[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 11 : ★ SF Love sick Dea+Up ep2★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ต.ค. 55

 




EP2

ตอนนี้พี่ยงกุกกับกับจุนฮงออกไปแล้วตามคำขู่ของเจ้าของห้อง ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้ก็เหลือแค่ผมและพี่ฮิมชาน ภายในห้องเหลือแต่ความเงียบ

เพราะเจ้าของห้องเองก็เอาแต่กินเหล้า เหมือนกับผมที่นั่งกินเป็นเพื่อน อาจจะเป็นเพราะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เลยทำให้เข้าใจความรู้สึกของกันและกัน แต่มันต่างกันที่ว่า พี่ฮิมชานอยากจะอธิบาย แต่ต่างจากผมที่..ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง

“นี่มึง2คนคงยังไม่ดีกันสินะ”ฮินชานเริ่มเปิดประเด็นเพื่อทำลายความเงียบเมื่ออยู่กับแดฮยอนแค่2คน

“.....”แต่ผิดจากอีกคนที่เอาแต่เงียบแล้วก็กินเหล้าอย่างเดียว

“กูเห็นนะแดฮยอน พวกกูเห็น”

“....”

“พวกกูเห็นนะ สายตาที่มึงมองจงออบ” ฮิมชานยังเลือกที่จะพูดต่อไปถึงแม่ว่ารุ่นน้องที่ห่างกับเขาตั้ง3ปีจะไม่พูดเลยก็ตาม

“สายตาที่บอกว่ามึงคิดถึงเด็กนั่น...กูพูดถูกใช่หรือเปล่า”

“อืม” ไม่รู้ว่าจะหลอกไปทำไมว่าไม่รู้สึกอะไร เพราะถึงหลอกไปพี่ฮิมชานก็รู้อยู่ดีกว่าผมกำลังโกหก

“รู้สึกยังไง ที่โดนเมียตัวเองเย็นชาใส่ทั้งๆเมื่อก่อนเจ้านั่นก็ไม่เคยคิดจะทำ”

“.....”

“มึงอย่ามาเงียบไอ้แด้ กูรู้ว่ามึงรู้สึกยังไง”

“พี่รู้สึกยังไง ผมก็คงรู้สึกอย่างนั้นแหละ” อ่า สงสัยผมคงจะเริ่มเมาแล้วล่ะ ผมว่าผมเชื่อแล้วนะกับประโยคที่ว่า เวลาคนเราเมาเมื่อไหร่ จะพูดความจริงออกมาทั้งหมด หรือผมอาจจะไม่ได้เมาก็ได้ แต่แค่อยากจะระบายออกมาให้หมด

“มารู้สึกได้ตอนที่เด็กนั่นไปแล้วน่ะนะ?” ฮิมชานถามผมในขณะที่ในมือก็ยังเล่นกับขวดโซจูไปเรื่อยๆ

“...”

“มึงทำเจ้าเด็กนั่นเสียใจแบบขั้นสุดยอดเลยแหละแดฮยอน เป็นใคร ใครก็ทนไม่ได้ทั้งนั่นแหละ”

“นั่นสิเน๊อะ เจ้าเด็กนั่นคงจะทนผมไม่ไหว่แล้วจริง” ผมก็ยังกินเหล้าต่อไปแบบไม่คิดอะไร  แต่ขอบอกไรไว้นะ ว่าข้างในหัวใจผมน่ะ รู้สึกเจ็บมาก

“กี่วันแล้วนะที่จงออบออกไปจากชีวิตมึง”

“2อาทิตย์กับอีก4วัน”

“โอ๊ะโอ! ไม่หน้าเชื่อว่าคนที่ไม่สนใจอะไรแบบมึงจะจำด้วย”

“ก็เมียทั้งคน ทำไมจะจำไม่ได้”

จำสิทำไมจะไม่จำ ผมจำได้หมดทุกอย่างแหละตั้งแต่คำพูดของผม และคำพูดของเด็กนั่น

เราไม่ได้เลิกกันเด็กนั่นเป็นคนพูดเอง แต่ถ้าถึงจะต้องเลิก ผมเองก็ไม่ยอมเลิก

เพราะว่าเด็กนั่นเป็นของผม ของแดฮยอนคนเดียว

 

