกันเลยทำให้ทุกอย่างมันบอบช้ำง่ายกว่าปกติกันล่ะเนี่ย


อี้ยืนเงียบๆ เฝ้ารอคำตัดสินในคืนนี้ของเจ้านายระหว่างจะกลับเพนท์เฮ้าส์หรือเข้าไปในห้องนอนที่เวลานี้คงมีร่างของเด็กหนุ่มหน้าหวานนอนอยู่ และประโยคที่ดังออกมาจากเสี่ยก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คนสนิทคาดเดาไว้สักนิด มุมปากของอี้ถึงได้ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย


“นายกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ให้แจ๊คสันรีบมารายงานเรื่องเพิ่มเติมแต่เช้าด้วยล่ะ”


“ครับเสี่ย”





...

ด้วยแรงบ้ายอและบ้ายุ 555555 ตอนนี้จึงมาอย่างไว
มาเร็วแบบนี้แล้วต้องเมนต์ให้กันเยอะๆ นะคะ ;w; 
อย่าลืมช่วยคนรู้จักมาอ่านด้วยน้า
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์ให้มากกกๆ เลยค่า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.203K ครั้ง

20,940 ความคิดเห็น

  1. #20691 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 09:48
    เสี่ยก็ซึนอ่ะ
    #20691
    0
  2. #20640 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 21:23
    เสี่ยแก่แล้วอะเนอะ สงสารน้อง5555555555555555
    #20640
    0
  3. #20579 LaDiesGem (@LaDiesGem) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 17:43
    เสี่ยเปนไบโพล่าป่าวเนี่ย
    #20579
    0
  4. #20514 J-preem (@J-preem) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 16:26
    ก็น้องน่าเอ็นดูงะ ใครๆก็รักก็หลงมะมีแต่คนอยู่ข้างน้องไงอิเสี่ย
    #20514
    0
  5. #20453 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 10:08
    ก็กลัวยิ้มกว้างให้เสี่ยเห็น
    #20453
    0
  6. #20406 sunzen (@hyacin04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:18
    เข้าใจน้องหน่อยนะเสี่ยนะ
    #20406
    0
  7. #20364 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 12:21
    เดี๊ยวดีเดี๊ยวร้ายนะเสี่ยนะ
    #20364
    0
  8. #20300 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:18
    เสี่ยนี่ไบโพล่าจริงๆ
    #20300
    0
  9. #20248 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 13:32
    เด็กเสี่ยก็เหมือนคนขายตัวนั่นแหละ แค่ขายให้คนๆเดียวเท่านั่น เงินแลกกับการโดนเอา เบื่อก็ทิ้ง ส่ำส่อนดีแท้
    #20248
    0
  10. #20233 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:34

    เสี่ยนี่โครตเอาแต่ใจตัวเองเลย

    #20233
    0
  11. #20224 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:48
    😆😆😆😆😆😆😆😆
    #20224
    0
  12. #20203 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 07:27
    แหมมมมม เสี่ย
    #20203
    0
  13. #20127 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 03:19
    โอ้ย!! หมั่นไส้อิเสี่ย แล้วอะไรคือได้เด็กแล้วไม่ให้ตัวค์ใช้วะ ให้เด็กทำงานงกๆ นี่มันฟัรฟรีนี่นา
    #20127
    0
  14. #20034 ccgdcctv (@ccgdcctv) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 15:11
    ตอนนี้อ่านแล้วเขินจังเลยค่ะไรท์ อิอิ เรือนี้ดีมีพี่อี้ช่วยพาย
    #20034
    0
  15. #19986 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:28
    อี้เทอน่ะมันเจ้าเเผนการตั้งแต่หลอกน้องมาเสี่ยจนมาถึงให้เสี่ยคิดถึงเรื่องอายุ
    #19986
    0
  16. #19904 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:45
    ขอบคุนเฉินอี้
    #19904
    0
  17. #19862 birsesy (@birsesy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:43
    เม้นเรื่องนี้ครั้งแรกเรย ฮือขอบคุณมากนะคะที่เขียนนิยายดีๆมาให้อ่านแงง เสี่ยกับพอวาน่ารักมากเลยค่ะ!
    #19862
    0
  18. #19794 CKsosiE (@CKsosiE) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:12
    เป็นคนเเก่ที่...บ้าจริงเชียว! 555555
    #19794
    0
  19. #19743 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:32

    น้องเขินค่ะเสี่ย เสี่ยใจเย็นๆ

    #19743
    0
  20. #19729 jnmmmmh_ (@playboyboy12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:01
    ขอบคุณอี้จ้าาา ไม่งั้นแย่กว่านี้แล้ว
    #19729
    0
  21. #19663 chuthamaspp (@chuthamaspp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 18:57
    แล้วเสี่ยนี่อายุเท่าไร อ่านทีไรคิดว่าจะดูประมาณ35-40 อ่ะ5555555555
    #19663
    1
    • #19663-1 khaotoowila (@khaotoowila) (จากตอนที่ 10)
      26 เมษายน 2562 / 14:43

      เรานี่ปาไปเยอะกว่านั้นอีก555 แบบ 45 อัพอะ
      #19663-1
  22. #19637 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 00:48
    เสี่ยไม่เข้าใจเด็กรึไงคะ555
    #19637
    0
  23. #19494 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:45
    เสี่ยงอนเป็นเด็กเลยนะคะ 55555555555+ เด็กเอาแต่ใจซะด้วยยยย อยากให้น้องเอาใจเก่งก็รอไปก่อนนน เด็กเสี่ยเยอะนี่ อย่าลืมเคลีย์นะเสี่ย
    #19494
    0
  24. #19470 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 18:31
    แหมเสี่ยก็
    #19470
    0
  25. #19354 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 18:51
    หึๆๆๆๆ เสี่ย 555555
    #19354
    0