YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 2,271,561 Views

  • 19,697 Comments

  • 43,109 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    52,528

    Overall
    2,271,561

ตอนที่ 26 : 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6919 ครั้ง
    30 พ.ย. 61


24



                อิทธิพลนั่งจมอยู่กับกองเอกสารหลังโต๊ะทำงานมากว่าสองชั่วโมงแล้ว


                คิ้วของเสี่ยขมวดเข้าหากันเป็นระยะเมื่ออ่านรายงานแล้วเจอจุดแปลกๆ สลับกับสีหน้าพึงพอใจเมื่อผลประโยชน์ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ต้องการ ทว่าพอยื่นมือไปหยิบถ้วยเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ เขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อรสชาติที่ได้รับนั้นไม่ใช่กาแฟอย่างที่แล้วมา


                แต่กลับเป็นชาตามคำพูดของคุณพอวาที่เอ่ยไว้กับแจ๊คสันที่ไปรับเจ้านายเมื่อเช้า


                มุมปากของคนเป็นเสี่ยแอบยกขึ้นเล็กน้อย ยอมรับว่ารู้สึกขัดใจไปบ้างที่ไม่ได้ดื่มกาแฟ แต่เห็นแก่เด็กน้อยที่ห่วงเขา อิทธิพลเลยไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาเปลี่ยนเครื่องดื่มออกไป แต่กดสัญญาณเรียกให้อี้เข้ามารายงานเรื่องของออกัสแทน


                รอเพียงไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นแล้วตามมาด้วยร่างของมือซ้ายคนสนิท


                จัดการเรื่องออกัสไปถึงไหนแล้ว


                ติดต่อผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์ของค่ายเพลงเรียบร้อยแล้วครับ คุยกันว่าจะให้คุณออกัสเป็นคนร้องเพลงประกอบละครเรื่องใหม่ของช่อง T แล้วก็เชิญเป็นนักแสดงรับเชิญพิเศษของเรื่องไปด้วย” อี้รายงานอย่างคล่องแคล่ว โชคดีที่คุณออกัสร้องเพลงได้ดีจริงๆ อย่างที่เจ้านายเขาว่า ทางนั้นถึงยอมให้อีกฝ่ายได้แสดงฝีมือ แต่กว่าทุกอย่างจะจัดการได้เรียบร้อยก็เล่นเอาพ่อบ้านคนเก่งแทบหัวหมุน เพราะไม่ใช่มีเพียงแค่เรื่องของอดีตคนโปรดเสี่ยอย่างเดียว แต่ยังมีเรื่องของคุณเจียจิ้งอีก


                อืม ยังไงก็บอกฝั่งนั้นให้ดูแลดีๆ แล้วกัน ยังไงออกัสก็ไม่ใช่เด็กเลวร้ายอะไร” คนสนิทผงกหัวรับคำ แม้ตอนนี้ระหว่างคนทั้งคู่จะไม่มีเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยกันแล้ว แต่เพราะคุณออกัสเองก็อยู่กับเสี่ยมานาน จะให้ตัดหางปล่อยวัดเลยก็ดูจะใจร้ายเกินไป


                ไหนๆ ก็มีความสามารถจริงๆ กับเขาสักที ผันตัวไปเป็นนักร้องก็ดูไม่เลวเหมือนกัน


                แล้วคุณพอวาล่ะ?”


                ออกไปหาเพื่อนที่คาเฟ่ครับ เหมือนจะเป็นเด็กที่ชื่อภูผา ลูกชายของนักการเมืองคนหนึ่ง


                อืม


                เอ่อ...แล้วเรื่องคุณเจียจิ้งจะให้จัดการยังไงครับ


                ทำไม มีเรื่องอะไรอีก?” ใบหน้าที่ก้มหน้าดูงานอยู่เงยขึ้นพร้อมแววตาสงสัย เรื่องของญาติผู้น้องกวานซีก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรไม่ใช่หรือ เขาแค่รับปากจะช่วยจัดการเรื่องหาโรงเรียนสอนทำอาหารระยะสั้นสำหรับคนต่างชาติให้ ส่วนที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของทางนั้นที่ต้องส่งเสียค่าใช้จ่ายเลี้ยงดูเอาเอง ส่วนที่พักอาศัยก็คงจะให้ใช้ห้องเก่าที่เคยอยู่คราวก่อนไป


                แล้วยังจะมีเรื่องอะไรให้เขาต้องวุ่นวายอีก?


