[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 3 : ★ The war of love :: EP 2★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ส.ค. 55

มีใครเคยได้ยินประวัติของเจ้าดอกไม้ที่ชื่อว่า “ฟอร์เก็ตมีน็อต” หรือไม่ .....ประวัติมันมีมาว่า

กาลครั้งหนึ่งมีอัศวินหนุ่มในชุดเกราะกำลังเดินเล่นที่ริมลำธารกับหญิงที่รัก  สาวเจ้าเห็นดอกไม้ที่ริมตลิ่งชูช่อสวยงามอยู่ ก็เกิดความอยากได้ขึ้นมาและขอให้อัศวินเก็บให้ ขณะที่กำลังเอื้อมมือคว้าดอกไม้นั้นอัศวินกลับเกิดเสียหลักลื่นตกลงไปในลำธาร แต่ชุดเกราะที่แสนหนักหน่วงจึงถ่วงให้เขาไม่สามารถจะว่ายน้ำได้ เขาจึงโยนดอกไม้ดอกนั้นให้กับเธอพร้อมกับตะโกนว่า “อย่าลืมฉัน” และจมหายไปต่อหน้าต่อตา 

หญิงสาวผู้นั้นไม่เคยลืมเขาเลยและให้ชื่อดอกไม้นั้นว่าดอก Forget-Me-Not 

มันเป็นดอกไม้ที่แสดงถึงความความทรงจำแห่งรัก และความมั่นคงของรักแท้......

 

“มันก็แค่ชื่อดอกไม้ ตำนานบ้าบออะไรนั่น มันไม่จริงที่ไหนกันล่ะ” คนเจ้าอารมณ์ปิดหนังสือประวัติของดอกไม้ที่หน้าปกแสนจะเก่าคร่ำครึไม่ได้เหมาะกับร้านหนังสือซักเท่าไหร่

“ไม่แน่เสมอไปหรอกน่ายองแจ ไอ้ตำนานหรือนิยายปรัมปรามันอาจจะเคยเป็นเรื่องจริงสมัยบรรพบุรุษของพวกเราก็ได้มั้ง” คู่สนทนา ที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยชะเง้อมองข้อความในหนังสือที่อยู่ในมือของร่างอวบที่กำลังทำหน้ามู่ทู่ใส่เมื่อเจอข้อความที่ไม่ถูกใจในร้านขายหนังสือใจกลางของหมู่บ้าน

“นายมันเป็นไรแคนท์ที่มองโลกในแง่ดีเกินแล้วไม่ได้เหมาะกับหน้าตาเอาซะเลย หนีออกมาแบบนี้ระวังแมวดำของนายจะตายแทนเจ้าของ” เมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการจากที่นี่ ยองแจได้แต่ทิ้งประโยคไว้ให้อีกคนตอบก่อนจะเดินออกมาจากร้านหนังสือที่มันไม่มีอะไรน่าพิสมัยซักเท่าไหร่

“พี่ยงกุกไม่ฆ่าแมวของฉันหรอกยองแจ”

“แมวดำเป็นสื่อของความโชคร้าย....รวมถึงการมาของนายด้วย..หวางจื่อเถา”

“อย่าเรียกชื่อเต็มๆสิ เรียกเต๋าอย่างเดียวก็ได้!!”  น้ำเสียงฮัดฮัดและสีหน้าไม่พอใจของเจ้าของชื่อเรียกรอยยิ้มของอีกคนที่เพิ่งอารมณ์เสียเพราะข้อความในหนังสือที่เก่าดึกดำบรรณประมาณเจ้าคุณปู่ได้เป็นอย่างดี  มันไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่นักที่จะเห็นเด็กเชื้อจีนอย่างเต๋านั่นทำสีหน้าเหวี่ยงใส่ใคร เพราะแค่อยู่เฉยๆ หน้าตาเจ้านั่นก็เหวี่ยงไปเกินกว่าครึ่งแล้ว

“อ่า ฉันว่าเราไปที่อื่นกันเถอะ มัวแต่อยู่ที่ร้านหนังสือแบบนี้ สิ่งที่เราตามหาคงจะไม่มาให้เจอ ว่าแต่นายมาครั้งนี้จะอยู่กับพวกเรายาวเลยใช่ป่ะ”