 

“แต่มึงก็ยังเอายัยโซฮยอนอะไรนั่นมานอนที่ห้อง เชื่อคนอย่างมึงเลยแด้” ผมว่า ผมอยู่เป็นเพื่อนเหมือนผมจะโดนบ่นนะแต่ก็ช่างเหอะ ผมเอาก็ไม่อยากแก้ตัวอะไร ก็พามานอนจริงๆนี่ แต่แค่ทับที่เจ้าของเดิมเท่านั้นเอง

“ก็ตอนนั้นคนมันเมา แล้วก็ไม่รู้จะพาไปนอนที่ไหนก็เลย...”

“พามานอนทับที่เมียตัวเอง?”

ผมหมดคำแก้ตัวใดๆกับพี่คนนี้แล้วล่ะ  ก็รู้ว่านะว่าผิดเต็มๆ ไม่ได้ผิดเต็มๆอย่างเดียว หลายคนคงจะประณามผมว่าผมทำผิดมหันเลยด้วซ้ำ

“จะว่าไปยัยโซฮยอนคงจะยั่วกันหน้าดู สงสัยคงต้องบอกฮยอนอาซะแล้วมั้ง แต่ทำไงได้ มึงก็เสือกไปเล่นด้วย”

“มันก็แค่ one night stand” ผมตอบไปอย่างไม่ใส่ใจกับคนบ่นของพี่คนนี้เท่าไหร่  ก็บอกแล้วไงว่าคนหัวอกเดียวกัน ผมไม่คิดอะไรมากอยู่แล้ว

“ก็ระวังเจ้าเด็กนั่นจะทำแบบมึงบ้างแล้วกัน..ถ้าเจ้านั่นทำขึ้นมา..

“ไม่หรอก!! จงออบไม่มีวันทำ” ก็ลองทำดูสิ แล้วจะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

“ฮ่า ฮ่า ดูเหมือนมึงนะมั่นใจนะแดฮยอน” ฮิมชานฮยองก็ยังคงจี้ใจดำผมไปเรื่อยๆ

“มึงเลิกทำแบบนั้นเหอะแดฮยอน เพราะถ้ามึงไม่เลิก ซักวันมึงจะต้องเสียจงออบไปจริงๆ เหมือนที่ตอนนี้กูเสียงยองแจไปแล้ว”

“ตอนนี้ผมยังไม่เสียไปอีกหรอฮยอง”  นั่นสิตอนนี้ผมยังไม่เสียเด็กนั่นไปแล้วหรอ

“มึงยังไม่ได้เสียจงออบไป เพราะมึงยังไม่ได้เลิกกัน”

“...”

“แต่ของกู มันเสียไปแล้ว...เสียไปเพราะปากของกูเอง”

“ถ้าของผมยังไม่เสีย..ของพี่ก็ยังไม่เสีย”  เพราะให้ตายยังไงผมก็ไม่ยอมเสียเค้าไปหรอก ผมเสียของรักของผมไม่ได้

“ถ้าคิดว่าเสียไปแล้ว มันก็จะเสียไปแล้ว”  แดฮยอนพูดออกมาลอยๆแต่ว่ากลับจ้องไปยังดวงหน้าของฮิมชานพร้อมกับยิ้มแบบมีเลศนัยย์

“มึงบ่นอะไรของมึงเนี่ยไอ้แด้”

“แต่...ถ้าคิดว่ายังไม่เสียไป แล้วพร้อมจะยื้อ มันก็จะไม่เสีย”

“เหอะ! บอกแต่กู...บอกตัวมึงบ้างเหอะ ไอ้ความรู้สึกตายด้าน” ฮิมชานสบทใส่น้องอย่างหมั่นไส้ แม่งบอกแต่กู ไม่บอกตัวเอง

“ผมบอกตัวเองเสมอแหละ..”

