[Fic EXO] Painkiller (KRISTAO,CHANBEAK,KAIDO)

ตอนที่ 7 : ✖ EP.5 ✖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ส.ค. 55

“เจอฮิมชานยังไง!!!” เสียงตวาดของเจ้าของปราสาทหลังใหญ่หลังนี้ดังขึ้นเมื่อรู้ว่าน้องชายของตัวเองถูกลักพาตัวไปด้วยฝีมือของคู่อริต่างสายพันธุ์ ความโมโหแพร่กระจายไปทั่วของปราสาทหลังนี้ทันทีที่เห็นคนที่ออกไปนอกปราสาทกลับมาเพียงลำพังไร้ซึ่งอีกคนและแถมยังกลับมาแบบสภาพที่ดูไม่จืด

.....หวางจื่อเถากำลังบาดเจ็บ.......

ถึงแม้จะไม่ได้ถึงกลับเจ็บปางตายแต่สภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยบากแผลจากการต่อสู้ก็พอจะรู้ว่า ต้องใช้เวลาในการดูแลตัวเองยาวนานเหมือนกัน

เด็กหน้าเหวี่ยงตอบคำถามที่ถูกยิ่งใส่อย่างไม่ยั้งจากยงกุกผู้ที่เป็นญาติผู้พี่ของเขาและยองแจ ผู้ที่พาเขาออกมาจากที่นั่น   

ที่ทรานซิลวาเนียร์

เขาเองไม่หน้าใจอ่อนให้ยูยองแจตามเขาออกไปตั้งแต่แรก แต่อย่างที่ใครๆรู้ถึงเกียรติศัพท์ของคนที่โดนจับตัวไปเป็นเป็นอย่างดีในเรื่องของการขี้อ้อน ไม่ว่าจะคำพูดหรือสายตารวมไปถึงการกระทำ

แล้วเป็นยังไงล่ะ....ใจอ่อนจนได้เรื่อง

ผมโดนพี่ยงกุกไล่ให้มาจัดการกับบาดแผลของตัวเองให้เรียบและกำชับกับผมนักหนาว่าให้ดูแดตัวเองให้หายดีและถ้าเป็นไปได้ผมไม่ควรออกไปจากอาณาเขตเลยได้ยิ่งดี หลายคนอาจจะคิดว่าผู้ชายห่ามๆแบบนั้นคงจะร้ายกาจที่สุดแต่ขอโทษเถอะสำหรับผมและยองแจ บังยงกุกเขายังไม่เลวร้ายเท่ากับสิ่งที่ผมเจอมาหรอก

ทุกอย่างมันเกิดมาจากความผิดพลาด.....

สิ่งที่ผมได้ทำลงไปมันเป็นเพราะหน้าที่.......

แต่สิ่งที่ได้กลับมาในตอนจบ.....คือการสูญเสียครั้งทวีคูณ

สูญเสียทุกสิ่งอย่าง....เว้นไว้แต่ความทรงจำที่ยังไม่สูญเสียไป

ทั้งๆที่อยากให้มันหายไปเสียเหลือเกิน......

ผมกลับเข้ามาในห้องนอนของตนเองที่ถูกจัดรับรองไว้ให้ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ซึ่งโดยปกติแล้วห้องนี้มันก็เป็นห้องของผมตั้งแต่ไหนแต่ไรเพียงแต่ว่าไม่ค่อยจะมาอยู่อย่างจริงๆจังๆเพราะส่วนใหญ่ผมจะอยู่แต่ที่ทรานซิลวาเนียร์  ห้องนอนที่ถูกตกแต่งไปด้วยโทนสีหม่นๆที่ผมชื่นชอบ

ผมจำไม่ได้หรอกว่าผมรอดจากการต่อสู้กับแดฮยอนมาได้ยังไง แต่ที่ผมจำได้คือผมพลาดเข้าเต็มๆ จนต้องมานั่งรักษาตัวเองและเหมือนโดนกักบริเวณไม่ให้ได้ไปไหนเป็นเวลาสองวันเต็มๆ

เมี้ยววววววว

เสียงร้องของสัตว์เลี้ยงตัวน้อยสีดำดังขึ้นมาพร้อมกับใช้ลำตัวคลอเคลียขาของเจ้าของของมัน จนเถาต้องอุ้มมันขึ้นมานั่งบนตักของตัวเอง

“กาลิค..”

