[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 16 : ★ SF Love sick Dea+Up ep5.2★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ส.ค. 57

 

-สนามบินอินชอน-

 

“ถึงญี่ปุ่นแล้วแม่จะโทรหาลูกนะ” ฮงกิกอดลูกชายสุดที่รักของตนเองที่มาส่งถึงสนามบินพร้อมกับขยี้หัวด้วยความหมั่นเขี้ยวจนจงออบต้องบ่นหงุบหงิบๆ

“แม่อ่ะชอบขยี้หัวผมอยู่เลื่อย เดี๋ยวแฟนคลับผมมาเห็นจะทำยังไงเล่า”

“อะไรกันพ่อคนดังแค่นี้อาย? ขนาดแม่ยังไม่อายเลยเหอะ” คนเป็นแม่เถียงปาวๆใส่อย่างไม่รู้สึกรู้สา ก็ชั้นเป็นแม่ สามารถทำได้ทุกอย่าง

“ก็แม่ไม่เคยแคร์สายตาแฟนคลับแม่อยู่แล้วนี่ แต่ผมแคร์นะฮะ” เด็กขี้อ้อนบ่นแถมยังทำปากยู่ๆใส่ฮงกิ เห็นแล้วมันหน้าหมั่นเขี้ยวจริงๆ ลูกใครกันนะ?

“จงออบอย่าเถียงแม่นะ!” ฮงกิแกล้งขึ้นเสียงใส่ลูกชาย แต่ว่าลูกชายที่แสนดื้อเงียบของเขาก็หันไปอ้อนพ่อแทนซะได้

“พ่อคร๊าบบ เดินทางดีๆนะฮะ ซื้อของฝากมาฝากผมด้วยนะ” จงออบหันไปกอดพร้อมออดอ้อนจงฮุนเหมือนกับว่าตัวเองเป็นเด็กอายุ10ขวบก็ว่าได้

“ไม่อายแฟนคลับของเราแล้วหรอลูกสาว?” จงฮุนเหย้าแหย่ลูกชายสุดที่รักของเค้าเหมือนเคย ไม่เคยมีสักครั้งหรอกที่จะไม่ไหลไปตามฮงกิ จงฮุนชอบอยู่ข้างฮงกิ มากกว่าจงออบซะอีก

“พ่ออ่ะ! ชอบเรียกว่าลูกสาวอยู่เรื่อย” จงออบทำเสียงห่อเหี่ยวทันทีเมื่อถูกคนเป็นพ่อแกล้ง

“อ้าว! สวยเหมือนแม่ไม่ภูมิใจหรอไงกันลูกคนนี้” ฮงกิก็ยังไม่เลิกแกล้งลูกตัวเองซ้ำ

“ถ้าอาตตัวแม่แบบคุณนายฮงกิผมก็ไม่ไหวนะฮะ” จงออบยังคงไม่เลิกต่อล้อต่อเถียงคนเป้นแม่กลับ


....ทุกสิ่งทุกอย่างตรงนี้มันช่างสร้างรอยยิ้มให้กับจงออบจริงๆ....


“เถียงกันพอหรือยังแม่ลูกคู่นี้ ตามไปเถียงกับแม่ที่ญี่ปุ่นมั๊ยล่ะจงออบ? พ่อกับแม่จะตกเครื่องอยู่แล้ว” จงฮุนที่เหลือบมองเวลาของไฟร์บินไปญี่ปุ่นที่เวลาเครื่องจะออกเริ่มใกล้เข้ามา


“อ่า ไม่ดีกว่าฮะ ผมมีงานด้วยน่ะ” จงออบรู้ว่าจงฮุนแกล้งถามไปอย่างนั้น ก็เลยไหลตามน้ำตอบไปอย่างนั้น

