[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 10 : ★ SF Love sick Dea+Up★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ก.ย. 55

“นายอยากจะอธิบายเรื่องนี่กับชั้นหรือเปล่าจองแดฮยอน”

“.....” ไม่มี มันไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับของคนตรงหน้า

“ผู้...หญิง..คนนั้น..เป็นใคร?” ตอบมาสิแดฮยอน อธิบายให้ชั้นฟังหน่อย จะโกหกหรืออะไรก็ได้  ก็แค่ตอบออกมามันจะตายหรือไงเล่า!

“...........”

“ก็ได้!..ถ้านายยังไม่เลิกทำนิสัยแบบนี้ ชั้นเองก็ทนนายไม่ไว้แล้วเหมือนกัน”

“จะเลิกกับชั้นหรอไง” น้ำเสียงเย็นชาออกมาจากปากของคนตัวสูง ที่เหมือนจะไม่ได้สนใจกับคำพูดของจงออบเลย เหมือนกับถามออกไปแค่นั่นแหละ 

“.......” ร่างบางไม่พูดอะไรนอกจากสาวเท้าของตัวเองออกไปจากห้องพักของทั้งคู่ แต่มันก็ต้องหยุดลงเพราะประโยคคำพูดของคนที่ตนเองเดินมาไปได้ไม่นาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าคิดจะเลิกกับชั้นนายฝันไปได้เลย มุนจงออบ”   

 

 

“ชั้นไม่ได้บอกว่าเลิกกับนาย..........แต่ถ้านายยังไม่เลิกทำตัวแบบเมื่อก่อน มันก็คงต้องเลิก”  

 

“ถ้ากล้าก้าวออกไปจากห้องนี้  เราได้เห็นดีกันแน่...”  มุนจองออบหยุดเดินอีกครั้ง ปาดน้ำตาของตัวเองแล้วก็เดินออกนอกห้องนอนไป

เขาไม่ได้ดื้อ เขาไม่ได้ต้องการท้าทายคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง  แต่มันแค่ทนอีกต่อไปไม่ไหว ครั้งนี้มันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

แค่คำอธิบายยังหาให้กันไม่ได้ แค่นิสัยเดิมๆยังเปลี่ยนไม่ได้ แล้วทำไม “มุนจงออบ” ต้องทน ....

 

 

 

เสียงดังโครมครามดังมากจากภายในห้องทันทีเมื่อร่างบางได้เดินออกไปแล้ว ข้าวของทุกอย่างกระจัดกระจายออกไปคนละทิศละทาง จนไม่เหลือความเป็นห้องที่ใช้พักผ่อนอีกต่อไป

“โถ่โว๊ยยย!”   ผมได้แต่ตะโกนอยู่แบบนั้นแหละ  ข้าวของภายในห้องมันแตกกระจายเพราะมือผมหมดแล้ว แบบนี้อีกแล้ว ทะเลาะกันแบบนี้อีกแล้ว ทะเลาะกันเพราะเรื่องงี่เง่าพวกนี้อีกแล้ว

 

ใช่ตอนนี้ผมกำลังโมโห กำลังโกรธ โมโหอะไรน่ะหรอ ?

ผมกำลังโมโห คนที่กล้าเดินออกไปจากห้องของผม คนที่กล้าขัดคำพูดของผม มุนจงออบ  เขากล้า..กล้าที่จะบอกลาผม กล้าที่จะเดินหนีผม กล้าทำให้ผมเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ตัวเค้าเองก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไง  

ถ้าถามว่าโกรธใคร คงต้องตอบว่าโกรธตัวเอง โกรธที่ไม่ยอมพูดอะไรซักคำ ไม่อธิบายอะไรซักคำ แต่จะให้อธิบายอะไร มันไม่มีอะไรที่จะต้องอธิบาย เพราะพูดไป จงออบก็ไม่เข้าใจมันอยู่ดี เพราะนั่นมันเป็นนิสัยของผมไปแล้ว ไม่ชอบอธิบาย ไม่ชอบแก้ตัว  

เพราะ จองแดฮยอนไม่เคยขอโทษใคร จองแดฮยอนขอโทษใครไม่เป็น

ถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองผิด ก็ยังไม่ขอโทษ...

