โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 9 : โหดที่ #8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    8 เม.ย. 63

โหดที่ #8





21/12/62✔️

08/04/63☑️













(San-D Talk)









พี่ปืนไม่ได้เป็นแบบที่ผมคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก เขาดีกว่าที่คิดเอาไว้มาก ภาพในหัวผมตอนนั้นคือพี่ปืนที่โหดๆ ดุๆ และน่ากลัว แต่พี่ปืนที่ผมรู้จักไม่ใช่เลยสักนิด พี่ปืนใจดี ทั้งปลอบและดูแลผมในแบบของเขา ไม่ได้โอ้หรือดุให้หยุดร้อง ไม่ได้ถามหรือ เซ้าซี้ให้ตอบคำถามที่ไม่อยากเล่า คืนนั้นกว่าผมจะหลับตาลงได้ก็เกือบเช้า ผิดกลับพี่ปืนที่นอนข้างๆ กันแท้ๆ แต่กลับไปเฝ้าพระอินทร์ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรกที่หัวถึงหมอนสงสัยคงเหนื่อย ผิดกับผมที่ร้องไห้จนตาบวม แต่ก็หลับไม่ลงสักที เพราะกลัวขยับตัวไปโดนพี่ปืน จะไปทำให้พี่ปืนตื่นขึ้นมา กว่าจะหลับก็เช้าพอดี ผมหลับไม่รู้เรื่องเลย มาตื่นอีกทีตอนที่มีเสียงเคาะประตูหน้าห้อง



ก๊อกก๊อก

ผมลืมตาอยากยากลำบาก หันหน้าไปทางประตู พี่กล้วยมันยื่นหน้าเข้ามา แล้วมองผมยิ้มแปลกๆ เหมือนจะล้อยังไงไม่รู้ แต่ผมจะทำเป็นไม่สนใจก็แล้วกัน
“ตื่นยังมึง จะเที่ยงแล้ว”
“พี่กล้วย ทำไมพึ่งมาปลุกผม”
“เออ! ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้าล้างตา ทุกคนรอมึงกินข้าวอยู่”
ผมรีบลุกจากที่นอนแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที พอเข้าไปในห้องน้ำผมเห็นแปรงสีฟันสีฟ้าอันใหม่เอี่ยมที่ยังไม่ได้แกะวางเอาไว้ ผมเม้มปากแน่น ก่อนยิ้มออกมากับภาพตรงหน้า พี่ปืนคงไม่รู้ตัวว่าใส่ใจผมแค่ไหน ผมแปรงฟันอย่างอารมณ์ดี พอดูกระจกก็ต้องเบะปาก หน้าตาตอนนี้ดูไม่ได้เลย เพราะตาที่บวมจากการร้องไห้อย่างหนัก ไม่น่าเลยแสนดี ผมมองกระจกอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมา แล้วก็เดินตามพี่กล้วยที่ยังยืนรอผมอยู่ พี่กล้วยทำหน้าสงสัย ทำท่าจะถามแต่ไม่ยอมถาม ผมจึงหยุดเดินตอนเราเดินมาถึงชั้นล่างกันแล้ว ทำให้พี่กล้วยมันต้องหันมามองผม
“พี่กล้วยมีอะไรจะถามแสนไหม”
“ถามแล้วมึงจะตอบกูไหม?”
“ก็ถ้าตอบได้ก็จะตอบ ถ้าตอบไม่ได้ก็แค่เงียบ”
“เออ! พี่กันไม่ได้ทำอะไรมึงใช่ไหม”
“ไม่ได้ทำ พี่ปืนปลอบต่างหาก”
“แค่นี้ที่กูอยากรู้ ไปได้แล้ว พี่กันรอกินข้าว”
ผมเลิ่กลั่กไปแล้ว ทำไมพี่กล้วยไม่บอกผมว่าพี่ปืนรออยู่ ผมรีบตามพี่กล้วยไปทันที เราเดินไปทางด้านหลังที่มีโต๊ะไม้ตัวยาวตั้งอยู่ เสียงพูดคุยกันดังลั่นจนผมจับใจความไม่ได้ โดยมีพี่ปืนนั่งตรงหัวโต๊ะ ทุกคนหันมามองผมกับพี่กล้วยที่เดินเข้ามา พวกพี่เขาจะถามผมไหมว่าตาผมเป็นไร แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่สนใจเท่าไร ทำให้ผมสบายใจขึ้นมาหน่อย ผมมองอาหารที่เต็มโต๊ะไปหมด มันเป็นอาหารง่ายๆ ที่ผมเคยกินเป็นประจำตอนที่มาช่วยงานที่ร้าน พี่โก้ทำอาหารอร่อยมาก จนผมต้องยกนิ้วให้ นี่ถ้าพี่ปืนยังให้มาช่วยที่ร้าน ผมอยากไปเรียนทำอาหารกับพี่โก้เลย พี่กล้วยพาผมมานั่งยังเก้าอี้ที่ว่างข้างๆ พี่ปืน ผมไม่กล้าสบตาพี่ปืนที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว ผมยังอยู่ในชุดเมื่อคืนที่พี่ปืนหามาให้ใส่กับตาที่บวมมากกว่าเดิม
“กินได้แล้ว”
เสียงสัญญาณ อนุญาตทำให้ทุกคนต่างพากันตักอาหาร พี่ปืนมีกับข้าวต่างหากที่ไม่แตกต่างกับคนอื่น ผมตักผัดกะเพราหมูมาใส่จานของตัวเอง แล้วนั่งกินมันเงียบๆ พี่กล้วยเดินไปนั่งท้ายโต๊ะ ผมแอบเห็นว่าพี่กล้วยมันแอบมองผมกับพี่ปืนตลอด

