YAOI : OVER THE EDGE (Mpreg) #เด็กเสี่ยอิทธิพล

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 2,275,758 Views

  • 19,706 Comments

  • 43,143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    56,725

    Overall
    2,275,758

ตอนที่ 14 : 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5119 ครั้ง
    16 พ.ย. 61


12



คงเป็นเพราะมัวแต่เฝ้ารอการกลับมาของใครบางคนจนไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นรอบตัวสักเท่าไหร่ เด็กทุนปีหนึ่งถึงไม่รู้ว่าในเวลานี้เรื่องเล่าที่ผสมการใส่สีตีไข่เกี่ยวกับนาฬิกาเรือนหรูที่ได้รับเป็นของขวัญจากเสี่ยได้แพร่กระจายไปมากกว่าแค่กลุ่มของเจนแล้ว


มีบ้างบางคนที่นึกสนใจขึ้นมาแล้วคอยจับตาดู บางคนที่รู้ก็แค่ปล่อยผ่านเพราะถือว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง


ดวงตาคู่สวยเหลือบมองสายตาแปลกๆ ของเพื่อนร่วมคลาสบางคนที่สนิทสนมกับเจนพอสมควรมองมาก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นแล้วหันไปมองอย่างอื่นแทนอย่างไม่สนใจ นั่งอยู่สักพักเด็กหนุ่มหน้าหวานก็รู้สึกได้ว่าเก้าอี้ข้างๆ มีคนนั่งลง พอหันไปมองก็เห็นใบหน้าด้านข้างของภูผา


พอวาใช้มือเท้าบนโต๊ะแล้ววางแก้มของตัวเองลงไปพลางมองใบหน้าเรียบนิ่งอยู่เป็นนิจของคนที่เหมือนจะกลายเป็นเพื่อนไปแล้วอย่างไม่มีอะไรทำจนคนถูกจ้องต้องตวัดสายตามามอง


มองอะไร


คนหน้าหวานไม่ตอบแต่เปลี่ยนทิศทางไปยังหน้าห้องแทน บางทีภูผาก็รู้สึกว่าพอวาแอบกวนตีนอยู่เหมือนกัน


เพราะวันนี้พอวามีเรียนสองวิชา ในขณะที่เพื่อนตัวเล็กมีแค่วิชาเดียว พวกเขาจึงเอ่ยลากันสั้นๆ แล้วค่อยมาเจอกันใหม่ในตอนเย็น พอวานั่งมองร่างของภูผาเดินออกไปจากห้องก่อนจะค่อยๆ เก็บของเตรียมออกไปหาอะไรทานเป็นมื้อกลางวันแล้วค่อยกลับมาเรียนต่ออีกวิชาบ้าง


แต่ทุกอย่างก็ต้องสะดุดลงเมื่อร่างระหงส์ของเจนได้เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าพร้อมพรรคพวกอีกสองคนที่พอวารู้จักดี


สรุปไปเอานาฬิกามาจากไหน บอกกันหน่อยสิ


มีคนให้มาเพราะเห็นว่าน้ำเสียงของหล่อนไม่ได้ดูหาเรื่องเท่ากับเมื่อวันก่อน พอวาเลยยอมตอบออกไปง่ายๆ เพื่อหวังจะให้เรื่องจบ แต่มันคงไม่ง่ายแบบนั้น เมื่อแววตาของอดีตเพื่อนกระตุกไปวูบหนึ่งอย่างไม่พอใจกับคำตอบที่ได้รับ


ใครให้มา


แล้วทำไมเธอต้องอยากรู้ขนาดนี้ด้วยเนี่ย


พอวาคงไม่เข้าใจอาการของคนที่ปกติเห็นอีกฝ่ายด้อยกว่ามาตลอด แต่จู่ๆ ก็ดูเหมือนว่าจะฝ่ายนั้นจะโดดเด่นขึ้นมาเทียบเท่าหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำไปเพราะนาฬิกาเรือนที่พอวามีในครอบครองเป็นรุ่นที่เจ้าหล่อนอยากได้แต่ก็ไม่สามารถซื้อได้ด้วยราคาที่แพงเกินไปและจำนวนการผลิตที่จำกัด


แน่นอนว่าพอวาไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด ในสายตาของเด็กน้อยของเสี่ยเห็นว่ามันก็แค่นาฬิกาที่สวยและคงมีราคามากตามฐานะคนซื้อให้ก็เท่านั้น


            เหอะ โกหกสินะ ที่บอกว่ามีคนให้มาเจนยังไม่เลิกรา หล่อนไม่เชื่อกับคำพูดที่ดูไม่จริงนี้เด็ดขาด


                หากพอวามีคนรู้จักหรือญาติที่ร่ำรวยขนาดมอบนาฬิการาคาเท่านี้ให้ได้ แล้วทำไมถึงปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กทุนของมหาวิทยาลัยกัน


                แม้จะมีเด็กทุนอีกหลายคนแต่การแบ่งแยกของทุนก็แตกต่างกันออกไป ซึ่งพอวาคือเด็กทุนที่ฐานะทางบ้านธรรมดาในสายตาของหล่อน


