[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 4 : ★ The war of love :: EP 3★ 130%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ส.ค. 55

ณ มหาวิหารบูคาเรสต์ ชายหนุ่มผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้นำยืนอยู่ตรงไหนพระเยซูคริส พร้อมทั้งสวดมนต์ภาวนา ในมือก็ยังถือพระคัมภีร์เล่มโต สวดภาวนาอยู่อย่างนั้นอย่างเป็นกิจวัตประจำวันแทนบาทคนเก่าหลวงที่แก่คราวพ่อที่เจ้าตัวได้มองเห็นว่าควรได้เวลาเกษียณอายุไขของตนเองได้แล้ว จึงช่วยส่งไปอยู่กับพระผู้เป็นเจ้าแทนซะเอง แล้วก็สถาปนาตนเองมาเป็นบาทหลวงจำเป็นซะเอง 

ฮิมชานหยุดสวดมนต์ที่อยู่ในพระคัมภีร์ ทันทีมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าพร้อมกลิ่นสาปที่ไม่ค่อยคุ้นชินหรืออาจจะไม่ได้กลิ่นเสียนาน

ไม่ต้องออกแรงตามหา...ก็มาเอง



10%





“ว่าแต่..ที่นายบอกว่า ขออย่าให้เจอพวกของคิมฮิมชานก็พอ คิมฮิมชานเป็นใคร?” ถึงแม้ยองแจจะอยู่ที่โรมาเนียมานาน แต่ก็ไม่ได้ทราบเรื่องราวอะไรมากมายนัก เพราะตัวเองไม่ค่อยได้ออกมาโลกภายนอกซักเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็น ถามเด็กหนุ่มหน้าเหวี่ยงอีกคนถึงชื่อที่เหมือนจะเคยได้ยินว่าคนๆเป็นใคร ถึงแม้ว่าจะเข้ามาในวิหารแล้วก็ตามแต่ แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือความเงียบและสายตาที่เป็นคำถามของอีกคนกลับมาแทนเลยเปลี่ยนความสนใจไปทางหน้าแท่นบูชาแทน

“ว่าไงนักบวช” ยองแจกล่าวทักทายผู้ที่เป็นตัวแทนของพระผู้เป็นเจ้าที่ยังยื่นหันหลังให้ตนเองอยู่แบบนั้น ส่วนเถานั้นแค่มองอยู่อย่างเงียบๆ

“สวัสดีเหล่าสัมพเวสี” ฮิมชานแสยะยิ้มให้พร้อมกลับน้ำเสียงเย็นๆก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่ที่กลิ่นสาปนั้นไม่ใหม่เลย

“แกเรียกใครว่าสัมพเวสีห๊ะ!! แกไม่รู้เหรอว่าพวกเราเป็นใคร!?” คนร่างอวบตอบกลับอย่างโมโห ผิดกับอีกคนที่โบกตาโพลงพร้อมกับอาการตกใจที่ปิดไม่ค่อยมิด

“โอะโอ! ขนาดท่านยังไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นเป็นใคร แล้วเราซึ่งเป็นเพียงแค่นักบวชธรรมดาจะรู้ได้ยังไง” ฮิมชานเอามือทาบอกพร้อมกับส่ายหน้าแสดงความเสียใจอย่างเสแสร้ง

“เลิกเสแสร้งได้แล้วฮิมชาน!! นายเอาบาทหลวงคนเก่าไปไหน” เด็กหน้าเหวี่ยงถึงแม้จะตกใจที่ได้เห็นฮิมชานก็เถอะ แต่ก็ยังออกเสียงรำคาญกับการแสดงที่เสแสร้งของร่างสูง ผิดกับอีกคนที่ยังคงมึนงงกับท่าทางของเถาที่ทำเหมือนรู้จักบาทหลวงผู้นี้อย่างดี

“ฮิมชาน? ใครคือฮิมชานหรือเด็กน้อย?” บาทหลวงจอมปลอมก็ยังคงเสแสร้งต่อไป

“นักบวชคนนี้ท่าทางแปลกๆ นะเถา ไม่เหมือนมนุษย์เลย” ยองแจบอกกับเถา

“ก็ไม่ใช่มนุษย์น่ะสิ ยูยองแจนี่แหละคิมฮิมชาน” เถาเหยียดยิ้มเล็กน้อย จากชายหนุ่มรูปงามกลายเป็นหมาป่าสีเงินใหญ่โต แยกเขี้ยวคำรามเสียงต่ำและกระโจนใส่ฮิมชานที่ยืนอย่างไม่สะทกสะท้าน

“พูดดี ๆ ไม่รู้เรื่องเหมือนที่เจ้านั่นบอกไว้จริงๆด้วย”

 

สิ้นคำพูดของร่างสูงดาบเงินวาววับจึงถูกดึงออกมาจากเสื้อคลุมพร้อมกับปีกสีดำมหึมาออกจากแผ่นหลัง ดวงตาสีดำแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ใบหน้าที่เป็นมนุษย์ตอนนี้ได้กลายเป็นปิศาจกระหายเลือด

 

“แวมไพร์เหรอ? เถาระวัง!” ยองแจรีบตะโกนบอกเพื่อนเพื่อให้หลบดาบที่กำลังจะมาถึงตัว

 

ฮิมชานตวัดดาบยาวใส่ศัตรู แต่เสียดายที่พลาดไปอย่างเฉียวเฉียด

 

เถาาเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด เขาคำรามอีกครั้งและกางกงเล็บพุ่งเข้าใส่ฮิมชาน ปีกกว้างหลายเมตรโฉบเฉี่ยวอยู่กลางอากาศ ฮิมชานหลบกงเล็บนั้นได้อย่างง่ายดาย เมื่อยองแจที่กลายเป็นหมาป่ากระโจนและข่วนแขนขวาของเขาเป็นทางยาว เลือดสีเข้มไหลเต็มพื้นวิหารอั้นศักดิ์สิทธิ์

 

โครม!!ฟึบ!!

