YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 2,271,597 Views

  • 19,697 Comments

  • 43,110 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    52,564

    Overall
    2,271,597

ตอนที่ 7 : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7126 ครั้ง
    5 พ.ย. 61

06


“ชอบไหม”


เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมแรงลมที่ปะทะเข้าใบหน้าจนเส้นผมปลิวพลิ้วไหว พอวาหันหน้าไปมองคนถามที่ยืนอยู่ข้างกันแล้วพยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองวิวของท้องน้ำและสองข้างทางต่อ


เด็กหนุ่มไม่คิดมาก่อนเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายจะพามาล่องเรือพร้อมทานอาหารในบรรยากาศสวยงามแบบนี้ ดวงตากลมโตหยีลงเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าลมแรงจนเกินไป ในขณะที่ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้น


อิทธิพลมองใบหน้าสวยหวานของพอวาที่ฉายไปด้วยความสุขอย่างถูกใจ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่พาเด็กหนุ่มมาที่แบบนี้ เขาคาดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่เคยมีโอกาสได้ขึ้นมาทานอาหารชั้นเลิศพร้อมล่องเรือหรูแบบส่วนตัวแบบนี้มาก่อนแน่นอน ดังนั้นเมื่อเห็นอาการของพอวาที่แสดงออกว่าชื่นชอบมันมากแค่ไหน เขาก็รู้สึกเหมือนได้รับชัยชนะ


“เดี๋ยวค่อยมาดูวิวต่อ ตอนนี้เธอควรมาทานอาหารได้แล้ว” มือหนาวางลงบนบ่าเล็กเบาๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องจัดการยกอาหารออกมา


พอวาเดินตามเสี่ยไปอย่างว่าง่ายโดยที่มือข้างหนึ่งถูกคนแก่กว่ากอบกุมไว้อยู่ ดวงตากลมโตจ้องมองข้อมือที่ถูกจับไว้ด้วยความรู้สึกสับสน


ก่อนหน้านี้ที่กำลังเรียนอยู่ พอวาปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับภาพและข่าวที่เห็นจนแทบไม่มีอะไรเข้าหัวเลยสักนิด ระหว่างที่นั่งรถมายังจุดหมายก็นั่งนิ่งเงียบจนคุณอินทัชที่มารอรับต้องเอ่ยถามว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า


ช่วงเวลานั้นเขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก กะว่าหากได้เจอหน้าของอีกฝ่าย พอวาจะทำตัวเป็นก้อนหินนิ่งๆ พอเขาเบื่อ อีกหน่อยก็คงจะเลิกราไปเอง แต่พอได้เห็นเรือที่จอดอยู่พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนรออยู่ก่อนหน้า พอวาก็เหมือนลืมความตั้งใจเดิมไปหมดสิ้น


บรรยากาศสวยๆ ของสองฝากฝั่งแม่น้ำในยามเย็นล่อลวงให้เข้าเผลอยิ้มออกมาอย่างถูกใจ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเผลอหันตัวไปยิ้มให้กับเสี่ยอย่างลืมตัวอีกด้วย


ร้าย....


ความร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ของคนแก่กว่ากำลังปั่นป่วนหัวใจของพอวาจนน่าหงุดหงิด


หลังจากทานอาหารเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว พอวาถูกพาขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าของเรือเพื่อชมบรรยากาศในยามค่ำคืนที่มีแสงไฟจากอาคารต่างๆ ส่องสว่างอย่างสวยงาม


สายลมพัดโชยมาทำให้รู้สึกเย็นผิวนิดหน่อยจนต้องลูบแขนเบาๆ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความอุ่นจากแผ่นอกของใครบางคนที่ทาบทับเข้ามาจากด้านหลังพร้อมกับแขนทั้งสองข้างที่จับราวเอาไว้


“เสี่ย!”


