YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 2,286,735 Views

  • 19,724 Comments

  • 43,047 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    67,702

    Overall
    2,286,735

ตอนที่ 21 : 19 + แจ้งเรื่อง Mpreg

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8391 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

19



                    ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสลัวขึ้นเป็นสัญญาณของพระอาทิตย์ที่กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้า ดวงตาคมกริบของอิทธิพลจ้องมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดเงียบๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ยื่นหน้าไปกดจูบแนบลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายแผ่วเบา


                ความรู้สึกสุขใจอย่างประหลาดกำลังทำให้เขาประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เขานอนมองอีกฝ่ายอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเห็นเวลาอันสมควรจึงได้ส่งเสียงปลุก


                “ตื่นได้แล้ว


                “อื้อ


                เสียงร้องในลำคอของพอวาดังขึ้นเล็กน้อย เปลือกตาที่ปิดอยู่ค่อยๆ ปรือขึ้นแล้วมองใบหน้าหล่อเหลาของคนแก่กว่าด้วยความสงสัย ก่อนจะถูกกระซิบเข้าใบหูเบาๆ อีกครั้ง “ตื่นได้แล้ว


                “กี่โมงแล้วครับ” เสียงแหบแห้งเอ่ยถามออกมาแล้วตั้งท่าจะหลับต่อ อิทธิพลมองคนขี้เซาเหมือนแมวอย่างอ่อนใจ นี่คงเป็นข้อเสียที่น่ามันเขี้ยวที่สุดของเด็กของเขาละมั้ง


                “จะหกโมงแล้ว


                “ฮื้อออ ขอนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ” คนที่ง่วงจนลืมอายกับการกระทำของตัวเองเมื่อคืนต่อรอง แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมง่ายๆ


                หากที่นี่เป็นที่ไทย อิทธิพลจะยอมปล่อยเด็กน้อยของเขาให้นอนจนหนำใจอยู่หรอก


                “จะไม่ไปเที่ยวกับล่องเรือแล้วใช่ไหม” เพียงเท่านั้น คนที่นอนขดตัวซุกอยู่กับแผ่นอกของเสี่ยก็ลืมตาเด้งตัวขึ้นมาร้องโอดครวญเล็กๆ ถึงความเหมื่อยขบและเจ็บนิดๆ จากเหตุการณ์เมื่อคืน


                พอวามองคนที่นอนยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างขัดเคือง สายตาแพรวพราวของเสี่ยที่มองมาทำให้รู้สึกเขินแปลกๆ ก่อนหัวสมองของเด็กหนุ่มจะนึกได้ว่าเมื่อคืนตัวเองทำอะไรลงไป


                ใบหน้าหวานแดงซ่านแล้วรีบหาทางลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเป็นพัลวัน



 



 

 

 

                พอวาถูกจูงมือเอาไว้หลวมๆ ขณะที่เดินไปตามทางที่คนแก่กว่านำหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ


                ใบหน้าหวานเจือไปด้วยรอยยิ้มบางเบาขณะที่บางครั้งก็แอบเหลือบตามองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายเป็นระยะ


                “ให้แจ๊คสันจองเรือไว้แล้ว อยากข้ามฝั่งไปฮ่องกงด้วยหรือเปล่า” เรือที่ว่าหมายถึงกอนโดล่าที่อีกฝ่ายอยากจะล่องตั้งแต่เมื่อวานแต่โดนเขาบอกปัดจนถูกโกรธไป


                เป็นไปตามคาด


                พอวาพยักหน้าหงึกหงัก แค่คิดว่าจะได้ล่องเรือแถมยังข้ามไปเที่ยวที่ฮ่องกงด้วยเด็กน้อยของเสี่ยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา นี่ยังไม่รวมไปถึงสถานที่ท่องเที่ยวที่พอวาแอบเสิร์ชหาตั้งแต่หลังสอบเสร็จอีก ไม่รู้ว่าระยะเวลาเพียงแค่ 4วัน 3คืนนี้จะเพียงพอหรือเปล่า


                “บอกให้ไปเปลี่ยนคนใหม่มา” คนที่อยู่ในห้วงความคิดของตัวเองถูกเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มปลุกขึ้น พอวามองตามสายตาของอีกฝ่ายที่มองไปยังคนพายเรือชาวต่างชาติอย่างงุนงงไม่เข้าใจสาเหตุที่ต้องสั่งให้เปลี่ยนคนพาย


                “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ” พอวากระตุกมือน้อยๆ แล้วร้องถาม ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการที่ร่างสูงใหญ่ของเสี่ยพลิกตัวมาบดบังเขาไว้พร้อมกับมือหนาที่จับเข้าบริเวณแถวแก้มราวกับกำลังเช็กไข้


                “ไม่มี แค่ไม่ชอบขี้หน้า” อี้ที่ยืนห่างออกมาเกือบจะหลุดหัวเราะกับเหตุผลของเจ้านาย ไม่รู้ว่าเพราะทางโรมแรมอยากจะเอาใจเสี่ยเขาหรือว่าอย่างไรถึงได้จัดคนพายเรือที่หล่อเหลาขนาดนี้มาให้


                “อ่าว” พอวาเหวอไปกับเหตุผลของอีกฝ่าย แล้วพยายามเบี่ยงตัวไปทางขวาเพื่อมองใบหน้าของคนที่ว่าแต่ก็ถูกจับไหล่ให้อยู่นิ่งๆ ไว้ซะก่อน


                “ได้คนพายเรือคนใหม่แล้วครับเสี่ย” แจ๊คสันเดินเข้ามารายงานพร้อมกับคนพายเรือใหม่ที่ดูจะแก่กว่าคนเก่าอยู่พอสมควร อิทธิพลที่เห็นแบบนั้นเลยพยักหน้าโอเค แล้วจูงมือของคนเด็กกว่าให้ไปลงเรือ


                เพราะเป็นลูกค้าพิเศษของทางโรมแรม ระยะเวลาที่ล่องเรือของเสี่ยและเด็กหน้าหวานเลยค่อนข้างยาวนานกว่าการให้บริการแบบปกติ เสียงร้องเพลงที่คนพายเรือร้องช่วยเพิ่มบรรยากาศอบอุ่นแปลกๆ ให้กับคนทั้งคู่ที่นั่งจับมือกันอยู่เงียบๆ ตลอดเวลา