 

เก้าอี้ที่นั่งด้านหน้าและหลังล้มระเนระนาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มไปหมด

 

“แบบนี้ไม่น่ารักเลยนะเด็กน้อย” ฮิมชานที่ล้มกระแทกพื้นถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา เป็นที่รู้ๆกันอยู่ว่าแวมไพร์ไม่ตายถ้าไม่เจอกับแสงแดดหรือโดนหมุดเงินตอกอก แต่แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์อย่างฮิมชานนั้นหมดห่วงไปเลยกับเรื่องแสงแดด แต่ถ้าเจอพวกปิศาจเหมือนกันเล่นงานล่ะก็ ล้านเปอร์เซ็นเลยที่จะต้องลาโลกแห่งรัตติกาล แต่จะกลัวอะไรเมื่อฮิมชานเห็นฝ่ายที่มาสนับสนุนเขาแล้ว 

“ช้าจริงๆเลยพ่อคุณ”

“ก็ยังดีกว่าไม่มานะ” แดฮยอนตอบและกวาดมองไปรอบวิหารก่อนจะเจอเป้าหมายที่ไม่ใช่เป้าหมายของเขา

เพราะผู้ที่เห็นว่าเถาเป็นเป็นหมายตัวจริงน่ะ ยังไม่มาต่างหาก

“สวัสดีไลแคนท์” แดฮยอนยิ้มเย็นและเข้าสู้กับเถาที่ยืนขวางทางเข้าอยู่

“จะหนีก็หนีไปได้นะ เด็กน้อย เพราะคนที่นายขยาดนักหนายังอยู่ที่ซิลวาเนียอยู่เลย”

 

“พวกแกเป็นแวมไพร์ แล้วทำไม?”

“แวมไพร์จะเป็นบาทหลวงแล้วมันไม่ผิดตรงไหนล่ะ...หาอะไรอยู่หรอ..คงไม่ต้องตามหาหรอกมั้ง..เพราะอีกไม่นานสิ่งที่ตามกันก็จะไปหาเองนี่” ฮิมชานตอบคำถามยองแจและเดินลากปลายของมีคมสีเงินกับพื้นเข้าไปหาอย่างช้าๆ

“แล้วแกมาปลอมเป็นบาทหลวงทำไม แล้วแกเอาบาทหลวงคนเก่าไปไว้ที่ไหน?”

“พูดไม่เพราะเอาซะเลยยองแจ...แก่ขนาดนั้นอยู่บนโลกไปก็ไร้ประโยชน์ ก็แค่ส่งไปอยู่กับพระผู้เป็นเจ้า” ฮิมชานกระพือปีกและตวัดดาบใส่ยองแจอีกครั้ง ฝ่ายที่ถูกกระทำซึ่งตอนนี้ช้ากว่าหลายเท่าก็หลบคมดาบน้ำไม่พ้น

 

ฉึก...โครม!

“อ๊าก !” ยองแจร้องออกมาเลือดสีเข้มทะลักออกจากแผลลึก คนตัวเล็กกว่ากลับคืนร่างเป็นมนุษย์อีกครั้งแลเขาก็ดึงผ้าม่านมาคลุมตัวแทนเสื้อผ้าที่ฉีกขาดไปเมื่อตอนแปลงร่าง

 

“โอ๊ะโอ...ผิวขาวสะอาดตาเห็นได้ชัดในความมืดแบบนี้นี่ข้าทำให้เป็นรอยได้ขนาดนี้เลยหรือนี่” ฮิมชานยังคงไล่ต้อนบุคคลที่เพิ่งจะทำร้ายไป เขายกดาบที่เปื้อนเลือดขึ้นมาเลียครั้งหนึ่ง...อ่า..เลือดไลแคนท์คนนี้รสชาติไม่เลวเลยเน๊อะ

ยองแจที่ล้มลงไปกับพื้นโถงของวิหารถดตัวถอยอย่างทุลักทุเลจะแผ่นหลังเริ่มจะชิดกับตัวกำแพง

 “โถ โถ โถ เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าเป็นไรแคนท์ ไม่ใช่ลูกแกะ แต่ไม่เป็นไรนะ ฉันจะไปบอกไอ้ยงกุกด้วยตัวเองว่า น้องชายร่วมเผ่าพันธุ์ของมันได้ถูกส่งไปอยู่กับพระผู้เป็นเจ้าแล้ว" ฮิมชานกระชับดาบยาวในมือแน่นและเงื้อขึ้นสูง

สายตายเลิกลักอย่างปิดไม่มิดแสดงออกมาถึงความกลัวของยองแจเหมือนฉายภาพเก่าซ้ำๆที่เหมือนจะเคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วครั้งหนึ่งแต่มันก็จำไม่ได้ว่ามันเคยเกิดขึ้นที่ไหนและกลับใคร

หมดทางหนีแล้วยูยองแจ....