“ห๊ะ” ฮิมชานคงจะแปลกใจ เพราะปกติเคาเองก็ไม่เคยได้ยินเด็กคนนี้พูดอะไรในเชิงแบบนี้มาก่อน

“ผมบอกตัวเองเสมอแหละฮยอง” แดฮยอนย้ำคำพูดเดิมอีกครั้งก่อนจะหยิบ I phoneขึ้นมาเล่น ก่อนจะกดไปที่เบอร์ที่ตัวเออเมมเอาไว้แล้วก็ทำอะไรซักอยากกับ I phone ของตัวเอง

 

 

“ถ้าผมเป็นยองแจฮยอง ผมจะตบหน้าพี่ให้เลือดกกปาก ข้อหาทำร้ายจิตใจ เหอะ!” อยู่ดีๆแดฮยอนก็พูดประโยคที่จงออบเคยเหวี่ยงใส่ฮิมชานก่อนจะเดินออกจากห้องไปเมื่อไม่นานมานี้ โดยที่ฮิมชานเองก็เหล่สายตาไปมองรุ่นน้องของตัวเองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

 

 ‘ถ้าผมเป็นยองแจฮยอง ผมจะตบหน้าพี่ให้เลือดกกปาก ข้อหาที่ทำให้ผมเสียใจ....

ใจจริงอยากจะตบหน้าชั้นใช่หรือเปล่ามุนจงออบ?

 

เจ้าตัวพิมพ์ข้อความที่ตัวเองพูดออกมาทั้งหมดพร้อมกับคำถามทันที ก่อนจะส่งไปให้เบอร์ที่ตัวเออเมมเอาไว้

 

-เมีย-

 

ชั้นเคยบอกแล้วใช่มั๊ยว่าเราได้เห็นดีกันแน่ถ้านายเดินออกไปจากห้องโดยที่ชั้นไม่ต้องการ...

และนายก็ทำมันอีกแล้วนะที่รัก คิดจะหนีหน้ากันหรือไงหืมม..

ข้อความถูกส่งไปอีกครั้งเหมือนว่ามันจะเป็นการทวนความจำไว้ให้อีกคนนึงได้จำว่าเค้าเคยบอกอะไรเอาไว้

 

ลองหนีดูสิ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
ผมก็จะหาคุณเจอ คุณรู้ดี

 

 

 

ผมกลับมาที่ห้องพักของผมแล้วล่ะ หลังจากที่ไปอยู่เป็นเพื่อนคนที่กำลังเฮิร์ทแบบสดๆร้อนๆแบบยองแจฮยอง มันเป็นเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่ามั๊ยว่าคนที่ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นซักแอะยกเว้นกับฮิมชานฮยอง แบบยองแจฮยองจะร้องไห้ได้แบบเอาเป็นเอาตายแบบนั้น จนบางครั้งผมยังคิดว่าเรื่องของผมมันดูเล็กน้อยไปเลยนะ ไม่รู้สิ ใครต่อใครก็อาจจะคิดว่าเรื่องของผมมันหนักที่สุด แต่สำหรับผมแล้ว ชั่งมันเถอะ ขนาดคนที่ทำผิดยังไม่จะรู้สึกอะไรเลยว่ามั๊ย แล้วทำไมผมต้องไปรู้สึกบ้าบออะไรด้วยล่ะ  ถึงตอนแรกๆมันจะรู้สึกเสียใจจนต้องถอยห่างออกมาก็เหอะ

ก็อย่างที่บอกไงว่า “ยิ่งหนีเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งเจอ”  “ถ้ายิ่งรู้สึกเจ็บ  มันก็จะเจ็บ”

ผมก็แค่ไม่อยากเจ็บ  ก็เลยทำเป็นไม่รู้สึก ...

ส่วนเรื่องข้อความของวันนี้ มันก็แค่ทำให้ผมคิดเท่านั่นแหละว่า

 

แดฮยอนฮยองจะทำอะไร.....

มันไม่ใช่แค่คำขู่หรอก...ผมรู้...

แต่สิ่งที่ผมไม่รู้จริงๆคือ....เค้าจะทำอะไรและเมื่อไหร่...

