[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 9 : ★ The war of love :: EP 7★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ก.ย. 55

“ไม่เอานะ ดายองจะอยู่กับแบคฮยอนจะอยู่กับคยองซู!!!”  เสียงเด็กหญิงอายุเพียง5ขวบเศษๆร้องไห้โวยวายทันทีเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วมาอยู่ในปราสาทหลังใหญ่บวกกับไม่เห็นผู้ปกครองทั้งสองคน จนคนที่ดวงซวยบังเอิญรับคำว่าจะดูแลแทนต้องกุมขมับ

“ไอ้เด็กบ้า ไอ้พี่น้องนรกส่งมาเกิด บอกเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักจำ”  ฮิมชานกร่นด่าสองพี่น้องที่อิมพอตตัวเองมาจากทรานซิลวาเนียโดยเฉพาะไอ้คนน้องที่เพิ่งจะเตือนก่อนไอ้คนพี่เมื่อครั้งมาเยี่ยมเยียนเขาที่วิหาร แล้วมันฟังไหมล่ะ?

คำตอบคือเปล่าเลย...ปาร์คชานยอลมันไม่ฟังเลยแถมยังอุส่าเปลืองตัวให้เพื่อนมันยิงเล่นเพื่อให้กลายเป็นคนไข้ของคุณหมอที่ความจำเสื่อมจำอดีตตัวเองไม่ได้ เสร็จสรรพก็ลักพาตัวมาเฉยๆแถมยังยกคยองซูให้กับเพื่อนมันซะงั้น โดยฝากจงอินให้เอาดายองมาส่งให้กับเขา เพื่อให้ดูแลแทน  ถ้าใครจะบอกว่าคริสร้ายเหมือนตัวเขาแล้ว

ฮิมชานขอบอกได้เลยว่า ปาร์คชานยอลร้ายยิ่งกว่าสองเท่า....

“ฮิมชาน!! ดายองจะหาแบคฮยอนกับคยองซู”  





“อยู่ที่นี่ดายองยังมีแกร๊กแล้วก็เลโอเป็นเพื่อนเล่นนะ” เจ้าของปราสาทพยามเกลี้ยกล่อมเด็กน้อยที่กระจองงอแงไม่เลิกรา ปากก็เอาแต่ร้องหาแบคฮยอน คยองซูซ้ำๆแถมตอนนี้ยังแผลงฤทธิ์ด้วยการวิ่งหนีไปรอบปราสาทจอนเขาต้องวิ่งตาม คิมฮิมชานกำลังจะเป็นบ้าตาย นี่ปราสาทของเขากลายเป็นสถานที่รับเลี้ยงเด็กไปแล้วหรือไง

เด็กน้อยตัวเล็กที่เหมือนจะมาสร้างสีสันแห่งความวุ่นวายคนใหม่เอาแต่วิ่งไปรอบห้องไม่ให้ใครแตะเนื้อต้องตัวหลับหูหลับตาไม่มองทางจนวิ่งไปชนบางอย่างจนล้มลง

“โอ๊ะ..ฮือออออออออ”

“ไม่ร้องนะดายอง”

“ดะ..แดฮยอน” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นไปมองสิ่งที่ตัวเองวิ่งไปชนแล้วทำให้ล้มไปนั่งจุมปุกร้องไห้โยเย พบกับชายตัวสูงโปร่งยืนก้มหน้ามองเธออยู่

แดฮยอนค่อยๆย่อตัวลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นจนตัวลอยเหนืออากาศแล้วยืนเต็มความสูงของตัวเอง จนเด็กน้อยตกใจรีบกอดคอเอาไว้แน่น

“ไม่น่ารักเลยนะรู้ไหม”

“มาพอดี แกจัดการเลยแดฮยอน” แดฮยอนกำลังยิ้มให้กับการมาของดายองที่กำลังขยี้ตาพร้อมกับหน้าตาที่ยุ่งเหยิง มือใหญ่ค่อยจับมือเล็กๆที่ง่วนกับการขยี้และเช็ดคราบน้ำตาหันหน้าไปหาผู้นำแวมไพร์ที่สภาพตอนนี้ความหน้ายำเกรงหายไปหมดสิ้น

“พี่ไปดูเลโอเถอะ แกร๊กคงยื้อไม่ไหว เห็นหว่ากำลังเข้าไปที่ห้องของเจ้าขนฟู” ท่านบาทหลวงแทบจะลมจับอีกครั้งที่รู้ว่ายังมีตัวป่วนอีกตนกำลังไปยุ่มย่ามในห้องทางปีกซ้ายของปราสาท มือที่กำลังกุมขยับและหน้าตาที่เคร่งเครียดกำลังทำให้เจ้าชายน้ำแข็งของปราสาทที่กำลังอุ้มเด็กน้อยถึงกับยิ้มในความวุ่นวายที่ฮิมชานกำลังแบกรับอยู่ตอนนี้

“อย่าดุเด็กล่ะ อย่าลืมนะว่าเลโอแค่5ขวบเท่ากับดายอง” แดฮยอนดูจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเมื่อพบกับดายอง เขาดูจะอารมณ์ดีและดูจะยิ้มมากกว่าทำหน้าไม่แยแสอะไร มือหน้าขยี้ผมเด็กนี้อย่างหมั่นเขี้ยว อาจเป็นเพราะไม่ได้เจอกันนานด้วยในระดับหนึ่ง จึงทำให้เจ้าของเสือเบงกอลอดจะทำท่าน้อยใจหนูน้อยผู้นี้ไม่ได้

“แดฮยอน ดายองจะหาแบคฮยอนกับคยองซู”

“คิดถึงคุณหมอกับคยองซูหรอ” ดายองไม่พูดอะไรแต่พยักหน้ารัวๆเป็นคำตอบทั้งหมด

“ดายองไปหาตอนนี้ไม่ได้หรอก ดายองอยู่กับ2คนนั้นมานานแล้ว”

“ต่ะ แต่ว่า”

“ไม่สงสารเจ้าของที่แท้จริงของแบคฮยอนกับคยองซูบ้างหรอ”

“ก็..”