“พร้อมกับดอกไม้ที่ชื่อฟอเก็ตมีน็อตที่นายเห็นมันบ่อยๆในความฝัน” 

 

“ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง...ยูยองแจ”

 

“นายมันเป็นนักบุญในคาบปิศาจชัดๆ!” ยองแจที่หมดทางสู้มองแสงวิบวับของดาบสังหารที่กำลังจะมาถึงตัวอย่างหมดความหวังแล้วว่าจะรอด เลือดสีเข้มสาดกระเส็นเต็มพื้นและใบหน้าหล่อเหลาของฮิมชาน ดวงตากลมโตก็ปิดลงพร้อมกับสติที่ดับวูบ

 

“เรียบร้อย?” ฮิมชานถามแดฮยอนที่เดินกลับมาหาเขาโดยที่ไม่ได้หันไปมอง เพราะสิ่งที่สนใจคือหมาน้อยตรงหน้ามากกว่า

“หนีไปได้น่ะ....แต่นายไม่ได้เจ็บปางตายใช่มั๊ย” แดฮยอนมองฮิมชานสลับกับยองแจที่หมดสติที่ตามตัวมีแต่บาดแผล

“ว่าแต่ไลแคนท์ที่โหดร้าย นายนั่นแหละฮิมชานที่โหดร้าย” แดฮยอนส่ายหน้าแบบรับไม่ได้  ดวงตาแห่งรัตติกาลย่อตัวลงนั่งและจับตัวยองแจและสำรวจร่างกาย เขามองดูลำคอที่เลือดไหลซึม

“ยังไม่ตาย?”

“ยัง...บังเอิญว่าไม่ได้ปาดไปโดนเส้นเลือดใหญ่”  ฮิมชานย่อตัวลงช้อนร่างที่เล็กกว่าตนเองขึ้นมาอุ้มแล้วกางปีกกว้างออก

“ยังไม่ตายหรือไม่อยากให้ตาย?”

“.....” ฮิมชานทำหน้าไม่สนกับคำถามของคนที่มาช่วยตัวเองเมื่อซักครู่เท่าไหร่

“จะพากลับไปด้วย? ความสงสารกลับมาเยือนอีกแล้วล่ะสิท่านบาทหลวง” น้ำเสียงเย็นชายังถามต่อไปเมื่อเห็นทีท่าว่าบาทหลวงกำมะลอจะเอาเจ้าขนปุยกลับไปด้วยจริงๆ

“เหมือนว่าจะจำนายไม่ได้จริงๆนะฮิมชาน นี่นายลบเลือนความทรงจำขั้นรุนแรงเลยหรือไง” รอยยิ้มเย็นบอกกับสายตากลับกรอกของแดฮยอนยังคงส่งไปยังฮิมชานที่ตอนนี้เริ่มจะหงุดหงิดเล็กน้อย

“แค่ลบเลือนความทรงจำไปนิดเดียว ที่เหลือสงสัยยงกุกจะเป็นคนให้ลืมเองมั้ง อีกอย่างเรื่องมันก็นานโข”

“...”

“อ้อ!อีกอย่างนึง เราต้องมีตัวประกันที่สำคัญไว้ต่อรองกับยงกุก ยิ่งเป็นยองแจน้องชายของมันแล้วเชื่อเถอะว่ามันต้องมา แต่ไม่ต้องมาคงจะดีที่สุด อยากจะเก็บไว้ดูให้ชัดๆมากกว่า” พูดจบฮิมชานก็กระพือปีกกว้างออกจากมหาวิหารตรงหลับไปยังปราสาท ตามด้วยแดฮยอนที่ต้องยอมกลับไปแบบหาคำมาเถียงหรือโต้แย้งอะไรต่อไม่ได้

 

 

 

เสียงฝีเท้าดังกระทบพื้นดังก้องปราสาท พร้อมกับร่างของผู้นำไลแคนท์ที่ตอนนี้แสดงถึงอารมณ์ที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อรู้ว่าน้องชายของตนเองหายไป และตอนนี้ไปอยู่ในเงื้อมือใคร

“มันเกิดขึ้นได้ยังไง! หวางจื่อเถา!”  

“เจอฮิมชานได้ยังไง!” ร่างสูงตวาดอารมณ์โมโหใส่เถาอีกครั้ง ส่วนอีกคนที่ร่างก่ายก็อ่วมไม่น้อยจากฝีมือของแดฮยอนนั้นตัวเริ่มสั่นทึ้มเล็กน้อย

พยายามจะช่วยอย่างเต็มที่แล้ว แต่เอาตัวยองแจกลับมาไม่ได้...

“ตอบสิเถา ตอบมา!