ไอ้พี่กล้วยแม่งโรคจิต

ชอบจับผิดคนอื่น...


ผมมองพี่กล้วยมากไปหน่อย จนมีคนตักไข่เจียวใส่จาน พี่ปืนใจดีเห็นไหม ผมหันไปยิ้มให้ก่อนจะตักไข่เจียวเข้าปาก ทำไมมันอร่อยกว่าปกตินะ ผมไม่ได้คิดไปเองมันอร่อยจริงๆ ผมนั่งทานไปเรื่อยๆ จนอิ่ม ข้าวสองจานคือสิ่งที่ผมกิน อิ่มจนแน่นท้องไปหมด พี่ปืนอิ่มแล้วเดินไปด้านหน้าแล้ว ผมอยู่ช่วยพวกพี่ๆ เขาเก็บจานแล้วขอตัวขึ้นไปเอาของข้างบนเพื่อกลับบ้าน
ผมเดินมาหยุดยืนหน้าห้องพี่ปืน ลังเลว่าจะต้องเคาะมันดีไหม
“มายืนทำอะไรทำไมไม่เข้าไป”
“...”
เสียงพี่ปืนจากทางด้านหลังทำให้ผมสะดุ้งหันกลับไปตามเสียงทันที แต่ด้วยระยะที่ใกล้กันจนเกินไป ทำให้ผมเสียหลัก แต่มือของพี่ปืนเกี่ยวเอวผมไว้ทัน ผมว่าท่านี้ไม่ดีเท่าไร แล้วภาพเมื่อคืนก็ฉายซ้ำในหัว ผมกอดพี่ปืนมากกว่านี้อีก อยู่ๆ หน้าก็ร้อนขึ้นมา

เขินตอนนี้ทันไหม...

ไม่น่าเลยแสนดี...


“เออ! แสนจะมาเอาของแล้วจะกลับบ้าน”
พอผมยืนตรงตัวได้แล้ว พี่ปืนก็ปล่อยผมเป็นอิสระ ผมเกาคอแก้เขิน ไม่รู้ว่าจะเอามือไปไว้ตรงไหนดีมันดู เกะกะไปหมด
“อืม เข้ามา”
ผมเดินตามพี่ปืนที่เปิดประตู เดินนำผมเข้าห้องไปในห้อง ผมพึ่งสังเกตวันนี้พี่ปืนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัดดำปลดกระดุมถึงสามเม็ดโชว์กล้ามตรงหน้าอกที่ผมเห็นตั้งแต่เมื่อคืนกับกางเกงสแลคสีดำเข้ารูป โคตรดูดีเลย ผมมองพี่ปืนนานไปจนไม่ได้ระวังพี่ปืนที่หยุดเดินตรงกลางห้อง จนผมชนเข้ากับหลังพี่ปืนเต็มๆ โคตรเจ็บ ผมจับหน้าผากตัวเองไม่รู้มันแดงหรือเปล่า
“กลับยังไง”
“คงต้องรถเมล์ พี่กล้วยไม่ว่างไปส่ง”
“อืม งั้นเก็บของเสร็จไปรอที่รถ เดี๋ยวไปส่ง”
“จริงนะ พี่ปืน”
“อืม ไปรอได้แล้ว”
“คร้าบบบบบ”
ผมยิ้มกว้างกว่าเดิม รีบเก็บข้าวของของตัวเองและไม่ลืมหยิบชุดเมื่อคืนมากอดไว้แล้วเดินลงมาข้างล่างเพื่อไปรอพี่ปืนที่ลาดจอดรถ