เมี้ยววววววววว

เถาคลี่ยิ้มบางๆให้ลูกแมวตัวโปรดพรางกับอุ้มชูขึ้นกลางอากาศพร้อมกับพาตัวเองเอนหลังลงไปที่เตียงนอนตัวใหญ่ มันก็คงจะมีแต่กาลิคที่พอจะเข้าใจความรู้สึกและความคิดของเขาแล้วล่ะมั๊ง

“เจ็บจังเลยกาลิค”

“ดูแผลของฉันสิ เจ็บชะมัด” เด็กหน้าเหวี่ยงพูดคุยกับเจ้าแมวสี่ขาที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศเพราะฝีมือของตัวเองที่อุ้มเอาไว้ก่อนที่มันจะดิ้นคลุกคลักจนเจ้าตัวต้องปล่อยมันลงกับตัว

“อย่าทรยศฉันนะกาลิค...อย่าบอกเจ้านายของแกว่าฉันอยู่ที่นี่” แมวดำตัวเล็กนั่งฟังเจ้าของของมันที่แสดงคำสั่งโดยไม่ได้จ้องหน้ากับมันพร้อมเลียอุ้งมื้อของตัวเองก่อนจะค่อยคลานไปกัดคอเสื้อของเถาเถา จนเจ้าของของมันที่แสดงคำสั่งโดยไม่ได้สนใจอะไรต้องชะโงกหน้ามามองสัตว์ของตน

“พี่ยงกุกกลับมาแล้ว? ....อ่า เหมือนฉันจะได้กลิ่นเลือด” ร่างเล็กกระเด้งตัวลุกจากเตียงหลังจากที่เหมือนจะได้กลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งมาถึงห้องตัวเอง มันไม่ใช่กลิ่นเลือดของเหยื่อแต่มันเป็นกลิ่นเลือดและสาบของไรแคนท์ด้วยกัน จนเจ้าตัวต้องออกไปดูให้เห็นกับตาว่าไอ้กลิ่นที่ว่านี่มันเป็นของใคร

“พี่โรคจิตหรือเปล่าเนี่ยบังยงกุกปล่อยให้เลือดไหลอยู่ได้เดี๋ยวเลือดก็หมดตัวตายหรอก” และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เจ้าตัวถึงกับบ่นอุบไปทั่งปราสาทเมื่อเห็นหยดเลือดเต็มทางเดินจนมันเริ่มจะกลายเป็นลิ่มอยู่รอมร่อ เลือดของยงกุก และดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บอะไรเลยด้วยซ้ำซึ่งดูจากคนตอบที่เหมือนกวนประสาตของจื่อเถาจริงๆ ตอบมาได้ยังไงว่าลืมไปเลยว่าแขนตัวเองเป็นแผล

“ว่าแต่พี่ไปไหนมา?” เถาเดินกลับมาพร้อมกับกล่องพยาบาลอีกครั้ง

“ไปอ่อยเหยื่อ” ยงกุกตอบคำถามของเถาที่อยู่ดีๆก็ยิงคำถามใส่พร้อมกับยื่นแขนที่เป็นแผลให้เถาได้ทำแผลให้ ที่จริงแล้วยงกุกไม่มีความจำเป็นจะต้องทำแผลเพียงเล็กน้อยแค่นี้เท่าไหร่นัก เพราะว่าเดี๋ยวมันก็กลับมาปกติเอง

“อ่อยเหยื่อ? ทำไมต้องอ่อยเหยื่อ ปกติเห็นแต่ไปล่าเหยื่อ สงสัยเหยื่อคงจะเป็นฮันเตอร์”

“รู้อยู่แล้วยังจะถามอีกทำไม”

“เปล่าผมก็แค่สงสัย”

“....”

“อีกไม่กี่วันก็จะถึงคืนพระจันทร์ทรงกรด ทำไมพี่ต้องออกไปอ่อย?”