“วิหารบูคาเรสต์ ฮิมชานปลอมตัวเป็นบาทหลวง”

“บาทหลวง? เจ้านั่นฆ่าบาทหลวงคนเก่าแล้วก็สวมรอยเป็นซะเองสินะ” ยงกุกแสดงสีหน้าเอือมระอาออกมาอย่างเห็นได้ชัด มันไม่แปลกไปหน่อยหรอไงที่แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์รวมถึงดีกรีที่เป็นถึงผู้นำแวมไพร์จะนึกเล่นสนุกฆ่าบาทหลวงแล้วตนเองก็มาเป็นบาทหลวงเสียเอง

“แล้วจะทำยังไงต่อไป ยองแจไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะฮยอง”

ไม่หน้าใจอ่อนเลยจริงๆหวางจื่อเถา ไม่หน้าใจอ่อนแล้วตามใจยองแจเลยให้ตายเถอะ ถึงแม่ว่าสิ่งที่ไรแคนท์จะตามหานั้นมันจะไม่ใช่สิ่งที่แวมไพร์ต้องการเหมือนกัน แต่สำหรับยงกุกหรือใครในที่นี้แล้ว ยูยองแจเองก็สำคัญไม่แพ้กัน ยุงกุกไม่ต้องการให้ยองแจออกไปไกลเกินอานาเขตการล่าของไลแคนท์ถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ เพราะถ้านอกเหนือจากนั้นความไม่ปลอดภัยมันจะมาถึงการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์ของตนเอง

“เชื่อเถอะว่ายองแจยังคงปลอดภัยดี ว่าแต่นายก็ระวังตัวไว้ด้วยเหมือน เพราะเจ้านั่นมันกำลังตามหานายอยู่เถา เพราะเหตุนี้ฉันเลยต้องรับนายมาจากทรานซิลวาเนีย”  อารมณ์ที่ครุกรุ่นนั้นค่อยๆหายไปจากผู้นำของเผ่าพันธุ์นักล่า ก่อนจะบอกให้เด็กวัยเพียง 18 ปีระวังตัวไว้อีกคน เด็กคนนี้ไม่ถูกลบเลือนความทรงจำเหมือนกับยองแจ เด็กคนนี้จึงจำได้ทุกอย่างของความแค้นของตัวเองและความเกลียดชังของทั้ง 2 เผ่าพันธุ์ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ไม่ใช่ด้วยคำสาปจากพระเจ้า แต่มันกลับเหนือความคาดหมายกว่านั้น

“ส่วนเรื่องที่ให้ตามหา...คงไม่ต้องแล้วล่ะเถา”

“.....”

“เพราะบางสิ่งบางอย่างที่เราตามหา....ก็กำลังจะมาโดยที่เราไม่ต้องทำอะไร”

 

ฮันเตอร์ตระกูลเชวต้องรับชอบในสิ่งที่ทำไว้

เพราะชีวิต.....ต้องแรกด้วยชีวิต

 

 

 

 

 

 

 

เสียงฝีเท้าและเสียงโวกเวกโวยวายเริ่มกลับมามีบทบาทกับปราสาทแวมไพร์อีกครั้งเมื่อผู้นำแวมไพร์และคนหน้านิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับอีกหนึ่งร่างที่ฮิมชานเป็นคนอุ้มเข้ามามาที่ห้องนอนของตนเองที่ตอนนี้ได้คงจะได้ถูกตราหน้าว่าเป็นบาทหลวงจอมโหดไปแล้วก็ได้

“การที่มีตัวประกันมักจะได้เปรียบเสมอ”  เจ้าของห้องเอ่ยปากพูดเมื่อผู้มาเยือนคนใหม่เดินมาถึงเตียงที่ตอนนี่มีร่างของยองแจนอนแน่นิ่งอยู่

 

“อาการปางตาย” เสียงปริศนาที่มาถึงเตียงของฮิมชานกอดอดยืนมองอย่างใกล้ๆ

 

“เล่นแรงไปหน่อยนะท่านบาทหลวง....แต่ดูเท่าที่ดูนายก็ทำแผลได้ไม่เลวเลยนี่นา”

“สำออยล่ะสิไม่ว่า กรีดโดนแค่หนังกำพร้า แล้วไอ้ที่หมดสติไปก็น่าจะเสียเลือดที่แขนมากกว่า” เจ้าของห้องที่นั่งอยู่บนเตียงและมองหน้าที่ขาวซีดเพราะฝีมือของตนเองตอบคำถามอย่างไม่คิดว่าจะสงสารคนที่โดนกระทำเลยด้วยซ้ำ

“ปากคอเราะร้าย” คนหน้านิ่งยืนกอดอกอยู่หน้าประตูห้องจิกกัดด้วยคำพูดกับเจ้าของห้องมาเป็นระยะๆ จนฮิมชานต้องหันไปจิกตาใส่

“ตั้งแต่ให้กินกระเทียมแล้วนะจองแดฮยอน” คำปรามาสของฮิมชานทำให้คนที่พูดน้อยต่อยหนักอย่างแดฮยอนถึงกับหยุดหัวเราะไม่ได้ที่ฮิมชานยังไม่ลืมประโยคที่เค้าบอกว่าถ้าหิวก็ไปกินกระเทียม แต่ฮิมชานก็ไม่ได้สนใจอิริยาบถของแดฮยอนเท่าไหร่

“คืนนี้ก็ปล่อยให้นอนไปก่อนแล้วกัน” ฮิมชานยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเหลียวหลังมามองคนที่หลับอยู่บนเตียงของตนเองพร้อมแสยะรอยยิ้มร้ายกาจเหมือนคนมีแผนอะไรอยู่ในหัว

 

“เพราะยังไงก็ยังอยู่ด้วยกันอีกนาน”

 

“ไปเข้าครัวกันเถอะเด็กๆ! วันนี้ชั้นจะเอาเลือดผสมกระเทียมให้นายกินคนแรกเลยแดฮยอน”  คนพูดที่เล่นที่จริงของฮิมชานที่ประชดใส่แดฮยอนทำให้คนที่ถูกเอ่ยชื่อทำสายตาเย็นใส่คนที่อายุมากกว่า ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะให้กับเสือยิ้มยากอีกคนทันที แต่ใช่ว่าฮิมชานจะสนใจ ร่างสูงที่แขนเจ็บเพราะคนที่หลับอยู่ในห้องเดินมาพ้นห้องนอนของตนเองแล้วกลับหันหลังกลับไปมองที่ประตูหน้าห้องของตนเองอีกรอบ ตอนแรกก็ก่ะว่าจะฆ่าให้ตายอยู่หรอก ถ้าไม่สบตาที่เจิดจ้าคู่นั้นเสียก่อน นอกจากจะไม่ฆ่าแล้วยังลงทุนแบกกลับมาแถมฟังชั่นทำแผลให้ด้วย

 

“ถ้าอาลัยอาวรณ์ขนาดนั้นล่ะก็....”