                เมื่อครู่คุณกวานซีติดต่อมาครับ บอกว่าอยากปรึกษาเรื่องคุณเจียจิ้ง


                ได้บอกไหมว่าเกี่ยวกับเรื่องอะไร?”


                ไม่ได้บอกครับ


                งั้นเหรอ... ถ้างั้นนายก็ไปจัดการก่อนแล้วกันยังไงเรื่องธุรกิจที่เคยคุยกันไว้ที่ฮ่องกงเขาเองก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่แล้ว แต่ก็ไม่อยากจะตัดสายสัมพันธ์กับกวานซีสักเท่าไหร่ เพราะไม่แน่ว่าในอนาคตอีกฝ่ายอาจจะมีประโยชน์ขึ้นมาก็ได้


                ครับเสี่ยอี้รับคำพลางพยักหน้า คำสั่งให้จัดการไปก่อนของเจ้านายเขาแปลว่าหาทางเลี่ยงหรือยืดเวลาออกไปก่อน รึไม่ก็ต้องจัดการธุระให้เสร็จเรียบร้อยโดยไม่ต้องถึงมือเสี่ย

 



 

 

 

 

 

                แก้มนุ่มของเด็กเสี่ยแนบสนิทไปกับหมอนใบโต ดวงตากลมโตกวาดสายตาอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับงานพิเศษที่ภูผาส่งมาให้ทันทีที่ถึงห้องพร้อมรูปภาพเจ้าของร้านหรือก็คือแม่แท้ๆ ของอีกฝ่ายอย่างใช้ความคิด


                พอวายอมรับว่าตัวเองรู้สึกสนใจงานนี้มาก ทั้งเวลาทำงานและเงินที่ได้รับมากกว่าตอนเขาทำงานอยู่ซุปเปอร์มาร์เก็ตอย่างลิบลับ ซึ่งส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะความเอ็นดูของคุณแม่ภูผานั่นแหละ ที่ทำให้ค่าแรงที่ได้มากกว่าร้านทั่วไปเป็นเท่าตัว และที่สำคัญเพื่อนตัวเล็กเองก็ต้องมาช่วยดูแลความเรียบร้อยที่ร้านด้วยในช่วงปิดเทอมแบบนี้เช่นกัน


                แต่ตัวปัญหาสำคัญที่จะทำให้เขาได้งานหรือไม่ได้งานอย่างเสี่ยนี่สิ... จะว่าอย่างไร


                เขาไม่อยากทะเลาะหรือเถียงกับอีกฝ่าย แต่ก็ไม่อยากทำตัวว่าง่ายยอมให้จูงไปไหนต่อไหนได้เหมือนกัน


                นอนใช้ความคิดไปเงียบๆ สักพักเสียงร้องของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ที่หน้าจอโชว์ชื่อสายเรียกเข้าสั้นๆ ว่า ‘เสี่ย’ พอเห็นแบบนั้น ริมฝีปากอิ่มก็เม้มเข้าหากันอย่างอัตโนมัติแล้วค่อยกดรับสายที่เดี๋ยวนี้แทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของคนแก่กว่าไปเสียแล้ว


                ฮัลโหลครับ


            ทำอะไรอยู่


                นอนเล่นครับ’ ตอบเสร็จก็พลิกตัวหันไปทางระเบียงห้องนอนที่ตอนนี้สว่างจ้าเพราะแสงแดดในช่วงบ่าย แล้วค่อยถามคำถามต่อ ‘เสี่ยกินข้าวหรือยัง


                กลายเป็นความเคยชินไปแล้วที่เวลาอีกฝ่ายโทรมาในช่วงเวลานี้ทีไร คุณพอวาของเสี่ยจะต้องเอ่ยปากถามเรื่องนี้แถมยังยกข้อมือดูเวลาที่จวนเจียนจะบ่ายสองโมงเข้าไปทุกทีประกอบไปด้วย


            ยังเลย เธอล่ะ ทันทีที่ได้ยินคำตอบ พอวาก็เผลอขมวดคิ้ว


                เรียบร้อยแล้วครับ เสี่ยเถอะ ยังไม่รีบหาอะไรกินอีก ไม่หิวเหรอครับ


            หิวสิ


                ‘อ้าว’


            เลยว่าจะไปรับเด็กบางคนไปกินข้าวเป็นเพื่อนด้วยกันหน่อย


                หือ?’