“ก็อยากเลื่อนเวลาให้มันเร็วขึ้น นี่!นายเอาอะไรมันทาที่แผลเนี่ยเถา” ร่างสูงเริ่มที่จะรู้สึกแสบๆเหมือนถูกไฟครอกบริเวณแผลของตนเอง และเมื่อได้ยินคำตอบของเจ้าตัวเล็ก ยงกุกก็ถึงกับแทบจะฉีกร่างของคนที่ทำแผลให้ทันที

“ผงโลหะเงินน่ะ โรยไปนิดเดียวเอง แต่ไม่ต้องห่วงหรอกฮยอง แขนไม่ขาดหรอก ผมแค่ทำให้ฮยองจำ แล้วจะได้ไม่ต้องไปลงทุนทำตัวซาดิส จิกแขนตัวเองจนเป็นแผลลึกจนเลือดไหล เพราะผมขี้เกียจให้ใครมาทำความสะอาดคราบเลือด”

มีใครบอกเถาบ้างหรือเปล่าว่าไรแคนท์ไม่ถูกกับของจำพวกโลหะเงิน ไม่ต้องบอกอย่างน้อยสัญชาติยานของเด็กนี่ก็ต้องบอกอยู่แล้วว่าโดนโลหะเงินไม่ได้ แต่เพราะว่ารู้และต้องการให้ยงกุกเข็ดหลาบกับได้นิสัยบ้าเลือดซาดิสเกินตัวของเขา ก็เลยต้องเล่นเอาผงโลหะเงินมาโรยใส่แผลซะบ้างจะได้จำว่าห้ามทำแบบนี้อีก!

แล้วก็คิดซะว่าจะได้เจ๊ากันไปที่ทำเหมือนกักบริเวณเขาเป็นเวลาสองวัน

 

“อ้อ! อีกอย่าง เจ็บนานๆ จะได้ไม่ต้องโดนใครกล่าวหาว่าเป็นผู้ใหญ่รังแกฮันเตอร์อายุแค่16ปี”

เถาจัดแจงเก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่ลงไปในกล่องพยาบาลแล้วเดินเอาไปเก็บไว้ในที่ที่มันได้จากมาเมื่อสักครู่แล้วจึงค่อยเดินมานั่งข้างๆยงกุกเพื่อจะเอาผงโลหะเงินออกจากรอยแผลของยงกุก ขณะที่เอาผงโลหะเงินออก เจ้าตัวก็บ่นงึมงัมๆไปด้วยจนยงกุกเริ่มจะรำคาญ

“ติดนิสัยขี้บ่นมาจากยองแจหรือไงเถา” คำบ่นของยงกุกไม่ได้เป็นที่สนใจของคนที่นั่งเอาอะไรบางอย่างมาเขี่ยผงโลหะออกจากแขนของตนเองสักเท่าไหร่ แต่หน้าเหวี่ยงๆกับส่งสายตาดุๆไปยังพี่ชายคนโตร่วมเผ่าพันธุ์ของตนเอง  นอกจากเผ่าพันธุ์ของพวกเขาจะเป็นนักล่าแล้ว พวกเขายังชอบใช้สายตาเข่นฆ่ากันเองให้บางครั้ง และเหมือนเด็กหน้าเหวี่ยงจะใช้สายตาบ่งบอกกับอีกคนว่า ถ้าไม่อยู่เฉยๆเขาจะเอาผงโลหะสีเงินมาโรยใส่แผลอีก

“คีมภีร์หายไป”  เถาเริ่มเปิดประโยคสนทนาอีกรอบเมื่อทำแผลให้ยุงกุกเสร็จอย่างจริงจัง

“อยู่ที่เด็กนั่น”

 

เถาร้องอ๋อในใจพร้อมกับพยักหน้าว่าเป็นเชิงเข้าใจ สรุปง่ายแบบสั้นๆและได้ใจความก็คือ คัมภีร์ของพวกเขาไม่ได้หายไปไหน แต่ไปอยู่ในมือของหนูน้อยฮันเตอร์โดยที่เจ้าของนั้นเอาไปให้เอากับมือ แถมอ่อยด้วยการฝากเลือดเอาไว้เพื่อให้ออกมาตามหา

“จื่อเถา!” อยู่ดีๆคนที่นั่งแงะเอาเศษผงโลหะเงินออกจากบริเวณแผลที่เถาโปรยเอาไว้เรียกเจ้าของชื่อโดยไม่มองหน้า จนเด็กที่กำลังจะเอากล่องพยาบาลไปเก็บต้องเหลียวหลังหันมามอง

“เรียกทำไมล่ะ ผมจะออกไปข้างนอกต่อนะ”

“อย่าออกไปนอกอาณาเขตของเราก็แล้วกัน” เจ้าของปราสาทหลังนี้ก็ยังคงทำภารกิจของตัวเองต่อไปโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามาสบตากับคู่สนทนา จนหวางจื่อเถาที่ตอนแรกแค่หยุดฟังกลายเป็นต้องหันมาเผชิญหน้ากับผู้ที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่