                คนหน้าหวานจนใจจะตอบคำถามให้ตรงใจกับความต้องการของอีกฝ่าย พอวาถอนหายใจยาวออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ทั้งที่เมื่อก่อนเวลาจะพูดหรือจะทำอะไรก็ต้องดูอารมณ์ของเจนเป็นที่ตั้งแล้วพยายามทำตัวเองให้ดูกลมกลืน


            แล้วแต่จะคิดก็แล้วกัน ขอตัวนะพอวาไม่รอให้พวกเธอสามคนซักไซ้ต่อก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที ถึงแม้จะมีเสียงร้องไล่ตามหลังมาแต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้หันไปใส่ใจ


            จะรีบไปไหน เดี๋ยวก่อนสิ กลัวความลับจะแตกหรือไง ไหล่ทั้งสองข้างถูกจับกดลงให้นั่งอยู่กับที่ เอาเข้าจริงแรงของผู้หญิงก็สู้แรงของผู้ชายไม่ได้อยู่แล้วถ้าหากเขาไม่โดนเล็บของเธอจิกเข้าเนื้อจนรู้สึกเจ็บ และมันคงจะเป็นรอยแน่ๆ ถ้าขืนเจนยังไม่ยอมปล่อยมือออกไปแบบนี้


            เอามือเธอที่กำลังจิกไหล่ฉันออกไปเดี๋ยวนี้เจน


            ฉันจำเป็นต้องทำตามคำสั่งนายหรือไง


            ปล่อย


            ไม่


            อย่าทำตัวแย่ๆ แบบนี้เลยเถอะ เมื่อก่อนเธออาจจะทำอะไรก็ได้เพราะฉันอยากเกาะกลุ่มด้วย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เลิกมายุ่งวุ่นวายสักที ทำไม...หรือว่าในกลุ่มไม่มีคนช่วยดึงคะแนนให้ได้แบบฉันเด็กทุนข่มความเจ็บของเล็บคมๆ ที่มีแต่จะเพิ่มแรงมากขึ้นส่งยิ้มหวานให้กับใบหน้าโกรธจัดของเจน


                ดวงตาของคนทั้งคู่จดจ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เจนที่เหมือนโดนด่าว่าไม่มีสมองอยากจะใช้เล็บข่วนใบหน้าหวานๆ นี้ให้เลือดไหล แต่เสียงของอาจารย์คาบต่อไปที่ใช้ห้องนี้ในการสอนก็ดังขึ้นขัดซะก่อน


            นักศึกษาเซคก่อนหน้ารบกวนช่วยออกไปเร็วหน่อยนะคะ อาจารย์ต้องใช้ห้องนี้สอนเพื่อนๆ ต่อ


            ทีนี้ปล่อยได้ยังเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามเรียบๆ ก่อนความเจ็บที่บริเวณหัวไหล่จะหายไป เด็กหนุ่มมองความไม่พอใจบนหน้าของเจนเล็กน้อย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองแรงไปหน่อยที่เหมือนกำลังว่าพวกหล่อนว่าไม่มีสมอง


                ถึงแม้จะไม่มีจริงๆ ก็เถอะ


ขอโทษด้วยแล้วกัน ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงแบบนั้น แล้วนาฬิกานี่ก็มีคนให้ฉันมาจริงๆ พอวาไม่อยากจะให้เรื่องราววุ่นวายไปมากกว่านี้ เขาจึงเป็นฝ่ายเปิดปากขอโทษก่อนเพื่อให้จบๆ ไป ส่วนเจนจะคิดยังไงต่อก็เรื่องของหล่อน แต่อย่างน้อยพอวาก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะสามารถคิดได้จากการที่ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นเหมือนเพื่อนกัน

 

 

 




 

                อี้ไม่คิดว่าขากลับจากฮ่องกงคราวนี้จะมีแขกเพิ่มเติม


                มือซ้ายหนุ่มมองร่างของเจียจิ้งที่เดินตามหลังเจ้านายเขาอย่างพิจารณา ไม่รู้ว่าเขาคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่เวลามองเด็กคนนี้บางครั้งก็ชวนให้คิดถึงเด็กของเสี่ยอีกคนขึ้นมาอยู่เหมือนกัน


                เป็นเพราะคุณชายเฉินช่วยออกปากบอกความคิดให้ญาติผู้น้องลองไปเที่ยวที่ไทยดูก่อนว่าจะสามารถใช้ชีวิตได้หรือเปล่า ขากลับเที่ยวนี้เลยมีคุณเจียจิ้งติดกลับมาด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้


                และอีกฝ่ายก็ดูจะสนใจเฮียอิทธิพลเหลือเกิน


            อี้


            ครับเสี่ย


            ส่งคนให้พาเจียจิ้งไปที่พักแล้วก็ให้คนคอยดูแลด้วย ถ้าเด็กนี่อยากได้อะไรก็ให้จัดการซะ แล้วก็เก็บบันทึกไว้ด้วย เอาไว้ไปทวงค่าใช้จ่ายกับเฉินกวานซี