Rrrrrr

พี่แจงคนสวย


แล้วเสียงมือถือของผมก็ดังขึ้น เพราะผมพึ่งจะเปิดเครื่องเมื่อกี้นี้เอง

“พี่แจงมีอะไร”
“แสนอยู่ไหน ทำไมไม่กลับร้าน”
“ใจเย็นพี่แจง แสนกำลังกลับ”
“แล้วเมื่อคืนไปนอนที่ไหน”
ผมเลือกที่จะเงียบไม่บอกพี่แจงและเหมือนพี่แจงก็น่าจะรู้ว่าผมไม่พูดแน่ๆ
“อืม กลับมาดีๆ พี่เป็นห่วง”
แล้วสายก็ตัดไป ผมรู้ว่าพี่แจงเป็นห่วง ผมวิ่งหนีออกมาแบบนั้น โดยไม่สนใจพี่แจงที่เรียกผมดังลั่น ผมเสียใจเกินไปจนทำร้ายคนที่เป็นห่วงผม ผมคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนตรงลานจอดรถที่พี่ปืนให้ผมรอ พี่ปืนเดินมาเปิดรถแล้วไปประจำที่คนขับ ผมรีบเปิดประตูแล้วไปนั่งข้างคนขับทันที รถพี่ปืนไม่ได้หรูหรา มันเป็นแค่รถฮอนด้าซีวิคสีขาวรุ่นใหม่ล่าสุดที่ยังเป็นป้ายสีแดงคันละเป็นล้านเท่านั้นเอง แล้วพี่ปืนขับออกมาจากร้าน
“บ้านอยู่ไหน”
“พี่ออกจากซอยนี้ไปสามซอย แล้วเลี้ยวตรงมุมถนนเข้าเส้นถนนริมแม่น้ำ บ้านแสนอยู่แถวนั้น”
พี่ปืนพยักหน้าก่อนจะหันไปมองทาง ผมยังมองพี่ปืนอยู่ ท่าทางของพี่ปืนทำผมใจเต้นแรงแบบไม่รู้ตัว พี่ปืนแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เสียงทุ้มที่ติดจะดุนั้นด้วย มันน่าฟังจนผมอยากได้ยินบ่อยๆ ผมอยากชวนพี่ปืนคุย แต่เรายังไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ก็แค่นอนด้วยกันสองหน กอดกันแล้ว แถมผมหอมพี่ปืนก็แค่นั้นเอง ผมถือว่ายังไม่สนิทเท่าไร ผมคิดว่าจะต้องทำความรู้จักพี่ปืนให้มากกว่านี้แน่นอน และเราจะต้องสนิทกันมากกว่านี้ขึ้นไปอีก