“อยู่ที่นี่ยังมีเพื่อนเล่นตั้งเย๊อะ อีกไม่นานจะพาฮันเตอร์มาให้เล่นด้วย” รอยยิ้มร้ายกาจพุดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่ช่วยสัตว์เลี้ยงของตนเองไว้ แดฮยอนเที่ยวตามหาอีกคนจนแทบพลิกแผ่นดินตนไม่คิดว่าคนๆนั้นจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือถึง

อ่า...อีกไม่นานก็คงจะได้เจอกันแบบซึ่งๆหน้าซักทีนะบุตรชายของมุนจองฮยอก











เสียงฝีเท้าเล็กๆที่บอกได้ว่ามากกว่าหนึ่งตนกำลังวิ่งไปทางด้านปีกซ้ายของปราสาทหลังใหญ่จนเกินจะเชื่อว่าจะมีผู้อาศัยเพียงแค่3ตนเท่านั้น ร่างเล็กๆของเด็กชายกับเสือเบงกอลตัวใหญ่กำลังเล่นกันอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงมาหยุดตรงที่หน้าประตูบานใหญ่ที่ถูกแม่กุญแจสีทองทรงโบราณแขวนเอาไว้ เสียงหายใจหอบถี่มาพร้อมกับดวงตาที่ฉงนสงสัยของเด็กอายุแค่5ขวบบ่งบอกถึงความสงสัยปนอยากรู้อยากเห็น

“ห้องนี้ไงแกร๊ก ที่พี่ฮิมชานพาใครไม่รู้มาเก็บไว้ในนี้” เด็กชายหันไปคุยกับเสือตัวใหญ่ที่นั่งเลียขาหน้าของมันเหมือนจะไม่สนใจกับคำพูดของเด็กน้อยที่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดหย่อน

“แต่ห้องมันล็อคอ่ะ ทำยังไงดีนร๊า” เด็กน้อยกอดอกใช้นิ้วน้อยๆเคาะกระหม่อมตัวเองเบาๆเหมือนใช้ความคิดที่ตัวเองเคยเห็นฮิมชานทำมันบ่อยๆ เด็กน้อยดีดนิ้วดังเป๊าะด้วยความมั่นใจในความคิดของตัวเองที่เพิ่งจะนึกออกเมื่อกี๊อย่างสดๆร้อนๆโดยมีสายตาของแกร๊กมองแบบสงสัยกับท่าทางของเด็กน้อย

เด็กน้อยหันซ้ายหันขวาราวกับหาสิ่งของที่พอจะเอามาแทนกุญแจจนไปพบกับลวดเล็กๆ ราวยิ้มสดใสผุดขึ้นมาอย่างปิดไม่มิดจนรีบเดินไปหยิบขึ้นมาจัดการดัดปลายให้โค้งนิดหน่อย แล้วรีบนำไปไขกุญแจที่คล้องเอาไว้

“แค่นี้ก็เรียบร้อย”

เด็กชายกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจและหัวเราะเสียงดัง แต่ก็ต้องกลับมาทำหน้ายุ่งเหยิงอีกครั้งเพราะสัตว์เลี้ยงของแดฮยอนที่เป็นเพื่อนเล่นกับเขาใช้ปากงับชายเสื้อและดึงเขาเพื่อจะบอกว่าไม่ให้เข้าไปข้างใน

“อย่ายุ่งน่าแกร๊ก!” เขาแหวใส่พร้อมกับยกมือเท้าสะเอวเมื่อโดนเสือตัวใหญ่ทึ้งชายเสื้อเบาๆ

ประตูถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเด็กที่เพิ่งใช้วิชาสะเดาะกุญแจโดยที่ยังมีแกร๊กงับชายเสื้อเพื่อยื้อลากเด็กคนนี้ตลอดเวลา แต่ยื้อเท่าไหร่เด็กน้อยก็ไม่ยอมจนเสือตัวใหญ่ต้องปล่อยแล้วเดินตามเข้าไป ภายในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามโดยฟอนิเจอร์สีครีมที่ดูสวยงามไม่แพ้กับห้องอื่น ห้องนี้มันไม่ใช่ห้องขังสำหรับนักโทษ เพราะเขารู้ดีว่าปราสาทแห่งนี้ไม่มีที่แบบนั้นซึ่งผิดกับปราสาททางฝั่งทรานซิลเวเนีย หน้าต่างถูกเปิดออกเพื่อให้อากาศได้ระบายถ่ายเท ซึ่งบนเตียงใหญ่ยังมีร่างๆหนึ่งนอนนิ่งอยู่

“ตายหรือเปล่าเนี่ย”

เด็กชายตัวเล็กกระโดดขึ้นไปนั่งลงบนเตียงใหญ่ แรงกระโดดของเขาหน้าจะแรงพอที่จำให้คนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาได้ แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบรับใดใดกลับมาเด็กน้องจึงคิดว่าคงจะตายจริงๆนั่นแหละ แต่ในอีกความคิดหนึ่งมันคงอาจจะเป็นแค่การหลับลึกๆมากกว่า และเพื่อความแน่ใจเด็กน้อยผู้นี้จึงเอาหนูแนบไปที่หน้าอกของคนที่หลับใหลเพื่อฟังอัตราการเต้นของหัวใจ