            อีกห้านาทีลงมารอที่ข้างล่างเลยนะ ฉันใกล้จะถึงแล้ว

 

 




 

 

                ร้านอาหารที่ชายหนุ่มเป็นคนขับรถพาไปทานเป็นร้านเนื้อย่างร้านเดิมที่เคยมาด้วยกันครั้งก่อน เพียงแต่คราวนี้ไม่มีลูกน้องของอีกฝ่ายตามมาด้วย เด็กหน้าหวานยื่นมือเตรียมไปจับเก้าอี้ให้เลื่อนออกเพื่อนั่งแต่กลับถูกจับข้อมือให้ย้ายมานั่งฝั่งเดียวกับคนเป็นเสี่ยอย่างงงๆ


                นั่งด้วยกัน


                พอวาไม่ได้พูดอะไรออกไป เอาเป็นว่านับตั้งแต่ที่อีกฝ่ายขนของหนีตามเขามาอยู่ด้วยที่หอ ทุกๆ อย่างก็ดูเปลี่ยนไปหมด  เดี๋ยวนี้เด็กหนุ่มสามารถรับมือกับอารมณ์ร้ายๆ ของเสี่ยได้ดีขึ้น รวมไปถึงอีกฝ่ายเองก็พยายามปรับจูนความคิดบางอย่างให้เข้ากับเขาได้มากขึ้นเช่นกัน


                แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่นไปซะหมด


                เสร็จจากนี่แล้วไปสปาที่เธอชอบดีไหม


                “?” เครื่องหมายคำถามฉายชัดอยู่บนหน้าของพอวา เด็กหน้าหวานหันไปจ้องตากับคนที่นั่งข้างกันด้วยความแปลกใจ ใช่ว่าเรื่องไปสปาจะเป็นเรื่องแปลกอะไร แต่เขาไม่ได้ไปสปากับอีกฝ่ายด้วยกันนานแล้ว


                ครั้งล่าสุดที่ไปด้วยกันก็จบลงที่...นั่นแหละ


                ไม่สบายตัวหรือครับ


                อืม เมื่อยน่ะ อยากไปนวดสักหน่อย


                ก็ดีครับ ผมเองก็ไม่ได้ไปมาสักพักเหมือนกัน” พอลองมองแล้วไม่เห็นร่องรอยเคลือบแฝงเกี่ยวกับเรื่องอะไรๆพอวาก็ตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วจึงลงมือจัดการอาหารที่ถูกเสิร์ฟให้คนแก่กว่าเหมือนปกติ


                ระหว่างย่างเนื้อไป หัวสมองของเด็กหน้าหวานก็ครุ่นคิดเรื่องงานพิเศษไป ดวงตากลมโตแอบเหลือบมองสีหน้าของคนเป็นเสี่ยน้อยๆ พอเห็นว่าอีกฝ่ายน่าจะอารมณ์ดี ลิ้นสีชมพูก็แลบออกมาเลียรอบริมฝีปากอย่างชั่งใจโดยไม่รู้ว่าอาการเหมือนคนคิดไม่ตกอยู่แทบตลอดเวลานั้นอยู่ในสายตาของอิทธิพลมานานแล้ว


                ดวงตาคมกริบของเสี่ยหนุ่มทอดมองริมฝีปากอิ่มที่เดี๋ยวก็เม้มเดี๋ยวก็คลายออกของเด็กน้อยเงียบๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายคงทนไม่ไหวถึงได้หันหน้ามาสบตากับเขาที่มองอยู่ก่อนแล้วนั่นแหละ อิทธิพลถึงได้เห็นว่าดวงตาของพอวากำลังจดจ้องมาที่เขาอย่างจริงจังแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแค่ไหน


                เสี่ย...


                ....