เสียงห้าวหันไปตวาดน้อยๆ ด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกเหมือนโดนล็อกให้อยู่ภายใต้วงแขนของอีกคน ก่อนจะต้องหันกลับไปทางเดิมเมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิดของใบหน้าที่อันตรายเกินไป


แม้ไม่ได้กอด แต่พอวาก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกกอดอย่างอ้อมๆ อยู่ดี คนเด็กกว่าตีหน้ายุ่งโดยที่คนข้างหลังไม่รู้ แล้วพยายามทำตัวให้อยู่นิ่งเพื่อที่จะไม่ไปชนหรือไปโดนตัวของเสี่ยให้มากกว่าเดิม


“ถูกใจหรือเปล่า”


พอวาทำหน้าไม่ถูกกับคำถามนี้ หากเป็นคนอื่น พอวาคงคิดว่ากำลังถูกตามจีบอยู่ แต่พอเป็นคนอย่างเสี่ย เขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมา ไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายทำถึงขนาดนี้เพราะอะไร แต่ก็ยอมตอบออกไปตามความจริง


“ครับ”


“เดี๋ยวฉันมีงานต้องไปสะสางต่อ จะให้อินทัชพาไปสปาแล้วค่อยไปส่งนะ เข้าใจไหม” จบประโยคอิทธิพลก็ใช้มือแตะเบาๆ ที่ผมสีน้ำตาลคาราเมลของคนหน้าหวานแล้วลูบไปมาคล้ายกล่อมเด็กจนแก้มขาวนวลของพอวาขึ้นสีระเรื่อพร้อมจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติไป


ร้านสปาแบบออนเซ็นคือสถานที่ที่อินทัชรับหน้าที่เป็นคนขับรถพาคนของเสี่ยมาส่งพร้อมดูแลความเรียบร้อย


ตัวร้านเป็นเรียวกังขนาดใหญ่สไตล์ญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและเงียบสงบ พอวามองมันด้วยสายตาเป็นประกายก่อนจะหันไปมองอินทัชที่ยืนผายมือเชิญให้เข้าไปด้านในอย่างสุภาพ เด็กหนุ่มก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะเดินนำหน้าลูกน้องของเสี่ยเข้าไป


ระหว่างทางก่อนจะถึงประตูใหญ่ถูกโรยด้วยหินก้อนเล็กๆ สีขาว และมีอิฐก้อนที่ปูเป็นทางเดินโดยมีดวงไฟหลอดเล็กๆ ส่องสว่างอยู่ตลอดทาง พอเดินไปถึงหน้าบานประตูก็พบกับพนักงานสาวที่แต่งตัวในชุดกิโมโนยืนต้อนรับพร้อมเชิญให้ไปนั่งรอที่ห้องพิเศษก่อน


พอวามองบรรยากาศของร้านที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและมีระดับเงียบๆ แม้ภายในใจจะตื่นเต้นแค่ไหนก็ตาม สายตาของหนุ่มผิวเข้มคอยลอบมองกิริยาคนของเจ้านายโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แล้วคอยส่งข้อความรายงานให้กับอี้เป็นระยะ เพื่อที่มือซ้ายของเสี่ยจะได้มีความเคลื่อนไหวของพอวาไว้คอยรายงานหากเสี่ยต้องการทราบ


ครืดดด


บานประตูถูกเลื่อนออกโดยหญิงสาวชุดกิโมโนที่ดูโดดเด่นกว่าคนก่อนหน้าที่เป็นฝ่ายพาพอวามาในห้องนี้ หล่อนยิ้มหวานแล้วมองใบหน้าของลูกค้าพิเศษอย่างนอบน้อม


“สวัสดีค่ะคุณพอวา ขออภัยที่ปล่อยให้รอนานด้วยนะคะ เชิญคุณพอวาทางนี้เลยค่ะ” เข้ามานั่งได้ไม่ถึง 10นาทีดีก็ถูกต้อนให้ไปที่อื่นต่อ พอวาหันไปมองหน้าของอินทัชชั่วครู่หนึ่ง พอไม่เห็นว่าอีกฝ่ายทักท้วงอะไรก็เดินตามพนักงานของทางร้านไปง่ายๆ


คราวนี้พอวาถูกพามาในส่วนห้องที่คล้ายกับห้องนวดเพราะเขาเห็นมีเตียงที่วางอยู่แถมยังได้กลิ่นหอมอโรมาที่อบอวลไปทั่วทั้งห้องจนรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ชุดคลุมสีเทาถูกส่งมาให้ก่อนพนักงานหญิงจะเอ่ยบอกตำแหน่งห้องเปลี่ยนชุดให้เขาเข้าไปจัดการ


พอเปลี่ยนชุดเสร็จพอวาก็เดินออกมาหาอีกฝ่ายที่ยืนรออยู่ก่อนหน้าแถมยังมีพนักงานที่ดูมีอายุแต่ใบหน้ายังดูสวยอยู่เพิ่มมาอีกหนึ่งคน


“นี่คือพนักงานที่วันนี้จะเป็นคนให้บริการกับคุณพอวานะคะ”


“อ่า ผมถามได้ใช่ไหมครับว่าต้องทำอะไรบ้าง?”