“ยังไม่ตายอ่ะแกร๊ก”  เขาพูดกับเสือตัวใหญ่ทั้งๆที่หูก็ยังฟังเสียงหัวใจของร่างอวบๆ

“แก้มนิ่มจังเลยนร๊า” เด็กน้อยจ้องใบหน้าแล้วทำตาโตพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มป่องเบาๆ

“แกมาช่วยกันปลุกหนย่อยสิ พี่เขายังตัวอุ่นๆนุ่มๆอยู่เลย”

เมื่อไม่รู้จะปลุกยังไงจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากแกร๊กที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่ข้างๆเตียง แทนที่จะทำตามคำสั่งของเด็กน้อยมันกับเปลี่ยนอิริยาบทเป็นนอนเฉยๆแล้วยกขามาเลียแล้วกลับมาเช็กหน้าของตัวเองอย่างไม่สนอะไร

“พึ่งไม่ได้เลย!

เด็กน้อยทำหน้ามู่ทู่ใส่เสือเบงกอลและหันไปสนใจกับแก้มนุ่มๆอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้จิ้มแก้มอีกต่อไปแต่แค่เปลี่ยนจากการจิ้มมาเป็นดึงแก้มทั้งสองข้างของคนขี้เซาเล่นแทน

“สายแล้วนะ ทำไมขี้เซาแบบนี้ล่ะพี่สาว ตื่นสายแบบนี้เดี๋ยวพี่ฮิมชานไม่รักไม่รู้ด้วยน้า”

แล้วความพยายามทั้งหมดก็สำเร็จผล! เพราะร่างสูงที่นอนแน่นิ่งก็ลืมตาขึ้นมาจนได้เพราะไอ้ความรู้สึกคือเจ็บหน้ามากและเหมือนมันจะยิ่งเจ็บไปมากกว่าเดิม

“โอ้ย! เจ็บๆๆๆ” ร่างอวบๆตะโกนออกมาทันทีเมื่อเหมือนกับว่าจะเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆจนต้องลืมตาขึ้นมาดูว่าอะไรมากัดที่ใบหน้า แต่ก้ต้องแปลกใจและสงสัยกับเด็กชายที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เมื่อตั้งสติได้เจ้าตัวก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที

“ตื่นแล้วหรอพี่สาว? เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าพี่สาวคนนี้ยังไม่ตาย” เด็กน้อยหันไปคุยกับเสือตัวใหญ่ที่นอนหมอบเล่นอยู่กับอุ้งมือของมัน

ยองแจนั่งมองเด็กน้อยที่กำลังกระโดดอยู่บนเตียงที่เขานอนอยู่อย่างงุนงง จากการคาดคะเนแล้วอายุคงจะไม่ขาดไม่เดิน6ขวบ และแน่นอนว่าเป็นแวมไพร์แน่ๆ เพราะเวลาที่หัวเราะเขี้ยวเล็กๆมันจะโผล่ออกมาให้เห็น แต่เดี๋ยวก่อนนะ

เด็กคนนั้นเรียกเขาว่าพี่สาว?...พี่สาว!!

“เธอคือ?”

“เลโอ! ผมชื่อเลโอฮ๊ะ” เลโอนั่งลงแล้วยืดตัวกอดอกแนะนำชื่อตัวเองอย่างภาคภูมิใจกับชื่อของตัวเอง

“เลโอ ที่แปลว่าสิงโตน่ะหรอ?” เด็กตัวเล็กพยักหน้ารัวๆแทนคำพูด

“ผมเห็นพี่ฮิมชานพาพี่มานอนด้วยเมื่อคืนก่อนอ่ะ พี่สาวชื่ออะไรหรอ แล้วเป็นแฟนกับพี่ฮิมชานนานหรือยังอ่ะ”

“ชื่อยองแจ ยูยองแจ แล้วพี่ก็เป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง”  ยองแจแนะนำตัวเองให้เด็กตัวเล็กรู้จักพร้อมกับระบุเพศที่จัดเจนของตัวเองให้เด็กน้อยได้รู้ ยูยองแจเป็นเพศชายไม่ใช่เพศหญิง....

“แล้วฮิมชานอะไรนั่นก็ไม่ได้พาพี่มานอนด้วยหรอกนะแล้วที่สำคัญพี่กับไอ้บ้านั่นก็ไม่เป็นแฟนกันนะ ไอ้บ้านั่นมันจับพี่มา เราพาพี่หนีไปทีนะ นะเลโอ”

“หนี?” เลโอทำตาโตจ้องกับยองแจ คนร่างอวบพยักหน้าแล้วทำหน้าตาให้หน้าสงสารเพื่อทำให้เลโอหลงเชื่อแล้วพาเขาออกไปจากที่นี่ซะ เพราะเขาอยากจะกลับไปบ้านของเขาจะแย่อยู่แล้ว

“พี่เป็นไลแคน..หรอ?” เลโอทำจมูกฟุตฟิตแล้วมองหน้ายองแจที่ทำหน้าจะร้องไห้

“งั้นก็แย่เลยดิ”

“มันไม่มีอะไรแย่ไปกว่าโดนจับตัวมาขังแบบนี้แล้วเลโอ”

“ก็..พี่กับพี่ฮิมชานจะรักกันไม่ได้ เผ่าพันธุ์ของเราไม่ถูกกัน” เด็กน้อยตอบแล้วทำตาแป๋วใส่ยองแจ