                เพราะฟังประโยคยาวๆ ที่รัวออกมาเป็นภาษาไทยไม่ออก รู้เพียงว่าเหมือนจะมีชื่อของตัวเองกับญาติผู้พี่เกี่ยวข้องด้วย เจียจิ้งจึงมองใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนพี่ชายด้วยแววตาชื่นชม


            ได้ครับคนสนิทพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะหันมาโปรยยิ้มธุรกิจให้กับคุณชายเจียจิ้ง แล้วพูดภาษาจีนออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจพลางผายมือเชิญให้ขึ้นรถอีกคันที่จอดอยู่ทางด้านหลังรถของเสี่ย


            เดี๋ยวครับ ผมไม่ต้องนั่งคันเดียวกับเฮียเหรอน้ำเสียงของเด็กหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำไมเขาถึงต้องแยกกับอีกฝ่ายด้วย


                อี้ยกยิ้มอ่อนใจก่อนจะอธิบายเสียงนุ่มแล้วใช้แขนจับข้อศอกของคุณชายเจียจิ้งเดินไปยังรถที่ประตูด้านหลังได้เปิดรอไว้อยู่ก่อนแล้ว เสี่ยมีงานที่ต้องจัดการคงไม่สามารถดูแลคุณชายได้ตลอดเวลา แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ลูกน้องพวกนี้ของเสี่ยจะเป็นคนคอยดูแลจัดการความเรียบร้อยทุกอย่างให้อย่างดี ส่วนเรื่องโรงเรียนที่คุณชายสนใจ พรุ่งนี้ผมจะให้คนเข้าไปคุยรายละเอียดและพาคุณชายลองไปสำรวจสถานที่จริงนะครับ ถัง ฝากด้วยนะใบหน้าใสของคุณชายหนุ่มแสดงออกถึงความมึนงงกับเรื่องที่อี้กำลังพูด ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจ แต่กำลังไม่เข้าใจ นี่ลูกน้องของเฮียอิทธิพลกำลังหมายความว่าเขาจะไม่ได้พักที่บ้านของชายหนุ่มหรอกหรือ


                แต่ก๊อเป็นคนฝากฝังเขาไว้กับอีกฝ่ายแล้วนะ


            เดี๋ยวสิครับ แล้วเฮียอิทธิพลอยู่ที่ไหนหรือ?”


            บอกไม่ได้ครับ เอาเป็นว่าหากคุณชายอยากติดต่อกับเสี่ยก็ให้บอกกับอาถังนะครับ เขาจะเป็นคนที่คอยดูแลคุณชายตลอดระยะเวลาที่อยู่ไทยพูดจบอี้ก็รีบชิงก้มหัวเอาตัวรอดแล้วหันหลังเดินออกมาโดยที่ไม่สนใจว่าเจียจิ้งจะมีคำถามหรือข้อสงสัยอะไรเพิ่มเติมอีก เพราะถือว่าได้มอบหมายให้ถังเป็นคนจัดการต่อไปแล้ว


                คนสนิทของเสี่ยได้แต่หวังว่าเรื่องทุกอย่างจะไม่วุ่นวายไปมากกว่านี้ ไหนจะคุณออกัส คุณพอวา แล้วนี่ยังมีคุณเจียจิ้งอีก แค่คิด พ่อบ้านอี้คนนี้ก็อยากจะขอลาพักร้อนล่วงหน้าแล้ว

 




 

 

 

                มือเล็กกำแก้วที่อยู่ในมือแน่นจนเกิดรอยร้าว และในที่สุดก็แตกออกมาบาดมือของคนที่จับอยู่จนเลือดสีสดไหลออกมา เพียงกระพริบตาแค่ไม่เท่าไหร่ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาก็ร้องไห้ออกมา


            คัททททททท เอาใหม่


                สิ้นเสียงของผู้กำกับ คนที่แสดงบทเศร้าอยู่ก็ขมวดคิ้วไม่พอใจแล้วร้องเรียกหาสตาฟเสียงดังเพื่อให้มาหยอดน้ำตาเทียมเพิ่มให้อีก


                ออกัสอยากจะเดินเข้าไปบีบคอไอ้ผู้กำกับนี่ให้รู้แล้วรู้รอดเมื่อต้องทนถ่ายฉากเดิมซ้ำๆ เกือบสิบรอบแบบนี้ หากไม่เป็นเพราะบทเรื่องนี้ได้รับแรงสนับสนุนจากเสี่ย ออกัสก็คงไม่ทนทำอะไรแบบนี้ให้พวกทีมงานนึกดูถูกเด็ดขาด


                ข่าวที่เขาใช้เส้นสายของผู้มีอิทธิพลนั้นเป็นเรื่องที่คนในวงการต่างก็รู้ดีแก่ใจแต่ไม่มีใครกล้าปริปากพูดออกมา เพราะนั่นหมายความว่าต้องเตรียมตัวเผชิญกับภาวะที่ขาดเงินทุนก้อนโตจากสปอนเซอร์หลัก นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมออกัสถึงยังลอยหน้าลอยตาเป็นตัวเด่นอยู่ได้ทั้งที่ไม่ได้มีฝีมือคู่ควรกับบทแม้แต่น้อย