“ถึงไม่มีงาน แม่ก็ไม่ให้ไปหรอก เพราะพ่อกับแม่จะไปสวีทกัน ลูกชายไม่เกี่ยวนะ” ฮงกิแทรกมาทันทีเพื่อให้ลูกรักกลับมาเถียงตังเอวอีกครั้ง จนบางทีฮงกิยังต้องคิดเลยว่า ตัวเองตัวโรคจิตแหงๆ ที่ชอบให้ลูกตอบโต้ตัวเอง

“รู้แล้วน่า เดินทางดีๆนะฮะ ถึงแล้วอย่าลืมโทรหาผมนะ^^”  จงออบยืนดูผู้เป็นพ่อกับแม่ของตนเดินเข้าไปจนสุดสายตาของตนเองก่อนจะนั่งแท็กซี่กลับมายังบ้านของพ่อและแม่ เค้าแค่ยังไม่อยากกลับไปอพาทเม้นของตัวเองซักเท่าไหร่

 

เพราะว่าจงออบกลัว.....

 

กลัวว่าแดฮยอนจะกลับมาหาเขาที่ห้องพักของจงออบเอง....

 
 

-ในเครื่องบิน-


“ทำแบบนี้ระวังลูกสุดที่รักจะโกรธนะ” คนที่นั่งเล่น ไอแพตพูดขึ้นมาลอยเพื่อให้คนข้างรับทราบ แต่อีกคนก็ทำเหมือนไม่ใส่ในคำพูดของคนข้างกายซักเท่าไหร่


“ลูกไม่โกรธหรอก ก็แค่งอนๆ  เลี้ยงจงออบมาแต่เล็กๆทำไมชั้นจะไม่รู้”

“ถ้าลูกรู้ว่า คนที่หวงห่วงลูกตัวเองมาก อย่างจงฮุน ทำกับลูกชายตัวเองแบบนี้จะเป็นยังไงนะ สงสัยจงออบคงจะโกรธไปหลายวัน” ฮงกิที่ยังไม่เลิกเล่นไอแพตแขวะสามีตัวเองอีกครั้ง

 

ถ้าจะถามว่าไอ้นิสัยดื้อเงียบๆของจงออบเหมือนใคร ฮงกิบอกได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่า

จงออบได้นิสัยของจงฮุนมาล้วนๆ เพียงแต่แค่จงฮุนติดจะร้ายเงียบๆซะมากกว่า....



 

 

ประตูบ้านหลังใหญ่ถูกปิดลงเมื่อเจ้าของบ้านอีกคนกลับมาถึงหลังจากที่ไปส่งพ่อและแม่ที่สนามบินเมื่อซักครู่  ปกติแล้วจงออบก็ไม่ค่อยจะกลับมาบ้านซักเท่าไหร่หลังจากที่ตัวเองได้เป็นไอดอลที่พ่วงตำแหน่งด้วยนักเต้นหลักของกลุ่มศิลปินที่กำลังเป็นที่นิยมอยู่ ณ ปัจจุบันนี้ เพราะว่าเค้าต้องไปอยู่ที่หอพักกับพวกพี่ๆและน้องๆในวง แต่ก็ถือว่า พวกเค้าโชคดีอย่างมากที่ได้กรรมสิทธิ์ในเรื่องของที่อยู่ของตนเอง ก่อนที่จะเดบิวส์นั้นจงออบเองก็อยู่ที่อพาทเม้นที่พ่อกับแม่ซื้อไว้ให้บ้างเป็นครั้งคราว หรือบางครั้งก็กลับมาบ้านบ้าง จนกระทั่งได้คบกับแดฮยอน จงออบเลยต้องย้ายไปอาศัยกับแดฮยอน เพราะเหตุผลของแม่ของฝ่ายโน้นที่บอกว่า “จะได้ดูแลพี่เค้าด้วยไปในตัว จงออบเองก็อยู่คนเดียวไม่ใช่หรอ” และแน่นอนว่าพ่อแม่ของเขาเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย ยิ่งแดฮยอนในตอนนั้นน่ะหรอ...ไม่ต้องพูดถึงการชอบเอาชนะของแดฮยอนน่ะ มันเป็นตัวตนของแดฮยอนเลยแหละ


...เหมือนถูกคลุมถุงชน...แต่ตัวเองก็เต็มใจ...