 

แต่ช่างมันเหอะ  มันคงไม่มีอะไรที่แย่ไปกว่านี้แล้วล่ะ

เอาเป็นว่าละทิ้งเรื่องของผมไปก่อนเถอะ เพราะตอนนี้ผมคงจะต้องทำให้2คนนั้นเค้ากับมาเหมือนเดิมกันให้ได้ เพราะเรื่องทั้งหมดมันก้เกิดจากความปากไวและไม่ได้ตั้งใจจากฮิมชานฮยองเท่านั้นเอง

ผมเปิดดูทีวี เปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆจนไปถึงช่องเพลงรายการนึงที่เอาเพลงต่างชาติมาเปิด คือมันรวมทุกประเทศนั่นแหละ แต่เท่าที่ฟังมามันเหมือนจะมีแค่ เกาหลีบ้านผม ของญี่ปุ่น แล้วก็ของไทยนะวันนี้ ฮ่าๆ แต่ชั่งเถอะ ดนตรีมันแบ่งเชื้อชาติไม่ได้อยู่แล้ว

 

ผมนั่งดูไปเรื่อยๆจนต้องมาหยุดดูจริงๆกับเพลงๆนึงที่มันอาจทำให้ผมสามารถร้องไห้ออกมาเลยก็ว่าได้

ไม่รู้ว่าความหมายมันคืออะไร เพราะมันไม่ใช่ภาษาเกาหลี แต่พอเข้าเน็ตดูความหมายของเพลง มันทำให้ต้องโหลดเข้ามาเก็บไว้ใน I phoneกับเครื่องเล่นที่อยู่ในห้องพักของผมเลยทีเดียวล่ะ


-เราเกือบจะเหมือนกัน ต่างที่ใจเท่านั้น 
ถึงเธอไม่มั่นคง ฉันก็เคยมั่นใจ
แต่สิ่งที่ได้มา เธอก็ยังมีใครอีกมากมาย

มันเลยตัดสินใจ ที่จะต้องยอมแพ้ 
พูดคำว่าจบกัน ทั้งที่รู้ว่าเจ็บ
เธอทำเป็นเหมือนฟัง เอาเข้าจริงก็มีแต่ฉันเอง 
ที่ต้องมานั่งเสียใจ-

บางทีผมก็รู้สึกเกลียดท่อนนี้นะ ไม่สิต้องบอกว่าอาจจะเกลียดทั้งเพลง ผมจะฟังมันไปทำไมก็ไม่รู้ ฮ่าๆ ผมเหมือนโรคจิตยังไงก็ไม่รู้

คนๆนั้นเค้าจะมารับรู้บ้าอะไรล่ะ ขนาดผมเดินออกมาเค้ายังไม่คิดจะรั้งเลยด้วยซ้ำ มีก็แต่คำขู่

-เคยคิดมากคิดมาก เรื่องเธอทุกวัน
แต่วันนี้ไม่ยากไม่ยาก ก็แค่เลิกกัน-

ผมต้องบอกอีกรอบมั๊ยน่ะ ว่าผมกับเค้ายังไม่ได้เลิกกัน มันก็แค่ถอยออกมา

ผมถอยออกมาจากแดฮยอนฮยองเอง

 

มันก้ไม่ต่างอะไรจากเลิกรานั่นแหละ..มันไม่ยากหลอกที่จะเลิก แค่พูดทุกอย่างก็จบ

แต่หลังจากการพูดแล้ว  มันก็จะเจ็บ

 

-ฉันเจ็บ...เธอก็คงไม่เจ็บด้วยใช่มั๊ย ฉันเจ็บ...เธอไม่เคยจะแคร์มันด้วยซ้ำ
ก็อยากจะรู้สึก และทำแบบที่เธอทำ แต่มันทำไม่ไหว 
ฉันเจ็บ...คนที่เจ็บก็คือคนที่รัก และเธอ...ก็ไม่ได้เป็นคนประเภทนั้น
ก็อาจเป็นเรื่องผิด ที่ทนเธอได้ไม่นาน แต่มันทนไม่ไหว
รักหรือไปเสียใจเท่ากัน- 

ผมนั่งฮัมเพลงตามไปด้วยจนผมรู้สึกว่า ทำไมผมร้องท่อนนี้คล่องจังนะ อ่า อะไรเนี่ย..น้ำตาไหลซะงั้น

มันเป้นอะไรที่บ้าสุดๆแล้วล่ะตอนนี้ อะไรกันมันก็แค่เพลงมุนจงออบ มันก็แค่เพลง

 

แต่..

