โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 8 : โหดที่ #7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

โหดที่ #7




20/12/62✔️
03/04/63☑️




(gun Talk)


ร้านเหล้านวลจันทร์

วันนี้ลูกค้าเยอะมาก เยอะจนผมต้องลงมาช่วย ไอ้กล้วยที่วิ่งวุ่นอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำไม่ทันจนมันต้องโทรไปตามผมลงมา ลูกน้องดีเด่นจริงๆ ใช้เจ้าของร้าน บาร์เทนเดอร์อย่างไอ้หลงยังชงเหล้าไม่ได้หยุด สงสัยวันนี้ผมคงต้องให้เงินพิเศษกับทุกคนที่ทำงานกันอย่างเต็มที่ และเหนื่อยหนักกว่าทุกวัน อาจจะเป็นเพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ มีวงดนตรีสดมาเล่น หรืออะไรก็ตาม มันก็ทำให้ลูกน้องทุกคนสนุกไปกับมัน ผมเดินรับออร์เดอร์ในบางครั้งที่ลูกน้องไม่ทัน เสิร์ฟบ้างตอนที่โก้บอกว่าเด็กเสิร์ฟไม่มี และได้รับเสียงกริ๊ดเล็กๆ จากลูกค้าถ้าเป็นผู้หญิงที่มองผมแทบจะกินเข้าไปทั้งตัว และแก้วเหล้าในโต๊ะลูกค้าผู้ชายที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี ร้านนี้ผมตั้งใจสร้างมันขึ้นมา มันเป็นอีกอาชีพที่ผมภูมิใจ หรือไม่ก็กินเหล้ามากจนอยากมีร้านเหล้าเป็นของตัวเอง พอมีร้านเป็นของตัวเองผมกลับยุ่งจนแทบไม่มีเวลากินเหล้าอีกเลย ตลกดีเหมือนกัน ผมเป็นเจ้าของร้านแต่ลงมาทำเองแทบเกือบทุกอย่างถ้ามีเวลา ผมรักร้านนี้และอย่างทำทุกอย่างให้ลูกค้าประทับใจ ผมเห็นไอ้นัทกับบรรดาเพื่อนๆ ของมัน ก็แก๊งเดิมที่มามีเรื่องวันนั้น มันเลือกที่จะนั่งหน้าเวที ส่งเสียงโห่ร้อง เพราะไอ้วงดนตรีข้างบนก็เพื่อนกันทั้งนั้น ไอ้นัทโทรหาผมตั้งแต่เช้าแล้ว ขออนุญาตพาเพื่อนที่มีเรื่องมาด้วย เพื่อความแน่ใจว่าผมจะไม่อัดพวกมันจนเละและโยนออกนอกร้านไป ก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น ผมผละจากการช่วยไอ้กล้วยเดินไปที่โต๊ะของรุ่นน้องเพื่อดูความเรียบร้อย

“พี่กันมา”

เสียงใครคนหนึ่งในบรรดารุ่นน้องพูดขึ้นทำให้พวกมันหันมามองผมเป็นตาเดียว แล้วยกมือไหว้กันยกใหญ่ ผมแค่พยักหน้ารับก่อนจะมองไปรอบโต๊ะที่รุ่นน้องนั่งอยู่ ผมสะดุดตากับเด็กคนหนึ่งที่นั่งข้างไอ้นัทที่ทำหน้ายุ่งขมวดคิ้วก้มหน้าก้มตากดมือถือตัวเองอยู่ ถ้าจำไม่ผิดเด็กคนนั้นเป็นคนที่มายื้อยุดฉุดกระชากกับแสนดีวันที่มีเรื่อง ก่อนที่จะมาทำงานที่ร้านผม พูดถึงแสนดี เด็กนั้นหายไปเลยตั้งแต่วันที่ผมบอกว่าไม่ต้องมาทำงานแต่มาเที่ยวเล่นได้ อยู่ๆ ก็มาหอมแก้มผม เล่นเอาผมเหวอไปเหมือนกัน ไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้กับผมเลย แสนดีเป็นคนแรก ก่อนจะมองแสนดีที่วิ่งหนีออกไปนอกร้านไป จนผมต้องสั่งให้ไอ้กล้วยตามไปส่ง เพราะว่ามันดึกแล้ว ยิ่งตัวขาวๆอยู่ กลัวว่าแสนดีจะมีอันตราย