 

 
 

คนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์คู่ใจของตัวเองกดไปยังเบอร์ของคนที่กำลังเหม่อลอยอยู่ที่บ้านอย่างยองแจทันที  ก็คนมันเป็นห่วง ก็บอกแล้วไงว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดของจงออบคือ ความรู้สึกของยูยองแจ  ที่ตอนนี้มันย่ำแย่กว่าเค้าซะอีก

 
 

ทำไมนะ...ทั้งๆที่รักกันแท้ๆ ทำไมถึงไม่ยอมปรับความเข้าใจกันนะ คนนึงก็ร้องไห้ฟูมฟาย ส่วนอีกคนก็ปากหนักนิสัยถ่อยๆ เป็นคนพูดเองแต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งกินเหล้าย้อมความรู้สึกตัวเองโดยที่ไม่ยอมมาง้อคนที่ร้องไห้จะเป็นจะตายเลยซักนิด

“ยองแจฮยองอ่า..ทำอะไรอยู่” คนตัวเล็กหลีกเลี่ยงประโยคที่มักจะถามว่า เป็นยังไงบ้าง ออกไปเพราะบางทีมันอาจจะทำให้ปลายสายรู้สึกห่อเหี่ยวไปกว่าเก่า



“อ๋อ ฉันกำลังทำขนมอยู่น่ะ มาบ้านพี่สิ อยู่คนเดียวมันเหงาอ่ะจงออบ” น้ำเสียงของยองแจดูจะสดใสขึ้นมาเล็กน้อย คงจะเป็นเพราะทำใจได้แล้วล่ะมั๊ง ก็ตั้ง2สัปดาห์ไปแล้วนี่ ร้องไห้ทุกวันคงจะเจ็บปวดหัวใจตายเลยว่ามั๊ย

“อ้าวแล้วจุนฮงอ่ะ ไม่อยู่ด้วยหรอฮะ”

“โอ้ย เจ้านั่นน่ะไปกับยงกุกฮยองแล้ว..เห็นแล้วอิจฉาจัง”  แล้วน้ำเสียงของยองแจก็หงอยๆอีกครั้ง

“อ่า..ฮยอง”

“แต่นายรีบๆมาเหอะ มาช่วยชิมขนมหน่อย เหงาจะแย่อยู่แล้วจงออบอ่า” ยองแจรีบเปลี่ยนน้ำเสียงทันทีเหมือนจะรู้ว่าผมเป็นห่วงล่ะมั๊ง

“โอเคฮะ งั้นเดี๋ยวผมจะรีบไปนะ” ผมกดวางสายทันทีพร้อมกับจัดแจงของสำคัญๆสำหรับผมใส่ไว้ในกระเป๋าเป้ ก่อนจะไม่ลืมล็อคบ้านอย่างแน่นหนาแล้วจึงรีบออกไปหายองแจฮยอง เพราะไม่อยากให้รอนาน เดี๋ยวจะงอแงแล้วจะไปกันใหญ่

แต่อย่างที่บอกว่า มุนจงออบจะทำให้ยองแจและฮิมชานฮยองปรับความเข้าใจกันให้ได้ แล้ววันนี้มันก็คงจะเป็นวันดี แต่แค่ต้องหาแนวร่วมนั่นก็คือ ยงกุกฮยองและจุนฮง

“ยงกุกฮยอง” ผมกดโทรศัพท์ ไปหาพี่ใหญ่ของวงทันที เพื่อที่จะขอความช่วยเหลือและต้องการให้เป็นแนวร่วม แต่เชื่อเถอะว่าขานั้นไม่มีทางปฏิเสธ