หยุดไม่ได้  ผมหยุดน้ำตาตัวเองไม่ได้

“ช่วยบอกผมหน่อย  ว่าผมควรทำยังยังไงแดฮยอนฮยอง”

 

-การจะบอกเลิกใคร ไม่สนุกหรอกนะ 
ถึงฉันจะทนไหว ก็ไม่ใช่ทุกอย่าง
คำว่าคนรักกัน สำหรับฉันกับเธอมันสวนทาง 
จะอยู่กันเพื่ออะไร-

 

จะเลิกกับชั้นหรอไงเสียงของร่างสูงลอยก้องเข้ามาให้โสตประสารทของหูและสมอง จนทำให้น้ำตายิ่งใหญ่มากกว่าเดิม

ผมบอกไปแล้วนี่ว่าผมไม่ได้จะเลิกกับพี่ ไม่เคยบอกว่าอยากจะเลิก เพราะมันเลิกไม่ได้ เลิกรักไม่ได้


ถ้ากล้าก้าวออกไปจากห้องนี้  เราได้เห็นดีกันแน่...ผมไม่ได้ต้องการจะดื้อกับพี่นะ แต่ผมแค่ทนไม่ไหว ถ้าเรื่องอื่นผมยังพอทนได้...

แต่ผมทนพี่กับเรื่องแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ..

 

-กริ๊งงงง-

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาจนทำให้ผมเลิกอยู่ในผะวังของน้ำตาและความคิดฟุ้งนั่น

แต่ เบอร์แปลกนี่... อ่าใครนะผมคงไม่ได้เมมเอาไว้น่ะ

 

“ฮัลโหล”

“ไง นั่นมุนจงออบใช่หรือเปล่า?” แล้วผมก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเพราะนั่นเป็นเสียงผู้หญิง

“นั่นใครฮะ” ผมกลั้นเสียงสะอื้นตัวเองเอาไว้แล้วค่อยปรับเสียงตัวเองให้ปกติที่สุด

“อยากรู้หรอ ชั้นจะบอกให้ก็ได้นะว่าชั้นเป็นใคร”

“......”ผมว่ามันชักจะยังไงๆแล้วนะ

“ชั้นคือแฟนใหม่แดฮยอนฮยองน่ะ ฮิฮิ”  แฟนใหม่...งั้นหรอ

“แฟนใหม่..งั้นหรอ?” ผมยังคงพยายามปรับเสียงให้ปกติที่สุดอีกครั้งทั้งๆที่ใจผม มันไม่ปกติซะแล้ว

“อ่อ นายคงจะลืม ชั้นคือคนที่ไปนอนทับที่ของนายไงล่ะ ควอน โซฮยอน”

“.....”

“จำชื่อชั้นไว้นะ! ว่าชั้นคือแฟนใหม่ของพี่แดฮยอน แล้วต่อไปนี้ชั้นจะมาดูแลพี่แดฮยอนแทนนายเองล่ะนะ ถ้ารู้แล้วแกก็เลิกยุ่งกับพี่แดฮยอนซะ!

ร้ายมาก ผู้หญิงคนนี้ร้ายมาก และเธอก็กล้ามากที่โทรมาบอกผมว่าเธอเป็นใคร แต่ขอโทษนะ ผมคิดว่าเธอเองก้คงจะยังไม่รู้ฤทธิ์ของผมเท่าไหร่ล่ะมั๊ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ขณะที่ยัยนั่นยังไม่วางสายไปจากผม

เสียงเคาะประตูที่ดังมาจากหน้าห้องก็เหมือนเป็นสัญญาณให้ผมหันไปมอง  ใครมันจะมาหาอะไรตอนนี้นะ

 

แกร๊ก –

 

เมื่อผมเปิดประตูออกไป ผมก็พบกับ... เค้าที่ยืนอยู่หน้าห้องของผม

ถามว่าตกใจมั๊ย คงจะโกหกกันไม่ได้หรอก และไม่แปลกใจด้วยเพราะสายตาเค้าบอกให้ผมรู้ว่า เค้าทำตามที่เค้าได้ขู่ผมเอาไว้จริงๆ

 แต่ตอนนี้ปลายสายต่างหากล่ะคือสิ่งที่ผมสนใจไม่แพ้กับคนตรงหน้า

 