“ร่างกายของนายยังไม่คงที่ ฉันยังไม่อยากให้นายออกไปล่าเหยื่อนอกอาณาเขต” เด็กดื้อเงียบได้ยินคำตอบของยงกุกแล้วก็พยักหน้าตอบทันทีพร้อมกับหันหลังกลับไปเอาก่อลงปฐมพยาบาลเก็บเข้าที่โดยที่ไม่ได้ฟังคำพูดต่อไปของคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาเลย

 

“เพราะเจ้านั่นมันมาถึงโรมาเนียร์แล้ว”

 

 

 

บรรยากาศยามค่ำคืน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบ แม้แต่เสียงแมลงตัวเล็กๆก็ยังไม่มีให้ได้ยิน มันเป็นเรื่องน่าแปลกสำหรับป่าที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่นานาพันธุ์ เจ้าของร่างสมส่วน ดวงตาที่เฉียบคมพร้อมกับใบหน้าสวยแต่ติดจะนิ่งไปเสียหน่อยกำลังนั่งผ่อนลมหายใจอยู่บนยอดต้นสนต้นใหญ่ที่หันหน้าออกไปยังแม่น้ำดานูปที่ไหลไปสู่ทะเลดำของโรมาเนียที่ทั้งมืดและสงบ ดวงตาเรียวสวยเหม่อมมองออกไปอย่างไร้ซึ่งจุดหมาย ผิวขาวนวลสะท้อนแสงจันทร์ครึ่งเสี้ยว ถึงแม้ว่าแสงพระจันทร์จะไม่ได้สว่างมากนักแต่มันก็มากพอที่จะส่งให้ผิวขาวนั้นมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ เพราะเหมือนว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ....ใช่ว่าหวางจื่อเถาจะไม่ฟังคำสั่งของบังยงกุกเรื่องที่ไม่ให้ออกมานอกอาณาเขตของตนเอง แต่จะให้ทำยังไงได้ก็ในเมื่อมันออกมาแล้ว เผลอๆมันอาจจะยังไม่เลยอาณาเขตของเขาเลยด้วยซ้ำ

ก็เพียงแค่มานั่งคิดอะไรนิดหน่อย.........

ดวงตาฉายแววโศกเศร้าออกมาได้เด่นชัดเวลาที่เจ้าตัวอยู่เพียงลำพัง ถ้ายองแจอยู่ด้วยตอนนี้แล้วมาเห็นแววตาของเข้าตอนนี้ เชื่อเถอะว่าเจ้านั่นไม่ซักถามเปรียบประหนึ่งว่าเจ้าตัวอยู่หน่วยพิสูจน์หลักฐานก็คงต้องโวยวายตามประสาของเด็กค่อนข้างงอแง

“ป่านนี้นายจะเป็นไงบ้างนะยูยองแจ” ร่างบางพรูลมหายใจทันทีเมื่อคิดถึงเด็กร่างอวบที่โดนจับตัวไปพรางก็แอบนึกโทษตัวเองไปด้วยที่ดันช่วยเอาไว้ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าช่วยไม่ได้ แต่โดนกันออกมาต่างหาก

กรี๊ดดดดดดดดดด

 

จู่ๆเสียงกรีดร้องแสบแก้วหูก็ดังขึ้นซึ่งมาจากไม่ไกลจากที่หวางจื่อเถาอยู่สัก100เมตรพร้อมกับฝูงนกที่บินออกจากต้นไม้ที่อยู่แถวบริเวณ เสียงนั้นดังมากพอที่จะเป็นอิทธิพลขนาดหย่อมภายในใจจนต้องกระโดดลงจากต้นสนต้นใหญ่เพื่อจะไปในที่จุดเกิดเหตุ จนมาหยุดดูอยู่แค่หลังต้นไม้ใหญ่เท่านั้น เพราะเขาทำได้แค่มองดูห่างๆ ที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของเขา

และภาพตรงหน้าที่ถึงแม้จะไม่ชัดเจนเท่าไหร่มันก็สามารถทำให้ลมหายใจร่างบางเริ่มติดขัด