“ว่าไงไอ้คนใจแข็ง ไม่คิดจะมาดูไอ้แดฮยอนหน่อยหรอตอนนี้มันกะ..” ยงกุกฮยองรับสายผมแต่ก็บ่นสารทยายซะยาวนานเหมือนจะบอกความเป็นไปของคนที่ผมยังไม่อยากจะรับรู้เท่าไหร่ในตอนนี้แต่ผมก็เลือกที่จะตัดประโยคสนทนา

“ฮิมชานฮยองเป็นไงบ้างฮะ” ผมถามไปด้วยน้ำเสียงที่ทำเหมือนล่าเริงไว้หลอกคนแก่ที่กำลังคุยกับผมอยู่

“ยองแจให้ถามหรอว๊ะ”

“ผมถามเองแหละ”

“ก็ครั้งสุดท้ายที่เห็ยเมื่อ2ชั่วโมงที่แล้วก่อนไปรับจุนฮงมากินข้าวก็..”

“ขอเนื้อๆไม่เอาน้ำครับฮยอง” ผมเริ่มจะเหว่ใส่คนเป็นพี่ใหญ่ของวงซะแล้วล่ะ นิสัยไม่ดีเลยจงออบ ถ้าอยู่ใกล้ยงกุกฮยองตอนนี้ ป่านนี้คงโดนเขกกะโหลกแน่ๆ

 “หนวดเคราเต็มหน้า...เมาเหมือนหมาในบางครั้ง แต่เหม่อรอยเงียบแดกนี่ เต็มๆ” ยงกุกบรรยายสถานการณ์ที่ตัวเองเจอมาตลอดระยะเวลาที่ยาวนานที่สุด เรียกว่าเดือนกว่าๆก็ได้ถ้ารวมกรณีของเค้า

“เรามาช่วยให้2คนนั้นคืนดีกันเถอะฮยอง” จงออบที่ตอนนี้ขึ้นแท็กซี่เพื่อที่จะไปหายองแจที่บ้าน พูดออกมาเมื่อได้ยินความเป็นไปของฮิมชานฮยง พร้อมกับความคิดให้สมองของเขาเอง


“เออ! เร็วๆเหอะ ทรมานจะแย่กับให้สถานการณ์มาคุเนี่ย”

“....”

“ว่าแต่จะทำยังไงว๊ะจงออบ” ยงกุกถามกลับไปเมื่อไม่ได้ยินจงออบตอบกลับ

“ผมจะหลอกล่อให้ยองแจฮยองไปที่คอนโดแล้วกัน ที่เหลือก็แค่ปล่อยให้เค้าอยู่ด้วยกัน” จงออบพูดออกไปตามตรง เค้าไม่ชอบจัดฉากอะไรมากมายเพราะเค้าเองก็ทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ อย่างเก่งก็แค่หลอกล่อให้ยองแจกับไปเอาอะไรซักอย่าง

....เอาหัวใจตัวเองกลับคืนมา.....

 

 

 

 

 

แดฮยอนที่ตอนนี้ไม่มีจงออบมาอยู่ด้วยจริงๆแล้ว เพราะคำพูดจากปากคนตัวเล็กที่พูดออกมาโดยที่เขาเองก็ไม่พร้อมจะรับฟัง ก็คงยังอยู่ในอาการเดิม

..เจ็บปวด....แต่ก็ไม่พูดออกมา...

วันๆที่เอาแต่ไปมาระหว่างคอนโดตัวเองและคอนโดที่ฮิมชานอยู่ ถ้าถามว่าไปทำอะไร คำตอบก็คงไม่เหมือนเดิม

...สุราเคล้าความหลัง...