“ได้แน่นอนค่ะ วันนี้คุณพอวามีนวดน้ำมันเพื่อผ่อนคลายกับแช่บ่อออนเซ็น  ไม่ทราบว่าอยากเพิ่มเติมอะไรอีกหรือเปล่าคะ ทางคุณอิทธิพลกำชับมาว่าคุณพอวาค่อนข้างเหนื่อยล้า ทางเราเลยคิดว่าจะให้บริการนวดกับแช่ออนเซ็นแบบเริ่มต้นก่อน เพื่อให้ร่างกายของคุณพอวาค่อยๆ ปรับตัว”


“โอเคแล้วครับ ไม่ต้องเพิ่มอะไรแล้ว” พอวาว่าเสียงแผ่วเพราะคำพูดของพนักงานที่บอกว่าใครบางคนกำชับมายังดังก้องอยู่ในหัว เขาขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างช้าๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงขณะที่รับรู้ได้ถึงความเปียกของน้ำมันที่ถูกชโลมลงบนตามร่างกายและแรงบีบที่นวดลงมาอย่างกำลังดี


คืนนั้นร่างโปร่งบางของพอวาก้าวเท้าลงจากรถพร้อมความรู้สึกเบาโหวง ความเมื่อยล้าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเหมือนถูกยกออกไปเกือบทั้งหมด แถมยังรู้สึกชอบใจที่ตามผิวมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำมันติดมาด้วยจนรู้สึกว่าคืนนี้คงจะนอนหลับสนิทดี







ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึก K คือสถานที่ที่อิทธิพลเข้ามาสะสางงานทันทีหลังจากแยกกับพอวาเมื่อตอนช่วงหัวค่ำ กองเอกสารที่วางอยู่แม้มีไม่มากแต่เป็นเรื่องสำคัญทั้งหมดที่ควรรีบจัดการให้เรียบร้อย เขาจึงยอมตัดใจไม่ไปสปากับเด็กน้อยแล้วกลับมาทำงานที่ค้างคาไว้ให้เสร็จ


แต่มันก็อดพะวงไม่ได้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นนอกเหนือจากคำสั่งหรือเปล่า


“พอวาเป็นไงบ้าง?”


“ดูเหมือนจะอารมณ์ดีมากหลังจากกลับจากสปาครับ” อี้ตอบทันทีเพราะได้รับข้อความรายงานจากอินทัชสักพักแล้วว่าได้ไปส่งคนของเจ้านายอย่างเรียบร้อย แรกๆ อี้ก็ทำหน้าที่เป็นมือซ้ายและคอยดูแลกิจการบางส่วนของเสี่ยอย่างปกติ แต่ไม่รู้ว่าทำไมพักหลังสองสามปีมานี้เขาถึงได้มีตำแหน่งเป็นเหมือนพวกกงกงในวังเพิ่มก็ไม่รู้เพราะต้องคอยจัดการดูแลคนพิเศษของเสี่ยทั้งหมด


“ได้บอกทางนั้นไว้หรือเปล่าว่าแตะต้องพอวาได้แค่ไหน”


“บอกครับ ผมกำชับตามคำสั่งของเสี่ยเป็นอย่างดี รับรองว่าคุณลีไม่กล้าล่วงเกินคำสั่งของนายแน่นอนครับ” ดวงตาคู่เรียวของมือซ้ายหนุ่มแอบมองท่าทางของเสี่ยที่ดูผ่อนคลายลง อี้ไม่รู้ว่าเจ้านายของตนเองจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าออกอาการหวงคุณพอวามากกว่าคนอื่นขนาดไหน แม้เขาจะรู้นิสัยของเสี่ยดีว่าไม่ชอบให้คนอื่นจับของๆ ตน แต่กับคนอื่นเสี่ยก็ไม่เข้มงวดแม้กระทั่งกำหนดจุดที่สามารถนวดได้ขนาดนี้