“ควอน โซฮยอน...งั้นหรอ?” สายตาผมเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นหน้าเค้าที่อยู่ตรงหน้า อาจจะเป็นเพราะนังผู้หญิงคนนี้ที่โทรเข้ามาพอดีด้วยล่ะมั๊ง

“แฟนใหม่ของแดฮยอนฮยอง...อย่างงั้นหรอ?” ผมย้ำถามยัยนั่นอีกครั้งเพื่อที่จะได้ให้คนตรงหน้าของผมได้ยินไปด้วย

OK   อยากจะได้ผู้ชายคนนี้มากนักใช่มั๊ยโซฮยอน” ผมเห็นสายตาที่เย็นชาของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าห้องของผมดูจะเลิกลักเล็กน้อยเมื่อผมพูดถึงชื่อผู้หญิงคนนี้นะ

“ถ้าเธออยากได้นัก ก็เอาไปเลย!

ตู๊ดดดดดดดดด

-ความจริงคือความจริง ก็เธอไม่จริงใจ 
จะทำยังไงจะทำยังไงก็ไม่ได้ใจจริง
การที่ต้องรอเธอ ให้เธอมีใจจริง 
จะจริงไม่จริงฉันก็ไม่รอ-

 

 

เพี๊ยะ!!

 

ใบหน้าคมหันไปตามแรงฝ่ามือของร่างบางทันทีที่กดวางสาย โดยที่คนโดนกระทำก็ไม่ได้ตั้งตัว

“ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงถึงกลับต้องตบกันเลยหรือไง”  น้ำเสียงราบเรียบที่แฝงไปด้วยความหน้ากลัวถูกเปล่งขึ้นมาเบาๆจากลำคอของแดฮยอน ก่อนที่มือสากจะยกขึ้นมาลูบแก้มของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆหันไปมองจงออบช้าๆ

 

 “ยกชั้นให้คนอื่นเคยถามหรือเปล่าว่าชั้นอยากไปด้วยหรือเปล่า” จงออบถอยหลังช้าๆอย่างกลัวๆอยู่ลึกๆในขณะที่แดฮยอนเองก็ค่อยๆก้าวเข้ามาในห้องของร่างบางเช่นกัน

 

ไม่กลัวหรอก ผมไม่กลัวพี่หรอกแดฮยอนฮยอง ……..

 

กริ๊ก...

 

ประตูถูกล็อคทันทีเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในห้อง สายตาคมจ้องมองร่างบางอย่างเรียบเฉย จนทำให้จงออบเองเริ่มจะไม่รู้แล้วว่าแดฮยอนกำลังคิดอะไรอยู่

“พี่มาที่นี่ทำไม” น้ำตาจากที่กลั้นเอาไว้ค่อยๆไหลออกมาอย่างช้า จนร่างบางเองก็ไม่คิดว่าจะต้องเก็บมันเอาไว้

“ชั้นถามว่า....ยกชั้นให้คนอื่นเคยถามหรือเปล่าว่าชั้นอยากไปด้วยหรือเปล่า”

“ผมถามว่าพี่มาที่นี่ทำไม” ร่างบางเริ่มขึ้นเสียงใส่ร่างสูงเรื่อยๆ พร้อมกับพยามยามถอยห่างจากร่างสูงที่เดินเข้ามาหาเขาเรื่อยๆเช่นกัน

“เด๋ยวนายพูดจาห่างเกินจังเลยนะมุนจงออบ”

“ถ้าพี่ให้เหตุผลกับผมไม่ได้พี่ก็กลับไป ผมไม่อยากมีปัญหากับยัยนั่น”

จงออบเดินถอยหลังมาเรื่อยๆจนตัวของร่างเล็กติดกับกำแพงห้อง ร่างสูงจึงเอามึงทั้ง2ข้างพิงไว้กับพนังห้องเพื่อที่จะไม่ให้คนตัวเล็กได้หลีกหนี

“มาตามเมียกลับบ้าน”

“......”

“เหตุผลแค่นี้พอมั๊ย?”

“ผมไม่กลับ” สงครามเย็นเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆในความตรึงเครียดของคนตัวเล็ก

“งั้นหรอ?” แต่ดูเหมือนแดฮยอนจะไม่รู้สึกอะไรเลยซักนิด

“ผมไม่มีวันกลับไปนอนเตียงที่มียัยนั่นมานอนเอาไว้!” จงออบประกาศกร้าวโดยทั้งๆที่น้ำตาก็ยังคงนองหน้า

“….”