จะว่าไปมันก็เหมือนการสังสรรค์ของคนโดนเมียทิ้งก็ว่าได้ จะเรียกว่าอย่างนั้นมันก็ไม่ถูก เพราะยงกุกฮยองเองก็มานั่งกินเป็นเพื่อนแต่ไม่ได้โดนเมียทิ้งหรืองอนแต่อย่างใด มันเลยไม่ครบองค์ประชุม

 

2วันมานี้แดฮยอนเลือกที่จะอยู่แต่ห้องของตัวเอง เพราะไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากเจอใคร อยากอยู่เงียบ ๆ คิดอะไรคนเดียวมากกว่า

คิดอะไรที่มันเหมือนจะฟุ้งซ่าน ก็ยังดีกว่าปล่อยให้หายใจทิ้งไปวันๆ

 

เดือนกว่าๆแล้วที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องนี้  ทนไปได้ยังไง.....

แล้วก็อาทิตย์กว่าๆแล้ว ที่ผมไม่ไปจงออบ ไม่ทำอะไรเลยที่มันจะมีเรื่องที่เกี่ยวกับจงออบ

เพราะเราเลิกกันแล้ว.....

 

แต่ผมไม่ได้เลิกกับเค้า...ไม่เคยบอกเลิก...

 

แต่จงออบต่างหากที่ขอเลิกกับจองแดฮยอนคนนี้......

อยากไปหาใจจะขาด แต่มันก็ทำไม่ได้

ไม่ใช่ไม่อยากทำ...แต่มันทำไม่ได้

“พี่ไม่สงสารผมหรอ?” เพราะว่าสงสารไงล่ะ ถึงได้ทำตามที่ขอ ทั้งๆที่ไม่อยากจะทำเลยจริงๆ

 

Rrrr..

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ร่างสูงตื่นจากผะวัง  ร่างสูงไม่อยากจะรับสายใครทั้งนั้น เพราะอย่างที่บอก เค้าไม่ได้ตั้งเสียงริงโทนของจงออบไว้เป็นเพลงนี้

แต่มันก็ต้องรับจนได้ เพราะเสียงโทรศัพท์มือถือของเค้ามันยังคงรบกวนไม่หยุด

และมันก็ต้องรับสายเข้าไปใหญ่ เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรมา

 

“ครับม่าม๊า” แดฮยอนมักจะเรียกกิกวังว่าม่าม๊ามากกว่าออมม่าเสียด้วยซ้ำ หลายคนออาจจะมองว่าเวลาเค้าอยู่กับผู้เป็นแม่จะดูน่ารัก และมันก้คือความจริง แดฮยอนจะน่ารักมากเมื่ออยู่กับครอบครัว โดยเฉพาะกิกวัง เพราะในสายตาเค้า คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ได้ดงอุนผู้เป็นพ่อ แต่คนที่เป็นแม่ต่างหากที่น่ากลัวและควรเกรงใจ

“ทำไมถึงไม่ไปง้อน้อง จองแดฮยอน!” ทันทีที่แดฮยอนรับสาย ผู้เป็นแม่ก็เหว่ใส่ลูกชายตัวดีทันทีด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“......” ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างสูง

“แดฮยอน..ลูกOKนะ” กิกวังเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากบุตรชายก็ถึงกับต้องถามออกไปด้วยความเป็นห่วงทันที แดฮยอนไม่เคยเป็นมากขนาดนี้

“.......” แดฮยอนที่เอาแต่เงียบอย่างเดียว เพราะไม่อยากตบอะไร ไม่อยากพูดอะไร ยิ่งพูดมันก็เหมือนขุดหลุมฝังตัวเองลงไปทุกที สู้ขอเงียบไว้แบบนี้ซักพักดีกว่า

“ซักพักนึงมีคนจะไปหาลูกนะ” กิกวังวางสายจากลูกชายตัวเองทันทีหลังจากที่พูดจบ เหมือนตนเองจะรู้ว่าแดฮยอนยังไม่ต้องการจะพูดคุยกับใครทั้งสิ้น

 

-ก๊อก ก๊อก ก๊อก-

ทันทีที่วางสายเสียงประตูหน้าห้องของเค้าก็ดังที บางทีแดฮยอนก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้กลับคำพูดของแม่  เหมือนแม่เค้าจะเป็นหมอดูนะ ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าจะมีคนมาหา และเมื่อเปิดประตูออกไปเค้าก็ต้องประหลาดใจเมื่อเจอบุคคล2คนมาอยู่หน้าห้อง พร้อมกับเจอสายตาที่ติดจะโกรธเคืองคนหนึ่งและสายตาที่เย็นชายิ่งกว่าเค้าอีกคนหนึ่ง

 

ผลัก!!!