                หลังจากล่องเรือเสร็จ กิจกรรมต่อไปสำหรับพวกเขาคือการข้ามฝั่งไปยังฮ่องกง อี้กับลูกน้องบางส่วนคอยติดตามดูแลคนทั้งคู่โดยที่แจ๊คสันกับอินทัชได้ล่วงหน้าไปยังท่าเรือเฟอร์รี่เรียบร้อยแล้ว


                จากโรงแรมไปยังท่าเรือไม่ได้ไกลมากนัก ดวงตากลมโตของหนุ่มหน้าหวานคอยมองบรรยากาศสองข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใจ พอวาแอบคิดไว้แล้วว่าเวลาที่เหลือพรุ่งนี้อีกวันเขาต้องมาเดินเล่นตามท้องถนนรวมทั้งต้องไปมาเก๊าทาวเวอร์ให้ได้ พอหมายมั่นปั้นมือเสร็จก็หันไปสะกิดไหล่คนที่นั่งโอบเอวของเขาไว้อย่างหลวมๆ


                “มีอะไร” ไม่รู้ว่าพอวารู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่ตั้งแต่เมื่อคืนที่อีกฝ่ายพูดออกมาว่าหวงเขาก็รู้สึกว่าอะไรๆ ก็ดูอ่อนหวานขึ้นอย่างประหลาด


                “พรุ่งนี้เสี่ยมีธุระที่ไหนอีกหรือเปล่าครับ


                “อืม ไม่แล้ว ทำไม อยากไปไหนเหรอ” อิทธิพลกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นแล้วใช้สายตาจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับไปมาด้วยความเพลิดเพลิน


                “ไปเดินเล่นหาของทานกัน แล้วก็ไปมาเก๊าทาวเวอร์ดีไหมครับ หรือเสี่ยมีที่ไหนที่อยากไปบ้างหรือเปล่า


                “ไม่มีหรอก ไปที่ๆ เธออยากไปนั่นแหละดีแล้ว” อิทธิพลไม่ได้พูดเอาใจแต่อย่างใด ไม่ว่าจะมาเก๊า ฮ่องกง หรือจีน ก็เป็นที่ๆ เขามาบ่อยจนไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร ผิดกับเด็กน้อยของเขาที่ดูจะตื่นเต้นไปหมดจนน่ามันเขี้ยว


                บางครั้งพอวาก็เหมือนกับเด็กตัวเล็กๆ ที่ดูสดใสไปหมด ถึงแม้ความสูงของอีกฝ่ายจะต่างกับเขาไม่ถึงสิบเซ็นติเมตรก็ตาม แต่ความบอบบางและใบหน้าหวานนั้นก็ชวนให้รู้สึกถนอมอย่างประหลาด แถมความร้อนแรงที่แสนยั่วยวนเมื่อคืนก็บอกให้ชายหนุ่มรู้ว่าเด็กของตัวเองยังมีด้านอื่นอีกมากมายที่ซ่อนอยู่


                พอมาถึงท่าเรือ ประตูรถทางด้านหลังก็ถูกเปิดออกโดยอินทัชที่มาเตรียมความพร้อมรอก่อนหน้าแล้ว พี่เลี้ยงผิวเข้มแอบส่งสายตาให้เด็กหนุ่มที่เขาดูแลด้วยความลำบากใจ พอวาที่เห็นแบบนั้นจึงพอจะจับเค้าลางไม่ดีบางอย่างได้


            “เฮียพล ดวงตาคมกริบของเสี่ยชะงักไป ก่อนจะเบนใบหน้าไปทางเสียงร้องเรียกนี้ช้าๆ


                ร่างสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตรของคุณชายจากฮ่องกงยืนยิ้มกว้างอยู่ด้วยท่าทางสดชื่น เจียจิ้งไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีขนาดนี้มาก่อนที่บังเอิญพบกับคนของเพื่อนพี่ชายก่อนที่จะได้ลงเรือกลับฮ่องกงหลังจากที่ขอพ่อกับแม่อยู่ค้างที่มาเก๊าต่อหนึ่งคืน


                แต่รอยยิ้มกว้างของคนที่เด็กที่สุดก็ต้องแอบแข็งค้างไปเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างกับเฮียอิทธิพลของตน ในขณะที่คนถูกมองก็แอบนิ่งไปเช่นกัน


                อี้ส่งสายตาหามือขวาของเจ้านายทันที ก่อนจะเห็นใบหน้าลำบากใจของเพื่อนร่วมงานที่ไม่สามารถรับมือกับคุณเจียจิ้งได้ คนที่ทำหน้าที่พ่อบ้านควบกับมือซ้ายรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้หนุ่มลูกครึ่งตาน้ำข้าวแล้วกระซิบถามเบาๆ ข้างใบหู “คุณเจียจิ้งมาได้ยังไง


                “ไม่รู้ บังเอิญเจอเลยกลายเป็นว่าจะรอข้ามไปฮ่องกงพร้อมเสี่ย


                “แล้วทำไมไม่ส่งข้อความหรือโทรหาเล่า


                “โดนขอยืมโทรศัพท์ไปใช้ติดต่อกับคนทางบ้านน่ะสิ


                หาา!....


                อี้แทบอยากจะตบหน้าผากทั้งตัวเองและไอ้โง่ตรงหน้าที่โดนคุณเจียจิ้งหลอกแรงๆ สักทีสองที ก็รู้อยู่ว่าคนที่สามารถติดต่อเสี่ยหรือเขาได้มีจำนวนนับหัวได้ แล้วนี่ยังโดนยึดเอาโทรศัพท์ไปใช้อีก ทำไมแจ๊คสันถึงไม่ส่งโทรศัพท์ของอินทัชไปแทนวะ!