ไม่ใช่แค่ห้ามไม่ให้นวดส่วนหน้าอย่างแผ่นอกและหน้าท้อง แต่ยังห้ามไปถึงสะโพกอีกด้วย คุณลีสามารถนวดได้แค่ช่วงไหล่และแผ่นหลังด้านบนเท่านั้น รวมไปถึงแขน และขาที่ห้ามเลยขึ้นเหนือจากเข่าเกินสองคืบ


เกรงว่าอีกไม่นานเขาคงได้เห็นอะไรประหลาดๆ จากคำสั่งของเจ้านายตัวเองอีกแน่นอน


เฮ้อออ


อี้แอบถอนหายใจออกมาเงียบๆ รู้สึกว่าในอนาคตจะเกิดเรื่องยุ่งยากให้เขาคอยสะสางอย่างไรไม่รู้ แต่ถอนใจได้ไม่เท่าไหร่ แรงสั่นสะเทือนจากสมาร์ทโฟนพร้อมข้อความจากคนโปรดของเสี่ยก็โชว์ขึ้นให้เขาได้ปวดหัวอีกรอบ


“เสี่ยครับ”


“มีอะไร”


“คุณออกัสส่งรูปมาครับ แต่ผมยังไม่ได้เปิดดู เสี่ยจะดูไหมครับ” เขาถามความต้องการของนายว่าอยากจะเห็นรูปหน้าหวานๆ ของดาราหนุ่มในท่วงท่าหวิวๆ หรือเปล่า เพราะเห็นคุณดาราดังส่งรูปมาทีไรก็ไม่ค่อยจะพ้นแนวนี้ทุกทีจนอี้ยังรู้สึกเอียนแทนคนเป็นนาย


“ไม่ล่ะ ไม่มีอารมณ์”


“ครับ” เขาผงกหัวรับคำ ก่อนจะสไลด์หน้าจอเข้าไปยังกล่องแชทของหนุ่มดอกไม้แล้วพิมพ์ข้อความลงไปสั้นๆ อย่างที่ทำประจำในช่วงนี้ว่า ‘เสี่ยบอกว่าคุณออกัสดูดีมากครับ’ แล้วเก็บสมาร์ทโฟนลงกระเป๋าเตรียมเดินตามเจ้านายที่สะสางงานเสร็จเรียบร้อยไปยังลิฟต์ทันที







พอวาใช้ชีวิตโดยที่เรื่องของเสี่ยและลูกน้องของอีกฝ่ายกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันไปแล้วอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว หลังจากคืนนั้นเขาก็มีโอกาสได้พบกับเสี่ยอีกหลายต่อหลายครั้งแม้จะไม่ได้บ่อยแทบทุกวัน บางทีอีกฝ่ายก็พาไปทานอาหารบ้าง พาไปแช่ออนเซ็นซึ่งเดี๋ยวนี้กลายเป็นกิจกรรมที่พอวารู้สึกชื่นชอบมากเป็นพิเศษ พาไปสถานที่ที่พอวาไม่เคยมีโอกาสไปมาก่อน แถมเกือบทุกครั้งที่พบกันชายหนุ่มยังทำตัวแปลกๆ ให้เขารู้สึกเข้าข้างตัวเองอย่างอดไม่ได้อีก ไม่ว่าจะคำพูด สัมผัส และสายตา


ทุกอย่างที่เสี่ยแสดงออกมากำลังดูดกลืนพอวาเข้าไปอย่างช้าๆ


เด็กหน้าหวานแกล้งทำเป็นไม่สนใจแล้วพยายามใช้ชีวิตตรงนี้ให้ดีที่สุด คิดไปถึงว่าหากทุกอย่างกลายเป็นเรื่องจริงได้ก็คงดี


วันนี้หลังเลิกคลาสก็เดินไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ที่ประจำโดยมีอินทัชเป็นสารถีเช่นเดิมด้วยความเคยชิน ก่อนรถยนต์คันหรูจะแล่นออกไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าผู้โดยสารด้านในจะเป็นนักศึกษาทุนอย่างพอวา


“คุณพอวาจะไปซุปเปอร์มาร์เก็ตหรือจะไปธุระที่ไหนก่อนหรือเปล่าครับ”