 

แดฮยอนล้มไปกองกับพื้นทันทีเมื่อหมัดของคนที่ยังอยู่ตรงหน้าห้องพุ่งตรงมายังเขาแบบไม่ได้ตั้งตัว แต่คนที่อยู่ต่อยเขาไปเมื่อไม่นานก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม พร้อมกับหน้าตาที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการกระทำของตัวเองเลยสักนิด ผิดจากอีกคนที่มาด้วยกัน มีอารมณ์โกรธเคือง แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรแดฮยอนเลยแม้แต่น้อย ทำได้แต่เพียงส่งสายตาตำหนิเท่านั้น

...มันคงจะน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเอามาเปรียบกับสิ่งที่แดฮยอนได้ทำกับจงออบ...

 

“คงไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ ว่าชั้นชกหน้าทำไมใช่มั๊ยแดฮยอน”  เจ้าของน้ำเสียงนิ่งๆค่อยๆเดินมาหาคนที่กองลงไปอยู่กับพื้นที่อยู่ไม่ได้ไกลจากตัวเค้าและอีกคนเท่าไหร่  มันก็แค่ขอบประตูกั้นเอาไว้ ก่อนจะกระชากคอเสื้อให้ลุกขึ้นมาแล้วค่อยต่อยไปที่ใบหน้าของร่างสูงอีกครั้ง

 

ผลัก!!!

ร่างสูงยอมให้คนที่เพิ่งไปเปิดประตูห้องเมื่อสักครู่ ชกหน้าอยู่อย่างนั้น อย่างไม่คิดจะตอบโต้และพูดอะไร แต่ถ้าเป็นคนอื่นแดฮยองคงไม่ปล่อยให้มาทำเค้าแค่ฝ่ายเดียว แต่ยิ่งเค้าไม่พูดอะไรเลยสักอย่าง แขกไม่ได้รับเชิญก็ยิ่งเพิ่มความโมโหเท่านั้น จนคนอีกคนต้องห้ามเอาไว้

“พอแล้ว! จงฮุนพอแล้ว แดฮยอนเจ็บไปปหมดแล้วนะ!” ฮงกิฉุดกระชากลากถูคนรักของตัวเองเพื่อให้หยุดการกระทำที่มันกำลังทวีคูณความโมโหของจงฮุนห้หยุดลง แต่มันก็ดูจะไม่ง่ายเลยซักนิด เพราะอีกคนที่เอาแต่เงียบไม่พูดอะไรซักคำ นั่นแหละสาเหตุที่ยิ่งทำให้จงฮุนจากที่นิ่งๆกลายเป็นโมโห

 

 “ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้ฮงกิ”  น้ำเสียงนิ่งๆแต่แสดงถึงความหน้ากลัวทำให้คนที่ห้ามต้องยอมปล่อยตัวให้จงฮุนเป็นอิสระ บอกกับไม่อยากพูดอะไรในตอนนี้ เพราะถ้าฮงกิพูดอะไรเกิดไม่เข้าหูจงฮุนขึ้นมาตอนนี้ มีหวังแดฮยอนได้ต้องไปหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแน่ๆ สู้ให้คุยกันเองจะดีกว่า จึงเปลี่ยนทิศทางไปประคองแดฮยอนให้ลุกขึ้นมาแทน

“ของใคร ใครก็รักก็ห่วงจริงมั๊ยแดฮยอน” แดฮยอนพนักหน้าอย่างช้าเพราะไม่ไหวแล้วที่จะพูดอะไรบวกกับริมฝีปากที่แตกจากการโดนคนตรงหน้าต่อย