แม้แต่จะฉุดรั้งมือเขาไว้......  ผมเองก็ยังไม่ทำ

 

 

 

-2วันผ่านไป-

“เออ! เอาเข้าไป กินเข้าไปเหล้าอ่ะ นี่พี่ก่ะว่าจะกินแทนข้าวเลยหรือไง!” 

“ยงแจ พอได้แล้วน่า” ฮิมชานพูดเบรกอารมณ์ของคนรักของตัวเองไว้ 

“ฮยอง แต่ว่า!

“ถึงด่ามันให้ตายแดฮยอนมันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกน่ายองแจ ปล่อยให้มันกินเหล้าต่อไปเหอะ” บังยงกุกพูดห้ามไว้อีกแรงนึง เค้าเองก็ไม่อยากจะด่าไอ้เด็กนี้ให้เปลืองน้ำลาย เพราะด่าไปเคยเข้าหูมันบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้

“แต่ ฮึ่ย!”   ร่างอวบกอดอกตัวเองพร้อมกับทำสีหน้าที่ไม่พอใจใส่ฮิมชานและยงกุกโดยที่พอร่างของตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้มุมห้องข้างๆกับเจลโล่

 

“พี่จำคำพูดผมไว้นะ มันเป็นความผิดของพี่ พี่เป็นคนพาผู้หญิงที่ชื่อโซฮยอนอะไรนั่นมานอนที่ห้อง พี่เป็นคนทำให้จงออบฮยองทนไม่ไหวเอง” เจลโล่เสริมต่อจากยงแจทันที เพราะเจลโล่เองเป็นคนที่ไม่ชอบพวกมือที่3อยู่แล้วในตัว มันก็เลยอดไม่ได้ที่จะพูดจี้ใจดำแดฮยอน

 

-กริ๊งงงง-

เสียงโทรศัพท์มือถือ ดังขึ้นจนทำให้เกิดความเงียบภายในห้อง แต่เจ้าของเครื่องเองก็ยังไม่คิดจะรับ จนทำให้เกิดสายตาที่กดดันจากยงแจและจงฮุน

“มึงไม่คิดจะรับหน่อยล่ะ อาจจะเป็นจงออบก็ได้”  รองหลีดเดอร์ของวงถามเด็กหน้าไร้อารมณ์ร่วมอีกครั้งก่อนที่หลีดเดอร์ของวงจะเสริมขึ้นมาอีกคน

“ถ้ามึงไม่รับสาย กูรับเองนะไอ้แด้”

“พี่ไม่ต้องรับหรอก เสียงริงโทนของจงออบไม่ใช่เสียงนี้”  แดฮยอนตอบปัดไปอย่างไม่สนใจก่อนที่จะยกโซจูที่อยู่ในมือมาดื่มต่อ

แต่เสียงโทรศัพท์ นั่นก็ยังดังไม่หยุดหย่อนจนทำให้ใครต่อใครต่างก็รำคาญ

“เอามานี่ผมรับเอง” จุนฮงหรือเจลโล่หยิบโทรศัพท์ของรุ่นพี่ตัวเองขึ้นมาก่อนจะกดรับโทรศัพท์ เจ้าของเครื่องก็ได้แค่ปลายตามองเท่านั้น

 “ฮัลโหล”

“แดฮยอนโอป้า”  แดฮยอนโอป้า?

“ใครฮะ” จุนฮงถามไปยังปลายสายบวกกับทำสีหน้าสงสัยอีกครั้ง ขออย่างเดียว อย่างให้เป็นยัยนั่นนะ

“แดฮยอนอ่า แค่นี้ก็ลืม ก็โซฮยยอนไงคะโอป้า ทำไมถึงไม่โทรหาชั้นบ้างล่ะ? ชั้นคิดถึ๊งคิดถึง” 

“อ๋อพอดีว่าแดฮยอนฮยองเค้าไม่ว่างจะโทรหาเธอหรอกนะยัยมือที่3! ”  จุนฮงหันมาตวัดสายตายใส่คนที่กำลังกินเหล้าอยู่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

“นายไม่ใช่แดฮยอนนี่”