            เอาใหม่นะครับ ห้า สี่ สาม สอง


                มือเล็กกำแก้วที่อยู่ในมือแน่นจนเกิดรอยร้าว และในที่สุดก็แตกออกมาบาดมือของคนที่จับอยู่จนเลือดสีสดไหลออกมา เพียงกระพริบตาแค่ไม่เท่าไหร่ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาเทียมก็ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดโดยไม่มีเสียงพูด


            คัททททท โอเคครับ ผ่าน


                สิ้นเสียงนั้น ออกัสก็สะบัดมือที่จับแก้วออกแล้วยืนขึ้นเดินออกจากหน้าเซ็ต จากนั้นก็มีผ้าเย็นกับน้ำดื่มเข้ามาบริการราวกับคุณชาย


            เสร็จหมดแล้วใช่ไหม


            ครับ วันนี้ฉากของคุณออกัสถ่ายเสร็จหมดแล้ว สามารถกลับได้เลยครับ


            อืม งั้นผมกลับก่อนแล้วกันนะ ขอบคุณครับว่าจบก็โค้งลาผู้กำกับน้อยๆ พอเป็นพิธี ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดิมที่ใส่มา พอเช็กว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ดาราหน้าหวานก็เดินตรงไปยังรถตู้ประจำตัวของตนเองที่มีผู้จัดกายืนรออยู่ก่อนแล้ว


            โอ๊ย น่าเบื่อชะมัด


                เพราะไม่มีคนนอกอยู่ด้วย ออกัสถึงได้กล้าบ่นออกมาเสียงดังจนแม้แต่คนขับรถก็ยังต้องเหลือบตามอง


            สั่งอยู่นั้นแหละ เอาใหม่ๆๆ เป็นสิบรอบ อยากจะบ้าตาย


            เอาน่า ใจเย็นๆ หน่อยสิ ยังไงผู้กำกับก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ในวงการ ขืนนายไปโวยวายแบบนี้คิดว่าเขาจะไม่เอาไปฟ้องเสี่ยหรือยังไง


            ก็เพราะรู้ไงว่าถ้ามีปัญหามากจะไปฟ้องเสี่ย ฉันก็เลยทนแสดงซ้ำๆ อยู่นี่ไงเล่าดาราหนุ่มสะบัดเสียง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปถามหาบุคคลที่อยู่ในบทสนทนากับผู้จัดการส่วนตัวแทน แล้วนี่เสี่ยจะว่างเมื่อไหร่ ไม่ได้เจอหน้ามาสักพักแล้วนะ ส่งข้อความไปก็ตอบกลับแต่แบบเดิมๆ จนมันน่าสงสัยว่าเสี่ยได้อ่านหรือดูรูปฉันจริงหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าให้ลูกน้องตอบให้หรอกนะ ออกัสกัดปากแล้วทำหน้าบึ้งตึง ช่วงนี้เขารู้สึกเหมือนตำแหน่งคนโปรดจะลูกลดความสำคัญลงมาแปลกๆ เมื่อก่อนอย่างน้อยในหนึ่งสัปดาห์เขาก็ต้องได้เจอหน้าเสี่ยสักครั้ง แล้วก็ทำเรื่องอย่างว่ากันจนกว่าอีกฝ่ายจะพอใจ


                แต่นี่นับตั้งแต่งานเดินแบบในคราวนั้นเขาก็แทบไม่ได้พบกับชายหนุ่มอีกเลย


            เอาโทรศัพท์มาทีพอคิดอะไรบางอย่างออก คุณดาราหน้าหวานก็ยื่นมือออกไปขอโทรศัพท์ก่อนจะรับมาพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป จากนั้นก็กดส่งและรอคอยคำตอบด้วยความตื่นเต้น

 

 




 

 

 

                รถยนต์คันหรูแล่นเข้าจอดบริเวณที่จอดรถชั้นใต้ดินของตึกW อย่างมืออาชีพ ดวงตาของอินทัชเหลือบมองร่างของเด็กนักศึกษาที่เอนศีรษะหลับตั้งแต่ก้าวขึ้นรถ ก่อนจะเอ่ยปลุกอีกฝ่ายเสียงเบา แล้วค่อยเพิ่มความดังขึ้นเรื่อยๆ จนเปลือกตาบางเริ่มขยับไปมา


            คุณพอวา ตื่นครับ


            อื้อออเด็กหนุ่มครางไล่ความขี้เกียจออกไปก่อนจะยอมเปิดตาขึ้นมองทัศนียภาพโดยรอบที่ไม่ค่อยคุ้นตาเท่าไหร่ ไม่ใช่คอนโดนี่