“ก็คงไม่คิดจะกลับไปที่นั่นแล้วล่ะ...ที่ทรานซิลวาเนียน่ะ”  ที่นั่นไม่เหลือใครแล้วซักคน ครอบครัวถูกพวกนักล่าปิศาจออกตามล่าแทบทุกวัน เหล่าพี่น้องของเขาก็ไม่เหลือใครแล้ว นอกซะจากบังยงกุกและยูยองแจ แต่ที่ทรานซิลวาเนียก็ใช่ว่านักล่าพวกนั้นจะเก่งกาจอะไรมากมาย เผลอๆอ่อนด๋อยกว่าที่โรมาเนียซะด้วยซ้ำ แต่มันก็หน้าตรงที่ว่า มีแต่ฝ่ายไรแคนท์ที่โดนตามล่า แต่แวมไพร์กลับไม่มีข่าวว่าโดนล่าอะไรซักนิด  บางที่ เหล่านักล่าพวกนักก็ตายกันไปเอง

บ้าบอที่สุด....

 

“เราไปกันเถอะ ยังเหลืออีกที่ที่เราต้องไป” ยองแจดึงฮูทมาคลุมผมที่สีบอลที่แสนจะสะดุดตาผู้คนของตนเองก็จะเดินออกไปนอกร้านหนังสือที่เจ้าตัวคิดว่า มันมีแต่กลิ่นสาบความเป็นคำว่าคร่ำครึเต็มไปหมด

 

“ก็หวังว่าคงจะไม่เจอพวกของฮิมชานก็แล้วกัน” เต๋าทำหน้าเซ็งๆใส่ทันทีที่พูดถึงชื่อผู้ที่คนล่ะเผ่าพันธุ์เดียวกันกับตัวเอง ถึงแม้จะมาอยู่ที่โรมาเนียบ้างเป็นครั้งคราว แต่เจ้าของห้าเหวี่ยงๆนี่กลับรู้อะไรมากมายกว่ายองแจที่อยู่มาแต่ไหนแต่ไรซะด้วยซ้ำ เพราะไอ้เจ้าเด็กอ้วนนั่น ไม่ชอบออกมาข้างนอกซักเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็น

 

ยองแจหยักไหล่อย่างไม่ค่อยสนใจอะไรนัก พร้อมกับทั้งคู่ที่เดินคุยกันไปเรื่อยๆจนพ้นจากผู้คน จากร่างชายหนุ่มที่หล่อเหลาได้แปลเปลี่ยนเป็นหมาป่าร่างใหญ่สีเงินก่อนจะทะยานไปสู่ราตรีที่เริ่มมืดมิด

 

 







 

 

เสียงโหวกเหวกโวยภายในสมาพันธ์ดังขึ้นอย่างน่ารำคาญจากการะประชุมครั้งใหญ่หลังจากที่เสร็จสิ้นพิธีศพของหัวหน้าสมาพันธ์ของตระกูลเชว  และเพราะพวกผู้ใหญ่ระดับสูงๆต่างก็ลงความเห็นอะไรบ้าบอที่ไม่เคยถามอะไรเด็กทั้งสองคนเลยซักนิด ลืมอะไรกันไปหรือเปล่า ว่าเค้าทั้งสองคนก็เป็นคนในสมาพันธ์นะ เผลอๆยศตำแหน่งยังจะสูงกว่าบางคนด้วยซ้ำ

 

“เราต้องส่งเด็กนั่นไป!

“อย่าลืมสิว่าพ่อกับแม่นายตายเพราะใคร!

เสียงโวยวายและคำครหายังคงดังไม่หยุดหย่อนในโสตประสาทหูของเด็กที่โดนกร่าวหาซักเท่าไหร่ และเสียงที่แย่งกันพูดทุกๆตำแหน่งและทุกทางภายในห้องนั้นก็ไม่มีที่ถ้าว่าจะหยุดหย่อน ซึ่งแน่นอนว่าสร้างความอึดอัดใจให้กับเด็กน้อยที่มีอายุได้แค่16ปี

“ถ้าจุนฮงไม่ไป ไรแคนท์พวกนั้นก็จะกลับมาฆ่าพวกเรา”

“โว๊ยย!!   เป็นถึงฮันเตอร์ อายุอานามในการเป็นนักล่าก็เย๊อะ กลับมารักตัวกลัวตายอะไรตอนนี้!” เด็กอีกคนที่เงียบมาตลอด ไม่สิต้องเรียกว่า ผู้ที่มองโลกในแง่ดีมาตลอดชีวิตจนไม่คิดจะพูดจาหรือขึ้นเสียงใส่ใครเลยอย่างจงออบกลับต้องตลวาดออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ

เป็นถึงนักล่า แต่กลับมากลัวเหยื่อ น่าตลกสิ้นดี!!