เชื่อแสนดีได้เลย

พี่ปืนพาผมมาหยุดตรงหน้าร้านกาแฟที่ผมบอกให้จอด พี่ปืนขมวดคิ้ว ก่อนจะหันมามองผม
“ร้านนี้หรอ”
“ร้านของพี่ยินดี พี่สาวแสนเอง”
“อืม เคยมาซื้อกาแฟ อร่อยดี”
ผมไม่ได้บอกว่าผมรู้ว่าพี่ปืนเคยมา เพราะผมเคยเห็นมาแล้ว กะว่าจะชวนพี่ปืนเข้าไปในร้านแล้วเลี้ยงกาแฟสักแก้วหนึ่งเป็นการตอบแทน แต่ดูเหมือนพี่ปืนมีธุระ
“พี่ปืนเข้าไปในร้านไหม เดี๋ยวแสนให้พี่แจงชงกาแฟสูตรพิเศษให้กิน”
“ไว้วันหลัง วันนี้มีธุระ”
ผมพยักหน้ารับรู้สึกเสียดายที่จะได้แนะนำพี่ปืนให้พี่แจงได้รู้จัก แต่จะแนะนำในสถานะไหนผมขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน
“งั้น แสนไปก่อน ขอบคุณครับที่ช่วยแสน”
แล้วผมกระชับเสื้อผ้าในอ้อมให้แน่นแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถ เพราะแสดงสีหน้าไม่ถูก ก็ผมไม่เคยสุภาพกับใครแบบนี้เหมือนกัน จะมาคงมาครับไม่มีหรอก ขนาดกับพี่ยินดีเองยังไม่ค่อยเลย ผมเดินแกมวิ่งเข้ามาในร้าน เสียงกระดิ่งยังคงดังอยู่เหมือนเดิม พี่แจงเงยหน้าจากเคาร์เตอร์ขึ้นมามองกัน แล้วทำตาโต เมื่อเห็นผมแล้วรีบเดินไปดูรถของพี่ปืนที่ยังจอดอยู่ก่อนจะขับออกไปจากตรงนี้
“ตาบวมมาก”
ผมเบะปากก็ร้องไห้เกือบทั้งคืนไม่บวมซิแปลก ดีที่พี่ปืนมาเจอผม ไม่รู้ว่าถ้าไม่ได้พี่ปืนที่ปลอบผมจะแย่แค่ไหน ปลอบในแบบฉบับของพี่ปืน ดีนะไม่เอ็ดให้ผมหยุดร้อง ผมมองไปรอบร้านที่ยังมีร่องรอยของเมื่อคืนอยู่
“พี่ขอโทษ ที่พี่ลืมบอกแสนเรื่องเมื่อคืน มันเร็วมากจนพี่ลืมแสนไปเลย”
“ช่างมันเถอะพี่แจง แสนไปนอนนะ ไม่ได้นอนทั้งคืน”
“เดี๋ยว! ก่อนแสนดี ใครมาส่ง”
พี่แจงเก็บอาการสงสัยไม่มิด จึงถามผมออกมาแบบนั้น ผมไม่มีอะไรจะปิดที่แจงอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรจะบอกเหมือนกัน เรื่องของพี่ปืนผมขอเก็บเป็นความลับเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน
“พี่...ที่อยากให้เป็นมากกว่าพี่555”
“...”
แล้วก็วิ่งหนีพี่แจงที่กำลังประมวลคำพูดของผมอยู่ แล้วโวยวายตามหลังมา ผมวิ่งขึ้นบันไดก่อนจะหยุดวิ่งค่อยก้าวไปยังห้องตัวเองให้เบาที่สุดไม่อยากให้พี่ยินดีหรือพี่ทิมได้ยินเสียงผมที่พึ่งกลับมา พี่ยินดีค่อนข้างปล่อย ปล่อยให้ผมใช้ชีวิตของตัวเอง เธอไม่เคยห้ามและก็ไม่ได้แนะนำอะไร ปล่อยให้ผมไปเผชิญหน้ากับชีวิตด้วยตัวเอง เหมือนพ่อกับแม่ที่ปล่อยพี่ยินดีแบบเดียวกับที่เธอปล่อยผม เราไม่เคยมานั่งคุยนั่งเล่นกันตามประสาพี่น้องเท่าไร แต่ผมว่ามันก็ดีแล้วที่มันเป็นแบบนี้ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นผมคงรู้สึกผิดมากกว่านี้ก็ได้ที่แอบรักแฟนพี่สาวตัวเอง

ชีวิตของพี่ยินดี มันดีอยู่แล้ว
อย่าเอาเรื่องของผมไปเกี่ยวด้วยเลย

ผมไม่ควรเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องไปใส่สมองเธอที่กำลังมีความสุข กำลังจะแต่งงาน กำลังจะมีครอบครัวที่สุขสันต์ กำลังจะมีลูก กับคนที่เธอรัก และเขาก็รักเธอสุดหัวใจเหมือนกัน ชีวิตที่ดีของพี่ยินดีไม่ควรมีเรื่องที่ไม่ดีเข้ามาในชีวิตเลยด้วยซ้ำ

ผมเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้อง มันมีโน๊ตติดอยู่ ผมค่อยๆหยิบมันขึ้นมาอ่าน





ขอโทษ

ยินดี

ผมไม่รู้ว่าพี่ยินดีต้องการอะไร ผมมองกระดาษแผ่นนั้น ด้วยความว่างเปล่า แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้อง โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าห้องตรงข้ามผมมันได้เปิดออกมา แล้วมองประตูห้องผมที่ปิดลง ด้วยความเศร้าแล้วเอยคำขอโทษอีกเป็นล้านครั้งในใจ




(Yin-D Talk)

ยินดีคือชื่อที่พ่อแม่เธอตั้งให้ ยินดีที่ได้ลูกสาวอย่างเธอ และอีกสิบปีต่อมาแสนดีก็เกิดตามมา เธอรักน้อง และน้องคือทุกอย่าง จนวันหนึ่งมันเป็นวันที่เธอจำได้ขึ้นใจไม่เคยลืม วันที่เธอเจอทิมครั้งแรก ทิมหล่อ ทิมเท่มาก จนเธอไม่อาจละสายตาได้ ทิมเป็นผู้ชายที่ฮอตที่สุดในคณะ ณ ตอนนั้น แต่ทิมกลับทำตัวติดดินจนเธอแทบจะไม่อยากเชื่อ

และคนที่เจอทิมคนแรก...