                ตำแหน่งมือขวาของเจ้านายมันควรเป็นของเขามากกว่าแจ๊คสันชัดๆ ไอ้คนที่เก่งแต่เรื่องงานแต่เรื่องพวกนี้กลับซื่อบื้อขนาดนี้... อี้กัดฟันแน่น ก่อนจะหันไปทางเสี่ยกับคุณพอวาที่ยืนหน้านิ่งอยู่อย่างลุ้นไปกับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น


                “แจ๊ค-สัน-โจนส์” คนถูกเรียกทั้งชื่อทั้งสกุลด้วยน้ำเสียงเข้มแอบกลืนน้ำลายลงคอ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ใบหน้าที่ดูไร้อารมณ์แต่ดวงตากลับลุกวาวไม่ด้วยความไม่พอใจของเสี่ยอย่างเตรียมใจ


                “ทำไมถึงปล่อยให้มีคนอื่นเข้ามาได้” น้ำเสียงที่อิทธิพลใช้ราบเรียบจนฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ส่วนคนที่กลายเป็นแขกไม่ได้รับเชิญอย่างเจียจิ้งก็ได้แต่ยืนวาดยิ้มอยู่เหมือนเดิมเพราะฟังภาษาไทยที่เพื่อนพี่ชายพูดไม่ออก


                “ขอโทษครับเสี่ย ขอโทษครับคุณพอวา” มือขวาคนสนิทได้แต่โค้งหัวก้มลงขอโทษอย่างยอมรับข้อผิดพลาดและความบกพร่องของตัวเองในครั้งนี้ที่ปล่อยให้คนอื่นในสายตาของเจ้านายเข้ามายุ่งวุ่นวายได้ พอเห็นว่าสีหน้าของนายยังแข็งเหมือนเดิม แจ๊คสันก็แอบส่งสายตาเว้าวอนไปทางเด็กหนุ่มหน้าหวานให้ช่วยชีวิตของตัวเองด้วยอย่างน่าสงสาร


                พอวาเองก็รู้สึกไม่พอใจเหมือนกัน ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่ดูปลอมเปลือกของเด็กหนุ่มกับเหตุการณ์เมื่อคืนที่อีกฝ่ายดูเหมือนกับจะสนิทกับคนแก่กว่าอย่างออกนอกหน้า คนหน้าหวานก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยื่นมือไปกุมฝ่ามือของอิทธิพลไว้หลวมๆ แล้วเอ่ยขึ้นมาเสียงนุ่ม


                “ข้ามไปฮ่องกงใช้เวลาประมาณเท่าไหร่เหรอครับคุณแจ๊คสัน


                “ประมาณ 1ชั่วโมงครับ


                “ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้ วันนี้เราไปเดินเล่นในเมืองกับมาเก๊าทาวเวอร์ก่อนดีไหม” พอวายิ้มออกมาหลังจากฟังตัวเลือกที่เสี่ยเสนอขึ้น


                แต่


                “ไม่เป็นไรครับ ไปวันนี้เลยก็ได้ ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว อีกอย่างคุณคนนั้นก็คนรู้จักเสี่ยนะครับ ถ้าเราทำแบบนี้จะเสียมารยาทหรือเปล่า” น้ำเสียงและใบหน้าของพอวายังคงเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ว่าทำไมอิทธิพลฟังแล้วรู้สึกราวกับกำลังโดนเด็กน้อยของตนเองเล่นงานอยู่


                “เอางั้นหรือ


                “ครับ ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว









 

                บรรยากาศบนเรือเฟอร์รี่ที่เช่าเหมาลำเอาไว้เต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทั้งชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนและอึดอัด


                ร่างของพอวานั่งลงใกล้กับหน้าต่างโดยมีเสี่ยนั่งขนาบอยู่ด้านข้าง ใบหน้าหวานแสร้งมองผ่านกระจกราวกับไม่สนใจบุคคลที่เหลือ หากแต่ภาพสะท้อนที่ปรากฏขึ้นก็ทำให้พอวารับรู้ได้ถึงการกระทำทั้งหมดของคนสองคนที่นั่งตรงข้ามกัน


                มุมปากสีสดแอบยิ้มออกมานิดๆ เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเฉยชาของคนเป็นเสี่ย ส่วนคุณเจียจิ้งที่พอวาพึ่งรู้จักและได้ทักทายกันไปผ่านคนกลางอย่างคุณอี้ก็กำลังหาเรื่องชวนคนแก่กว่าคุยอยู่ด้วยน้ำเสียงร่าเริงจนแม้แต่คนที่ฟังภาษาจีนไม่ออกยังรู้สึกได้


            “บังเอิญจังไม่คิดว่าเฮียจะข้ามไปเที่ยวที่ฮ่องกงแบบนี้


            “อืม


            “เมื่อคืนเห็นมีเรื่องกับคุณชายหลี่ คุณพอวาไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ” เจียจิ้งถามออกมาด้วยน้ำเสียงเจือความอยากรู้ ก่อนจะแอบพูดถึงคนที่สามที่กำลังนั่งชมวิวเหมือนทองไม่รู้ร้อนจนน่าหมั่นไส้


            “ไม่เป็นอะไร


            “ต้องระวังไว้นะครับ หลี่เฟิงเทียนพึ่งถูกคุณหลี่รับกลับเข้าตระกูลหลังได้ตำแหน่งผู้นำ ได้ข่าวว่าตอนอยู่ข้างนอกก็เป็นพวกเสเพล ถ้าได้เจอคุณพอวาครั้งหน้าคงไม่ยอมปล่อยง่ายๆ


                น้ำเสียงของเจียจิ้งเต็มไปด้วยความห่วงใยและเตือนในที คนที่ฟังรู้เรื่องก็ได้แต่เงียบแล้วพยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงรับรู้


            “กวานซีล่ะ?”


                ก๊อไม่ว่างน่ะฮะ ช่วงนี้เห็นมีสมาคมกับพวกนักลงทุนอะไรก็ไม่รู้บ่อยมาก ว่าแต่เฮียออกัสไม่ว่าเหรอครับที่เฮียมามาเก๊ากับคุณพอวาแบบนี้” มุมปากของเด็กฮ่องกงทำเป็นยิ้มอย่างล้อเลียนที่จับไต๋ความเจ้าชู้ของเพื่อนพี่ชายได้ แต่คำตอบที่ได้รับกลับมากลับทำให้เจียจิ้งต้องแอบยิ้มเจื่อนลง


            “ทำไมฉันต้องกลัวออกัสด้วย


            “อ่า....ไม่มีอะไรครับ สงสัยผมคงเข้าใจผิดไปเอง


                พออิทธิพลเงียบ เจียจิ้งก็เริ่มคิดไม่ออกว่าจะคุยอะไรต่อไปดี เด็กหนุ่มเลยได้แต่นั่งนิ่งตามคนที่เหลือบ้างโดยไม่ลืมแอบสังเกตท่าทางและการกระทำของชายหนุ่มกับพอวา