“ถึงต่อให้ขับไล่จุนฮงออกไป หรือส่งไปไหน คิดว่ามันจะไม่กลับมากกระชากหัวของพวกท่านหรือไงครับ!

“จงออบ..นาย” จงฮุนที่ยืนอยู่เป็นศูนย์กลางพอๆกับเพื่อนของตนเอง มองอย่างสายตาที่ไม่น่าเชื่อ มุนจงออบผู้ได้ชื่อว่าเป็นแสงตะวันของพระผู้เป็นเจ้า ที่ใครๆต่างก็เอ็นดูเปรียบเสมือนดวงตาดวงใหม่ของสมาพันธ์ ไม่คิดว่าจะกล้าพูดอะไรที่ไม่ถูกใจผู้ใหญ่ในสมาพันธ์ขนาดนี้

 

ใช่ ถ้าจงออบคือดวงตาของสมาพันธ์ จุงฮงก็เปรียบเสมือนดวงใจของสมาพันธ์เช่นเดียวกัน

“หรือว่านั่งนอนกินเงินเดือนจนต่อสู้ทำอะไรไม่เป็นกันแล้ว! เอะอ่ะๆ ก็จะส่งให้แต่เด็กๆไปนั่นมานี่ หรือว่าฝีมือของระดับชั้นผู้ใหญ่มันตกลงไปเย๊อะแล้ว?”

“จงออบ พอเถอะ” จุนฮงพยายามยื้ออารมณ์ของคนข้างๆให้กลับมาเงียบเหมือนเดิม แต่มันก็เหมือนไม่เป็นผล

“แล้วพวกท่านก็อย่าลืมนะว่า  ยศของจุนฮงก็พอๆกับยศตำแหน่งของท่านซึงฮยอนกับจียง”

“มุนจงออบ เจ้าอย่าคิดว่าอยู่ในตระกูลใหญ่ของสามพันธ์แล้วฉันต้องเกรงใจนะ!”หนึ่งเสียงจากผู้ใหญ่ระดับสูงหนึ่งคนกล่าวดังมาจากฝั่งใดฝั่งหนึ่ง ปรามเด็กที่ไม่เคยก้าวร้าวอะไรแบบนี้มาก่อน

 

“เงียบ! มันก็จริงอย่างที่จงออบว่าไม่ใช่หรือไง” เสียงจากผู้มีอำนาจที่สุดในสมาพันธ์พร้อมกับเสียงค้อนไม้กระทบลงกับโต๊ะเพื่อให้เสียงรอบข้างที่วุ่นวายนั้นเงียบสงบลงก่อนจะตัดสินเรื่องราวทั้งหมด

“พวกท่านอายุก็ใช่ว่าจะน้อยๆกันซะที่ไหน แต่กลับต้องให้เด็กมายืนสั่งสอน”

“แต่ท่าน...”

“อยู่ในฐานะที่ผู้คนยึดมั่นว่าจะปกป้องดูและจากเหล่าอสูรร้าย แต่ทำไมพวกเราถึงมัวแต่หวาดกลัว แล้วโยนความผิดให้จุนฮง”

“เชวจุนฮง”

“ครับ”

“ชะตาชั่งเล่นตลกกับเจ้าที่ต้องมาศูนย์สิ้นผู้เป็นบิดาและมารดา ชะตากรรมของเจ้าทั้งสองมันชั่งโหดร้ายที่ต้องให้เจ้าไปเผชิญหน้ากับ 2 เผ่าพันธุ์อย่างเลี่ยงไม่ได้ ด้วยพันธะและสายเลือด แต่ในความโชคร้ายของเจ้าทั้งสองก็ยังมีความโชคดีอยู่” ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในที่นี้ปรายตาไปยังจงออบอีกคน ที่ตอนนี้กำลังชี้หน้าตัวเองอย่างงุนงง เหมือนกับจะถามเป็นนัยๆว่า “ผมด้วยหรอ?”