            ครับ เสี่ยให้คุณพอวามาพบที่ตึก รีบลงจากรถแล้วขึ้นไปหาเจ้านายของผมกันดีกว่านะครับ


            ครับบๆ


                ร่างโปร่งบางของเด็กหนุ่มหน้าหวานเดินตามหลังของคนดูแลที่นับวันยิ่งเหมือนพี่เลี้ยงมากกว่าลูกน้องของเสี่ยขึ้นเรื่อยๆ ไปทุกทีอย่างว่าง่าย พอวาสังเกตว่าลิฟต์ตัวที่ถูกพามาเป็นตัวที่แปลกกว่าตัวอื่น คงเพราะมันเป็นลิฟต์ที่สามารถหยุดจอดได้เพียงไม่กี่ชั้นเท่านั้น และผู้ที่สามารถใช้งานได้ก็คงมีเพียงแค่เสี่ย


            เป็นอะไรหรือเปล่าครับ


                อินทัชที่เห็นคนในความรับผิดชอบดูเหนื่อยเหมือนตอนสมัยยังทำงานพาร์ทไทม์เอ่ยถามออกมาระหว่างลิฟต์กำลังเคลื่อนที่


            งานเยอะน่ะครับ แล้วก็ใกล้จะสอบแล้วด้วยพอวาโกหกออกไป เขาไม่อยากจะบอกสาเหตุที่แท้จริงว่ารู้สึกเหนื่อยกับเจนแค่ไหนในวันนี้ แถมตอนนี้บริเวณผิวเนื้อที่โดนจิกก็รู้สึกแสบขึ้นมาหน่อยๆ ด้วย


            ถ้ามีอะไรที่ไม่อยากทำ บอกผมได้เลยนะครับ


            ทำไม จะไปข่มขู่อาจารย์ให้เลื่อนสอบหรือไม่ต้องทำงานของคณะเหรอครับเขาลองถามออกมาอย่างติดตลก แต่มันคงไม่ใช่เรื่องตลกของลูกน้องผิวเข้มสักเท่าไหร่ เพราะอินทัชกำลังพยักหน้ารับแล้วเอ่ยออกมาสั้นๆ ว่า ครับจนพอวาต้องรีบร้องห้ามเพราะเขาแค่ล้อเล่นเท่านั้น


                กระทั่งลิฟต์หยุดจอดอยู่ที่ชั้นเกือบสูงสุดของตึก อินทัชก็ผายมือออกเชิญให้คนของเสี่ยเดินนำออกไปก่อน พอวาที่เริ่มจำทางได้จึงเดินไปยังห้องทำงานของอีกฝ่ายที่เคยถูกอี้หลอกพามาอย่างมั่นใจ


                พอเดินพ้นมุมมาได้ ดวงตากลมโตของเด็กหนุ่มก็เห็นร่างมือซ้ายขวาของเสี่ยกำลังนั่งเล่นเกมอยู่บนโซฟา เป็นแจ๊คสันที่รู้สึกตัวก่อน พอเห็นว่าเป็นพอวาเจ้าตัวก็ลุกขึ้นทักทายแล้วเกี่ยวเอาคนข้างๆ ขึ้นมาด้วย


            คุณพอวาสองหนุ่มประสานเสียงเรียกแล้วก้มหัวลงเล็กน้อย พอวาที่เห็นท่าทางพวกนี้จนชินจึงได้แต่โค้งกลับอย่างไม่สามารถที่จะห้ามปรามได้


            อาหารฮ่องกงเป็นยังไงบ้างครับ จบคำถาม คิ้วของคนแซ่เฉินก็เลิกขึ้นแล้วถึงมีสติตอบกลับไป ดวงตาเรียวรีของมือซ้ายลอบประเมินเด็กหนุ่มอยู่ในใจ ไม่ว่าจะด้วยถามไปตามมารยาทหรือเป็นนิสัยที่แท้จริง นี่ก็เป็นเรื่องที่พบได้ยากในหมู่เด็กของเสี่ย


                อย่างคุณออกัสก็คงจะถามว่าเสี่ยสนใจใครเพิ่มหรือเปล่า


                หรือคุณๆ ก่อนหน้าทั้งหลายก็คงถามไปในทิศทางเดียวกัน


                นี่คุณพอวาจะไม่รู้สึกหวงหรือกังวลหน่อยหรือว่าเสี่ยจะแอบพาคนอื่นกลับมาด้วย


                    หรือว่าแท้จริงคำว่า'อาหาร'ของอีกฝ่ายจะไม่ได้หมายถึง'อาหารจริงๆ' 


            ดีจัง ผมอยากไปต่างประเทศบ้างเหมือนกัน


            คุณพอวาก็ลองอ้อนเสี่ยดูสิครับสิ้นคำแนะนำของหนุ่มลูกครึ่ง ริมฝีปากอิ่มของคนหน้าหวานก็อ้าออกน้อยๆ แล้วตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ จากเจ้าตัว


            เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ผมเข้าไปข้างในได้เลยหรือเปล่าครับ


            ครับ เชิญเลย

 




 


 

 