“เออ! ก็ไม่น่ะสิ นี่ฟังผมนะคุณมือที่3โซฮยอน แดฮยอนฮยองเค้าไม่อยากจะคุยกับคุณ เผอิญว่าแดฮยอนฮยองเค้าไปง้อเมีย ชัดนะ!” จุนฮงตะคอกใส่ปลายสายเต็มที่  โดยที่ไม่สนใจคนรอบข้างเลยซักนิด จะมีก็แต่คนภายในห้องที่มองการกระทำของจุนฮงเป็นตาเดียว โดยเฉพาะบังยงกุกที่ตอนนี้ได้แต่เอามือกุมขมับตัวเองไปแล้ว

“อ้อ! ถ้าจะบอกว่าตัวเองก็เป็นเมียฮยองล่ะก็ ขอบอกอย่างนึง เธอก็ได้แค่เมียเมียเก็บนั่นแหละ ภูมิใจหรอห๊ะที่ไปแย่งของๆคนอื่นเค้ามา ภูมิใจหรอไงที่ต้องมากินน้ำใต้ศอกชาวบ้านเค้าน่ะห๊ะ!” 

ตู๊ดดดดดดดดดดดด

มักเน่ของวงกดวางสายโดยที่ไม่ฟังเสียงกรีดร้องโหยหวนอีกต่อไป ก่อนที่จะหันไปทำตาเขียวใส่เจ้าของโทรศัพท์อีกครั้ง

“ไอ้บัง กูรู้ล๊ะว่าทำไมมึงถึงไม่ค่อยทำให้เจลโล่อารมณ์เสีย” ฮิมชานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ต่างจากคนอื่นๆหันมากระซิบกับบังยงกุกที่ตอนนี้ก็ยังคงเอามือกุมขมับตัวเองอยู่

เพราะจุนฮงไม่ใช่จงออบที่จะได้แค่ยอมแดฮยอนถึงแม้จะอารมณ์ร้ายบ้างก็เถอะ ผมบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าจุนฮงกับยงแจเองเป็นพวกที่ไม่ชอบมือที่3 โดยเฉพาะพวกที่ตั้งใจเป็น

 

“แดฮยอนฮยอง นี่ผมปูทางให้พี่หาทางไปตามจงออบฮยองกลับมาโดยไม่มีใครหน้าไหนมาขัดแข้งขัดขาแล้วนะ ที่เหลือก็จัดการเองแล้วกัน”

จุนฮงยื่นโทรศัพท์ให้เจ้าของเครื่องอย่างไม่พอใจ โดยที่เจ้าของเครื่องเองก็รับเอาไว้แล้วก็ดื่มโซจูต่อ

“นี่พี่ไม่คิดจะพูดอะไรเลยนอกจากกินแต่เหล้าใช่มั๊ย ฮึ่ย! จริงๆเลย” ยงแจที่เงียบเพราะกำลังสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่ถึงกับต้องพูดออกมาเพราะการกระทำที่ไม่ยมจะรู้ร้อนรู้หนาวอะไรของไอ้เจ้าของห้องคนนี้

ก่อนที่ภายในห้องจะเงียบกันอีกครั้ง

 

“เอางี้! มึงมีอะไรก็โทรหาพวกกูแล้วกัน กูกลับแล้ว เจลโล่กลับกันเหอะ พี่ปวดหัว” บังยงกุกเป็นคนเปิดประเด็นคำพูดทำลายความเงียบทั้งหมดก่อนจะลากเจ้าหุ่นยนต์ที่น่ารักของเขากลับคอนโดของตัวเอง และตามไปด้วยฮิมชานและยงแจ

 

ทุกคนทยอยกลับไปหมดแล้ว ทุกอย่างเงียบขึ้นอีกครั้ง เพราะเหลือแค่เจ้าของห้องที่ตอนนี้กำลังเมาอย่างไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น

เค้าเป็นคนทำตัวเอง ทำทุกอย่างให้มันบานปลาย ทำให้คนรักของเขาทนไม่ไหว

 

“คุณจะไม่มีวันหนีไปจากผมได้
นอกจากผม คุณจะไม่รักใครอีก
ลองหนีดูสิ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
ผมก็จะหาคุณเจอ คุณรู้ดี
คุณจะไม่มีวันหนีไปจากผมได้
นอกจากผม คุณจะต้องไม่รักใครอีก
ดูผมตอนนี้สิ ผมไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว

 

ร่างสูงฮัมเพลงท่อนหนึ่งของ Going Crazy ที่บังยงกุกเคยได้ร้องเอาไว้พร้อมกับทิ้งตัวเองลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซร์ พร้อมด้วยสายตาที่เลื่อนลอยแต่เคล้าไปด้วยน้ำตา ที่เพิ่งไหลออกมาจากตายคู่สวย

 

 

ผมเดินออกมาจากห้องแดฮยอนโดยที่ไม่ได้เอาเสื้อผ้าออกมาซักชุด โดยที่ไม่ฟังคำพูดหรือหลายคนอาจจะคิดว่าเป็นคำสั่งของเขา

ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้คิดที่จะขัดใจหรือดื้ออะไรกับเค้า เพราะคนอย่างแดฮยอน ไม่เคยขู่ใครแล้วจะไม่ทำอะไรเลย อันนี้ผมเองรู้ดี

แต่ครั้งนี้ผมทนเค้าไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมเปลี่ยนเค้าไม่ได้  แต่ผมได้ไม่เลิกกับเค้าหรอกนะ เราไม่ได้เลิกกัน แต่แค่ผมทนอยู่กับเค้าตอนนี้ไม่ได้

แค่คำอธิบายเค้ายังไม่สามารถบอกไดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่อะไรก็ไม่เจ็บปวดเท่ากับการที่ แดฮยอนเอาผู้หญิงมานอนให้ห้องของเรา

เอาผู้หญิงคนนั้นมานอนในที่ของผม มาทับรอยของผม นั่นแหละคือสิ่งที่ผมทนเค้าไม่ได้

ผมเดินมารอรถเมล์พี่ที่จะกลับไปที่อพาทเมนต์ของตัวเองที่ผมเองก็ไม่ได้ไปพักนานแล้วโดยที่ไม่ลืมหยิบมาร์คมาปิดปากของตัวเองไว้ เพื่อไม่ให้ใครจำผมได้ อ่า ผมเป็นไอดอลนะ จะมาให้ใครเห็นสภาพของผมแบบนี้ได้ไงกัน ขณะที่ผมกำลังรอรถเมย์ผมเองก็กดโทรศัพท์ไปหาคนๆหนึ่ง

“ยองแจฮยอง ” ทันทีที่สมาชิกในวงที่แก่กว่าผมรับสาย ผมก็ปล่อยโฮทันที

“จงออบ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม!

“ผม ผม ทำเลาะกับพี่แดฮยอน” ผมพูดอะไรไม่ออกจริงนะตอนนั้นน่ะ ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้ว

“แปปนะ ฮิมชานฮยองวันนี้ผมไม่อยู่นะ ผมจะไปนอนกับจงออบ ok ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนชั้นจะไปหา” ทันทีที่ผมบอกไปว่าผมจะกลับไปอยู่ห้องของตัวเอง ยองแจฮยองก็วางสายผมทันที

จนผมมาถึงที่ห้องตัวเองผมก็เจอกับยองแจฮยองที่มาถึงก่อนผมได้ไม่นาน เมื่อผมเห็นหน้าแจฮยองผมเองก็ต้องร้องไห้อีกครั้ง

“จงออบ ใจเย็นนะ มีอะไรเข้าไปคุยกันในห้องก่อน เด๋ววันนี้ชั้นจะอยู่เป็นเพื่อน”  ทันทีที่เข้าไปในห้องของผม ผมก็เหล่าทุกอย่างให้ฮยองฟังทั้งหมด

พี่ยองแจอยู่เป็นเพื่อนผมตลอด2วัน จนผมรู้สึกผมคงไม่เป็นอะไรมากไปกว่านี้แล้วล่ะ ความรู้สึกที่มีมันก็แค่เสียไปแล้ว

เสียไปเพราะแดฮยอนฮยองเองก็ไม่เคยคิดที่จะอธิบายอะไร จนตอนนี้ผมเองก็คงไม่ต้องการคำอธิบายอะไร

จนบางทีก็มีบ้างที่ยองแจฮยองโทรมาหาผมเพื่อที่จะบอกว่าแดฮยอนฮยองเป็นยังไงบ้าง ถามว่าผมรู้สึกยังไงหรอ?