                ทานอาหารเสร็จแล้ว ผมมีเรื่องจะบอกนะครับ


                พอพูดไปแล้ว พอวาก็ชักจะหวั่น แต่ให้ทำยังไงได้ ในเมื่อคำพูดได้หลุดออกจากปากไปแล้ว เพราะเด็กหนุ่มคิดถึงเรื่องงานที่ปักใจจะทำจนเก็บความอึดอัดเอาไว้ไม่ไหว


                เด็กหน้าหวานคอยย่างเนื้อส่งให้กับเสี่ยทานเป็นระยะสลับกับทานเองจนต่างคนต่างเริ่มอิ่ม เขายกแก้วน้ำขึ้นดื่มปิดท้ายก่อนจะหันหน้าไปหาคนแก่กว่าที่กำลังใช้ผ้าเช็ดปากก่อนจะพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบา


                เรื่องงานพิเศษ


                นั่นไง... เพียงแค่เกริ่นหัวข้อออกมา ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มก็เริ่มนิ่งจนคนพูดเกือบจะถอดใจเพราะไม่อยากโต้เถียงกันกลางร้านอาหาร และไม่ต้องเดาคำตอบ พอวาก็รู้ดีว่าประโยคต่อมาของอีกฝ่ายจะพูดเช่นไร


                ไม่ให้ทำ


                เดี๋ยวก่อนสิครับ เสี่ยยังไม่ทันได้ฟังอะไรเลย


                ไม่จำเป็นต้องฟัง บอกไปแล้วไงว่าไม่ให้ทำ ถ้าเงินที่ฉันเลี้ยงเธอไม่พอจะให้เพิ่มมากกว่าเดิมอีกสิบเท่าก็ยังได้.... เธอคนเดียวฉันเลี้ยงได้อยู่แล้ว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแล้วใช้ดวงตาที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจมองใบหน้าของเด็กดื้อนิ่งเงียบ


                ผม...” คนอ่อนกว่าเว้นจังหวะไปสักพัก ก่อนเจ้าตัวจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สักครั้งก่อนพูดออกมา “ผมไม่ได้มาขออนุญาตอะไร แต่แค่บอกให้เสี่ยรับรู้เฉยๆ


                อิทธิพลที่ไม่คาดว่าจะถูกเด็กหน้าหวานพูดแบบนี้ถึงกับอึ้งไป ทว่าสีหน้าของชายหนุ่มก็สะท้อนได้ดีว่ากำลังโมโหแค่ไหน มือหนาคว้าเอาข้อมือของคนเด็กกว่ามาจับไว้แน่นแล้วออกแรงรัดจนพอวารู้สึกอึดอัด ก่อนจะคลายออกเมื่อรู้สึกว่าเด็กหนุ่มอาจเจ็บตัวได้


                พอวาไม่ได้ใส่ใจกับข้อมือที่ถูกพันธนาการอยู่สักเท่าไหร่ เสี่ยจะบีบให้เจ็บหรือให้แน่นกว่านี้ก็ได้ แต่การที่อยู่ดีๆ อีกฝ่ายก็เบือนหน้าหนีไปอีกทางนี่สิ ที่ทำให้เด็กนักศึกษาเริ่มร้อนใจ


                พอ-วา” ชายหนุ่มเรียกชื่อของคนน้อยออกมาทีละพยางค์โดยไม่หันมามองหน้า ก่อนคนถูกเรียกจะได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ และประโยคสั้นๆ ว่า “กลับไปคุยกันที่ห้อง


                เพราะเขาพยายามแล้วจริงๆ ที่ไม่ระเบิดอารมณ์ลงกลางร้านอาหารแบบนี้








                     ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วและปิดลงอย่างรุนแรงจนเกรงว่าคนข้างห้องน่าจะสะดุ้งด้วยความตกใจ


                ร่างของเด็กนักศึกษาถูกลากจูงตั้งแต่ลงจากรถยันในห้อง ก่อนอิทธิพลจะยอมคลายออกเพื่อให้พอวาได้เป็นอิสระ


                “ทำไมถึงอยากทำนัก” อันที่จริงเขาอยากจะถามว่าทำไมถึงดื้อด้านชอบขัดใจเขานักด้วยซ้ำ แต่เพราะกลัวว่าทุกอย่างจะเลยเถิดเหมือนกับตอนข่าวของออกัส อิทธิพลเลยพยายามใจเย็นลงแล้วข่มอารมณ์ให้ยืนรับฟังคำพูดของพอวาอยู่แบบนี้