“เงียบซะ ก่อนที่ฉันจะวิ่งไปเอากระเทียมมายัดปากนาย2คน” ฮิมชานทำเสียงดุใส่คนพูดน้อยแต่พูดเจ็บๆทั้ง2ก่อนจะเดินนำทั้ง2คนนั้นออกไป

 

 

 

“เอะอ่ะๆก็โยนความผิดให้เด็ก ตื่นตูมกันอยู่ได้ น่ารำคาญ”  จงออบยังคงบ่นมาตลอดทางเมื่อออกมาจากการประชุมจนถึงกลางป่า ที่ครั้งนี้เขาเองคิดว่ามันเป็นการโยนความผิดของเจ้าที่เจ้าทางที่อาวุโสซะมากกว่า คนเขาเพิ่งจะโศกเศร้า ยังจะมาย้ำมาไล่อีก ผู้ใหญ่ใจร้าย ลองมาเป็นแบบจุนฮงบ้างไหมล่ะ!!

“วันนี้นายเป็นอะไรน่ะจงออบ” จุนฮงที่เห็นอาการเหวี่ยงของเพื่อนตั้งแต่อยู่ในสมพันธุ์จนถึงตอนนี้ รู้นะว่าห่วงแต่เป็นได้ขนาดนี้ เขาเองก็เริ่มกลัวๆแล้วเหมือนกัน จงออบอาจจะแค่ต้องการปลดปล่อยสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในใจก็ได้มั้ง

 

“มันก็แค่หงุดงหงิดพ่วงมาด้วยความคิดถึงแม่น่ะ” เพราะจงออบก็ไม่ต่างจากจุนฮงเท่าไหร่ แม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก แต่ก็ยังดีที่ไม่โดนครหาได้ขนาดจุนฮง เพราะจงออบเองก็มีฝีมือในการเป็นนักล่าของสมาพันธ์ผู้อาวุโสบางท่าน เรียกง่ายๆก็คือ จงออบมีความแข็งแกร่งเหมือนกับพ่อของเขาเอง มุนจองฮยอก หัวหน้าสมาพันธ์อีกหนึ่งคนที่มีบทบาทพอๆกับ พ่อแม่ของจงฮุง และยุนดูจุน

 

ดวงตาของจงออบดูเศร้าหมองทันทีเมื่อนึกถึงผู้ที่เป็นมารดาของตนเอง ก่อนจะเบนสายตาไปเห็นบางสิ่งบางอย่างตามเสียงของจุนฮง

 

“เบงกอล !?”  จุนฮงร้องด้วยความตกใจ เพราะเขาเองก็ไม่เคยเห็นเสือขาวเบงกอลมาก่อนเลย แม้ว่าระหว่างทางจะต้องผ่านป่าแต่ก็ไม่เคยเห็นเลยซักครั้ง

“สัตว์ป่าที่ใกล้สูญพันธ์แบบนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง....จุนฮงนายรออยู่ที่นี่นะ”  จงออบกำชับจุนฮงก่อนจะเดินออกไปเพื่อหาเสือขาวตัวนั้น

“เดี๋ยวก่อนสิจงออบ...ฉันว่ามันแปลกๆนะ มันไม่เหมือนเสือธรรมดาเลย” จุนฮงรั้งชายเสื้อของจงออบ เขามองเสือขาวตัวใหญ่มหึมาที่อยู่ข้างทางกับจงออบสลับกันไปมา

 

“ที่มันไม่ธรรมดาเพราะมันเป็นเสือเบงกอลนี่แหละจุนฮง” จงออบจับมือคนที่เริ่มจะขี้กังวลและยิ้มตาหยี เขาเข้าใจดีว่าจุงฮงก็ห่วงความปลอดภัยของเขาเหมือนกับที่จงออบก็ห่วงจุนฮงไม่แพ้กัน

 

และเมื่อเจ้าตัวยังยืนยันว่าจะไปดูให้ได้เด็กตัวสูงเองก็จำเป็นต้องปล่อยมือ แต่ก็ต้องเดินตามเข้าไปด้วยอยู่ดีแต่ก็ไม่ได้เข้าไปใกล้แบบจงออบ

“ว่าไง..เจ้าเสือตัวโต” เจ้าของดวงตายิ้มได้เดินเข้าไปใกล้ๆเจ้าเสือเบงกอลที่นอนหมอบอยู่ข้างทาง และเมื่อมันเห็นคนใกล้เข้ามามันก็ลุกขึ้นยืนตามสัญชาติยาน สายตาจับจ้องไปที่ผู้มาใหม่ แต่ก็ยืนได้ไม่นานแล้วก็ต้องล้มลงไปอีก

 