ผมไม่มีวันกลับไปอยู่กับคนใจร้ายแบบพี่!

“นายกำลังทำให้ชั้นหมดความอดทนนะจงออบ”

“ผมก็ทนพี่ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!” จงออบผลักแดฮยอนให้ถอยออกไปจากตัว แต่ก็ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สะทกสะท้านอะไรซักนิด

“พี่รู้มั๊ย ว่ายัยนั่นโทรมาผม”

“ยัยโซฮยอนอะไรนั้นบอกว่าเค้าเป็นแฟนใหม่พี่”

“ยัยนั่นบอกทุกอย่างว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น ว่าพี่กับยัยนั่นทำอะไรกัน ฮึก!” จงออบที่ตอนนี้ไม่ยอมรับฟังและไม่สนใจอะไรที่แดฮยอนจะพูดทั้งสิ้น เด็กร่างเล็กเอาแต่ทุบตี ทั้งหยิกร่างสูงที่กำลังยื้อยุดฉุดมือจงออบเอาไว้

“จงออบ!”  แดฮยอนตะคอกใส่จงออบทันทีเมื่อรู้สึกว่าคนในปกครองจะไม่ฟังอะไรทั้งสิ้นแต่กลับก้าวร้าวมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“พี่ปล่อยผมนะ พี่ออกเลยนะ! ผมไม่กลับไปกับพี่ ปล่อยผม!” 

“ฟังกันบ้างสิว๊ะ!” แดฮยอนเริ่มตะคอกเสียงดังอีกครั้ง

“ผมเกลียดพี่!

 

เพี๊ยะ!

 

ทุกอย่างในห้องของจงออบกลับมาเงียบอีกครั้ง พร้อมกับใบหน้าของเจ้าของห้อง หันไปตามแรงฝ่ามือของร่างสูงพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพรงของทั้งคู่ที่ตกใจ

พลาดไปแล้ว...เผลอไปอีกแล้ว

จงออบชั้นไม่ได้ตั้งใจ

“ฮึก ฮึก”

“จงออบ” แดฮยอนเรียกชื่อคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา

“ออกไปนะ”

“คือชั้น..” แดฮยอนพยายามจะพูดให้จงออบฟังอีกครั้ง

“ผมบอกให้พี่ออกไป!!” 

“จงออบ”

“อย่ามาแตะต้องตัวผม ผมบอกว่าผมเกลียดพี่ล่ะ อ๊ะ!ไม่ทันได้พูดจบ ร่างทั้งร่างก็ทรุดลง แต่แดฮยอนยังประคองกอดเอาไว้ได้ ร่างบางจึงไม่ลงไปกองกับพื้น ร่างสูงเองก็ตดใจไม่น้อยที่เห็นจงออบสลบไป

ร่างสูงรีบช้อนตัวอุ้มเด็กอนามัยอย่างจงออบไปยังเตียงนอนที่ขนาดไม่ได้ใหญ่เท่าเตียงของห้องตัวเองเท่าไหร่นัก ก่อนจะจัดแจงให้เด็กที่เสียงดังอยู่เมื่อกี้ได้นอนให้สบายขึ้น

จงออบเป็นเด็กค่อนข้างอนามัยเลยทีเดียว เผลอๆเป็นเด็กขี้โรคซะด้วยซ้ำ ถึงแม้ภายนอกออกจะดูแข็งแรงที่สุดก็เถอะ เด็กนี่เป็นคนที่รักสงบนะ ไม่ชอบมีเรื่อง ไม่ชอบหาเรื่องใครก่อน แต่ถ้ามีใครมาหาเรื่องหรือโดนทำให้เจ็บใจเมื่อไหร่ คนตัวเล็กก็จะเป็นแบบที่เห็นกันๆ โวยวายบางครั้งถึงกับร้ายกาจ

 

ร่างสูงเบียดตัวเองเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันที่จงออบห่มอยู่ มือสากเกลี่ยปอยผมที่มาบังหน้าตาของคนรักของตัวเองเพื่อมันให้มันปกหน้าตาของเด็กนี่