ไม่ใช่เธอ

แต่เป็นน้องชายอย่างแสนดีที่พึ่งจะเข้าม.1 แล้วโดนรถเฉี่ยว ทิมอุ้มแสนดีที่ตัวเต็มไปด้วยเลือด โดยไม่รังเกียจ พามาส่งโรงพยาบาลและนั่งรออีกด้วย ตอนเธอไปถึงทิมกำลังกอดแสนดีปลอบใจอยู่แบบนั้น กับเด็กที่ฝันเสีย เพราะพ่อแม่ก็เกิดอุบัติเหตุจนต้องทิ้งเราไป ทำให้แสนดีฝังใจ เธอขอบคุณทิมเป็นร้อยรอบตอนที่พามาส่งบ้านที่เป็นตึกแถวริมแม่เก่าๆ แล้วทิมก็แวะเวียนมาค่อยดูแลแสนดีทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนชนด้วยซ้ำ จนเธอเกิดความอิจฉาน้องตัวเองที่ได้รับการดูแลอย่างดีจากทิม แสนดีดีขึ้นจนน่าตกใจและสนิทกับทิมในเวลาอันรวดเร็ว แต่แล้วก็เป็นยินดีที่เจอทิมพอๆ กับแสนดี สุดท้ายเธอก็ไปสารภาพกับทิมว่าชอบ แล้วไม่นานเราตกลงคบกัน แต่แสนดีกลับมองเธอผิดไปจากเดิม ไม่คุยเล่นเหมือนแต่ก่อน มีเรื่องอะไรไม่เคยมาเล่าให้เธอฟัง จนกระทั่งเธอเรียนจบ แล้วคิดที่จะเปิดร้านกาแฟขึ้นมา สิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้มันมากพอที่จะไม่ต้องทำอะไร แต่ทิมเป็นคนเสนอให้ปรับปรุง รีโนเวทบ้านเสียใหม่เพื่อที่จะได้เปิดร้านกาแฟด้านล่าง แสนดีไม่ออกความคิดเห็นอะไร แต่เธอมองตาก็รู้ว่าแสนดีชอบทิม ชอบมาก และไม่มีท่าทางว่าจะตัดใจ เธอรักทิม และยอมเป็นคนใจร้ายในสายตาน้อง เธอตื่นเช้าทุกวันเพื่อจะแอบออกมาฟังเสียงว่าแสนดีไปโรงเรียนหรือยัง เธอรู้ว่าบางทีทิมก็ไปส่ง บางทีเธอตื่นแล้ว แต่ต้องแกล้งหลับ เพื่อที่ทิมจะได้ไปกินข้าวกับแสนดีบ้าง เธอเหมือนกำลังทำร้ายแสนดีเลย เธอชอบเวลาที่แสนดียิ้มมีความสุขตอนที่อยู่กับทิม แต่เธอก็ให้ทิมกับแสนดีไม่ได้จริงๆเพราะไม่มีทิมเธอก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน
จนกระทั่งวันที่ทิมขอเธอแต่งงาน เธอดีใจมาก และตอบตกลงทันที เรามีปาร์ตี้เล็กน้อยในวันนั้น แล้วเธอออกมาทันตรงระเบียงที่แสนดีร้องไห้แทบขาดใจ ก่อนจะวิ่งหนีไป เธอรอแสนดีทั้งคืน แต่แสนดีก็ไม่กลับมา เป็นห่วงแต่ก็ไม่กล้าโทรไปหา เพราะกลัวแสนดีจะหนีไปไกลไม่ยอมกลับบ้าน เธอก็ได้แต่เขียนโน๊ตโง่ๆเอาไว้ ที่ไม่รู้ว่าแสนดีจะอ่านมันไหม และเธอทำได้แค่นี้จริงๆ



ขอโทษที่แย่งทิมมาจากแสนดี



ยินดีเป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ




ที่แย่งของรักของน้องไป....






tbc




#แสนดีของพี่ปืน




อย่าพึ่งช็อก....ส่วนพี่ทิมบอกได้คำเดียวว่าไม่เคยรู้อะไรเลยจริงๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #31 Pron120136 (@Pron120136) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 14:34
    น้องงงงงง
    #31
    1