“พี่ก็ไม่คิดจะรักข้ามสายพันธุ์อยู่แล้ว เลโอยา...ไม่สงสารพี่หรอ? พาพี่ออกไปจากที่นี่เถอะนะ”

ยองแจพยายามออดอ้อนเด็กน้อยที่นั่งมองเขาอยู่จนปากเปียกปากแฉะหวังจะให้เด็กน้อยที่ไม่น่าจะรู้เรื่องราวอะไรเหมือนกับเขาในตอนนี้พาหนีออกไปแต่คำตอบก็คงจะเหมือนเดิมเมื่อเลโอส่ายหัวไปมาอย่างช้าๆเป็นคำตอบ

“ไม่ได้หรอก”

“อ้าว!ทำไมอ่ะ” ยองแจเริ่มขึ้นเสียงตวาดเลโอโดยที่ลืมตัวว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นเด็ก และเหมือนจะเป็นเพียงผู้เดียวที่สามารถจะช่วยให้เขาออกไปจากที่ได้  จนเลโอเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้

“ขะ ขอโทษ” ยองแจพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก จนทำให้เลโอที่กลับมายิ้มอีกครั้ง

“พี่ยองแจ ไปเล่นกันเถอะ”

“เล่น? หมายถึงจะได้ออกไปจากห้องนี่ใช่ไหม?”

เมื่อเห็นว่าเลโอพยักหน้างึกหงักรอยยิ้มเจ้าเลย์ก็ถูกแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้าสวยทันที เมื่อในสมองกำลังคิดแผนที่จะหนีไปในตัว

ok ไปเล่นกันเถอะเลโอ”


ถ้าไม่ไปจะดีที่สุดจงออบ  จดหมายจากสมาพันธ์ที่ถูกส่งมาให้เด็กหนุ่มหน้าหวานแต่มาถึงมือของผู้เป็นบิดาของเขาแทน แถมด้วยการพ่วงท้ายด้วยคำพูดเหมือนกับไม่อยากให้เขาไปทำหน้าที่ซะอย่างนั้น นิ้วชี้เคาะลงไปกับโต๊ะหนังสือที่มีจดหมายเรียกตัวจากสมาพันธ์นักล่าวางอยู่ ราวกับกำลังใช้ความคิดที่ว่าทำไมมุนจองฮยอกผู้เป็นบิดาถึงไม่ต้องการให้เขาไปตามที่จดหมายได้สั่งการมา

“ทำไมถึงไม่อยากให้ไปล่ะ”  อะไรคือสิ่งที่ไม่อยากให้เขาไปล่ะ เขารู้ว่าถ้าบิดาตัวเองห้ามมันมักจะมีเหตุผลตามมาเสมอ แต่พอลองได้ถามถึงเหตุผล มุนจองฮยอกกับไม่ยอมตอบกับเขาแถมกับพูดเหมือนกับว่ามันไม่ใช่งานธรรมดาๆอะไรแบบนั้น

“แม่ฮะ แม่รู้ไหมว่าทำไม” จงออบเบนสายตาไปที่กรอบรูปเล็กๆที่อยู่ตรงหัวนอนของตัวเองทำหน้าฉงนใส่แล้วถามคนที่อยู่ในรูปภาพนั้น มุนเฮยอน..มารดาของเขา

“แม่เขาก็รู้ว่าทำไม” จงออบหันขวับไปตามต้นเสียงก็เจอบิดาตนเองที่ยืนกอดอกมองเขาอยู่ที่ประตู สายตานิ่งเฉยไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิมที่ได้คุยกันไว้ตั้งแต่หัวค่ำของเมื่อคืน จวบจนตอนสายๆของวันนี้สายตาที่นิ่งๆแบบนั้นก็ยังไม่เดิม

“เชื่อพ่อเถอะจงออบ....พ่อไม่อยากให้แกไป”

“ทะ ทำไมล่ะ” จงออบถามเสียงหลงที่ได้ยินคำปรารถนาของบิดาของตัวเอง

“พ่อไม่เชื่อใจผมหรอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

“แล้วทำไมล่ะ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะที่บอกไม่ยอมบอกเหตุผลอ่ะ” คนตัวเล็กแสดงอาการไม่เหมาะสมใส่บิดาที่คอยห้ามไม่ให้ทำงานชิ้นนี้ซึ่งปกติเขาไม่เคยคิดจะห้ามแถมยังไม่มีท่าว่าจะกลัวสายตาของบิดาของตัวเอง

“พ่อไม่เชื่อใจผมหรอ พ่อไม่เชื่อฝีมือของผมแล้วหรอ”

“มุนจองออบ ไม่ใช่ว่าพ่อไม่เชื่อใจแกนะ”

“แล้วทำไมพ่อไม่อยากให้ผมไปล่ะ!

“ก็เพราะแกจะไม่ได้กลับมาไง!!” จงฮยอกเผลอตะคอกใส่จงออบที่เริ่มจะไม่ยอมฟังคำพูดของเขาอีกต่อไป จนเห็นลูกของตัวเองอึ้งราวกับโดนแช่แข็ง ปกติแล้วเขาไม่เคยตะคอกใส่จงออบหรือแทบไม่เคยลงไม้ลงมืออะไรเลยด้วยซ้ำ เขากำลังเห็นบุตรชายของเขามีน้ำใสๆอยู่ในดวงตาสวย จนตัวเองเดินไปจับไหล่ของจงออบให้มาเผชิญหน้ากับตัวเอง

“มุนจงออบ แกฟังฉันนะ”

“.....”