“หลับซะนะคนดี”

ร่างสูงประกบริมฝีปากของตัวเองไปที่ร่างเล็กอย่างแผ่วเบาแต่เนิ่นนานก่อนจะละออกจากปากบางอย่างอ้อยอิ่ง

sorry my love” ร่างสูงพูดประโยคที่ไม่เคบออกจากปากตัวเองซักครั้งให้ร่างบางฟังในขณะที่คนที่อยากฟังนั้นหลับไปอย่างไม่รู้สึกตัว

 

แดฮยอนที่นั่งลูบผมของร่างที่หลับไปแล้ว หยิบ I phone มากดเบอร์ที่ตัวเองคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

“ฮัลโหล ม่าม๊าหรอ?”

“ผมขอเบอร์คิมฮยอนอาหน่อยสิ”

“เด็กของรุ่นน้องของม่าม๊ากำลังทำครอบครัวผมร้าวฉาน”


TBC...
เล็กจะบอกว่า  เล็กติดสอบ!!!






 

THE★ FARRY

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #223 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 18:32
    อิแด้แกบังอาจตบหน้าออบบี้ของฉันเหรอ ฮึยๆๆๆ เกลียดแกมากขึ้นกว่าเดิมนะเนี้ย

    แล้วมาพูดคำสำคัญกับคนที่รอฟังมาตลอดตอนหลับเนี้ยนะ ใช้อะไรคิด

    #223
    0
  2. #136 เบบี้บี yes sir (@babybee123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 14:05
    ออบบี้ลูกแม่
    #136
    0
  3. #119 Lil (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 23:50
    เกลียดอีแด้เล็กๆ *โดนเมนแด้ถีบ* #ค้างมากไรท์เตอร์มาต่อไวๆนะ
    #119
    0
  4. #115 LuciferSunmin38 (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 01:34
    มาพูดอะไรตอนนี้วะจองแดฮยอนหน้าหลุม *โดนเมนแด้กระทืบ* สงสารจงออบมากถึงมากที่สุด ควอนโซร้ายมาอ่ะ ให้ฮยอนอาจัดการเลย ฮูเร่~ ขอหนักๆนะฮยอนเห็ด เอาแบบรุนแรงไปเลยเจ๊ -.,-
    #115
    0
  5. #107 Prim_Boice (@primbabyboice) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 23:17
    สู้สู้กับการสอบนะัค่ะ^^

    ค้างมากอ่ะTT แดแกทำเกินไปนะ!!
    #107
    0
  6. #103 felino0811 (@felino0811) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 14:45
    " Sorry my love " 0////0 เหวยยยยยย~ แทบละลายอะ! ทำไมไม่พูดตอนที่น้องยังดีๆอยู่น้าาาจองแด้เอ้ย!! =___=? มาตามเมียกลับบ้าน! 5555 เหตุผลแก~ แต่เป็นใครก็ไม่อยากกลับไปนอนทับรอยของคนอื่นหรอกนะ..เพราะงั้น เตรียมเปลี่ยนเตียงได้เลยจองแด้ที่รัก!(ของน้องออบบี้~) -///- รีบง้อน้องซะเลย! ^_____^ อย่าเสียของรักของตัวเองไปง่ายๆนะ...*แม่ยกแดออบ*55555 มาอัพไวๆนะไรท์... มันค้างมากเลย..พี่จองแด้จะทำไงต่อไป...จงออบบี้จะยอมหายโกรธมั้ย...ควอนโซฮยอนจะถูกจัดการยังไง!!! #หมั่น...โซฮยอนเรื่องนี้มาก5555555 ไรท์เตอร์สู้ๆนะ!!!...ทั้งเรื่องอัพฟิคและก็เรืองสอบเลย~ ^______^/
    #103
    0
  7. #102 i-tim-yine (@i-tim-yine) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 09:53
    อ๊ากกก มาต่อไวๆๆนะ
    แด้อ่ะ ทำไมไม่พูดตอนออบไ่ม่สลบละ
    โถ่ ออบจ้ะ ใจเย็นๆ
    ส่วนโซฮยอน เธอร้ายกาจจริงๆ ชิชิ

    สู้ๆนะไรเตอร์
    #102
    0