ไม่ได้อะไร...เลยจริงๆ

แค่อยากให้กลับบ้านดีๆ อย่างปลอดภัยเท่านั้นเอง

แสนดีไม่ได้นั่งอยู่ในบรรดาเด็กวัยรุ่นโต๊ะนี้ ผมไม่รู้ว่าแสนดีเป็นอะไรหรือเปล่า คงต้องให้ไอ้กล้วยโทรไปหาแสนดีสักหน่อย เพื่อความมั่นใจ
“อะ! พี่กันดื่มหน่อย ไม่ได้ดื่มกับพี่นานแล้ว”
ไอ้นัทส่งแก้วเหล้าชงใหม่ที่ดูสีเหล้าในแก้วก็รู้ว่าเข้มขนาดไหน แต่แค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก

ผมคอแข็งใครๆ ก็รู้

กระดกเหล้าในแก้วหมดคราวเดียวได้ยินเสียงโห่ร้องของรุ่นน้องทั้งโต๊ะพูดคุยกับพวกมันอีกนิดหน่อยก่อนจะขอตัวไปดูโต๊ะอื่นที่เป็นรุ่นน้องเหมือนกัน ร้านผมค่อนข้างดังกับบรรดารุ่นน้องในคณะเดียวกัน ต่างคณะก็พอมีบ้างที่จะเข้ามานั่งดื่มกัน แล้วผมก็สาละวนกับงานในร้านจนเวลาล่วงเลยไปจนเกือบจะปิดร้าน โต๊ะของไอ้นัทยังคงอยู่และส่งเสียงดัง แต่ยังอยู่ในครอบเขตที่ผมยังรับได้ และไม่ได้รบกวนโต๊ะอื่น ผมจึงปล่อยไป เดินออกมาทางข้างร้าน เพื่อออกมาสูดอากาศข้างนอก ยืดเส้นยืดสาย ตอนนี้รถที่จอดเริ่มไม่มีแล้ว เพราะร้านใกล้ปิดแล้ว ผมเดินมาหยุดตรงพุ่มไม้ที่ไอ้กล้วยมันภูมิใจหนักหนาว่ามันสวย เพราะว่ามันเป็นคนดูแลเองกับมือ แต่ผมกลับได้ยินเสียงร้องไห้ สะอึกสะอื้นเหมือนจะขาดใจแถวนั้นแทน นี่ผมหูฝาดหรือคิดถึงเสียงร้องไห้ของใครบางคน หูแว่วไปเอง แต่เสียงมันชัดเกินไป ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ พุ่มไม้ ก็เห็นใครบางคนที่ผมรู้สึกคุ้นๆ เสื้อยืดสีฟ้ากางเกงขาสั้นก้มหน้าร้องไห้เหมือนจะขาดใจให้ได้ เสียงหอบเหมือนหายใจไม่ทัน แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดร้อง ผมเดินไปตรงตรงหน้าเด็กคนนั้นที่ผมมั่นใจว่าเด็กคนนั้นคือใคร ก่อนนั่งยองๆ ลงไปก้มหน้าไปใกล้ๆ
“แสนดี”


“เป็นอะไร”

แสนดีค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองผม เม้มปากแน่น หน้าแดงที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา น้ำมูก ตาบวมแดงเหมือนกับคนที่ร้องไห้มาหลายชั่วโมง ก่อนจะสะอึกสะอื้นโผล่เข้ามากอดผมแบบไม่ทันได้ตั้งตัวจนเกือบล้ม ดีที่ผมตั้งหลักทัน แสนดีซบหน้ากับอกผมจนรู้สึกถึงน้ำตาผสมน้ำมูกที่เปื้อนเสื้อผมไปแล้ว

“พี่ปืน...แสน....เจ็บ”

แสนดีพูดไปสะอื้นไปจนไม่เป็นคำ แต่พอที่จะจับใจความได้ ผมไม่ได้กอดตอบเพราะดูจะเอาเปรียบแสนดีจนเกินไป ตอนนี้จิตใจของแสนดีอ่อนแอและบอบช้ำ คงอยากหาที่พึ่ง ผมเป็นที่พึ่งให้ได้ แต่กลัวว่าแสนดีจะอ่อนไหวไปกับผม เพราะหัวใจที่อ่อนแอ ผมไม่รู้ว่าแสนดีเป็นอะไร แต่อาการมันก็พอจะรู้ว่าอกหักมาชัวร์ วัยรุ่นมันจะมีสักกี่เรื่องกันที่ทำให้ลูกผู้ชายแบบแสนดีร้องไห้ได้หนักขนาดนี้ ร้องเหมือนกำลังจะตายให้ได้