                “ผมอยากหาเงินเก็บพิเศษ อีกอย่างก็เป็นร้านคุณแม่ของเพื่อนสนิทด้วย ที่สำคัญผมรับปากเขาไปแล้ว” ว่าจบพอวาก็แอบกัดปากเล็กน้อย


                รับปากที่ไหนกันล่ะ


                เขายังไม่ได้ตอบตกลงกับภูผาเสียด้วยซ้ำ สิ่งที่เขาทำมีเพียงแค่การอ่านรายละเอียดและถามเรื่องที่ควรรู้ก่อนตัดสินใจก็เท่านั้น ส่วนที่ใจกล้าโกหกออกไปเพราะหวังว่าเสี่ยจะยอมโอนอ่อนตามง่ายขึ้นหากบอกว่าได้ทำการตกลงรับคำไปก่อนแล้ว


                แต่พอวาคิดผิด


                “คำขอร้องของฉันไม่สำคัญเลยใช่ไหม?”


                “ก็....” เขาเม้มปากอย่างไม่รู้จะพูดอะไร พึ่งรู้เหมือนกันว่าที่ผ่านมานั่นคือการขอร้องมากกว่าคำสั่งเสียอีก


                “เงินที่ฉันให้ไม่พอ?”


                พอวาส่ายหน้าตอบ ตอนนี้เงินในบัญชีที่อีกฝ่ายโอนมาให้ทุกเดือนเยอะกว่าเงินค่าขนมทั้งปีที่บ้านเขาโอนมาให้ไม่รู้กี่เท่า


                แต่พอวาไม่เคยใช้เงินในส่วนตรงนั้นเลย


                เขายอมรับสิ่งของที่เสี่ยซื้อให้ โอเคที่อีกฝ่ายคอยจ่ายค่าอาหารหากไปทานด้วยกัน ทำใจและขอบคุณกับเรื่องค่าเช่าห้อง แต่บัตรเครดิตและเงินในบัญชีเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถทำใจใช้ได้ลง มันเป็นความรู้สึกย้อนแย้งที่หากอธิบายให้ใครฟังก็คงตลก


                ยอมเป็นเด็กเสี่ย แต่ไม่ยอมใช้เงินเสี่ย


                หากพวกเจนได้ฟังก็คงไม่พ้นกระแหนะกระแหนเขาว่าทำเป็นรักศักดิ์ศรี


                ถ้าฉันเพิ่มเงินให้อีกเท่าหนึ่งจะหยุดพูดเรื่องนี้ไหม?”


                “เสี่ย...ผมไม่ได้หางานทำเพื่อมาต่อรองอะไรแบบนี้กับคุณนะครับ พอวาอธิบายออกมา เขาไม่รู้เลยว่าควรรู้สึกอย่างไรดีกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เพราะใบหน้าของคนแก่กว่าเต็มไปด้วยความจริงจังและน้ำเสียงที่ไม่ได้แฝงการดูถูกเอาไว้แม้แต่น้อย พอวาถึงยังใจเย็นได้แบบนี้


                “แล้วจะไปทำทำไม


                “.....


                “ไม่ต้องไปทำได้ไหม


                “เสี่ยอยากรู้จริงๆ เหรอครับว่าทำไมผมถึงอยากทำ


                “ว่ามาสิ ฉันรอฟังอยู่


                “เพราะผมกลัว...จุดเริ่มต้นของผมกับเสี่ยเกิดจากอะไรเสี่ยเองก็คงจำได้ ผมไม่อยากตกในสภาพนั้นอีก” สภาพที่ไม่มีเงินเก็บสำรองสักก้อนในยามฉุกเฉิน แถมยังเป็นคนหน้าบางไม่กล้าสารภาพความผิดกับที่บ้านอีกว่าเอาเงินเกือบทั้งหมดที่พ่อกับแม่โอนมาให้ไปละลายกับการประชดเพื่อนที่ไม่เคยมองเขาว่าเป็นเพื่อนจนตัวเองต้องลำบาก