“ลูกกำลังจะเข้าไปอยู่ในสงคราม สงครามที่ไม่มีใครจะชนะ”

“.....”

“สงครามน่ะจงออบ มันไม่ได้มีแค่2เผ่าพันธุ์ที่ต้องสู้กันนะแต่มันมีถึง3”

“......”

“พ่อไม่อยากเสียแกไปอีกคนนะจงออบ”

“....”

“จำตอนที่แกอายุ5ขวบได้ไหมล่ะ วันที่แกเสียแม่ไปน่ะ”

“ผม....จำได้” น้ำเสียงเบาหวิวตอบกลับมาเมื่อผู้เป็นบิดาเอาเรื่องของอดีตขึ้นมาพูด เขาจำได้ เขาจำวันนั้นได้ วันที่แม่กลับมากับพ่อด้วยร่างกายที่ไร้วิญญาณ รอยกัดบนลำคอของแม่ยังติดตาเด็กน้อยอยู่พร้อมกับดาบของแม่ที่ปักที่หน้าอกของตัวเอง พ่อบอกว่าแม่โดนแวมไพร์กัดจนแม่ของเขาต้องยอมปริตรชีวิตตัวเองเพื่อไม่ให้ตนต้องเป็นผีดูดเลือดเหมือนกับฝั่งตรงข้าม พ่อบอกว่าพวกนั้นต้องการตัวของแม่ของเขา และต้องเป็นมุนเฮยอนเท่านั้น

...การได้ทำลายของรักของหวงของศัตรู..สร้างความเจ็บปวดเป็นร้อยเท่า...

“พ่อไม่ให้เสียลูกไปเหมือนที่เสียแม่ของลูกไปอีกคน”

สูญเสียเฮยอนไปก็เจ็บปวดมากเกินพอแล้ว.....

 

 

 

บริเวณด้านหลังของปราสาทเด็กชายตัวเล็กๆสวมกางเกงสีดำสามทับในด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว ผมสีดำขลับตัดกับผิวสีขาวยืนอยู่กลางสนามหญ้า หนูน้อยกึ่งวิ่งกึ่งเดินจูงชายหนุ่มออกมาหยุดตรงนี้พร้อมกับเคียงคอใช้ความคิด

“เล่นอะไรดีนะ พี่ยองแจเราจะเล่นอะไรกันดี”

อีกคนที่โดนเรียกไม่ได้ฟังคำถามของเลโอซักนิดเดียว ดวงตาที่เอาแต่สอดส่ายหาช่องทางหนีออกไปหาอิสรภาพข้างนอกของปราสาทนี้อยู่ จนกระทั่งมาโดนเด็กน้อยกระตุกแขนอีกครั้ง

“ห๊ะ”

“ผมถามว่าเราจะเล่นอะไรกันดี”

ยองแจย่อตัวลงนั่งให้เท่ากับความสูงของเลโอเพื่อไม่ให้เด็กน้อยแหงนมองเขาจนเมื่อยคอแล้วใช้ฝ่ามือนุ่มๆลูบแก้มยุ้ยๆของเด็กน้อย

“เล่นซ่อนหาไหมล่ะ เราซ่อนเดี๋ยวพี่จะหา”

ยองแจไม่ค่อยชอบจะโกหกเด็กเท่าไหร่เพราะมันทำให้เขาค่อนข้างจะไม่สบายใจ แต่ที่ต้องให้เล่นซ่อนแอบก็หน้าจะรู้กันอยู่ว่ามันเป็นวิธีเดียวที่เขาสามารถหนีออกไปได้ และเขาเองก็คงจะไม่เป็นคนถูกซ่อนตามเกมแต่เขาจะเป็นคนหาดายองเอง โดยที่จะหาไปเรื่อยๆแล้วก็หนีออกไปเลยต่างหากโดยที่เลโอกํพยักหน้าตอบรับแถมกับยิ้มดีใจที่ได้เพื่อนเล่นใหม่

“เอาล่ะไปซ่อนได้แล้ว”

“ฮะ”

เลโอยอมรับคำสั่งโดยไม่มีข้อโต้แย้งอบย่างดีใจ ก็อย่างที่บอกว่าเลโอไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นซักเท่าไหร่จะมีก็แต่แกร๊กที่เป็นเสือเบงกอน แล้วถ้าถามถึงฮิมชานกับแดฮยอน พวกเขาแทบหาเวลามาเล่นด้วยไม่ได้ซักนาที จะมีก็แต่ขนมนมเนยเท่านั้นแหละ

เลโอก็โดดขี่หลังแกร๊กเพื่อเตรียมควบให้มันวิ่งไปตามคำสั่ง แต่เจ้าเสือตัวใหญ่ยังยืนนิ่งมองยองแจที่มันเองเหมือนจะรู้ว่าคนตัวอวบกำลังคิดจะทำอะไร

“กล้าขัดคำสั่งหรอ! นี่แน่ะ!