                “ดูอะไรมือที่โอบรอบเอวอยู่โดยที่คนฝั่งตรงข้ามไม่เห็นแอบลูบไล้ไปมาช่วงสะโพกของเด็กหน้าหวานขณะที่ส่งสายตามองออกไปทางด้านนอกตามเด็กน้อยบ้างว่าอีกฝ่ายกำลังมองอะไร แต่อิทธิพลก็พบเพียงผืนน้ำเท่านั้น


                “ดูวิวไปเรื่อยๆ ครับ คุยกับคุณเจียจิ้งเสร็จแล้วเหรอ” ใบหน้าที่วางเท้าไว้บนฝ่ามือหันมามองคนที่พึ่งเลิกคุยกับคุณชายจากฮ่องกงยิ้มๆ ราวกับไม่ได้สนใจอะไร


                “อืม


                “ถ้างั้นผมออกไปเดินรับลมกับพี่อินแล้วกันนะครับ” คิ้วเข้มกระตุกไปนิดๆ ก่อนจะใช้สายตาจ้องมองคนที่ทำท่าจะลุกขึ้นอย่างดุๆ จนพอวาต้องแกล้งถาม “เป็นอะไรครับ


                “เดี๋ยวฉันพาไปเอง” พูดจบก็ลุกขึ้นยืนบ้างแล้วเดินจูงมือของเด็กหนุ่มหน้าหวานไปทางดาดฟ้าโดยที่ไม่ได้สนใจใบหน้าอ้ำๆ อึ้งๆ ของเจียจิ้งที่มองตามราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง


                คนถูกทิ้งเอาไว้คนเดียวได้แต่มองตามออกไปอย่างไม่พอใจ ก่อนเด็กหนุ่มจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข่าวบางอย่างที่พึ่งเกิดกระแสร้อนแรงระหว่างนักธุรกิจหนุ่มกับดาราหน้าหวานขึ้นมาเตรียมไว้รอเวลา

 

 

 





 

                อี้คอยทำหน้าที่นั่งเฝ้าคุณเจียจิ้งของเสี่ยไม่ให้คลาดสายตาไปไหนโดยที่แสร้งทำเป็นนั่งอ่านหนังสือเพื่อไม่ให้เด็กหนุ่มรู้สึกอึดอัดมากนัก หลังจากที่แจ๊คสันทำงานพลาด มือขวาของเจ้านายก็ถูไล่ไปจัดการดูแลความเรียบร้อยรอบตัวเรือแทนเพื่อป้องกันไม่ให้เสี่ยหงุดหงิดเพิ่มหากเห็นหน้า


                “อ่าว คุณพอวา” พ่อบ้านคนเก่งเอ่ยทักคนที่เมื่อเกือบยี่สิบนาทีก่อนพึ่งออกไปด้านนอกกับเสี่ย แล้วมองเลยไปที่ด้านหลังแต่ก็ไม่พบร่างของคนเป็นนายตามมาแต่อย่างใด


                “เสี่ยไปคุยงานกับคุณแจ๊คสันน่ะครับ” เด็กหนุ่มตอบข้อสงสัยเมื่อเห็นดวงตาเรียวรีของมือซ้ายหันมองไปมาราวกับหาใครอยู่ อี้ร้องอ๋อในลำคอ


                ไปคุยงานหรือโดนเรียกไปด่ากันแน่ก็ไม่รู้เหมือนกัน


                “ถ้ายังไงผมขอตัวกลับไปนั่งที่ก่อนนะ


                “จะดีเหรอครับ?”


                คนเด็กกว่ายิ้มหวานแล้วใช้ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของอี้ยิ้มๆ “แล้วทำไมถึงไม่ดีเหรอครับ” คนถูกย้อนถามชะงักไป


                นั่นสิ แล้วเขาจะบอกว่ามันไม่ดีได้ยังไง ในเมื่อที่ตรงนั้นยังมีคุณเจียจิ้งนั่งอยู่


                “เปล่าครับ ถ้างั้นผมไปอยู่เป็นเพื่อนคุณพอวาด้วยดีกว่า เผื่อจะคุยอะไรกับคุณเจียจิ้งจะได้มีคนช่วยแปลให้ ดีไหมครับ


                “ดีครับ


 

 

 



 

 

                อี้ลอบมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังดูสงครามเย็นขนาดย่อมที่มีคุณพอวาเป็นฝ่ายทำตัวไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาและท่าทางที่ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างของคุณเจียจิ้ง


                คนของเจ้านายเขาแกล้งหันไปมองวิวด้านนอกหน้าต่างจากนั้นก็หันมามองหน้าเด็กจากฮ่องกงแล้วส่งยิ้มให้ พอเห็นคุณเจียจิ้งตั้งท่าจะพูดอะไรออกมาคุณพอวาก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วหันไปสนใจอย่างอื่นแทน เป็นแบบนี้มาเกือบสิบนาทีได้จนอี้ชักเริ่มสงสารคนที่อายุน้อยสุดขึ้นมานิดๆ


                เขาไม่คิดเลยว่าคุณพอวาของเสี่ยจะมีมุมแบบนี้กับคนอื่นเหมือนกัน ที่ผ่านมาเห็นอีกฝ่ายออกจะเรียบร้อยแท้ๆ แต่พอลองคิดไปถึงคืนนั้นที่โดนอีกฝ่ายอาละวาด อี้ก็แอบพยักหน้าหงึกหงักยอมรับกับตัวเองว่าที่ผ่านมาได้มองเด็กหนุ่มตื้นไปหน่อย


            “นี่!” ในที่สุดคุณชายจากฮ่องกงก็ทนไม่ไหว เจียจิ้งส่งเสียงร้องออกมาจนแต่แม้อี้ยังแอบตกใจ


            “ฝากคืนโทรศัพท์นี่ให้ลูกน้องเฮียหน่อยสิฮะ เด็กหนุ่มพยายามเก็บสีหน้าไม่พอใจคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามไว้พลางยื่นโทรศัพท์ของแจ๊คสันที่หน้าจอเปิดอะไรบางอย่างอยู่ไปให้กับพอวา