ร่างของหญิงสาวหรือเหยื่อผู้โชคร้ายคนหนึ่งล้มลุกคลุกคลานวิ่งหนีเอาตัวรอดจากอสูรกายร้าย หญิงสาวถูกยึดผมจากทางด้านหลังจนหน้าหงาย และภาพที่เขากำลังเห็นอยู่นั้นคือ อสูรกายตนนั้นแยกเขี้ยวคมกริบพร้อมกับฝังมันลงไปยังลำคอขาวนวลของหญิงสาวผู้โชคร้ายอย่างรวดเร็ว จากเสียงที่เคยมีไว้เรียกกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ตอนนี้มันกลับเงียบสงบลงพร้อมกับลมหายใจที่ค่อยๆเลือนหายไปอย่างช้าๆ ก่อนที่จะถูกอสูรกายตนนั้นปล่อยลงพื้นอย่างไม่ใยดี

“ขอโทษด้วยนะคุณสุภาพสตรี แต่ก็ขอขอบคุณที่มาเป็นอาหารมื้อค่ำของฉัน”

น้ำเสียงเรียบๆที่ดังกังวานราวกับเกิดจากความตั้งใจของอสูรกายที่คร่าชีวิตและวิญญาณของหญิงโชคร้ายคนนั้นพร้อมกับรูปร่างและลักษณะท่าทางนั้น สร้างความตกใจให้กับคนที่แอบเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ทั้งหมด

จำได้...หวางจื่อเถาจำเสียงนี้ได้

เสียงของอู๋อี้ฟาน.......

หนีต่อไปสิ...หนีไปเลย..ต่อให้หนีให้ตายยังไงเราก็จะได้เจอกัน หวางจื่อเถา น้ำเสียงนั้นเข้ามาในโสตประสาตการรับรู้ของจื่อเถาช้าๆอีกครั้ง ถึงแม้ว่าภาพตรงหน้าที่เขาเห็นได้ไม่เด่นชัดที่เกิดจากการแอบดูอยู่ไกลๆนั้นจะไม่ได้ขยับปากตามเสียงที่เขาได้ยินซักนิด

มันดูเหมือนไม่ใช่ความบังเอิญเสียแล้วในความคิดของหวางจื่อเถาที่ต้องมาเจอกับคนที่ตัวเองหลบหนีแถบหัวซุกหัวซุนมาตลอด มันไม่ใช่ความบังเอิญ ใช่....ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ใบหน้าที่แสดงคงวามเรียบเฉยเผยให้รอยยิ้มออกมาเล็กน้อย จนเถาที่ยื่นมองอยู่ถึงแม้จะไกลแค่ไหนแต่ถ้ามันเห็นชัดแล้วและยิ่งรู้ว่าเป็นใครก็เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นอีกครั้ง ลางสังหรณ์มันกำลังจะบอกว่าเขาว่า......ถ้าเขายังยืนอยู่ตรงนี้ อาจจะเป็นการยากที่เขาจะได้กลับไปยังปราสาทถ้าอู๋อี้ฟานเห็นตัวเขา

แต่เหมือนความคิดของหวางจื่อเถาจะช้าไปนิดเดียว คนที่เจ้าตัวเห็นนั้นกลับหันหน้ามาทางที่เขายืนอยู่ ถึงแม่ว่าจะไกลกันพอสมควรบอกกับเจ้าตัวอยู่ในที่ๆสามารถมองเห็นได้อยาก แต่รู้อะไรบางอย่างหรือไม่ว่าแวมไพร์นั้นสายตาจะเห็นเด่นชัดในยามราตรีถึงแม้จะมีอะไรมาบดบังก็เถอะ

ความหวาดกลัวกลับเข้ามาอีกครั้ง....และมันสั่งการให้เขาต้องหนีไปจากตรงหนีให้เร็วที่สุด

เพราะเขากำลังตรงมาทางนี้....

 

ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของไรแคนท์อย่างจื่อเถาดังไปทั่วพื้นป่า ความมืดปกคลุมไปทั่วพื้นที่ถึงแม้จะมีแสงจันทร์ฉายแสงออกมานำทางให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคของคนตัวเล็กเลยซักนิด เพราะในสมองของเขาตอนนี้คือเขาต้องรีบไปให้ไกลที่สุด

“ล้อกันเล่นใช่ไหม”  แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขาไปซักหน่อยเมื่อเหมือนกับยิ่งวิ่งหนีเท่าไหร่ก็เหมือนกันมันยิ่งหาทางออกไม่เจอเท่านั้น ความรู้สึกกดดันเริ่มเข้ามาแทนทีทุกสิ่งทุกอย่างจนเจ้าตัวเริ่มอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

เขาไม่ใช่คนที่เรียบเฉยหรือเย็นชาในอย่างที่ทุกเห็น.....