“โอ๊ะโอ...ดูเหมือนแกจะบาดเจ็บนะ อ่า..นั่นไงล่ะต้นเหตุล่ะ” จงออบเห็นลูกธนูที่ปักอยู่ตรงขาหลังของมัน เขาคาดว่าคงจะถูกชาวบ้านล่ามาแน่นอน เพราะว่าเสือขาวเบงกอลไม่ใช่ว่าจะเจอได้ง่ายๆแล้วยิ่งเป็นดวงตาสีฟ้าแบบนี้แล้วยิ่งยากเข้าไปอีก

“ไหนขอดูแผลหน่อยได้มั๊ย...เป็นเด็กดีนะ”  จงออบย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเสือขาวที่เริ่มจะแยกเขี้ยวใส่ เขาเองก็ทำใจดีสู้เสือพร้อมกับยื่นมาออกไปหวังว่าจะลูบหัวมันเพื่อสร้างความคุ้นเคย แต่เขาก็คิดผิด เพราะว่าเสือไม่ใช่ลูกแมวที่ยอมให้ลูบได้ง่ายๆ เมื่อเสือที่จงออบคิดว่ามันคงไม่มีแรงจะลุกยืน แต่จู่ๆมันก็กระเด้งลุกพรวดราวกับได้รับคำสั่งจากใครบางคน

 

 “โคร่ง....” มันคำรามลั่นก่อนที่จะกางกงเล็บแหลมมาตะปบมือบางจนเลือดซึมและไหลหยุดลงพื้น

 

“โอ๊ย!!

“จงออบ!!” เมื่อเห็นว่าจงออบโดนเสือเกเรตะปบจุนฮงจึงรีบว่ามาหาทันที

“ไม่เป็นไรมากหรอกจุงฮง มันกำลังตกใจน่ะ ฉันก็แค่จะทำแผลให้มัน”

“ทำแผล!! เมื่อกี้ฉันยังเห็นนายยังอารมณ์เสียอยู่เลยนะ ทำไมอารมณ์ถึงเปลี่ยนเร็วนัก แล้วทำไมทำแผลตัวเองก่อน”

“เอาเถอะน่า ถ้าฉันทำแผลให้เจ้านี่เสร็จแล้ว สัญญาว่าจะทำแผลของฉันเอง”

 

จุนฮงถอนหายใจแบบปลงตกอีกรอบ จงออบเป็นคนขี้สงสารพอกับกับจุนฮง แต่ก็ยังดีที่เป็นเฉพาะกับสัตว์เพราะถ้าขืนใจอ่อนหรือขี้สงสารให้กับแวมไพร์หรือไรแคนท์มีหวังคงได้พาตายไปกันหมด และเมื่อตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้จึงนั่งลงข้างจงออบพร้อมกับมองไปยังเสือขาวที่ตอนนี้นอนหมอบให้จงออบทำแผลแต่โดยดี จงออบเริ่มเอาลูกธนูออกจากขาหลังของเจ้าเสือตัวใหญ่ และทันทีที่ดึงธนูออก เลือดสีแสงสดก็พุ่งทะลักราวกับสายน้ำออกมาเรียกเสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดให้กับเจ้าตัวโต

“อดทนอีกนิดเดียวเอง เดี๋ยวแกก็จะไม่เจ็บแล้ว” จงออบและจุนฮงผลัดกันลูบหัวเจ้าเสือนั่นอย่างให้กำลังใจ

และอย่างสุดท้ายก็คือหาผ้ามาพันแผลเอาไว้เพื่อหยุดเลือด                แต่ดูเหมือนว่าเขาเองจะไม่ได้เอาผ้าพันแผลมาด้วย จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเขียวอ่อนที่มีตัวอักษรชื่อตัวเองปักเองปักเอาไว้ ผูกไปบนบาดแผล

 

“เอาล่ะเรียบร้อยแล้ว แกกลับเข้าป่าไปซะแล้วอย่าให้ชาวบ้านมาเห็นอีกนะ”

เสือเบงกอลยืนขึ้นมองจองอบและจุนฮงสลับกันไปมา มันยังคงทำจมูกฟุตฟิตและเลียใบหน้าทั้งสองเป็นการขอบคุณ

“เรากลับกันเถอะจุนฮง..ฉันไปละนะ...เห้ย!ไปไหนแล้วล่ะ” ระหว่างที่ทั้งคู่หันกลับไปก่อนที่จะหันกลับมาลาเจ้าเสือตัวเย็นแต่ก็กลับไม่เห็นซะแล้ว

“นั่นสิ ไปเร็วจัง..แต่อย่าสนใจเลยจงออบ รีบกลับกันเถอะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

จงออบทำตามความต้องการของเพื่อนที่มาด้วย เขาเข้าใจความรู้สึกของจุนฮงเป็นอย่างดี ที่ว่าความรู้สึกคิดถึงบ้าน คิดถึงคนที่เคยอยู่ที่บ้านน่ะมันเป็นยังไง  แต่ระหว่างทางที่กลับบ้านคนตัวเล็กกลับรู้สึกว่ามีคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

 

ใครกัน?