                “คุณเจียจิ้งบอกว่าฝากคืนให้คุณแจ๊คสันหน่อยครับ” เสียงแปลของอี้ดูจะไปไม่ถึงคนที่กำลังกวาดตามองรูปภาพที่ขึ้นอยู่ เนื้อหาบนจอเป็นภาษาจีนที่พอวาอ่านไม่ออก แต่ภาพใบหน้าชัดๆ ของคนทั้งสองที่ถูกลงไว้ก็ทำให้เขาเดาอะไรได้


                คงไม่แปลกที่คนอย่างออกัสจะมีข่าวดังมาถึงที่นี่ เพราะซีรียวัยรุ่นที่อีกฝ่ายแสดงเคยโด่งดังเป็นกระแสแรงทั้งในจีน ไต้หวันและฮ่องกง พอวาเองก็พึ่งรู้เรื่องนี้เพราะพวกเพื่อนผู้หญิงที่เตรียมงานโอเพ่นเฮ้าส์ด้วยกันเล่าให้ฟังนั่นแหละ


                ดวงตากลมโตจ้องมองตัวหนังสือเงียบๆ เขาถือวิสาสะเลื่อนจอลงมาด้านล่าง ภาพแอบถ่ายที่ไม่ซ้ำกับคราวก่อนทำให้เขาชะงักนิ้วไปนิดหน่อย จากนั้นจึงเลื่อนขึ้นไปด้านบนเพื่อดูวันที่


                เมื่อวาน


                “ครับ” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยตอบไปสั้นๆ ก่อนจะดันโทรศัพท์มือขวาของเสี่ยไปทางอี้เพื่อให้พ่อบ้านหนุ่มมารับไป


                ดวงตาของเจียจิ้งพยายามมองหาความตกใจหรืออารมณ์ไม่พอใจของพอวาแต่ก็พบเพียงใบหน้าที่ผ่อนคลายราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรของอีกฝ่าย


                ถึงจะอ่านไม่ออก แต่อย่างน้อยภาพที่ถูกเอามาวางคู่กันของนักธุรกิจใหญ่อย่างอิทธิพลและออกัสก็น่าจะเตะตาหรือสะกิดใจอะไรบ้างสิ ไม่ใช่นั่งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้


                น่าขัดใจชะมัด!


                โง่เอ๊ย!


                “คุณเจียจิ้งมีอะไรอีกหรือเปล่าครับคุณอี้ ดูท่าเหมือนจะอยากพูดอะไรเลย” พอเห็นท่าทางคันปากแบบนั้นของคนอ่อนกว่า พอวาก็รู้สึกสนุกขึ้นมาแปลกๆ


                ถึงแม้ว่าภาพข่าวเมื่อครู่จะบั่นทอนความรู้สึกของเขาไปไม่น้อย


                แต่เรื่องพวกนี้ก็เป็นสิ่งที่เขารับรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจะต้องไปเต้นตามให้เด็กนี่ได้ใจด้วย


            “คุณเจียจิ้งอยากพูดอะไรอีกไหมครับ ผมจะคอยแปลให้เอง


            “ไม่เป็นไร


                “คุณเจียจิ้งไม่มีอะไรจะพูดครับคุณพอวา” คนของเสี่ยพยักหน้ารับกับประโยคบอกเล่านั้น ก่อนจะหันไปมองสีหน้าของคนที่ดูจะอารมณ์เสียอยู่อย่างยิ้มๆ แล้วเอ่ยถามบางอย่างออกมากับอี้เสียงเรียบแต่ดวงตากลับมองไปที่ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเจียจิ้งไม่ละสายตา “谢谢(เซี่ยเซี่ย) ขอบคุณภาษาจีนพูดแบบนี้ใช่ไหมครับคุณอี้? แต่ที่ฮ่องกงเขาพูดอีกแบบกันใช่ไหมครับพูดจบก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นนิดๆ แล้วมองสีหน้าของเจียจิ้งที่พยายามระงับความไม่พอใจอยู่


                “ครับ ใช่ครับ” อี้พยักหน้ารับแล้วมองไปมาระหว่างคนทั้งคู่ บรรยากาศอึดอัดแปลกๆ ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นยิ่งกว่าเดิมยังไงก็ไม่รู้


                “งั้นถ้าถึงเมื่อไหร่รบกวนคุณอี้ช่วยสอนผมทีนะครับว่าที่ฮ่องกงเขาพูดขอบคุณว่ายังไง เวลาซื้อของจะได้พูดถูก


                ได้ครับคุณพอวา

 




 

 

 

 


 

                หลังจากที่ใช้เวลาเกือบชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงฮ่องกงอย่างปลอดภัย


                แจ๊คสันที่ยังมีความผิดติดตัวถึงกับรีบไปจัดการเรื่องการเข้าเมืองของเจ้านายให้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินกลับมารายงานความเรียบร้อยให้ทราบด้วยท่าทางอ่อนน้อมกว่าปกติ ส่วนเจียจิ้ง เนื่องจากมีคนจากบ้านมารอรับล่วงหน้าอยู่ก่อนแล้ว เลยต้องจำใจถอยออกไปอย่างจำยอม แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะแสดงท่าทางสนิทสนมกับเสี่ยทิ้งท้ายให้พอวาเห็น


            “เสียดายจัง ไม่อย่างนั้นผมจะไปเป็นไกด์ส่วนตัวให้” เจียจิ้งว่าอย่างหงอยๆ พร้อมยื่นมือไปจับแขนของเพื่อนพี่ชายแน่น


            “เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกัน” อิทธิพลเอ่ยออกมาเรียบๆ ถึงแม้ฐานะทางบ้านและอำนาจของตระกูลเฉินจะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร แต่สายสัมพันธ์ที่มีมานานหลายปีก็ไม่ควรจะมาขาดเอาง่ายๆ เพราะเรื่องแค่นี้


                อีกอย่าง


                เฉินกวานซีเองก็ยังพอมีประโยชน์บางอย่างอยู่เหมือนกัน หากทำให้ญาติผู้น้องหรืออีกฝ่ายไม่พอใจ แผนการเกี่ยวกับธุรกิจที่เขาวางไว้อาจจะต้องยุ่งยากขึ้นกว่าเดิม


            “แล้วเจอกันใหม่ที่ไทยนะฮะ


            “อืม


                “ไปสักที” ทันทีที่แผ่นหลังของเจียจิ้งหายไป เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็บ่นพึมพำออกมาจนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ หลุดหัวเราะ “ขำอะไร