“แล้วทำไมไม่ไปตามกลับมา!”  ร่างสูงมึนงงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเจอคำถามของพ่อตาของเค้า ที่มาต่อยเค้าถึงห้องก็พอเข้าใจหรอกว่าคนเป็นพ่อเห็นลูกเจ็บมันก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา แต่ถามแบบนี้จะให้ตอบยังไง

“ตอบ!” จงฮุนที่เห็นคนทำผิดเงียบอยู่อย่างนั้น จึงต้องตะคอกและบังคับให้ตอบ

“คิดว่าผมไม่อยากไปหรอไง” คนที่เงียบมานานเริ่มพูดออกมาแบบยากลำบาก ใครบอกว่าเค้าไม่อยากไป อยากไปหาใจจะขาด แต่ใครที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นจำไม่รู้หรอกว่าจงออบขออะไรเค้าไว้ “ถ้าพี่สงสารผม...เราเลิกกันเถอะนะ” ถ้าแดฮยอนยังไปหาจงออบอยู่ เค้าก้ต้องเห็นเด็กนั่นร้องไห้อย่างเป็นวรรคเป็นเวร แล้วเค้าก็คงต้องขึ้นเสียงใส่อีก

“อยากไปแล้วทำไมไม่ไปหาเล่า!” ฮงกิที่ยังประคองแดฮยอนไว้อยู่ เริ่มขึ้นเสียงออกมาบ้าง นี่เค้าเผลอยกลูกตัวเองมาให้แดฮยอนดูแลได้ยังไงกันนะ ดงอุนนะดงอุน ทำไมไม่หาอะไรมาง้างปากลูกตัวเองบ้างนะว่าลูกชายตัวเองมันปากแข็งขนาดไหน

“จงออบขอเอาไว้ ผมก็แค่อยากทำตามความต้องการของจงออบ ผมผิดหรอ”

“มันก็ไม่ผิด แต่มันผิดที่ยอมทำร้ายหัวใจตัวเอง ชั้นต่อยมันอีกซักทีได้มั๊ยเนี่ยฮงกิ”  จงฮุนเริ่มจะง้างหมัดตัวเองอีกครั้ง แต่ฮงกิก็ห้ามไว้ก่อน

“พอแล้วน่า แดฮยอนเจ็บหมดแล้ว ถ้าแดฮยอนเป็นมากกว่านี้ ไปง้อจงออบไม่ได้นะ”  ร่างสูงเกิดอาการณ์มึนงงอีกครั้งกับคำพูดของฮงกิ อะไรนะ ง้อ? จงออบ? นี่เค้าทำกับจงออบขนาดนี้ยังจะให้เค้าไปง้อได้อีกหรอ?

จงฮุนล้วงไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบวัตถุสีเงินแล้วโดนไปให้แดฮยอนที่กำลังงุนงงเข้าไปใหญ่  กุญแจ?

“ถ้าชั้นกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วรู้ว่ายังจงออบยังอยู่ที่บ้านหรือที่อพาทเม้นอีกล่ะก็ ชั้นจะเอาลูกชั้นคืน”

“หมายความว่า” แดฮยอนก็ยังคงงงอยู่แบบนั้นเล็กน้อย แต่สายตาของเขามันบ่งบอกว่าเขาเองก็ดีใจเล็กๆ และนั่นก็ทำให่จงฮุนยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ไปเคลียกันซะให้เรียบร้อย ถ้าหน้าบ้านมันเข้าไม่ได้ ประตูหลังบ้านมันเสียเข้าไปได้เลยนะลูกเขย” ฮงกิเป็นฝ่ายสมทบอีกแรง พร้อมกับสายตาที่ซุกซนประจำตัวของเขา