มันก็เหมือนก็เหมือนหน้ากากอย่างหนึ่งที่สร้างขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครอ่านความรู้สึกของเขาได้ก็เท่านั้น.....

พี่บังยกกุก...ช่วยผมด้วย

ความเหนื่อยหอบที่เกิดจากการวิ่งเหมือนหนูติดจั่นทำให้เขาต้องหยุดลงก่อนจะหาต้นไม้ต้นใหญ่เป็นที่กำบังตนเองจากสิ่งที่กำลังตามเขามาในความคิด

เสียงหอบของการหายใจดังไปทั่วเพราะความเงียบสงบเขาปกคลุมไปทั่วจนเจ้าตัวเองต้องเอามือมาปิกปากตัวเองไว้เพื่อควบคุมสติของตัวเอง

เสียงหลอกหลอนและความรู้สึกการถูกตามนั่นหายไปแล้ว........

เมื่อเจ้าตัวแน่ใจแล้วว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว หวางจื่อเถาค่อยๆเดินออกจากต้นไม้ใหญ่ที่เขาใช้หลบซ่อนตัวเองอย่างช้าและสำรวจรอบพื้นที่บริเวณนั้นพร้อมกับการหายใจที่เหนื่อยหอบของตนเองก่อนจะหันกลับหลังเพื่อไปตรงไปยังปราสาทของตนเอง

 

 

 

 

 

ตุบ!! หมับ!!

แรงกระแทกที่ตกเองชนเข้ากับสิ่งที่คิดว่าปลอดภัยแล้วพร้อมกับแรงบีบที่บริเวณข้อมือของคนตัวเล็กด้วยน้ำมือของคนที่อยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันของเขาแต้มไปบนใบหน้าที่เรียบเฉยและเดาใจไม่ได้กับดวงตาสีนิลที่แสนเย็นชาและเรียบเฉยที่จ้องมาทางหวางจื่อเถา ก่อนที่ริมฝีปากบางของคนตรงหน้าจะคลี่ยิ้มออกมา

 

“ยังไม่ตายอีกหรอ...หวางจื่อเถา?”

TBC.......

เล็กบอกว่า มาอัพตอนดึกเพราะมัน60เม้นแล้วจริงๆ เกินมาตั้ง1เม้น ขอบคุณค่ะ
อู๋ฟานเจออาหมวยแล้ว!!!  เจอกันแบบ พลิกล็อคกันน่าดูถล่มทลาย(ใครเกิดทันเพลงนี้ถือว่าแก่นะ จริงๆ) เฮียบังได้โปรดให้อภัยกับความซาดิสจิตๆของน้องเถาที่เอาผงโลหะเงินมาโรยใส่แผลด้วยเถอะนะ น้องเขามีเหตุผล  เคยอ่านมาอยู่หน่อยๆว่าอาเถาชอบเลี้ยงแมวดำ 
เม้นติชม ดุด่าว่ากล่าวเล็กได้นะ จะได้ปรับปรุงเผื่อจะมีใครหลงเข้ามาแล้วอ่านกับเม้นให้เราบ้างTT

THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,934 ความคิดเห็น

  1. #1609 ศะนะคะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 00:55
    งานงอกแล้วเทา...
    #1,609
    0
  2. #1541 H.S.E. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 19:31
    กรี๊ดดดด น้องจื่อเจอพี่คริสแล้ว พี่คริสจะทำอะไรน้องไหมเนี่ยย TT-TT
    #1,541
    0
  3. #1001 bnrz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 09:22
    เทาไมาน่าออกมาเลยยย 
    #1,001
    0
  4. #816 'A+' &' S (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 15:40
    งานเข้าแล้วววววว
    #816
    0
  5. #797 ✖AB_SOLUT_VODKA✖ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 13:17
    ในที่สุด... เจอกันแล้ว =..=
    #797
    0
  6. #757 ASyox (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 15:33
    งานเข้าแล้ว เทา
    #757
    0
  7. #732 มิสเตอร์จีจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 10:37
    เจอกันแล้ววว 
    #732
    0
  8. #719 TTOoM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 15:53
    เอร้ยยยยยยย เจอกันแหล่วๆๆๆๆๆ

    เหบยๆๆๆ แล้วมันจะเป็นยังไงกันล่ะเนี่ย

    แล้วไม่คิดจะไปช่วยยองแจรึไงงงงงงง???