ส่วนคนที่พาดพิงนั้นก็พยักหน้าเชิงตอบกลับและรับรู้

“ผมจะฆ่ามัน”  จุนฮงพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่มุ่งมั่นอย่างที่ใครต่อใครยังไม่เคยเห็นแม้แต่ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในสมาพันธ์และยังที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมอย่าง “ยุนดูจุน” เองก็เถอะ

“นี่มันชีวิตจริงจุนฮง พวกมันแข็งแกร่งเกินว่าเจ้าจะสู้ไหว....พวกเราจะตายกันหมด” หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามพูดด้วยน้ำเสียงเจือความหวาดกลัว เพราะที่ผ่านๆมา มนุษย์ถูกล่ามากขึ้นเลื่อยๆ รวมไปถึงเหล่าสมาพันธ์ด้วยเช่นกัน

จงออบและจุนฮงก็ได้แต่ฟังอย่างปลงตก ทำไมต้องมาตกอยู่ในสภาพไม่ต่างอะไรจากนักโทษที่ทำผิดแบบนี้ แถมยังจะโดนพวกผู้ใหญ่ไร้น้ำยาไม่เอาไหนวันๆกินแต่เงินเดือนแต่อยู่อยากหวาดกลัว จะส่งเค้าไปให้โดนขย้ำซะเฉยๆ ไหนจะต้องมากลายเป็นผู้ถูกล่า แต่...

“ผมเกิดในตระกูลนักล่า...อย่าลืมสิ” จุนฮงยังคงไม่เลิกราความคิดของตนที่บอกกับดูจุนไปไม่นาน

“ลูกบุญธรรมของข้า เจ้าพูดถูกทุกอย่าง เจ้าเกิดในตระกูลนักล่า เฉกเช่นเดียวกับข้า จงออบก็เช่นกัน”  ดูจุนจับใบหน้าคนที่ตัวเองรักเสมือนลูกแท้ๆของตน ก่อนจะจ้องไปยังแววตาของเด็กวัย16ปี แล้วค่อยๆแสดงสายตาที่อบอุ่นเหมือนพ่อแท้ๆไปยังเชวจุนฮง ก่อนจะหันไปทำสายตาขัดใจใส่บรรดาพวกที่อยู่ในที่ประชุมที่ยังคงโหวกเหวกโวยวายไม่เลิก

“ถ้าสมาพันธ์ยังมัวแต่รักตัวตายแบบนี้อย่างที่จงออบและจุนฮงบอก พวกชาวบ้านคงจะไม่มีที่พึ่ง ถ้ายังมัวแต่หวาดกลัวอย่างไม่สมควรจะเป็น ก็สู้ยุบสมาพันธ์มันไปซะจะดีกว่า หัดมีศักดิ์ศรีกันซะบ้างเซ่!

“งั้นผมขอคัดค้านการขับไล่หรือส่งตัวจุนฮงไปไหนทั้งสิ้น” จงออบยกมือขึ้นเป็นคนแรกในขณะที่อีกมือหนึ่งยังกุมมือเพื่อนของเขาไว้แน่น และบุคคลภายในห้องก็ต่างพากันยกมือตาม

“งั้นก็สรุปว่าตามนี้แล้วกัน ปิดการประชุม!”  สิ้นเสียงและคำพูดอันศักดิ์สิทธิ์ของยุนดูจุน ผู้คนในสมาพันธ์ก็ทยอยกันออกไปจากห้องประชุม เหลือเพียงแต่บุคคล 3 คนเท่านั้น ยุนดูจุน มุนจงออบ และ เชวจุนฮง

“ทำไมพ่อถึงชวยผมล่ะฮะ”

“เพราะเจ้าก็เป็นลูกของพ่อเหมือนกัน ถึงจะเป็นลูกบุญธรรมก็เถอะจุนฮง”

“แต่..”

“ถ้าไม่ปกป้องเจ้า มีหวังโยซอบได้แหวกอกข้าแน่ๆ รวมไปถึงวิญญาณพ่อกับแม่ของเจ้าก็จะคอยสาปแช่งพ่อบุญธรรมอย่างข้านะ”  ดูจุนขยี้กลุ่มผมของลูกบุญธรรมของตนเองอย่างเอ็นดู พ่อและแม่บุญธรรมของจุนฮงนั่นก็คือ ดูจุนและโยซอบ ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในสมาพันธ์ แต่อายุนั้นไม่ได้มากไปตามยศตำแน่งแต่อย่างใด