“แต่ถ้าเข้าบ้านไม่ได้หรือน้องมันไม่ยอมให้เข้าไปในบ้าน...ก็ปีนหน้าต่างขึ้นห้องไปเลย” แดฮยอนหัวเราะออกมาน้อยๆกับคำพูดของฮงกิอีกครั้งแต่ก็ต้องหยุดหัวเราะทันทีเมื่อเจอสายตาของจงฮุนที่ยังคงนิ่งอยู่

“แต่ว่า...” แดฮยอนพยายามจะหาคำถามเพิ่มอีกแต่ก็โดนฮงกิสวนขึ้นมาอีกรอบ

“จะถ้าอะไรอีกเล่า!

“ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่องล่ะครับ” แดฮยอนพยายามหยั่งเชิงในคำถามของตนเองจนทำให้จุงฮงรู้สึกรำคาญขึ้นมา

“ถ้าน้องมันคุยไม่รู้เรื่อง ก็ปล้ำไปเลยจะได้หมดเรื่องหมดราว” จงฮุนลับมาทำหน้านิ่งพร้อมกับยิ้มร้ายๆใส่ไปที่แดฮยอนหนึ่งครั้ง เช่นเดียวกับฮงกิที่ตบไหล่ลุกเขยของตัวเองอย่างให้กำลังใจพร้อมกับรอยยิ้มร้ายๆไม่ต่างจากจงฮุน ไม่ใช่เรื่องง่ายนะที่จุงฮงจะเปิดโอกาสให้ใครง่ายๆขนาดนี้แล้วยิ่งกับคนที่ทำให้ลูกสุดที่รักของเจ้านั่นเจ็บช้ำแล้วล่ะก็ ยากเข้าไปใหญ่ ถือว่าแดฮยอนยังโชคดีอยู่ที่เกิดไปถูกใจจงฮุนตั้งแต่แรกๆ ถ้าเป็นคนอื่น จงฮุนคงไม่ใช่แค่ต่อยอย่างเดียว แต่คงจะมากกว่านั้น  จนบางทีจงออบเองยังงงด้วยซ้ำว่า ทำไมจงฮุนกับฮงกิถึงชื่นชอบในตัวแดฮยอน แล้วฝ่ายกิกวังกับดงอุนถึงเข้าข้างจงออบมากกว่าลูกตัวเอง

 

ถ้าถามว่า จงออบจะโกรธจงฮุนเรื่องอะไรถ้าคนตัวเล็กรู้

คงจะไม่ใช่เรี่องที่จงฮุนบุกไปชกต่อยแดฮยอนถึงห้องหรอก

แต่ที่จะโกรธ ก็คงจะเป็นที่หนีไปญี่ปุ่นแล้วยื่นกุญแจบ้านให้แดฮยอนซะมากกว่า




TBC...

ยังไม่ได้ทิ้งไปหน๊ายยยยยย... 

THE★ FARRY

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #257 SoReindeer (@zodiac8reindeer) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 06:51
    เค้ารอน้าาา
    #257
    0
  2. #255 ≡LolliGa (@U-gi-_-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 08:59
    มีฮงกิกับจุนฮงด้วย ง่อวววว พ่อร้ายมากค่ะ ยุให้ลูกเขยรวบหัวรวบหางลูกสาว(?)ตัวเอง 5555555555
    #255
    0
  3. #254 oarii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 23:24
    หายไปนานมวากกกกกก

    ดีใจไรตืมาต่ออ สู้ๆนะคะ
    #254
    0
  4. #253 pjbearth (@pjb-earth) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 08:58
    เย้ !! กลับมาต่อแล้วว
    #253
    0
  5. #252 มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 08:56
    ไรต์กลับมาแล้วดีใจ ดีใจ จุดพลุ จุดพลุ

    รอทั้งสองเรื่องเลยกำลังสนุกทั้งสองเรื่องเลย



    ลุ้น ลุ้น แต่งต่อเถอะนะขอร้อง #กราบแทบเท้างามๆ
    #252
    0