                “ขำเสี่ยไงครับ” ยิ่งเห็นท่าทางราวกับยกก้อนภาระออกจากบ่าไปได้ พอวาก็ยิ่งตลกท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูไม่เคร่งขรึมเหมือนยามปกติ


                “ไม่ต้องยิ้มมาก ไปเที่ยวกันดีกว่า เธอยังไม่เคยมาใช่ไหม


                “ครับ


                “งั้นไปกันเถอะ

 



 

 

 

 

                พอวาไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนอย่างเสี่ยจะเดินทางโดยใช้ระบบขนส่งสาธารณะได้


                เด็กหนุ่มคิดว่าเมื่อมาถึงฮ่องกงจะมีรถยนต์คอยอำนวยความสะดวกเหมือนกับตอนอยู่มาเก๊าเสียอีก แต่พอเห็นใบหน้าที่กำลังตั้งใจกับการอ่านแผนที่เส้นทางรถไฟโดยที่มืออีกข้างยังคงจับมือเขาไว้ไม่ปล่อย ริมฝีปากอิ่มก็แย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุข


                “เข้าไปอยู่ข้างใน” เพราะจำนวนคนที่เยอะพอสมควรในขบวน เสียงทุ้มต่ำเลยเอ่ยบอกพลางยกมือชี้ให้เขาเข้าไปอยู่ด้านใน โดยมีร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายเดินตามเข้ามา ส่วนลูกน้องคนอื่นๆ ของอีกฝ่ายก็อยู่กระจายกันออกไป มีเพียงแค่คุณอี้กับแจ๊คสันเท่านั้นที่ดูจะต้องตามติดไปด้วยตลอดเวลา


                “ร้อนไหมครับ” พอวายกมือขึ้นพัดไปมาพลางควานหาทิชชู่ที่พกไว้ขึ้นมาซับเหงื่อบริเวณแถวขมับให้อีกคนโดยที่ชายหนุ่มก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการก้มหน้าลงเพื่อให้เด็กน้อยเช็ดได้ง่ายขึ้น


                ใช้เวลาไม่นานมากนักก็มาถึงกับจุดหมาย อิทธิพลรอให้คนทยอยออกไปก่อนแล้วจึงค่อยจูงมือพอวาให้เดินออกไปบ้าง สถานที่ที่เขาพาอีกฝ่ายมาคือวัดโปลิน ไม่ใช่เพราะเป็นคนศรัทธาอะไร แต่เห็นว่าเส้นทางที่จะขึ้นไปสวยงามดีก็เลยเลือกที่นี่


                กระเช้านองปิงที่จะใช้ขึ้นเพื่อชมวิวก็ได้สั่งให้แจ๊คสันจัดการล่วงหน้าแล้วจึงไม่ต้องเสียเวลาต่อแถวรอให้เมื่อยอีก


                แต่ทว่า..


                “ไม่ขึ้นได้ไหมครับ ผมกลัวอ่ะ” ใบหน้าหวานงอแงออกมาเมื่อเห็นกระเช้าที่ต้องขึ้นเป็นแบบคริสตัลซึ่งพื้นด้านล่างเป็นกระจกจึงทำให้สามารถมองทะลุไปยังด้านล่างได้จนน่าหวาดเสียว


                “ไม่เป็นไรน่า” ฝ่ามือหนาที่ว่างอีกข้างยกขึ้นลูบผมของพอวาไปมา แล้วส่งสัญญาณให้คนสนิทขึ้นออกไปก่อน


                “มันน่ากลัวจริงๆ นะครับ


                ถึงจะไม่ได้กลัวความสูงมากมายอะไร แต่มันก็อดที่จะวิตกไม่ได้


                “ไม่น่ากลัวหรอก


                “ขอเวลาทำใจก่อนได้ไหมครับ


                “จะถึงคิวแล้ว ไม่น่ากลัวหรอกน่า


                “เสี่ย....” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเรียกชายหนุ่มอย่างเว้าวอน ก่อนจะถูกดึงตัวเข้าไปใกล้พร้อมเสียงกระซิบที่ดังข้างหู “เดี๋ยวจะกอดเธอเอาไว้ตลอดเลย ดีไหม” ทันทีที่ฟังประโยคนี้จบ พอวาก็เผลอยกมือขึ้นทุบไหล่คนแก่กว่าเบาๆ แล้วยืนหน้าเห่อร้อนจนคนแกล้งหัวเราะในลำคอ อิทธิพลได้ยินอีกฝ่ายพึมพำออกมาว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ แต่คนเจ้าเล่ห์ที่ว่าก็ดูไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไรกับคำกล่าวหานั้น


                สุดท้าย พอวาก็ต้องยอมขึ้นกระเช้าไปกับอีกฝ่ายอยู่ดี โดยที่คนแก่กว่าเป็นฝ่ายเข้าไปก่อนแล้วตามด้วยเด็กหนุ่มที่เดินตามเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ พอประตูกระเช้าปิด อิทธิพลถึงได้จับตัวของเด็กน้อยมาไว้ในวงแขนเพื่อให้พอวารู้สึกอุ่นใจขึ้น


                “อย่ากลัว ไม่ต้องก้มลงไปมอง เข้าใจหรือเปล่า


                “ครับ” คนที่หวาดเสียวกับกระจกด้านล่างพยักหน้ารับอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ใบหน้าหวานเชิดขึ้นพยายามไม่มองลงไปด้านล่างตามคำแนะนำของอีกฝ่ายอย่างเคร่งครัด


                ผ่านไปไม่นาน ทัศนียภาพที่สวยงามของภูเขา แม่น้ำและรูปปั้นขององค์พระใหญ่ก็สามารถเรียกสายตาของพอวาได้เป็นอย่างดีจนลืมสนใจเรื่องพื้นด้านล่างไปเลย ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองภาพรอบๆ บนกระเช้าด้วยความตื่นเต้นก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้กับเสี่ยหนุ่มอย่างถูกใจ


                “สวยจังเลย


                “ชอบไหม” อิทธิพลกระซิบถาม ก่อนจะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นแล้วแอบยื่นหน้าไปหอมแก้มนุ่มๆ นั้นหนึ่งที พอวาที่ไม่ได้สนใจการกระทำของอีกฝ่ายเพราะมัวแต่มองความสวยงามของธรรมชาติเอ่ยตอบกลับไปแผ่วเบา “ชอบครับ


                “งั้นลองมองพื้นไหม


                “เสี่ย!”