                “คุณอาจจะบอกว่าเลี้ยงผมได้สบาย แต่มีอะไรรับประกันอนาคตไหมครับว่าคุณจะไม่ทิ้งผมสถานะตอนนี้ของเราคืออะไร? เสี่ยหาคำตอบให้ตัวเองเจอหรือยังล่ะครับ ตอนนี้ผมยอมรับได้ก็จริง แต่ถ้าวันใดวันหนึ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป...พูดได้แค่นั้น พอวาก็ไม่อยากจะพูดต่ออีก เขาคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเข้าใจเหตุผลได้แล้วว่าทำไม


                เขาเป็นเด็กรักสบายก็จริง แต่ก็รู้ตัวดีเหมือนกันว่าทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ไม่สามารถการันตีอะไรได้เลย การที่เสี่ยยอมย้ายตัวเองมาอาศัยหอพักเพื่อมาง้อเด็กธรรมดาๆ อย่างเขาอาจเป็นเรื่องแปลกประหลาดและชวนให้น่าตื่นเต้นดีใจ แต่พอวาเข้าใจดีว่าเวลาที่คนเราต้องการอะไรมากๆ ก็ยอมทำได้ทุกอย่างทั้งนั้น


                เขาไม่อยากใช้ชีวิตประมาทอีก แต่พอวารู้ดีว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ อนาคตจะเป็นอย่างไรไม่มีใครสามารถกำหนดได้แน่นอน แต่อย่างน้อยถ้าเขาได้ทำงานอะไรบ้าง เวลาตอนที่ความสัมพันธ์ของเสี่ยกับเขาจบลงก็อาจจะไม่ได้รู้สึกเจ็บหนักมากนัก


                ...


                มีเพียงความเงียบเท่ากันที่เกิดขึ้นหลังจากที่คนเป็นเสี่ยได้ฟังสาเหตุที่ทำให้พอวาดื้อดึงอยากทำงานพิเศษมากนักจนเขาโมโห


                ยอมรับว่าคำพูดของอีกฝ่ายได้สะกิดความรู้สึกส่วนหนึ่งของเขาเข้าอย่างจัง


                และเฉลยว่าความรู้สึกมั่นคงและมั่นใจในเรื่องของเขาอาจไม่เคยมีอยู่ในหัวของอีกฝ่ายเลย


                “แล้วรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากให้เธอทำงานพิเศษ?” อิทธิพลถามกลับบ้าง


                “ทำไมครับ?”


                “เพราะเธอสำคัญ รู้ไหมว่าตอนที่เธอเป็นลมล้มลงไปกับพื้นมันยังติดอยู่ในความจำฉันไม่ไปไหน ถ้าวันนั้นฉันไม่ได้ให้คนขับรถตามรถเมล์คันนั้นไป มันจะเกิดอะไรขึ้น?” เด็กหน้าหวานนี่เคยรู้ไหมว่าเขารู้สึกอย่างไร แค่ครั้งแรกที่เห็นว่าเจ้าตัวจะหางานพิเศษทำ เรื่องในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาจนเขาไม่อยากให้พอวาไปทำอะไรแบบนั้นอีก


                และเขาคงลืมไปว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามันอาจไม่ชัดเจนพอให้อีกฝ่ายมั่นใจ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากจะยอมรับว่ารู้สึกหลงรักเด็กคนนี้เข้าไปแล้ว


                พอวาที่ฟังเหตุผลของเสี่ยเองก็เงียบลงไปเช่นกัน ดวงตากลมโตที่เคยฉายความดื้อรั้นอ่อนลง


                ไม่รู้เลย...


                พอวาไม่รู้เลยจริงๆ ว่าสิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายห้ามปรามเขาอยู่จะเป็นเรื่องคืนนั้น


                ดวงตากลมโตมองใบหน้าของเสี่ยเงียบๆ อยู่ดีๆ ก็คล้ายกับว่าเขาเป็นฝ่ายผิดไปซะแล้ว


                “แต่คราวนี้งานไม่ได้หนักแบบตอนนั้นแล้วสักหน่อย แค่ช่วงปิดเทอมเท่านั้นเองนะครับ แถมร้านที่ทำก็อยู่ใกล้กับตึกของเสี่ยด้วย” พอวาใช้เสียงอ่อนลงเพื่อเข้าอ้อน ใช่ว่าฟังเหตุผลแล้วเขาจะยอมแพ้ ถึงแม้จะเป็นเหตุผลที่ทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เสี่ยบอกว่าหวงเขาอีกก็เถอะ