Rrrrrr

เสียงมือถือของแสนดีมันดังไม่หยุด ตั้งแต่ผมเข้ามาและแสนดีดูจะไม่สนใจมันเลยสักนิด ไม่แม้จะหยิบมันออกมาดู ผมอยากรู้จังว่าใครมันเป็นคนโทรมา จะใช่คนที่ทำให้แสนดีร้องไห้อยู่แบบนี้ไหม

ผมเงียบ


แสนดีก็เงียบ


เงียบเหมือนกลัวว่าใครพูดก่อนจะแพ้ เหมือนเรากำลังเล่นเกมอะไรสักอย่าง ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เลย ผมให้เวลาแสนดีได้ใช้เวลากับตัวเอง ร้องไห้เท่าที่ตัวเองจะร้องได้ แสนดีเริ่มหยุดร้องมีแต่เสียงสะอื้นน้อยๆ เท่านั้น แสนดีเงยหน้าช้อนตามองผม แขนยังคงสวมกอดผมอยู่แบบนี้ เหมือนต้องการความอบอุ่นจากกัน ผมจับผมของแสนดีที่เปียกเหงื่อที่หน้าผาปัดมันออกให้เห็นหน้าแสนดีชัดๆ


“เป็นอะไรบอกพี่ได้หรือยัง”

“...”

ผมพยายามปรับเสียงให้มันไม่ดุจนเกินไป ทั้งๆ ที่ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร แม้แต่แฟนเก่าที่ร้องไห้ ยังไม่เคยทำแบบนี้เลย มองว่ามันว่าน่ารำคาญด้วยซ้ำ จนความสัมพันธ์มันแย่ เพราะผมแคร์คนอื่นมากกว่าแฟนตัวเอง จนกระทั่งมันจบลงแบบไม่ดี
“แสนแค่เจ็บ ตรงนี้”

แสนดีจิ้มไปที่หน้าอกตัวเองแรงจนผมต้องจับมือเอาไว้
“พี่ปืนมันจะหายเจ็บใช่ไหม”
“อืม”
ผมจงใจเว้นจังหวะที่จะพูดต่อ มองแสนดีที่เม้มปากแน่น เหมือนกำลังต้องการความมั่นใจกับอะไรสักอย่างที่ผมไม่รู้
“ก็คงหาย ถ้าแสนยอมรับความจริง”

ผมพูดความจริงที่ผมเคยเผชิญมาแล้ว เหมือนที่ผมยอมรับความจริงกับเรื่องในอดีต มันก็หายแต่ไม่สนิทหรอก มันยังเป็นแผล พอใครมาสะกิดก็เจ็บแต่แค่น้อยลงเท่านั้นเอง แสนดียังคงกอดผมและมองหน้ากันอยู่แบบนั้น ขนตางอนๆ ที่มีน้ำตาเกาะอยู่ เรียกสายตาให้ผมมองอย่างไม่วางตา แก้มกลมๆ แดงๆ จากการร้องไห้อย่างหนักนั้นอีก จมูกรั้นๆ ที่แดงจากการซื้ดน้ำมูกไม่ให้ไหล ผมมองริมฝีปากที่แสนดีเผลอเม้มมัน ไม่ก็กัดปากตัวเอง จนอยากลองสัมผัสมันสักครั้งว่ามันให้ความรู้สึกแบบไหน





นี่! ...ผมกำลังคิดอะไรอยู่





ผมไม่ใช่คนดี





แต่ตอนนี้มันยังไม่ได้เวลาเท่านั้นเอง





ถ้าไอ้กล้วยหรือใครมาเห็นคงล้อผมไม่เลิกที่ให้แสนดีกอดอยู่แบบนี้ ผมตัดสินใจดึงมือแสนดีออกจากเอว แล้วจับมันเอาไว้แล้วจูงมือให้เดินตามผมมา แสนดีทำตามอย่างว่าง่าย แสนดีเป็นเด็กดี แต่แค่ดื้อไปหน่อยเท่านั้นเองในบางครั้ง ผมพาเดินอ้อมมาทางด้านหลังที่เป็นเวทีมวยเพื่อหลบความวุ่นวายด้านหน้า ก่อนจะพาก้าวขึ้นไปยังชั้นบน และอีกอย่างถ้าไปทางด้านหน้าไอ้กล้วยมันต้องเห็นแน่ๆ ผมไม่อยากให้มันเห็น ไม่ได้กลัวมันแต่รำคาญมันเท่านั้นเอง เสียงมือถือของแสนดียังดังไม่หยุด จนผมเริ่มรำคาญ แต่แสนดีกลับไม่สนใจมันเลยสักนิด ผมหยุดเดินตอนที่เราขึ้นมายืนอยู่บนระเบียงชั้นสองตรงหน้าห้องทำงาน