 

 

 

 





...

กลับมาแล้วนะคะ

กลับมาพร้อมกับความละคร มีการแอบเปิดข่าวหวังให้อีกฝ่ายเห็นแล้วช็อก แต่น้องวาไม่ช็อก เพราะรู้อยู่แล้ว

ขอบคุณคอมเมนต์ของหลายคนมากที่ช่วยให้กำลังใจนะคะ อ่านทุกคอมเมนต์เป็นอย่างดี

ไม่มีอะไรจะมอบให้นอกจากขอบคุณจริงๆ ค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กันมากๆ เลย รวมไปถึงคนที่สกรีมในแท็กนิยายด้วยน้า

หวังว่าจะเอนจอยกับการอ่านนะคะ ความน้ำเน่าและโอเว่อร์กำลังรอคุณอยู่5555

ฝันดีล่วงหน้า แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่าา


...



ชี้แจงเรื่อง Mpreg


ก่อนอื่นต้องขอบคุณและขอโทษคนอ่านทุกคนที่เสียความรู้สึกกับนิยายเรื่องนี้หรือกับเราด้วยนะคะ

หากใครรับไม่ได้/ไม่อิน/เสียความรู้สึกเกี่ยวกับเรื่อง mpreg เราขอโทษจากใจจริงจริงๆ ค่ะที่ทำให้รู้สึกไม่ดี

และขอขอบคุณมากๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเข้ามาอ่านมาติดตามเสี่ยกับน้องวานะคะ

หากมีโอกาสเรื่องต่อๆ ไปในอนาคตก็ยังหวังว่าจะได้รับโอกาสอีกครั้ง

เราจะรอบคอบให้มากขึ้นค่ะ จะบอกให้ชัดตั้งแต่แรก เพื่อที่จะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก

ขอโทษอีกครั้งและขอบคุณมากๆ ค่ะ



ส่วนคนที่ยังพร้อมอ่านและไปต่อกับเราก็ต้องขอบคุณมากๆ จริงๆ

ไม่คิดว่าจะได้รับคอมเมนต์หลากหลายแบบนี้ บางคนก็ทำเอาเราน้ำตาซึม แต่บางคนก็ทำให้จากเครียดๆ เป็นยิ้มได้

ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากขอบคุณมากๆ จริงๆ

แม้ว่าเนื้อหาข้างหน้าอาจจะโอเว่อร์หรือไม่น่าเกิดขึ้นจริงในโลกความเป็นจริงก็ตาม

ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ

เรื่องท้อง/ไม่ท้อง เราขอไม่สปอยแล้วกันนะว่าจะออกมาแบบไหน

แต่อย่างที่เคยบอกไปว่าส่วนตรงเบบี๋จะไม่ได้อยู่ในเนื้อหาหลัก

แต่ไม่ว่าสุดท้ายเนื้อหาในส่วนเส้นเรื่องหลักน้องวาจะท้องได้หรือไม่ได้

ยังไงก็ต้องมีพาร์ทที่เราจะแต่งแยกออกมาเป็นเวอร์ชั่นให้น้องท้องได้อยู่ดี เพราะนี่คือสิ่งที่เราอยากทำ

ดังนั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเลยขอขึ้น Mpreg ไว้ที่หัวเรื่องเลยแล้วกันนะคะ

สุดท้ายหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนจากทุกๆ คนต่อไปน้า




สุดท้ายที่สุดสำหรับในส่วนชี้แจงนี้

เราอยากขอร้องนะคะ ถ้าไม่พอใจ ไม่โอเค เสียความรู้สึก เราเข้าใจได้ค่ะ

เพราะเราก็มีส่วนผิดจริงๆ แต่บางคนที่ติดต่อมาหาส่วนตัว หรือใช้คำที่มันเกินไป

อยากขอให้เบาๆ หรือจบเถอะนะคะ อยากให้ช่วยคิดถึงความรู้สึกเรานิดหนึ่ง นิดเดียวจริงๆ ก็ยังดี

ตอนนี้เรารับรู้แล้ว และขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เสียความรู้สึกขนาดนั้น

เราจะรอบคอบและคิดถึงคนอ่านให้มากขึ้น

ขอบคุณมากๆ นะคะ


ปล. แอบมาแก้ตรงอธิบายข้างบนนิดหน่อย เหมือนยิ่งอธิบายยิ่งชวนงงเลยขอตัดให้เหลือเท่านี้แล้วกันค่ะ 5555








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.391K ครั้ง

1,103 ความคิดเห็น

  1. #19616 whitemidblue (@apisara-mnpp) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 23:18
    เสี่ยขี้แกล้งง่า
    #19616
    0
  2. #19500 RukDeeNan (@oh-y-oh-y) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:10

    ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกันก่อนหน้านี้ แต่อยากบอไรท์ว่าทำตามเจตนารมณ์ของตัวเองที่มีมาตั้งแต่แรกดีกว่าค่ะ อยากเปลี่ยนแปลงหรือเปลี่ยนไปเพราะคนอ่าน


    ถ้าจะเปลี่ยนก็ขอให้เปลี่ยนที่มาจากความรู้สึกของตัวเอง ไม่ใช่เปลี่ยนเพราะคนอื่น


    คนที่เข้าใจและพร้อมซับพอร์ทนิยายเรื่องนี้ยังมีอยู่ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อย่ากังวลเลยค่ะ

    #19500
    0
  3. #19379 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 14:27
    หืออออออ น่ารักอะ
    #19379
    0
  4. #19248 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:34
    โอ้ยยยยย น่ารัก ><
    #19248
    0
  5. #19220 Danwoon (@Danwoon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:19
    สู้ๆนะคะ สนุกมากกก
    #19220
    0
  6. #19182 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:55
    แหมมมม ขี้แกล้งเหมือนกันนะเสี่ยย
    #19182
    0
  7. #19137 AmyOh (@AmyOh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:55
    สนุกมากเลยยย
    #19137
    0
  8. #19036 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:30
    สงสารลูกน้อง555
    #19036
    0
  9. #18995 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:20
    พี่แจ็คแกพลาดมาก55555
    #18995
    0
  10. #18935 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:55
    วงวารแจ็คคคคคค555555
    #18935
    0
  11. #18915 ฟา ฟ้า (@fareeda-18) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:54
    มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ? ถึงจะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแต่เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอนะคะ เราอ่านเรื่องนี้เพราะเราชอบเนื้อเรื่องและการบรรยายของไรท์ถึงปกติจะไม่ค่อยอ่านแนวท้องแบบนี้สักเท่าไหร่แต่เราชอบเราเลยอ่านเราเลยไม่ค่อยถือสาเพราะยังไงจุดที่เราโฟกัสคือสิ่งที่ไรท์แต่งไม่ใช่จุดที่ว่าท้องได้ไม่ได้ เพราะงั้นอยากให้ไรท์สู้ๆและทำตามความคิดกับใจตัวเองได้เลยไม่ต้องสนเรื่องอื่นหรอกค่ะ เราอยากให้ไรท์แต่งนิยายอย่างมีความสุขนะคะ
    #18915
    1
    • #18915-1 ฟา ฟ้า (@fareeda-18) (จากตอนที่ 21)
      18 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:57