                อารมณ์ของอิทธิพลสงบขึ้นแล้วตั้งแต่ได้ยินน้ำเสียงเจือความกระเง้ากระงอดแทนน้ำเสียงจริงจังของเด็กนักศึกษา


                “…”


                “นะครับ” ไม่ว่าเปล่า เด็กของเสี่ยยังยื่นแขนออกไปจับมือชายหนุ่มเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะก้าวเท้าตามเข้าชิดร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ พอวาพยายามเขย่าแขนอีกฝ่ายเบาๆ แล้วทำหน้าตาน่าสงสารใส่ให้ชายหนุ่มใจอ่อน


                ราวกับพอรู้ถึงเรื่องที่ค้างคาใจของแต่ละฝ่าย บรรยากาศของบทสนทนาก็ดูจะดีขึ้นกว่าเก่าจนคุณพอวาของเสี่ยชักไม่กลัวว่าจะถูกโมโหหรือดุใส่อีก


                “ที่ไหน?” เพียงเท่านี้ ร่างของเสี่ยก็ถูกคนเด็กกว่าลากให้ไปนั่งข้างกันบนเตียง พอวาหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพื่อยื่นข้อมูลร้านของคุณแม่ภูผาให้อีกฝ่ายพิจารณาด้วยความกระตือรือร้นทันที


                อิทธิพลไล่อ่านรายละเอียดทุกอย่างที่เด็กของเขาคุยกับเพื่อนที่ว่าช้าๆ ก่อนจะพบว่าสถานที่ที่พอวาต้องการจะไปทำงานให้ได้เป็นร้านเครื่องประดับที่มีสาขาตั้งอยู่ใกล้กับตึกทำงานของเขาจริงๆ พอเห็นว่าข้อตกลงทุกอย่างดูไม่ได้หนักหนาเกินไปเขาก็พอจะทำใจได้ แต่พอเงยหน้าขึ้นหันมามองคนนั่งลุ้นคำตอบก็ชักอยากจะขัดใจไม่ให้ทำงานจริงๆ


                “โอเคใช่ไหมครับ


                “ไม่” พอวาเบะปากออกมาน้อยๆ ทันทีที่อีกฝ่ายตอบ เขาอุตส่าห์คิดว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้วเชียว


                “แต่ถ้าห้าม เธอก็จะโกรธฉันอีก จะยอมให้ทำก็ได้


                “จริงนะครับ


                “อืม แต่ต้องมีข้อตกลงกันก่อน


                “ข้อตกลงอะไรครับ?”


 

 

 

 






...


เสี่ยก็มีเหตุผลของเสี่ย หัวใจคนแก่(กว่า)จะวาย ถ้าน้องไปทำงานหนักจนร่างกายรับไม่ไหว

แต่น้องบอกแล้วไงว่างานไม่หนัก เอาจริงๆ ตัวละครน้องวาก็มีความย้อนแย้งในตัวเองสูงงง

ซึ่งเราคิดว่าคนทุกคนก็ต้องมีความย้อนแย้งในตัวเหมือนกัน อยู่ที่จะเป็นเรื่องอะไร

เอาไว้เสี่ยมาขอน้องจริงจังก่อนเนอะ น้องถึงจะกล้าใช้เงินตรงนั้นแบบสบายใจ 55555


แล้วก็เข้าสู่ช่วงหนังสือที่คิดว่าคงเปิดพรีออเดอร์ภายในอาทิตย์หน้า

ส่วนจะเป็นวันที่เท่าไหร่ เราจะมาแจ้งให้ทราบล่วงหน้าสัก 3 วัน เผื่อมีคนต้องการการเตรียมตัวนะคะ



อวดหน้าปกที่ยังไม่รู้ว่าจะได้ใช้งานจริงหรือเปล่าเพราะอย่างที่เคยบอกไปว่ามีไอเดียหลายอย่าง

เลยให้คนวาดลองร่างๆ มาดูกันคร่าวๆ ว่าแต่ละไอเดียจะออกมาประมาณไหน แล้วก็ได้มาแบบนี้ค่า