สมาพันธ์นักล่าเป็นที่ร่วมเหล่าตระกูลนักล่าและยังมีผู้คอยดูแลอีกที นักล่าที่ยังเหลืออยู่มีแค่ 2 ตระกูลเท่านั้นคือ ตระกูลเชว และตระกูลมุน ที่เป็น 2 ตระกูลที่มั่นคงและมีฝีมือในการล่ามากทีเดียว และ2ตระกูลนี้ก็หลงเหลือไว้แค่บุตรของแต่ละตระกูลเพียงหนึ่งเท่านั้น ซึ่งพวกเค้าต้องรักษาเด็กทั้ง 2 คนนี้ให้ดำรงตำแหน่งและคอยปกป้องชาวบ้านต่อไป

“ขอบใจนะจงออบ” จุนฮงยิ้มกว้างพร้อมกับกระโดดกอดจงออบที่ตัวเล็กกว่าตน

“เราจะล่าพวกมันด้วยกัน”

“ตามนั้นเลยแหละ” จงออบรับปากกับเด็กตัวสูงกว่าตนเอง

“เราจะสู้ด้วยกันใช่มั๊ยห๊ะท่านประธานสมาพันธ์ BEAST HUNTER” จงฮงหันไปยิ้มกว้างให้พ่อบุญธรรมของตนเองอีกครั้ง

“แน่นอนอยู่แล้ว” รอยยิ้มผุดออกมาอย่างปิดไม่มิดของคนทั้งสาม ไม่ว่าจะเป็นเด็กที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ทั้ง2อย่าง จงออบ และจุนฮง กับ ผู้ที่มีสิทธิ์สูงสุดในสมาพันธ์แต่ก็ยังชอบโวยวายบ้างเหมือนเด็กอย่างดูจุน รอยยิ้มนั้นสำหรับดูจุนมันอาจจะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่เค้าจะได้เห็นจากเด็กทั้ง2คนนี้

 

เพราะหลังต่อจากนี้ เด็ก2คนนี้คงจะไม่ได้ยิ้มอย่างง่ายดาย ถ้าต้องเจอกับสิ่งที่ตัวเองบอกว่าจะตามล่า

ดูจุนรู้ทุกอย่าง รู้ชะตาของเด็กทั้ง2คนนี้ตั้งแต่ลืมตาดูโลก

เขาทำได้แค่เหนี่ยวรั้งเวลาเอาไว้แค่นั้น...และดูเหมือนคราวนี้ พระเจ้า เริ่มจะไม่เข้าข้างที่จะให้เขาเหนี่ยวรั้งเด็ก2คนนี้ได้อีกต่อไป

ชะตามันกำหนดไว้แล้ว จงออบ จุนฮง เจ้าทั้ง2จะต้องพรากจากกัน เพื่อไปอยู่กับศัตรู โดยที่พวกเราทำอะไรไม่ได้เลย

TBC...



ไรเตอร์จะบอกว่า::: คึคึ ไม่บอกหรอ นักอ่านเงาเย๊อะเราก้เคยเป็นมากก่อน - -*

THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #228 chanmo (@chanmo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 12:22
    นี่ ฮ่าๆๆๆๆๆ จะบอกว่าดูจุน ทำนายอนาคตได้หรอเนี่ย หรือว่าเห็นอนาคตได้ โอ้โหหหหหหห ดูซอบซะด้วยนะเนียยยยยยยย

    แล้วแบบ สรุปคือ จุนฮงกะมุนเป็น คน ยองแจกะบังเป็นไลเคน ทำไมให้แจ้เป็นไรแค้นอะ ให้โล่เป็นไรเค้นน่าจะเหมาะกว่าอีกอะแจมันไม่เหมาะกะ อะไรที่บึกบึนอะนะ ฮ่าๆๆๆ แล้วแด้กะฮิมก็รับบทเป็นแวมไพร์  เนี่ยยยยย เรื่องราวน่าติดต่า 

    และที่ดูบอกอะนี่หมายถึงมุนกะฮงจะกลายเป็นคลละพวกกันหรอ ตายๆๆๆ 
    #228
    0
  2. #213 alleen14 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 19:19
    น้องโล่น่ารักจุง #อัลไล 

    จงออบเป็นเพื่อนที่ดีมากอ่ะ >< คิคิ แต่ดูจุนแบบมาแอ๊บเด็ก... *ทำหน้าตาย* 

    โชคชะตาพานให้เรามาพบกัน... 

    ไรเตอร์สู้ๆ จุ้บ 
    #213
    0
  3. #206 name (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 15:31
    บรึ๋ยยยยยยย!!!!