เด็กน้อยใช้สองมือบิดหูของแกร๊กจนมันต้องร้องออกมาด้วยความน่าสงสาร และเมื่อรู้ว่าท่าขัดคำสั่งแล้วจะเจออะไรมันก้ต้องวิ่งไปตามคำสั่งของเลโอที่นั่งอยู่บนหลัง

“บ๊ายบายเลโอ”

ยองแจโบกมือลาเลโอที่ไม่ได้หันหลังมามองเขา สายตาก็เริ่มมองหาทางหนีทันที และเหมือนโชคจะเข้าข้างที่ไม่มีเหล่าแวมไพร์ที่เป็นทหารดูแลปราสาทอยู่ในบิรเวณนี้ซักตน

“เอาล่ะ ทางสะดวก”

ยองแจรีบเดินไปข้างๆปราสาทใหญ่ที่มีต้นไม้สูงที่อยู่คู่กันสองต้น พร้อมมองกำแพงที่สูงตะหง่านพร้อมกับคำนวนถึงความสูงของกำแพงและแรงกระโดดของตัวเองแต่ก็ต้องทำคอตกเมื่อเพิ่งนึกได้ว่าเขามีกำลังเท่ามนุษย์ธรรมดาเพราะที่นี้ได้สะกดพวกไรแคนท์ไม่ให้ใช้กำลังได้เอาไว้

“ถ้าไม่มีเวทบ้านี่ก็คงสบายอ่ะ”

“บันไดไหมล่ะ”

ยองแจไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครที่มาช่วยเสนอความคิดกับเขาโดยที่ไม่ได้หันไปมอง เลยตอบไปอัตโนมัติ

“มีด้วยหรอ?”

“มันก็มีล่ะนะ แต่ก็คงต้องข้ามศพฉันไปก่อน”

ยองแจรีบหันไปมองเจ้าของเสียงที่อยู่ด้านหลังแล้วก็พบกับฮิมชานที่ยืนมองดูกำแพงสูงตามยองแจแล้วเข้าไปกระชาดแขนคนตัวเล็กกว่าโดยไม่ได้สนใจว่าแรงกระชากจะแรงและทำให้อีกคนเจ็บหรือเปล่า

“ปล่อยเลยนะ!

“ปล่อยให้หนีน่ะหรอ?”

ยองแจมองหน้าคนตัวสูงด้วยหน้าตาถมึงทึงที่ฮิมชานมากระชากแขนของเขา ไอ้บ้าเจ็บนะโว๊ย  

“เจ็บก็ดีจะได้จำแล้วไม่ต้องหนี” ร่างสูงรีบแบกคนตัวอวบพาดไว้ขึ้นบ่าใหญ่ของตัวเอง และเป็นไปตามคาดที่อีกฝ่ายไม่ยอมจะอยู่นิ่ง

“ปล่อยลงเดี๋ยวนะนะ ปล่อย!

เสียงกะวีกะวาดดังมากขึ้นเมื่อฮิมชานแบกเขาเข้ามาถึงตัวประสาทและเหลือบเห็นสายตาทั้งสามคู่ที่มองเขาอย่างตกตะลึง

“ตื่นแล้วหรอยองแจ” คริสที่มาต้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เอ่ยถามคนที่อยู่บนบ่าของฮิมชาน

“ถึงกลับต้องแบกมาเลยหรอ เอโอพาไปเล่นถึงไหนล่ะ” แดฮยอนเป็นคนถามพร้อมกับทำหน้างุนงง

“ใครหรอฮิมชาน” เสียงเล็กๆของเด็กหญิงผมยาวปะบ่าของดายองเอ่ยถามเมื่อเห็นยองแจที่อยู่บ่นบ่าของฮิมชานจนคริสที่นั่งลูบผมอยู่ข้างๆต้องเข้ามากระซิบจนเด็กน้อยทำตาโตใสก่อนจะมองไปที่ยองแจอย่างเขินๆ พี่สะใภ้

ฮิมชานไม่ได้สนใจว่าพวกนั้นจะถามว่าอะไรหรือคริสบอกกับดองว่าอะไร เพียงแต่เขาหันมาคุยกับดายองที่นั่งเล่นอยู่บนตักของอู๋อี้ฟาน

“ดายองงี เลโออยู่หลังปราสาทกับแกร๊กเดี๋ยวให้แดฮยอนพาไปเล่นด้วยแล้วกันนะจะได้ไม่เหงา” เขาโบ้ยหน้าที่ให้แดฮยอนเป็นคนพาไปส่วนตัวเขาแก็แบคคนตัวเล็กแต่หุ่นดูเหมือนจะไม่เล็กตามเข้าไปให้ห้องแล้วโยนลงเตียงใหญ่เหมือนเดิม ก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบเชือกแล้วก้าวไปที่เตียง จนยองแจถดตัวหนี

 

“จำทำอะไร อย่าเข้ามานะ นายจะมาล่ามฉันเหมือนหมูเหมือนหมาไม่ได้นะฮิมชาน”

“แน่นอนว่านายไม่ใช่หมูแต่เป็นหมา เป็นหมาก็ต้องถูกล่ามไม่ถูกหรือไงจะได้ไม่ต้องคิดหนี”

“ไอ้...”

“อ่อ! แล้วฉันรู้สึกดีใจมากที่นายจำชื่อฉันได้”

ยองแจที่ไม่ยอมให้อีกฝ่ายมาแตะเนื้อตัวเขาอีกจึงถีบไปที่หน้าท้องของอีกคนจนจุก เขากลิ้งตัวจะลงมาจากเตียงเพื่อหนีแต่บังเอิญว่าฮิมชานจะไวกว่ารีบคว้าข้อเท้าเอาไว้แล้วลากกลับมาที่เดิม

“ชอบนักใช่ไหมความรุนแรงน่ะห๊ะ!