ผมตอบไม่ได้หรอก เพราะว่าความรู้สึกทั้ง2อย่างมันกำลังหลอกหลอนผมอยู่

ความรู้สึกแรกคือห่วง แต่อีกความรู้สึกนึงคือความกลัว กลัวว่าถ้ากลับไป ผมก็ต้องกลับไปตกอยู่ในสภาพนั้นอีก

แต่เคยได้ยินมั๊ยล่ะ “ยิ่งหนี ก็ยิ่งเจอ”

ผมได้เจอกับแดฮยอนอีกครั้งก็ตอนที่ผมไปที่คอนโดของฮิมชานฮยองเพราะรู้ว่า2คนนี้ทะเลาะกันจนยองแจฮยองของผมหอบข้างของหนีกลับบ้านไปแล้วนั่นแหละ 

ก็บอกแล้วไงว่าถ้าไม่อยากเจอ เราก็จะยิ่งเจอ  ผมอึกอัดใจนะที่ต้องมาอยู่ในบรรยากาศที่มันตรึงเครียด แต่ผมอัดอัดใจมากกว่าที่ต้องมาเห็นเค้าอยู่ร่วมด้วย

 

เค้าไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ...

ผมกับแดฮยอนฮยองมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น และสายตากดดันนั้นมันทำให้ผมตรงมองไปทางอื่น ทุกคนรู้เรื่องราวของเราสองคนแต่ตอนนี้ก็ได้แค่เก็บไว้ก่อน เพราะประเด็นของวันนี้คือมันอยู่ที่ ฮินชานฮยองบอกเลิกยองแจฮยอง

พี่พูดแบบนั่นได้ไง เห็นมั๊ยว่ายองแจไปแล้ว ฮิมชานฮยองใจร้ายสติผมกลับมาอยู่กลับตัวเองก็ตอนที่ผมได้ยินเสียงของเจลโล่ที่บ่นใส่ฮิมชานฮยองอย่างไม่พอใจอยากมาก

กูว่ากูจะไม่ด่ามึงให้เปลืองน้ำลายแล้วนะไอ้เหยิน แต่มึงแม่งควายยยยยยเรียกแม่เลยโว๊ยย!!แล้วตามมาด้วยเฮียยงกุกด้วยสโรแกนที่ดิบเถื่อนหยาบคายตามประสาของเค้านั่นแหละ บางทีผมก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าทำไมเจลโล่ถึงอยู่กับยงกุกฮยองได้โดยที่ไม่ต้องทะเลาะกันจนเป็นเรื่องใหญ่โต อาจจะเป็นเพราะเจลโล่เคยบอกผมมั๊งว่า อยู่ด้วยกันได้เพราะเราต้องยอมซึ่งกันและกัน ก็แค่ปรับตัวเข้าหากัน แต่ทำไมกับผมมันถึงไม่ใช่ละ ทำไมคู่ของผมมันถึงไม่ใช่


ถ้าผมเป็นยองแจฮยอง ผมจะตบพี่ให้เลือดกกปาก ข้อหาที่ทำร้ายจิตใจ ฮึ่ย!! เมะมันเหมือนกันทั้งโลกเลยหรือไงว๊ะ อ๊อบอารมณ์เสีย! แล้วผมก็อดที่จะเหวี่ยงใส่ฮิมชานฮยองไม่ได้ ผมไม่ไหวแล้วจริงๆนะ ผมคิดว่าเรื่องของผมมันคงจะเป็นแค่เรื่องเดียวที่ผมต้องหัวเสีย แต่ทำไมฮยองต้องมาทำแบบนี้กับยองแจฮยองให้ผมต้องหัวเสียด้วยเล่า อย่างที่บอก ว่าถ้าผมเป็นยองแจฮยอง ไม่จะชกหน้า จะตบหน้าฮิมชานฮยองให้เลือดกกปากกันไปข้าง ข้อหาที่ทำให้เสียใจ แต่เพราะผมไม่ให้แจฮยองผมเลยทำไม่ได้ ผมเลยได้แต่เหวี่ยงใส่ด้วยคำพูดและสายตาบวกกับอารมณ์ของตัวเองในตอนนั้นที่ไม่รู้มันเก็บกดมาจากไหน แต่ผมก็ต้องเดินออกมาจากห้องนั้น เพราะผมทนอยู่ร่วมกับคนที่ไม่เคยรู้สึกผิดอะไรด้วยไม่ได้จริง แต่ผมก้ยังได้ยินเสียงตะโกนของยงกุกฮยองที่คอยด่าผมไล่ตามหลังมานะ แต่ช่างมันเถอะ ผมไม่สนใจอยู่แล้ว