“ไม่ครับ ไปส่งผมที่ซุปเปอร์ฯ เลยก็ได้ ว่าแต่ทำไมช่วงนี้ถึงดูเหนื่อยกันจังครับ” เป็นเพราะรู้สึกคุ้นเคยกันแล้ว เดี๋ยวนี้พอวาจึงได้พูดคุยกับลูกน้องของเสี่ยคนนี้ได้อย่างไม่รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด แถมบางครั้งยังแอบถามเรื่องของผู้ชายคนนั้นจากลูกน้องของเขาอีกด้วย


“ครับ?” อินทัชเลิกคิ้วแล้วแอบมองใบหน้าของเด็กหนุ่มผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะมองตรงไปยังถนนด้านหน้าต่อ


อินทัชไม่ได้ซื่อบื้อขนาดฟังไม่ออกหรอกว่าคำถามของพอวานั้นหมายถึงใคร แต่แค่อยากทดลองดูปฏิกิริยาของคนอ่อนกว่าดูว่าจะเป็นอย่างไร และผลปรากฏก็ค่อนข้างเป็นไปอย่างที่หนุ่มผิวเข้มคาดเดา


พอวาเงียบ…


อินทัชเห็นแล้วรู้สึกสงสารขึ้นมาไม่น้อย จากที่ใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมาเป็นเวลาเกือบเดือน เขาก็รู้สึกเอ็นดูเด็กหนุ่มอยู่มากเหมือนกัน และรู้สึกเสียดายหากว่าเจ้านายของตนจะใจร้ายกับพอวาจริงๆ เพราะเขารู้สึกได้ว่าเด็กคนนี้ของเสี่ยไม่เหมือนกับคนก่อนหน้าหลายคนที่ผ่านมา


“ช่วงนี้ต้องสะสางงานเก่าให้เรียบร้อยก่อนสิ้นเดือน คงจะยุ่งมากครับ”


“ยุ่งมากแค่ไหนเหรอครับ?” เสียงนุ่มเจืออารมณ์บางอย่างที่ปิดไม่มิด ก่อนดวงตาคู่สวยจะทอดมองวิวข้างทางแทนระหว่างรอฟังคำตอบของอินทัช


“ก็...ยุ่งมากๆ คุณพอวาอยากให้ผมติดต่อเสี่ยให้ไหมครับ?”


ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ยอมรับว่าคำถามของอินทัชน่าสนใจจนเผลอเงยหน้ามองคนขับรถอย่างลืมตัว


“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวจะยิ่งยุ่งไปซะเปล่าๆ”


จู่ๆ ก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา เพราะเมื่อสองวันก่อนอยู่ดีๆ อีกฝ่ายก็เล่นโผล่มาในซุปเปอร์ฯที่เขาทำงานก่อนเวลาเลิกงานเกือบ 10นาที ด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อยอย่างที่พอวาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจึงรู้สึกเป็นห่วงแปลกๆ


ยิ่งไปกว่านั้น...พอวาได้ยอมเปิดประตูห้องให้อีกฝ่ายได้เข้ามานั่งพักตามคำเรียกร้องที่ดูเว้าวอนมากกว่าจะเป็นคำสั่ง พร้อมทั้งต้มมาม่าให้ทานเมื่อเสียงทุ้มนั้นบ่นหิวออกมาอย่างออดอ้อน


แม้จะไม่ได้มีอะไรที่มากกว่านั้นเกิดขึ้น แต่พอวารู้ตัวดีว่าตอนนี้เขาได้ตกลงไปยังหลุมที่อีกฝ่ายขุดไว้เข้าเสียแล้ว





                                                            ...