 

จงออบหยุดชะงักและมองไปรอบๆแต่ก็ไม่เจอใครนอกเสียจากต้นไม้ใหญ่จำนวนมาก

 

แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไร ร่างบางจึงรีบเดินตามเพื่อนของตนไปทันที

 

เมื่อคนทั้งสองคนเดินออกไปจากบริเวณนั้นได้ประมาณ200เมตร มีชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดดำสนิทตังแต่หัวจรดจรดเท้าจะเว้นไว้ก็แต่สีผมที่ดูเด่นชัดเหมือนกับชายหนุ่มทั้ง2คนที่เพิ่งจะเดินจากไป ยืนมองอย่างสงบทุกๆการกระทำ เขากระชับเสื้อโค้ตพร้อมกับย่อตัวลงไปหาสัตว์เลี้ยงแสนรักของเขา ที่ตอนนี่บริเวณขาหลังนั้นมีผ้าเช็ดหน้าสีเขียวอ่อนผูกเอาไว้

 

“ฝีมือทำแผลไม่เลวนี่” เขาแกะผ้าพันแผลออกก่อนจะสำรวจบาดแผลของสัตว์ของตนเองที่เพิ่งผ่านการปฐมพยาบาลมาจากคุณหมอจำเป็น

 

“แต่บังเอิญว่าฉันเก่งกว่า”  ชายหนุ่มวางมือลงไปบนบาดแผลของเสือขาวตัวใหญ่ มีแสงสีขาวสะท้อนออกมาและเมื่อเอามือที่ปิดแผลนั้นออก ก็ไม่เห็นลอยแผลยังคงหลงเหลืออยู่ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดบาดแผลกับสัตว์ตัวนี้

 

“กลับบ้านกันเถอะเกร็ก” ชายหนุ่มยืนเต็มความสูงและลูบหัวสัตว์เลี้ยง จากนั้นก้มองชื่อที่ติดอยู่ที่ผ้าเช็ดหน้า

“มุนจงออบ...เป็นฮันเตอร์ซินะ...ส่วนอีกคตนก็คงจะเป็นจุนฮง....กลิ่นเลือดแปลกดีนี่..มันช่างหอมหวนพิลึก..แกคิดเหมือนกันใช่ไหมแกร็ก?”

 

“เด็กคนนี้มีความพิเศษอย่างที่ฮิมชานบอกไว้จริงๆด้วย”

 

แน่นอนว่าแดฮยอนโกรธที่พวกชาวบ้านมาทำร้ายแกร๊ก แต่พอมาเจอกับร่างเล็กที่ทำแผลให้ เขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย และนึกสนุกโดยการออกคำสั่งให้แกร๊กตะปบมือเรียวนั้นจนเลือดซึม

 

“ไม่หน้าเชื่อใช่มั๊ยแกร๊กว่าลูกชายคนเดียวของตระกูลมุนจะหน้าสนใจได้มากขนาดนี้” เขาหันไปพูดในทิศที่จงออบจากไป พร้อมกลับรอยยิ้มเย็นที่เริ่มจะเป็นเอกลักษณ์ของตนเองไปซะแล้ว

แดฮยอนยิ้มมุมปาดและหมุนตัวเดินไปในป่าลึกพร้อมกับแกร๊กและเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไว้กับตัว ไม่นานร่างทั้ง 2 ก็กลืนหายไปกับความมืดอย่างไร้ร่องราย

 

...เราจะได้เจอกันแน่ๆ มุนจงออบ...


TBC.

เล็กจะบอกว่า คงจะอัพเรื่องยาวให้หมดก่อนแล้วค่อยไปชะแว๊บเรื่องโน้น - -* เราจะไม่หวังคอมเม้นเย๊อะๆแล้วนะขอเพียงแต่ กระซิบแชร์ต่อฟิคเรื่องนี้ก็พอ แต่แอบเม้นบ้างก็ได้#ห๊ะ เอาเป้นว่าเล็กยังงงกับตัวเองอยู่ก็พอนะ


THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #240 Spiny (@primwi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 02:03
    แมวเลี้ยงเสืออออ
    #240
    0
  2. #229 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 12:53
    เฮ่ยแกร~~~~ เรามีอะจิบอกกกกกกกกกก แบบ โคตรชอบอะแกรรรรรรรร ชอบแบเนี่ยยยยยยยย หนุกอะ น่าสนใจอะ ถึงบางทีจะมีคำแบบผิดๆๆทำเอางงบ้างอะนะ แต้ก็เข้าใจ แล้วก็นะ อยากบอกว่า ที่บอกว่า นักบุญในคราบปีศาจอะ เราว่ามันเหมือนกับว่าเป็นคนดีในร่างคนไม่ดีไรเงี้ย เราว่าน่าจะใช้ ปีศาจในคราบนักบุญมากกว่านะน่าจะเข้าใจกว่าอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    อ่อแล้วก็นะยองแตกะฮิมชานเนี่ยยยยยยชักจะยังไงๆแล้ว แหม่ น่าสนใจ นึกว่าตัวเอกจะตายตั้งแต่เริ่มเรื่องซะอีก แค่ว่าฮิมก็ไม่ได้ทำแจ เป็นปลื้ม~~~~
    #229
    0
  3. #200 TTOoM (@huasia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:34
    แหมมมม นึกว่าจะเป็นคู่แดฮิมซะแว้ววววววว ก็เล่นหยอกล้อกันซะน่ารักเชียว - -

    แด้มาเจอคู่ตัวเองซะแล้ว อิอิ บังเกิดคู่ใหม่ >< เห็นครั้งแรกก็โดนใจในทันใด

    แต่พวกนี้ถ้ายิ่งรักมันก็ยิ่งร้ายน่ะสิ เอาไง??