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้งก่อนจะถูกเปิดแง้มออกเพียงเล็กน้อย ใบหน้าของเสี่ยที่กำลังง่วนอยู่กับกองเอกสารเงยขึ้นมองต้นสียงก่อนจะเห็นใบหน้าหวานของคนที่ไม่ได้เจอเกือบสามวันโผล่ออกมาเล็กน้อย พอเจ้าตัวเห็นว่ากำลังถูกเขาจ้องอยู่ก็ตาโตขึ้น


            ทำอะไร....เดินเข้ามาดีๆ แล้วก็มานี่ มือหนาตบลงไปเบาๆ ที่บริเวณหน้าขา ก่อนจะเห็นว่าคนเด็กกว่าแอบเม้มปากอย่างอายๆ แล้วถึงค่อยเดินเข้ามาในห้องตามคำสั่งแต่โดยดี


                พอวายืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนไม่ได้เจอกันมานานซะอย่างนั้น พอเห็นว่าดวงตาคู่คมกำลังจดจ้องมาเป็นเชิงให้เข้าไปใกล้ เขาถึงค่อยกล้าเดินเข้าไป จากนั้นก็ถูกกระชากแขนให้นั่งลงบนตักของเสี่ยเหมือนกับคราวก่อนไม่มีผิดเพี้ยน


            เสี่ย!” เสียงนุ่มทุ้มร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อถูกวงแขนโอบรัดที่รอบเอวและกำลังลามไปลูบขึ้นลงบริเวณโคนขาอ่อนแบบไม่ทันตั้งตัว


            ตกใจเหรอ หืมลมร้อนๆ ถูกเป่าเข้ากับซอกคอขาวผ่องแผ่วเบาจนพอวารู้สึกหวิว


            อย่าทำแบบนี้สิครับ


            แบบไหน


                แบบตาเต่าหัวงูนี่ไง....นักศึกษาหน้าหวานได้แต่คิดอยู่ในใจ แล้วใช้มือของตัวเองวางทับลงบนมือของอีกฝ่ายที่ดูจะวุ่นวายบริเวณช่วงล่างของเขาจนน่ากลัวเหลือเกิน


            ไหน ยังอยากจะถามเรื่องค่าหออยู่อีกหรือเปล่าไม่ว่าเปล่า แต่เสี่ยหนุ่มยังใช้ปากเม้มเข้าบริเวณติ่งหูนิ่มเบาๆ แล้วลากปลายจมูกลงมายังคอเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นกายของอีกฝ่ายแล้วหยุดนิ่ง


                พอวาพูดไม่ออก ความรู้สึกหดเกร็งผสมปนเปกับความเขินอายกำลังทำให้เด็กทุนรู้สึกหัวโล่งจนทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดเลยว่าการที่ไม่ได้เจอหน้ากันเพียงไม่กี่วันจะทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ได้ขนาดนี้


            ว่าไง หืม


            “โอ๊ย” เพราะถูกขบเม้มลงมาแถวไหล่ที่พึ่งโดนเจนจิกไปหมาดๆ พอวาจึงเผลอร้องออกมาเบาๆ ให้คนด้านหลังแปลกใจ


            เป็นอะไร


            ป เปล่าครับ ผมแค่ตกใจเฉยๆ


            อย่าโกหก ร้องเหมือนเจ็บแบบนั้น


            ก็...


            เปิด


            ครับ?” พอวาขมวดคิ้วกับคำสั้นๆ ที่ไม่บ่งบอกว่ากำลังหมายถึงอะไร ก่อนเสียงจิ๊ปากขัดใจจะดังขึ้นจากคนแก่กว่า


            เปิดเสื้อ


                พอวารีบส่ายหน้าปฏิเสธ ทำไมเขาต้องมาเปิดเสื้อโชว์อีกฝ่ายแบบนี้ด้วยล่ะ แต่พอเจอสายตาที่มองมาอย่างกดดัน ใบหน้าหวานที่เมื่อครู่ยังดูดื้อรั้นก็อ่อนลงเหมือนเด็กโดนดุ


                เมื่อไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ พอวาจึงต้องจำใจปลดกระดุมลงสามเม็ด แล้วจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเสี่ยที่ใช้มือดังปกเสื้อออกเพื่อสำรวจหาที่มาที่ทำให้เด็กน้อยของเขาร้องเสียงหลงแบบนั้นได้ พอเจอรอยแผลเป็นขีดที่ไม่ได้ใหญ่มากเขาก็ขมวดคิ้ว


            รอยอะไร?”


            “…..


                ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาน้อยๆ อย่างเริ่มเบื่อหน่ายกับอาการดื้อเงียบของคนเด็กกว่า มือข้างซ้ายเลื่อนขึ้นไปจับไหล่อีกด้านที่ไม่มีแผลของอีกฝ่ายนิ่งแล้วค่อยๆ ออกแรงบีบกดดันให้ตอบคำถาม โดยคิดไม่ถึงว่าคนบนตักจะสะดุ้งขึ้นมาน้อยๆ อีกครั้ง


            สรุปนี่รอยอะไรเขาถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นว่าอีกข้างก็มีรอยแบบเดียวกัน


                พอวาได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้จะบอกยังไงดีระหว่างเขาโดนจิกเนื้อมาเป็นเพราะนาฬิกาของอีกฝ่าย หรือเป็นเพราะอดีตเพื่อนที่ตอนนี้ดูจะไม่ชอบเขาเอามากๆ เกิดหมั่นไส้เลยเดินมาหาเรื่องถึงโต๊ะ


            ทะเลาะกับเพื่อนนิดหน่อยเลยโดนเธอจับไหล่แล้วคงจะเผลอจิกลงมาน่ะครับ


                ไม่ใช่ว่าพอวาอยากเป็นพระเอกหรือคนดีหรอกนะ แต่พอคิดว่าจะต้องบอกเหตุผลที่แท้จริงออกไปเขาก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาแปลกๆ


                ในขณะที่คนเด็กกว่าคิดว่าประโยคเมื่อครู่ดูมีเหตุผล แต่เสี่ยฟังแล้วกลับไม่คิดจะเชื่อเลยแม้แต่น้อย ทว่าชายหนุ่มก็ไม่อยากขัดอีกฝ่ายจึงพยักหน้ารับเหมือนเข้าใจ


                แต่อย่าให้รู้เชียว ว่าใครที่เป็นคนทำ


            งานที่ฮ่องกงหนักมากไหมครับ?” เพราะเห็นว่าเสี่ยเงียบไป พอวาเลยหาเรื่องอื่นมาคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่ายแทน


                เสี่ยหนุ่มถอนหายใจทันทีที่ถูกถาม แค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก็รู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าการเคลียร์งานภายในสามวันซะอีก แต่พอวากลับคิดว่าชายหนุ่มคงเหนื่อยมาก เด็กหน้าหวานเลยเอนตัวหาอีกฝ่ายน้อยๆ แล้วยกมือขึ้นจับไหล่แข็งนั่นก่อนออกแรงนวดเบาๆ ให้


                คนหวังดีไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าตอนนี้ท่าทางและสีหน้าของตัวเองกำลังดูยั่วยวนมากแค่ไหน กระดุมที่ปลดออกก็ไม่ได้ติดกลับเข้าไป ทำให้ผิวเนื้อขาวๆ โผล่ออกมาวับๆ แวมๆ เป็นระยะตามจังหวะน้ำหนักมือที่กดลง แต่คงไม่มีอะไรที่จะทำให้อิทธิพลรู้สึกอยากจับอีกฝ่ายเข้ามาบดขยี้ได้มากเท่ากับการที่เห็นดวงตากลมโตฉายแววตั้งใจในการบีบคลายความเหนื่อยล้าให้อีกแล้ว


                มือหนาสองข้างค่อยๆ เลื้อยโอบรัดเอวบางก่อนจะออกแรงดันอีกฝ่ายเข้าหาตัวจนแผ่นอกแนบชิดกัน มือที่กำลังบีบนวดอยู่จึงหยุดลง


            ส เสี่ย...พอวาเอ่ยเรียกอีกฝ่ายตะกุกตะกักเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เสียดสีอยู่ด้านล่าง ก่อนจะต้องหดตัวเข้ากับแผ่นอกของอีกฝ่ายเมื่อเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบหยอกล้อเข้าที่ข้างหู สีดำหรือเปล่าวันนี้


มือบางเปลี่ยนเป็นทุบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะพึมพำในลำคอว่าบ้าจนคนฟังยกยิ้มด้วยความชอบใจ จมูกโด่งสูดดมความหอมจากซอกคอของคนเด็กกว่าเนิ่นนานจนพอวารู้สึกตัวร้อนขึ้นมา ใบหน้าหวานถูกจับให้อยู่ระดับเดียวกันก่อนริมฝีปากหยักของคนแก่กว่าจะกดประทับลงบริเวณแก้มนิ่มแล้วไล่ไปยังส่วนต่างๆ บนใบหน้าหวานจนครบแล้วถึงจะเปลี่ยนไปยังบริเวณแผ่นอกบางที่ไร้อาภรณ์ปกปิดเมื่อเขาได้ดึงเสื้อที่ปลดกระดุมออกลง







CUT 

งดส่ง (12/11/2018 เวลา  22.02 น.)

สามารถเข้าไปอ่านในบล็อกได้เลยค่ะ

วิธีหาบล็อก > หาช่องทางติดต่อทางทวิตเตอร์เรา หรือ หาจากแท็กนิยายในทวิตเตอร์



...