    ขนลุกๆๆ สนุกค่ะไรตอร์ ^^
    #206
    0
  4. #199 TTOoM (@huasia) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:14
    เฮ้ออออออ... แต่ละคน รักตัวกลัวตายกันทั้งนั้น

    แล้วมาเป็นฮันเตอร์เพื่อ??? ส่งหนูโล่ไปสังเวยรึอย่างไร
    #199
    0
  5. #193 เมฆ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 19:39
    น่าติดตามสวดๆ สู้ๆนะคะ
    #193
    0
  6. #192 mpp_king (@m2pk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 20:47
    แต่ละคู่...น่าอ่านง่ะ
    ชอบคาแร็กเตอร์ของตัวละครมากเลย อ่านแล้วฟิน
    #192
    0
  7. #182 yu.mea_i.kea (@yukea-imea) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 21:18
    อ่าาาา..//อาเทา มาได้ไงนิ
    ...
    ไรท์จัดตัวหนังสือได้ลายตามาก ปวดตาไปหมด โทษทีน๊าา>,<(ยกมือไหว้ไรท์)
    #182
    0
  8. #171 i2zindiella (@i2zindiella) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 23:22
    น่าสนใจ คิคิคิ
    #171
    0
  9. #159 PEAR (@nupearzheza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 15:36
    สู้ๆนะเด็กๆ ลุงดู๋เอาใจช่วยยย
    #159
    0
  10. #130 เบบี้บี yes sir (@babybee123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 08:23
    โล่ออบไฟท์ติ้ง
    #130
    0
  11. วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 14:33
    สงสารอิโล่จังเลย

    การแก้แค้นกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

    จะเป็นยังไงบ้างน้อ?? อยากรู้จัง
    #105
    0
  12. #90 January13 (@jan-ryeotwins) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 16:11
    เซลโล่ จงออบสู้ๆ
    #90
    0
  13. #65 Gunner (@urngforever) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 17:01
    เฮ้ยยย ไรเเฟร้ ;__; #นักอ่านเวาอ่า

    น่ารักดีอ่ะ พวกนี้คือเมะใช่มั้ย?
    #65
    0
  14. #47 #RUNNNNG' (@rung2127) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 09:55
    แง่ะ ยุนดูจุนรู้ทุกอย่างงงงงงงงง
    ทำไมสนุกไรงี้ มีแต่ตัวละครที่ชอบทั้งนั้น 5555555

    แจกับเทา น่ารักง้ะ 55555555
    โผล่มานิดหน่อยแต่เราชอบ

    โล่กับออบต้องแยกกัน ไม่อ้าวววววว 
    #47
    0
  15. #42 Prim_Boice (@primbabyboice) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 22:45
    ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก><~
    #42
    0
  16. #33 so_x (@society-x) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 10:44
    เข้มข้นมากอ่ะ T_T สงสารน้องโล่(ขอเรียกน้องโล่เฉยๆนะ อิอิ เห็นคนอื่นเรียกกันงี้) กะจงออบ
    #33
    0
  17. #30 "힘재...100%!!" (@hajiho) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 23:47
    โหววๆๆ

    ตัวละคนออกมาครบแล้ว วว
    >////<
    #30
    0
  18. #23 tonao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 18:38
    เทาหนีมาอยู่ที่นี้กับยองแจ หนีใครๆ

    ส่วนจุนฮงกับจงออบชะตาได้กำหนดไว้อ่ะไรอ่ะ ต้องไปตามล่าและแก้แค้นสิน่ะ
    #23
    0
  19. #19 PreeyaBeam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 11:23
    น้องเจลแบบว่าเท่มากอ่ะ >.< แอบมีดูซอบด้วย กรี๊ดๆ

    ชอบค่ะชอบ อิอิ ขอบคุณสำหรับฟิคหนุกๆนะคะ
    #19
    0
  20. #11 ϟ Baby' Midnight Sun ϟ (@kosorina) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 17:47
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ดูซอบๆๆๆๆๆๆ ><
    ไอพวกผู้ใหญ่ใจปลาซิลกินแต่เงินเดือน มาไล่จุนฮงทำไมห๊ะ !! - -*
    #11
    0
  21. #7 OTL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2555 / 18:07
    Beast Hunter....5555 ดูจุนกับซอบบี้ XDD



    จะรอติดตามทั้งสองเรื่องเลยยย
    #7
    0
  22. #3 prawababies.- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 23:53
    บร๊ะะะ !

    แฟนตาซีแบบนี้มันโดนใจ ~ 5555

    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากอ่ะ -3-







    ติดตามมมมมมมมมม >3
    #3
    0