ตอนเปิดจองอาจยังไม่มีปกที่เสร็จสมบูรณ์ 100% นะคะ T_T เพราะถ้ารอครบก็คือเรื่องอาจลงจนจบแล้ว 5555




ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและให้กำลังใจมาตลอดนะคะ

ขอบคุณทุกคนที่คอมเมนต์หรือสกรีมในแท็ก #เด็กเสี่ยอิทธิพล มากๆ ด้วยนะคะ


ขอบคุณทุกคนมากๆ นะคะ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.919K ครั้ง

329 ความคิดเห็น

  1. #19546 TooinloveToletgo (@TooinloveToletgo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 16:02
    จาอาวเสี่ยๆๆๆๆ
    #19546
    0
  2. #19422 Gabriel Redocean (@g-abriel20224) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 09:09
    น่ารักกก
    #19422
    0
  3. #19389 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 07:35
    เสี่ยน่ารักอะ 55555 ใจอ่อนไปเลย
    #19389
    0
  4. #19193 0950736761pang (@0950736761pang) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:35
    อยากมีแบบนี้บ้างมีคนใจ.....อือออออออออ
    #19193
    0
  5. #19187 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:45
    อะไรรรรคะเสี่ยยยย
    #19187
    0
  6. #19055 koonnawat (@koonnawat) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:11

    โอ้ยยยยยยยย น่ารักกกกกกกกโว้ยยยยย งื้อออตายดีกว่า555555
    #19055
    0
  7. #19053 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:55
    ยอมยิ่งกว่ายอมอีก
    #19053
    0
  8. #19010 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:15
    เสี่ยเป็นขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวว่ารักน้องอีกนะ
    #19010
    0
  9. #18940 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:37
    ใจบางงงงงงง
    #18940
    0
  10. #18752 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:47
    เสี่ยน่าร๊ากกกกกกกก หลงเสี่ยเวอร์ชั่นยอมเด็ก ฮืออออออออ
    #18752
    0
  11. #18725 Solalanp (@Solalanp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:24
    เสี่ยเริ่มน่ารักขึ้นมาแล้ว รักกกก
    #18725
    0
  12. #18686 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:17
    ข้อตกลงอะไรน้าา
    #18686
    0
  13. #17420 UDiE47 (@UDiE47) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:37
    สุดท้ายเสี่ยก็ใจอ่อนจนได้
    #17420
    0
  14. #17257 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 16:07
    น้องน่าร๊ากกกก
    #17257
    0
  15. #16941 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:21
    เหตุผลเสี่ยก็น่ารักกก
    #16941
    0
  16. #16461 toonytoony (@toonytoony) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 23:23
    สายเปย์ที่แท้ทรู
    #16461
    0
  17. #15143 eungyu (@eungyu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 16:22

    แน่ะ เสี่ย ร้ายยยยย !!!!

    #15143
    0
  18. #13862 Bporsche (@Porsche_poshh) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:01
    ข้อตกลง ย้ายกลับไปอยู่คอนโดถาวร
    #13862
    0
  19. #13855 แม่นน้อย (@gobkung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 02:36
    โถ่วคิดว่าจะต้องไปทำงานกับออกัสซะแล้ว หน้าปกสวยมากครับไรท์ ชอบทุกอันเลย น่ารักดีโดยเฉพาะบาร์กับออนเซ็น
    #13855
    0
  20. #13767 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:34
    เสี่ยยยยย ล่อเด็กอีกแล้ว
    #13767
    0
  21. #12884 ไอแนน (@imoonan061994) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 13:34
    เสี่ยล่อเด็กกลับห้องแล้ว
    #12884
    0
  22. #11821 tuntiiz (@tuntiiz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 19:24
    ใจอ่อนจนได้ ข้อตกลงไรอีก
    #11821
    0
  23. #11556 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 15:43

    ถอนหายใจเฮือก ไม่ตีกันแรงก็เป็นบุญหัวนุแล้วค่า

    #11556
    0
  24. #11495 lopenav (@lopenav) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 03:17
    หลงรักแน้ว!!!!!
    #11495
    0
  25. #10948 inunu (@inunu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 00:14
    พอเริ่มเปิดใจให้กันก็ทำให้เข้าใจกันมากขึ้นๆ เอ็นดูน้องวา
    #10948
    0