 ฮิมชานกระโจนใส่ฮิมชานจนเกิดสงครามเล็กๆอย่างไม่มีใครยอมใคร และแรงของฮิมชานที่เหมือนจะฟื้นตัวกลับมานิดหน่อยจึงทพให้ฮิมชานต้องเหนื่อยหนักกว่าเดิมจนต้องกลับไปเล่นงานที่แผลรอยเดิมที่เขาสร้างเอาไว้จนยองแจต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เพราะฮิมชานเล่นงานที่แผลของเขา แต่เมื่อร่างกายเจ็บแต่ปากก็ไม่ได้เจ็บตาม คนตัวอวบเลยประเคนคำด่าให้ชุดใหญ่จนฮิมชานต้องเอาผ้ามามัดปากไว้อีกที

“ค่อยยังชั่ว”

ฮิมชานปาดเหงื่อมองร่างอวบที่ดิ้นพรวดพราดอยู่บนเตียงใหญ่ เขาไม่เคยต้องมาเหนื่อยอะไรกับเด็กคนนี้มาก่อนและไม่คิดว่าจะฤทธิ์เย๊อะอะไรขนาดนี้

 

ฮิมชานมองดูยองแจอย่างนิ่ง จากที่ดิ้นพรวดๆก็ต้องหยุดดิ้น ดวงตากลมโตนั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างอ้อนวอนพร้อมกับน้ำใสๆที่เริ่มไหลออกมาจนเข้าต้องเบนหน้าหนี

....อย่ามาใช้วิธีนี้กับฉันยูยองแจ......

อย่ามาเอาน้ำตาเป็นข้อต่อรอง...

“อยากได้อะไรล่ะคนดี....อยากให้ปล่อยไปหรอ”

ยองแจพยักหน้าตบอทันทีจนฮิมชานรู้สึกสงสารเดินมานั่งข้างๆเตียงแล้วก้มไปกระซิบที่หูของร่างเล็ก

“ฉันให้นายได้ทุกอย่างที่นายขอยกเว้นเรื่องนี้” 


TBC.....

เล็กไม่มีอะไรจะพูด รู้แค่ว่าฟิคนี้ทำไมฮิมแจมันเด่นจังว๊ะ  ขออนุญาติแก้คำผิด จากฮิมแจเป็นฮิมชาน ขอบคุณที่เตือนนะคะ กราบบบ


THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #233 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 14:53
    จากดายองกลายเป็นดองด้วยแหละ 

    และก็นะดีแล้วแหละที่ฮิมแจเด่น เราปลื้มเป็นที่สู้ดดดดดดดด ฮิมแจจงเจริญ!!!!!!!!!!!!!

    รัดคู่นี้เป็นที่สุด รักไรท์ด้วย เขียนได้ถูกใจมากกกกก รักเรื้องนี้เลยอะ ><
    #233
    0
  2. #185 นานะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 00:23
    ฮิมเหยินซาดิสต์ ทำไมต้องรุนแรงด้วยอ่ะ
    #185
    0
  3. #174 i2zindiella (@i2zindiella) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 02:00
    สงสารยองแจ ทำไมต้องชอบบีบแผลด้วย ฮิมใจร้ายยยยยยยยยย
    #174
    0
  4. #134 เบบี้บี yes sir (@babybee123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 11:56
    อร้ายอิเหยินแกทำชั้นเขิล
    #134
    0
  5. #113 LuciferSunmin38 (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 01:04
    โอ๊ยยยยยย ฟินมากอ้ะไรเตอร์ โคต..รชอบฟิคบีเอพีเรื่องนี้เลย บอกตามตรงเลยว่าเรื่องนี้เป็นฟิคบีเอพีเรื่องที่สองที่เราชอบที่สุดในเด็กดี สนุกสุดๆไปเลยอ่ะ ฮิมแจแนวนี้มีน้อยมาก พอได้อ่านเลยติดงอมแงม วู้ปี้~* ชอบแบบนี้แหละ กัดกันไปกัดกันมาสุดท้ายก็ได้กัน55555
    ถึงกับต้องใช้เชือกมัดไว้แล้วแบบประโยคสุดท้ายนี่มันอะไร >/////<
    แล้วก็เรื่องคำผิดยังมีอยู่เยอะนะคะโดยเฉพาะช่วงหลังๆ แ่ชอบฟิคของไรเตอร์นะแต่ละตอนนี่เนื้อหาเยอะมาก

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ตุลาคม 2555 / 15:48
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 11 ตุลาคม 2555 / 15:51
    #113
    0
  6. #101 sirinapa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 09:04
    อะธิบายอิริยาบทมากไปอ่าค่าไรท์เตอร์ ความรู้สึกก็เลยไปค่อยจะต่อเนื่องค่า สู้สู้นะคะ จะติดตามค่า
    #101
    0
  7. #97 #RUNNNNG' (@rung2127) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 19:59
    ฮิมแจ ฟินคู่นี้ระเบิดระเบ่อ 555555555555
    ฮิมโหดร้ายมาก แจแอบร้ายคิดจะหนี? 
    แล้วไงโดนลากกลับเหมือนเดิม 55555555555
    #97
    0
  8. #95 January13 (@jan-ryeotwins) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 18:00
    ฮิมชานไมสงสารยองแจหรอ
    เลโอ กับ ดายองน่ารัก
    #95
    0
  9. #88 Prim_Boice (@primbabyboice) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2555 / 19:48
    ฟินมาก อร๊าย>< ตายอย่างสงบ! 5555
    ฮิมแจ ฮิมแจ ฮิมแจ~
    #88
    0
  10. #82 felino0811 (@felino0811) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 17:52
    "ฉันให้นายได้ทุกอย่างที่นายขอ..ยกเว้นเรื่องนี้" คือแบบ...ฟินนนนนนนนน -///- พูดงี้หมายความว่าฮิมเหยินไม่อยากให้อ้วนไปช้ะ? อยากอยู่ด้วยกันตลอดไปช้ะ? รักอ้วนช้ะ? แอบโหดนะเหยินไปซ้ำแผลเก่าอ้วนอะ=_=;; อ้วนเจ็บนะ!!!พออ้วนร้องไห้แล้วแกเบนหน้าหนีนี่กลัวใจอ่อนสินะ..  ชองแด้(เมน)หนูแอบแรงนะฮะ...จะพาน้องออบมาเปิดตัวเรอะ!!? โอเคเลย มียิ้มเจ้าเล่ห์เวลาคิดถึงออบบี้ด้วยเน้~ คิดอะไรอยู่..จะทำมิดีมิร้ายออบบี้ใช่ม้ายยยย? ลุยเลยย #ห้ะ?เดี๋ยวนะ? 555555 แอบเชียร์อะ^0^/ อยากฟินกับแดออบแล้วอะไรท์..นะคะนะ~ *อ้อน* 555  ตอนนี้ไร้ซึ่งบังโล่อะ? 55555  