      &#128071;&#9994;&#128230;&#10084;&#128073;
      #18915-1
  12. #18817 Purple Rabbit (@pairloveprin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:22
    นั่งนึกอยู่ตั้งนานว่าเหมือนเคยอ่านจากที่ไหน

    วันนี้ได้มานั่งย้อนอ่านใหม่ถึงคิดออก ชอบมากเลยยยย

    ไม่ว่าจะแนวไหนก็รับได้ ไรท์สู้ๆนะคะ
    #18817
    0
  13. #18699 โลกสีม่วง77 (@chacha777) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:22
    จริงๆแล้วเราว่าไรท์ควรแปะว่าเป็น Mpreg ไว้ตั้งแต่ส่วนนำ บทนำ คำนำเลยนะคะ แปะแบบย้ำแล้วย้ำอีกไปเลยว่าเรื่องนี้เคะท้องได้ เพราะจริงๆแล้วเราเองก็เพิ่งจะมารู้ตอนอ่านถึงตอนนี้นี่แหละค่ะว่าเคะท้องได้ ก็คืองงอยู่นั่นแหละว่า Mpreg คืออะไร ก็ไปถามอากู๋มา อยู่ในวงการYก็จริง แต่ศัพท์เฉพาะบางคำก็เพิ่งรู้ค่ะ 555555 แต่โดยส่วนตัวแล้วเคะท้องได้ไม่มีปัญหาค่ะ สบายมากๆ เราชอบเรื่องนี้นะคะ แม้บางครั้งอ่านไปแล้วจะรู้สึกเหมือนอ่านฟิคอซ.แถมยังเป็นคู่ที่ไม่ได้ชิปก็เถอะ แต่ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ เราไม่ซีเรียสเพราะเรื่องนี้ไรท์แต่งสนุกจริงๆ สู้ต่อไปนะคะ! เราอ่านเรื่องนี้ทั้งวันทั้งคืนจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วจริงๆ หลงเสี่ยหนักมากกกกกกกกกกก
    #18699
    0
  14. #18601 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:52
    ซงซานเฮียแจ๊คค55555555555555
    #18601
    0
  15. #18431 R-Area (@R-Area) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:34
    ที่เข้ามาอ่านเพราะน่าสนใจตั้งแต่ชื่อเรื่องแล้วค่ะ และก็เพราะอยากอ่านแนวท้องได้ด้วย555555 นิยายสนุกค่ะ สู้ๆนะคะ
    #18431
    0
  16. #18115 mingdaya (@mingdaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:07
    อยากอ่านตอนน้องท้องงงงง ไม่ต้องสนใจคนอื่นค่ะ นิยายบางเรื่อง เราอ่านไม่ถูกจริต เราก้อกดออกไม่อ่านต่อ เรื่องไหนถูกจริตก็อ่านนยาวววววว ดบบเรื่องนี้ &#10084;&#65039;
    #18115
    0
  17. #17890 PikazZA (@nooplasunisa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:14

    บางทีเราก็ไม่เข้าใจ คือไรท์เขียนมาให้อ่านแล้ว ไม่พอใจก็กดออก ไม่ชอบก็กดปิด จะไปว่านักเขียนทำไม การที่ไรท์จะเขียนออกมาสักเรื่องมันยากอยู่แล้ว แล้วไปว่าเค้า ถ้าคุณเป็นคนแต่งจะรู้สึกยังไง ใจเขาใจเรา

    เเต่งดีมากเราชอบ อย่าไปตัดทอนกำลังใจของผู้อื่นเลย มันจะเป็นบาป เป็นกะลังใจให้~~~

    #17890
    0
  18. #17243 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 14:30
    เม้นให้ทุกตอนเพราะอยากส่งกำลังใจให้นะคะ เขียนตามที่คุณตั้งใจไว้นะคะเพราะมันเป็นเสน่ของนิยายคุณ
    #17243
    0
  19. #16952 Jekkju (@Jekkju) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:45
    เราไม่สามารถทำตามใจใครได้ทุกคนหรอกค่ะ ทำที่เราอยากทำดีแล้วค่ะ <3
    #16952
    0
  20. #16923 kkkkklll44 (@kkkkklll44) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:11
    เรื่องนี้อัปให้อ่านจนจบเลยใช่ไหมคะ
    #16923
    0
  21. #16760 Sleepingbelle (@BS9499) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 02:57
    เราเข้ามาอ่านเพราะ mpreg &#128514;
    #16760
    0
  22. #16523 0991351578 (@0991351578) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 13:23
    หมดคำพูดกับเฮียแจ๊ค 555555
    #16523
    0
  23. #16440 toonytoony (@toonytoony) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 21:49

    สงสารเฮียแจ๊คมากๆคร่า
    #16440
    0
  24. #16378 MooMildd (@MooMildd) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:36
    สนุกมากๆๆๆชอบมากๆๆน่ารักมากๆๆๆเราว่านะคนเขียนจะเขียนยังไงก็ไม่ควรติอ่ะานแล้วไม่ชอบไม่ถูกใจก็กดออกไปแค่นั้นเองคนเรามันก็มีความชอบไม่เหมือนกันหนิเนาะแต่เราเลือกที่จะอ่านหรือไม่อ่านก็ได้ไงงงไรท์สู้ๆ
    #16378
    0
  25. #15264 gypso601 (@gypso601) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:28
    จิ้นอาอี้กับแจ็คสันอะ น่ารักกก
    #15264
    0