 

ผมหยิบI phone ของตัวเองขึ้นมาก่อนจะกดโทรไปห้องยองแจฮยอง

“พี่โอเคนะ” นั่นคือคำแรกที่ผมถามยองแจฮยอง

“ไม่เลยจงอ๊อบ ไม่โอเคเลย ฮิมชานฮยองเลิกกับพี่แล้ว พี่จะทำไงดี ฮึก” ยิ่งได้ยินผมก็ยิ่งหดหู่ตามไปด้วย

“เอางี้ เด๋วผมไปหาพี่นะ พี่จะได้ไม่เหงา” ผมกดวางสายรุ่นพี่ตัวอวบๆไปก่อนจะรีบไปที่บ้านของคุณจินกิกับคุณน้าลีจุนทันที เพราะตอนที่ผมเสียใจสุดๆ ผมก็ได้พี่ยองแจอยู่เป็นเพื่อนนี่แหละ ถึงแม่จะมีเจลโล่พ่วงมาด้วยตอนหลังๆก็ตาม

 

ผมเคยบอกหรือเปล่า ว่ายองแจฮยอนน่ะ เป็นพวกละเอียดอ่อนเกี่ยวกับเรื่องความรัก เป็นพวกแข็งนอกอ่อนใน ภายนอกอาจจะดูดื้อรั้นไม่ว่ากับเมมเบอร์ทุกคนโดยเฉพาะกับฮิมชานฮยองเอง แต่พอมาเจอเรื่องแบบนี้ ก็คงจะเจ็บขาดใจกันไปข้าง

ไอ้พี่บ้านั่นก็พูดไม่คิด ฮึ่ย! คิดแล้วมันก็หงุดหงิดตามไปด้วยให้ตายสิ

 

-ปิ๊บ-

เสียงข้อความเข้าน่ะ สงสัยยองแจฮยองคงอยากให้ซื้ออะไรเข้าไปมั๊ง

ถ้าผมเป็นยองแจฮยอง ผมจะตบหน้าพี่ให้เลือดกกปาก ข้อหาที่ทำให้ผมเสียใจ....

ใจจริงอยากจะตบหน้าชั้นใช่เปล่ามุนจงออบ?’ - Jong Daehyun

 

ไม่ใช่ยองแจฮยอง ข้อความนั่นไม่ใช่ของยองแจฮยอน แต่มันเป็นของคนที่ทำให้ผมเจ็บปวดอยู่ตอนนี้

ต้องการอะไร เค้าต้องการอะไรจากผม

-ปิ๊บ-

“ชั้นเคยบอกแล้วใช่มั๊ยว่าเราได้เห็นดีกันแน่ถ้านายเดินออกไปจากห้องโดยที่ชั้นไม่ต้องการ...

และนายก็ทำมันอีกแล้วนะที่รัก คิดจะหนีหน้ากันหรือไงหืมม..” Jong Daehyun

 

ไม่ได้หนี จงออบคนนี้ไม่ได้หนีอะไรทั้งนั้น แค่ไม่อยากเจอ ไม่อยากเจอแดฮยอน

ไม่อยากจะต้องเสียใจอีก

ไม่ได้เลิกกัน เรายังไม่ได้เลิกกัน แต่มันก็แค่ทนไม่ไหวเลยต้องถอยออกมา...

 

แดฮยอนฮยองเคยบอกว่าผมน่ะดื้อเงียบ...

ผมไม่ได้ดื้อเงียบอะไรหรอก แค่ผมไม่ทำตาม

 

ผมบอกแล้วไงถ้าไม่ไหวจะทน ผมก็จะไม่ทน

TBC....