    บางคำยังมีพิมพ์ผิดอยู่นิดนึงนะคะไรท์~ แต่เราเข้าใจนะเพราะตัวหนังสือมันเยอะ..ไรท์ตาลายใช่มะ? ^0^ ขอบคุณมากๆนะ ที่อัพให้อ่านเยอะๆ...ชอบอะชอบ5555555 *กอดไรท์* ยังไงฟิคเรื่องนี้ก็ยังน่าติดตามเสมอเลย...เป็นกำลังใจให้นะคะนะ!! ^_^ สู้ๆจ้าาาา

    #82
    0
  11. #81 prince (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 11:23
    ไรเตอร์กลัมาอัพไวๆน้ะฮะ ^^

    สนุกมากก 5555
    #81
    0
  12. #79 so_x (@society-x) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 23:25
    อร๊างงง >< ยองแจ อย่าหนีไปไหนเลยนะ อยู่กะป๋าฮิมน่ะแหละดีแล้ว หุหุหุ
    (แอบสงสารเนอะ แอบสงสารฮิมยังไงชอบกล ห๊ะ! ไรนะ แกต้องสงสารแจดิ)

    จงออบบบ!!! ทำไมถึงจะไม่ได้กลับมาอ่าา คือหนูจะอยู่กะแด๊จนชีวิตจะหาไม่เลยใช่มั้ยคะลูก (อันนี้สนับสนุนนะคะ 5555)

    ปล. ตอนนี้ไรเตอร์พิมพ์ผิดด้วยอ่าา ยองแจเป็นฮิมแจ (แสดงว่าไรเตอร์จิ้นจัด 5555555)
    #79
    0
  13. #76 Prim_Boice (@primbabyboice) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 22:14
    แจแจ้มีแผนชั่วร้าย! 555
    #76
    0
  14. #75 Mee (@mymyiljimae) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 18:06
    ไปตบตีกับเอ็มแบล็คอัปป้านานมั้ยไรเตอร์ กว่าจะฉกลูกๆเขามาได้เนี่ย
    5555555555555555555555555555555555555555555555
    ดายองอาาา จีโออัปป้าไม่ได้สอนให้เราดื้ออย่างนั้นไม่ใช่หรอน่ะ น่ารักมากอ่ะไรเตอร์ยังดรียกฮิมชานเฉยๆอีก จะน่ารักไปไหนเนี่ยเด็กคนนี้ -//////-
    เลโอก็แสบซนพอๆกัน เป็นเด็กเป็นเล็กรึหัดสะเดาะกุญแจ ชอนดุงอัปป้าสอนมาอ่ะดิ(อ้าว) 5555555
    คริสกับยอลนี่ยังไง ฮิมว่าร้ายแล้วนะเนี่ย
    ยังมีร้ายกว่าฮิมอีกหรอไรเตอร์ -0-
    #75
    0
  15. #74 so_x (@society-x) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2555 / 21:15
    ง่ำ นั่งกัดหมอนรอไรเตอร์ -V-

    เลโอน่ารักอ่ะ ><
    #74
    0
  16. #73 Gunner (@urngforever) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2555 / 20:23
    กลบบอกว่า "เกิดเขามาเจออ่ะยะ
    #73
    0
  17. #72 ϟ Baby' Midnight Sun ϟ (@kosorina) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 18:33
    ค้างอ่าาาาา -,,-
    #72
    0
  18. #70 Gunner (@urngforever) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 08:15
    อ่าวเห้ยตอนแรก็สงสัยว่าดายองอยู่กับใคร
    ตอนนี้ขอให้ปวดขมับตายนะ ฮิมชาน กร๊ากกกกกกกกกกก
    #70
    0
  19. #62 PreeyaBeam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2555 / 01:48
    พี่เล็กหลอกให้อยากแล้วจากไปอ่ะ -..-

    รอค่ะรอ เดี๋ยวไปอ่านยาแก้ปวดรอ
    #62
    0
  20. #60 i-tim-yine (@i-tim-yine) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 15:06
    กลับมาอัพเดี๋ยวนี้น้าาาา  5 5 5 

    รออยู่นะ 

    รีบๆกลับมาด้วยละ ไม่งั้นเราโกรธ (เองมีสิทธิ์โกรธรึ!!!!)

    สู้ๆไรเตอร์
    #60
    0
  21. #57 so_x (@society-x) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2555 / 23:17
    ค้างอ่าา T___T

    เฮียคริส ร้ายแบบซาดิสต์ เหอๆๆๆๆส่วนยอล นอกจากร้ายแล้วเค้าว่ามันต้องจิตด้วยแหงๆเลย

    ชอบเรื่องนี้พอๆกะเรื่องนู้นเลยอ่ะ มาต่อ(ทั้งสองเรื่อง)ไวๆนะคะ



    #57
    0