    #200
    0
  4. #172 i2zindiella (@i2zindiella) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 23:50
    แดฮยอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน



    เลี้ยงเสือซะด้วย ว๊าวววว
    #172
    0
  5. #162 PEAR (@nupearzheza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 16:17
    แดฮยอนเลี้ยงเสือ ไม่ธรรมดานะฮ๊าาาา อย่าทำร้ายหนูมุนนะ!
    #162
    0
  6. #152 แดออบแดบัก! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 20:19
    ดาร์กมาก! ชอบ 55555

    ฮิมแจ นี่คือตำนานฟอร์เก็ทมีน็อทปะ?

    5555 แบบความรักจากสองเผ่าพันธุ์ที่เป็นศัตรู เถือกๆนั้น

    ว่าแล้ว...เบงกอลตัวนี้ไม่ธมด แต่ที่แปลกกว่า...

    เป็นฟิลเร็วนะออบ เราตามไม่ทัน

    ช่วยเสือ จะบ้าหรือไง โดนตะปบเลย

    น่ะ!ซื้อหวยไม่ถูก ไอแด้นี่เองเบื้องหลัง

    เลือดหอมหวาน =.,= หมายความว่าไง

    โอ้ววว จอร์จ คิดไกล
    #152
    0
  7. #131 เบบี้บี yes sir (@babybee123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 09:58
    อิแด้แมร่งชั่วร่าย
    #131
    0
  8. #109 LuciferSunmin38 (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 23:50
    อ่านมาสองตอนแค่นี้ก็สุดยอดแล้ว สนุกมากค่ะไรเตอร์ ปกติเราไม่ชอบอ่านแนวแฟนทาซีนะแต่เห็นเป็นบีเอพีเลยลองเข้ามาอ่านซักตอนแต่ปรากฎว่ามันหยุดอ่านไม่ได้อ่ะ งือออออ สนุกโค..ตรๆอ่ะ 
    ยงกุกคิดอะไรอ่ะจะล้างแค้นตระกูลชเวหรอ
    จองแดอ่า ทำให้มือของจงออบเป็นรอยเลยนะ เล่นแรงไปหน่อยมั๊ย
    ส่วนฮิมแจ คู่นี้ฟินที่สุดในสามโลกแล้ว ฆ่าไม่ลง~ อร๊าย หลงสเน่ห์ยูยองยองเข้าแล้วหล่ะสิท่านแวมไพร์ฟันยื่น ฮิ้วววววว
    #109
    0
  9. #91 January13 (@jan-ryeotwins) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 16:28
    จงออบใจดีมาก
    แดฮยอนเย็นชาโครต
    ติดนิสันฮิมชานมาแน่ๆเลย

    #91
    0
  10. #66 Gunner (@urngforever) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 17:51
    แด้อ่ะแด้ สนใจจงอ้บป้าอ่ะดิ๊ >////<
    #66
    0
  11. #48 #RUNNNNG' (@rung2127) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 10:17
    อั้ยย้ะ แดฮยอนแอบร้ายนะ 5555555555555
    แกสนใจออบอ้ะดิ้ โถ่ววๆๆๆๆๆ

    #48
    0
  12. #40 Prim_Boice (@primbabyboice) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 23:16
    ฮิมแจมีความหลังอะไรกัน>< #อยากรู้อยากเห็น55555
    #40
    0
  13. #37 "힘재...100%!!" (@hajiho) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 22:18

    ฮิมแจ >
    เฮียมีค.หลังกันแน่ๆ ใชมั้ย? เคยรักกันแน่ๆ !!

    วู้ววๆๆๆ



    แด้อ้อบ >.
    เค้าก็อยากจะให้เจอกันอีกอยู่แล้วล่ะแดฮยอน

    คึๆๆ



    เรื่องนี้มัน...

    น่าร๊ากกกมากมายอ้ะ!!

    #37
    0
  14. #34 so_x (@society-x) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 11:09
    ชอบอ่ะ ชอบทั้ง 2 คู่เลย ฮิมชานกะยองแจ แล้วก็ แดฮยอนกะมุนออบ (เมะทั้งสองคนอย่างซาดิสต์อ่ะ)



    ตอนนี้ก็รอพี่บังยงกะน้องโล่สินะ -////-
    #34
    0
  15. #24 tonao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 18:57
    ท่านบาทหลวงแอบโหดน่ะ ><

    แต่อีกสองคนนี้จิกัดได้เจ็บน่ะ 555

    เริ่มสนใจเหยื่อแล้วล่ะสิ คึคึ
    #24
    0
  16. #20 PreeyaBeam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 11:46
    กรี๊ดดดด อิแด้เท่มากเลยค่ะอ่านแล้วกรี๊ดอ่ะพี่เล็ก >.< #อวยเมน

    ฮิมแจก็ใช่ย่อย -..- ตอนนี้เหลือแค่บังโล่แล้วสินะ

    สนุกมากอ่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคหนุกๆนะคะ
    #20
    0
  17. #12 ϟ Baby' Midnight Sun ϟ (@kosorina) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 18:05
    ฮิมรุนแรงกับแจ้อ่ะ = =
    อ๊ากกกกกกก รอแด้อ๊อบ !!! >.,<
    #12
    0
  18. #8 OTL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2555 / 18:19
    ไปแค้นอะไรกันมาาา =____=

    อ๊ากกกก อย่ารุนแรงกับยองแจน๊าา YY
    #8
    0