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอมเมนต์ให้กันนะคะ
จากเมื่อคืนมีคนบอกเจอเรื่องนี้ในท็อป 100 เลยตามเข้าไปดูบ้างเพราะไม่คิดว่ามันจะติด
ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ แล้วจะขยันมาอัปให้บ่อยๆ
รวมไปถึงฝากนิยายเรื่องอื่นๆ ของเราด้วยน้า ทั้งนามปากกานี้และนามปากกา wednes19

ขอบคุณมากค่ะ 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.119K ครั้ง

267 ความคิดเห็น

  1. #19640 mchjnt (@mintkimme) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 02:11
    ‘เพราะนายทำให้ฉันมีความสุขไงล่ะเด็กน้อย’ ว้ายยยยยยยยยย เขาอวยกันสุดอ่ะค่ะแม่ขา
    #19640
    0
  2. #19499 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:01
    เสี่ยยยยย เอาดี ตอบแบบนี้ไม่กลัวน้องเข้าใจผิดเหรอ น้องยิ่งคิดมากอยู่แล้วถ้าน้องคิดว่าเหมือนเอาตัวแลกเงินอ่ะ โอ๊ยยยย เสี่ยอ่ะะะ เสี่ยยยยยยยยยย แล้วเพิ่งจบกิจกรรมเข้าจังหวะ ตื่นมาจะคิดมามั้ยเนี่ยลู๊กกกกก
    #19499
    0
  3. #19479 a258262 (@fishhwyyy_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 09:26
    เสี่ยเด็กเยอะจ๊นนนน
    #19479
    0
  4. #19473 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 19:07
    คิดถึงมากล่ะสิ
    #19473
    0
  5. #19363 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 07:49
    เสี่ยยยยยยยยย
    #19363
    0
  6. #19242 MeltMind_ (@maijabong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:53
    ยัยเจนนี่มัน.... -.,-!!!!
    คำตอบของเสี่ย...คือจะทำให้พอวาคิดมากป่าวเนี่ยยยยย โอ้ยยยย เสี่ยเว้ยยยยย
    #19242
    0
  7. #19201 Danwoon (@Danwoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:40
    งื้อ ฟินนนน
    #19201
    0
  8. #19175 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:15
    แซ่บบบบบบ
    #19175
    0
  9. #18988 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:48
    พี่อี้ต้องสู้นะ สู้เยอะเลยแหละ เพราะเสี่ยแซ่บมากกกกใครก็อยากได้555555555
    #18988
    0
  10. #18923 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:48
    แม่!!!! -////////-
    #18923
    0
  11. #18872 Mamoto Tobari (@thitanana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:45
    รำคาญเจน
    #18872
    0
  12. #18653 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:36
    คือสัมผัสได้ว่า พอวาอยู่กับเสี่ยเพราะอาจจะเลี่ยงไม่ได้ และน้องก็คงรู้สึกดีกับเสี่ยแล้ว เพราะมอบสิ่งดีๆให้น้อง น้องก็ชอบ แต่เสี่ยอะดิ ฮือออ
    #18653
    0
  13. #18647 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:58
    คุณอี้คือน่าจะ ปสด.กับเด็กๆของเสี่ย มาก 55555
    #18647
    0
  14. #18646 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:58
    พอวา หนูยังไม่หลุดพ้นจากอิเจนอีกหรอลูก กัดไม่ปล่อยจริง
    #18646
    0
  15. #18433 sunderingsoul (@sunderingsoul) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:16
    เขินเด้อออออออออออออออ อมกกกกกกก
    #18433
    0
  16. #17205 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 10:50
    พอวาเอ๋ย
    #17205
    0
  17. #16540 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:56
    โถ่ๅๆๆ น่าสงสารท่านพ่อบ้านอี้เสียยิ่งนัก 55555
    #16540
    0
  18. #16515 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 11:43
    น้องจะคิดมากกับคำตอบเสี่ยมั้ยเนี่ยย
    #16515
    0
  19. #16410 toonytoony (@toonytoony) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 19:19
    โอ้ยเสี่ยจริงๆค่ะสมชื่อ
    #16410
    0
  20. #14967 BG3031 (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 04:50
    คำตอบของเสี่ย จะทำให้เด็กน้อยนอยด์มั๊ยน้าาาาา
    #14967
    0
  21. #14927 Innocence (@thongmee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:02
    อ่อ... ค่าจ้าง? 5555 โอ้ยยยยเสี่ยว้อยยยยยย อะเอาล่ะน้องพอวา ช่องทางรวย สักพักเสี่ยก็จะซื้อมหาลัยให้หนูเรียนคนเดียวละ อีกนิดเดียว...
    #14927
    0
  22. #13806 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:24
    โฮกกกกกก
    #13806
    0
  23. #13760 แม่นน้อย (@gobkung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 13:07
    อยากสถาปณาตัวเองเป็นพ่อทูลหัวของพอวาจังเลย แหม๋อิเสี่ย
    #13760
    0
  24. #13685 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:14
    เราหาไม่เจอ
    #13685
    1
    • #13685-1 Tor_Patnarin (@torlovetran) (จากตอนที่ 14)
      19 มกราคม 2562 / 13:36
      ถ้ายังหาไม่เจอ ให้เข้าไปในทวิตเตอร์นะคะ ใส่ในช่องหาว่า @scynovels ค่ะ แล้วตรงไบโอของนักเขียนแปะลิ้งบล๊อกสำหรับอ่านอยู่
      #13685-1
  25. #13682 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 21:07
    ระหงส์=ระหง
    #13682
    0