    พี่บังก้ไม่ออกมาช่วยน้องเทาเลยยยยยย ทำไงอ่ะคราวนี้

    มัวแต่ไปอ่อยน้อง 16 อยู่รึไง
    #719
    0
  9. #695 tHeSP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 13:38
    เช ท ท ทททททททททททททท

    ไหนว่าปลอดภัยแล้วไงวะ?

    ไง๋มันมาป๊ะกันได้ละนี่!?

    อิพี่คริสแม่งโรคจิตเห๊อะะะะะะะะะ

    อิพี่บังงงง ช่วยน้องเทาถ้วยยยยยยยยยย T^T
    #695
    0
  10. #617 sora (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 18:21
    เจอกันแล้วเห้ย ดูเฮียพูดเข้าสิ น่าหมั่นไส้ชะมัด อย่าทำไรจื้อเทาเลยนะ เทาเป็นเมนหนูนะ TT^TT
    #617
    0
  11. #586 myumbella (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 08:10
    โธ่เถาไม่น่าเล้ยยย
    #586
    0
  12. #522 PEAR (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 16:49
    เฮียไปทำอาเทาอีทำมายยยย สงสารหน่อยเด้!
    #522
    0
  13. #391 ปาจิงโก๊ะ ' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 21:39
    เจอกันเเล้ว ^_______________________^ 
    เเต่เฮียทักทายได้เเบบ -''-   ให้ตายเถอะจะโกรธเเค้นอะไร
    เค้าหนักหนาห้ะ !!!
    #391
    0
  14. #329 M[o]O (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 21:36
    ไรเตอร์ ลุ้นอ่า
    แต่งได้น่าตามมากกกกกก
    ทำไมร้ายจังเลยพวกบรรดาพระเอกนี่
    #329
    0
  15. #305 LuciferSunmin38 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 02:07
    เจอกันแล้วๆ กรี๊ดๆ ลุ้นมากเลยอ่ะไรเตอร์ >___<
    อัพฟิคบัพด้วย ค้างฮิมแจมากข่า
    #305
    0
  16. #213 NOOMANG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 12:33
    โอ้ ท่านคริส เร็วมาก
    #213
    0
  17. #177 Gunner (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 05:46
    เฮียย่าทำเถาเลยนะ ;A;
    #177
    0
  18. #143 Mayl3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2555 / 18:38
    อ๊ากก คือเฮียทักทายด้วยคำที่แบบว่าน่ากลัวมาก -  -''
    อาเถาน้อยแย่แล้ววว
    #143
    0
  19. #105 ' แม่นางจันอับ ♥ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 18:15
    กรี๊ดดดดดดดดดด!! เฮียเจออาเถาแล้ววว >O พอเฮียเจอเถาแล้วก็จดการกระชากเข้าปราสาท
    แล้วก็ . . . เลยเถอะเฮีย เค้าเชียร์เฮียอยู่นะคะ
    (อินี่หื่นตลอด 55555555555555555 )
    #105
    0
  20. #88 มะฮoกกานี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 11:07
    เฮียเจอกะเถาแล้ววววว

    ลุ้นมากจะเป็นไงต่อไปนะ
    #88
    0
  21. วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 00:07
    อ๊ากกกก ค้างงงงงงงงงงงงงงงง
    #87
    0
  22. #85 light-wind (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 00:45
    ติดตามตอนต่อไป
    #85
    0
  23. #84 so_x (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 00:33
    แง่งๆๆ เฮียยย อย่าทำไรอาเทาน้าา T_T

    ปล. อยากรู้อ่ะ เทาไปทำไรกะเฮียไว้ เฮียถึงได้มได้ขนาดเน้ >O<
    #84
    0
  24. #77 #RUNNNNG' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2555 / 22:04
    เพิ่งเคยอ่าน ขอบอกว่าติดใจมาก 555555
    น่าตามที่สุดดดดดดด รอตอนต่อไปป~
    #77
    0
  25. #1 สวยซะเมื่อไหร่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 17:55
    ไงต่อไงต่ิอ อ๊ากกกก อยากรู้แล้วอ่าาาา
    #1
    0