                            ขอบคุณสำหรับการติดตามและคอมเมนต์มากๆ ค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.126K ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #19638 mchjnt (@mintkimme) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 01:09
    ดาเมจความอ้อนของเสี่ยตอนนี้รุนแรงมากค่ะ
    #19638
    0
  2. #19537 TooinloveToletgo (@TooinloveToletgo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 05:47
    อ่ะออดอ้อนนนนนนน
    #19537
    0
  3. #19492 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:55
    เสี่ยอ่ะร้ายยยย เอาจริงๆนะเสี่ยยย สงสารน้องนะ เสี่ยเล่นขุดหลุมไว้ลึกเลยอ่ะ น้องตกลงไปแล้วจะขึ้นมาไงอ่ะ ทำน้องหวั่นไหวต้องรับผิดชอบ!!!!! แล้วเด็กเล็กเด็กน้อยต้องมามีปัญหาแน่ๆ เสี่ยอ่ะะะะ โอ๊ยยยย
    #19492
    0
  4. #19467 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 13:50
    พอวาสู้เค้าลูก
    #19467
    0
  5. #19358 gisel (@gisel) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:51
    เอ็นดูน้อง
    #19358
    0
  6. #19347 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 09:07
    น้องน่ารัก
    #19347
    0
  7. #19168 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:55
    เสี่ยยย น้องตกหลุมแล้วนะ
    #19168
    0
  8. #18978 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:46
    น้องน่ารักกกก มีกลัวเสี่ยรำคานด้วยอะ แล้วเสี่ยไปอยู่กับคนอื่นแล้วมาหาน้องใช่มั้ยเนี่ย
    #18978
    0
  9. #18905 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:14
    น้องงงงงง แหมมมเสี่ยยยย
    #18905
    0
  10. #18887 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:03
    เด็กก็น่ารักเสี่ยก็อ้อนเก่ง แต่ตอนนี้น้องน้อยใจเสี่ยแล้ววววววว
    #18887
    0
  11. #18641 Solalanp (@Solalanp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:18
    เสี่ยขาาา เสี่ยใจดีเปย์เก่ง
    #18641
    0
  12. #18619 Mamoto Tobari (@thitanana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:30
    อ้อนเก่งงงนะเสี่ยยยย
    #18619
    0
  13. #18589 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:50
    เห็นนิยายเรื่องนี้มาซักพักแล้ว เพิ่งจะมีเวลามาอ่าน ประทับใจการดำเนินเรื่องมาก เรื่อยๆเรียลๆ และน่าสนใจ ไม่น่าเบื่อ น่าติดตามต่อมาก เลยแอบไปดูผลงานอื่นของไรต์ อ้าว เราเคยเป็นแฟนคลับนิยายของไรต์นี่นา แฟนฟิคหลายเรื่องก็ติดตามอ่าน สนุกมากๆเลยค่ะ

    // พอวาเริ่มจะเปิดแง้มใจเล็กๆกับเสี่ยแล้ว ไม่แปลกหรอก มีคนมาทำดีด้วย ละยังทำให้พอใจอีก แต่เสี่ยล่ะ... ฮืออ รู้สึกแบบอินทัชแล้ว จะเสียดายมากหากเสี่ยทำเล่นๆ
    #18589
    0
  14. #18580 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:00
    เอ็นดูเสี่ย มีความไปวอแวถึงห้องน้องแถมให้ต้มมาม่าให้อีก น่าร๊ากกกกกกก
    #18580
    0
  15. #18409 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:47
    เสี่ยนี่หยั่มมาไต๋น้าา มีอ้อนน้องด้วยน้าาา
    #18409
    0
  16. #18200 mmamaexx (@mmamaexx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:05
    น้องแสนดี เอ็นดูน้องง
    #18200
    0
  17. #18024 sharkwowll (@phuensongkram) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:20
    เสี่ยนี้ร้ายนัก
    #18024
    0
  18. #17193 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 08:36
    เหมือนพอวาจะถูกกลืนกิน
    #17193
    0
  19. #16564 Jekkju (@Jekkju) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:41
    ร้ายนัก
    #16564
    0
  20. #16485 VanteTaehyung (@SomsaiSunisa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 01:38
    เดาผิด เสี่ยแกมีชั้นเชิงมากเวอร
    #16485
    0
  21. #16393 RTkme@ (@ohohohLOTTO) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:24
    เสี่ยนางช่างร้ายกาจจ
    #16393
    0
  22. #16381 toonytoony (@toonytoony) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:04
    รักพอวามากๆค่ะนางเป็นเด็กดี
    #16381
    0
  23. #15021 eungyu (@eungyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:34

    อี้กงกง => w <= ท่านอี้

    #15021
    0
  24. #13778 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 17:36
    อี้กงกง คอยดูแลเรื่องสนมของเจ้านาย 5555
    #13778
    0
  25. #13718 แม่นน้อย (@gobkung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 01:00
    สงสารพอวาละ เสี่ยนะเสี่ย ยุ่งจริงๆน่ะหรอ
    #13718
    0