ภาคต่อจากคู่ฮิมแจมาแล้วค่ะ


 

THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #222 MicKy (@MP_mick) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 15:42
    ทำไมอิแด้ทำแบบนี้กับออบบี้ตัวน้อย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
    แกไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอ แกมันใจร้ายจริงๆ ไม่คิดจะขอโทษด้วยเนอะ
    เอาแต่ตัวเองเป็นที่ตั้ง คู่ฮิมแจก็ทะเลาะกันอีก อะไรมันจะเศร้าได้ขนาดนี้
    #222
    0
  2. #135 เบบี้บี yes sir (@babybee123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 14:05
    อิออบดราม่าสวดๆ
    #135
    0
  3. #114 LuciferSunmin38 (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 01:17
    ช็อตฟิคนี่ก็หนุก แต่เดี๋ยวก่อนนะ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือเปล่า แบบควอนโซอาจจะเป็นน้องสาวของจองแดอะไรแบบเนี๊ยะอ่ะ
    #114
    0
  4. #106 VONGOLA I (@namimori18) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 16:34
    แด้ออบจะจบอย่างไร -..-
    #106
    0
  5. #100 sirinapa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 08:54
    สนุกมากกอ่ะค่ะ ลุ้นอ่า แด้เรียกออบว่าที่รักด้วย เขินอ่าา ฟินนนนนนนนนนนนน++ อัพเร็วนะคะ จะติดตามทั้งสองเลยนะคะ
    #100
    0
  6. #89 Prim_Boice (@primbabyboice) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2555 / 20:06
    แดแด้จะเงีบยไปไหนหมั่นไส้-*- สงสารออบTT
    #89
    0
  7. #84 TangKwa=_='' (@mattini) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2555 / 02:24
    คะ...ค้างอ่ะ อิแด้แกแบบไม่เข้าใจไง๊ ว่าความรู้สึกเหมือนโดนแย่งอ่ะ แม้เห็นแล้วอยากเอาขวด โซจูตี 
    แต่เขาก็ฟินนะ -.,- รีบมาต่อนะคะ ติดตามมม ^_____^
    #84
    0
  8. #83 felino0811 (@felino0811) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 18:21
    อ๊ายยยย~ อืชองแด้!!!! แกทำแบบนี้ได้ไงฮะ!!! พาผู้หญิงคนอื่นมานอนทับรอยออบบี้ได้ไงงงง นิสัย!!! =_=+ #ได้ข่าวว่า..เค้าเมนชองแด้..5555  อะต่อๆ.. ออบบี้น้อยน่าสงสารอะ ฮืออออ *กอดออบบี้*/*พลั่ก!!..ชองแด้ถีบ* ;_________;

    "ชั้นเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าเราได้เห็นดีกันแน่ถ้านายเดินออกไปจากห้องโดยที่ชั้นไม่ต้องการ...และนายก็ทำมันอีกแล้วนะที่รัก  คิดจะหนีหน้ากันหรือไงหืมมม" เออะ..แด้คะ..แด้จ๋า! =_=;;; คือที่หนูพูดอะ หนูจะทำอะไรออบบี้หรอ? แอบโหดนะเตงงงงง~ เตงอยากโดนออบบี้ตบเรอะ?0.0?  จะทำแบบละครไทยที่นางเอกตบพระเอก แล้วสุดท้ายก็จบที่เตียง แล้วก็คืนดีกันง้ะ? ลุยเลยยยยย~ 55555555 #มโนเองจ้ะ^^

    ไรท์มาต่อไวๆนะ...มันค้างมากเลยยยย~ พลีสสสส!!! ^3^ สู้ๆ!!
    #83
    0
  9. #80 so_x (@society-x) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 23:34
    ดะ ดรามากมากอ่า ไรเตอร์ แต่ชอบอ่า อ๊อบโหด 5555 ส่วนแดฮยอน นายนิ่งไปนะ -.,- แต่นี่ล่ะ ผู้ชายในสเป้ก 5555

    (ป้าบ!! เจออ๊อบกระโดดถีบขาคู่)
    #80
    0
  10. #78 Mee (@mymyiljimae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 21:51
    จะจบอย่างนี้อ่ะนะไรเตอร์ -0-???
    ต่ออีกนิดนะคนดี พลีสส *-*

    ฟินอยุ่ดี 55555
    ออบน่าสงสารอ่า แล้วทำไมแด้ไม่พูดไรมั่ง
    อยากโดนตบเลือดกบปากอ่ะเด่ะ
    #78
    0