“รับก่อนไหม”

แสนดีก้มลงไปมองมือถือที่ดังอยู่ในกระเป๋ากางเกง แล้วล้วงมันขึ้นมา แล้วกดรับอย่างว่าง่าย ผมไม่รู้ว่าใครโทรมา แสนดีเอาแต่เงียบ แต่ผมกลับได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากปลายสาย จนผมทนไม่ไหวดึงเอามือถือของแสนดีมาคุยเอง เพราะถ้ารอให้แสนดีพูดอะไร คงจะไม่รู้เรื่องกันทั้งคู่

[แสนดีมึงอยู่ไหน กูโทรหามึงจะร้อยสายอยู่แล้ว ทำไมไม่รับสายกูเลยวะ มึงเป็นอะไรหรือเปล่าแสน เฮียหารบ่นหามึงจนกูรำคาญแล้ว แสนดีมึงได้ยินกูไหม....]

“ขอโทษที แสนดียังไม่พร้อมคุย”

ปลายสายใส่มาไม่หยุด จนผมไม่มีจังหวะที่จะพูดไม่รู้ว่าหายใจทันไหม

[อ่าว! ขอโทษครับ แล้วไอ้แสนมันอยู่ไหน แล้วพี่เป็นใคร]

“แสนสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง แค่นี้แล้วไม่ต้องโทรมาอีก”

ผมกดตัดสายไม่สนปลายสายที่พูดตอบกลับมาว่าอะไร เพราะตอนนี้แสนดีเหม่อลอยมองออกไปนอกระเบียงที่มืดมิดอย่างไม่มีจุดหมาย จับกระชับมือให้แน่นขึ้น ก่อนจะส่งมือถือคืนแสนดีที่รับมันใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม จูงมืออีกคนขึ้นไปอีกชั้น แสนดีตามผมมาแบบเลื่อนลอย แสนดีอาการหนัก อะไรกันนะที่ทำให้แสนดีผู้ร่าเริงหาเรื่องสนุกๆทำได้ตลอดเวลา สดใสมาโดยตลอดเป็นแบบนี้ได้ มันต้องหนักขนาดกันนะ ผมพาแสนดีมาหยุดยืนตรงหน้าประตูหน้าห้อง ผมเปิดมันเข้าไปโดยดึงแสนดีให้เดินเข้ามาด้วยกัน ก่อนจะพาไปนั่งตรงพื้นห้องที่อีกคนเคยมานอนแล้วครั้งหนึ่ง แสนดีเริ่มรู้สึกตัวและมองไปรอบๆ ห้องผมอย่างแปลกใจ เหมือนพึ่งนึกอะไรออก
“ห้องนี่! ห้องพี่ปืนหรอ”
“อืม แสนกินข้าวมายัง”
แสนดีส่ายหน้าช้าๆ ยิ้มเจื่อนออกมาเพราะว่าเสียงท้องร้องของอีกคนเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดี ว่าเริ่มหิวแล้ว ผมกดโทรหาไอ้กล้วยทันที แล้วสั่งอาหารมาสองสามอย่างที่คิดว่าแสนดีน่าจะกินได้ พร้อมด้วยข้างสวยอีกสามจาน เพื่อที่แสนดีไม่อิ่มจะได้ไปต้องลงไปเอาเพิ่ม ก็ไม่เคยเอาใจใส่ใครแบบนี้ แสนดีถือว่าเป็นกรณีพิเศษก็แล้วกัน เด็กมันกำลังเศร้าก็เลยต้องดูแลเป็นพิเศษหน่อย แสนดีนั่งมองภาพบนหัวเตียงผมอยู่แบบไม่พูดจา ผมเอาโต๊ะญี่ปุ่นมาตั้งตรงกลางห้อง รอไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น



ก๊อกก๊อก

“พี่กัน ผมเอาข้าวมาให้”
เสียงไอ้กล้วยดังขึ้นมานอกห้อง
“อืม เข้ามา”
ผมอนุญาตให้มันเปิดประตูเข้ามา ไอ้กล้วยค่อยๆ เปิดประตูก่อนจะเดินถือถาดอาหารมาวางตรงโต๊ะ ญี่ปุ่นที่ผมกลางไว้รอ พอมันวางถาดอาหารลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจะพูดอะไรสักอย่าง มันทำตาโตมองแสนดีที่นั่งข้างๆ ผม
“พี่กัน! ..พี่ทำอะไรไอ้แสนมัน”
ไอ้กล้วยถลาเข้ามาใกล้ผมกับแสนดีทันที แต่แสนดีกลับหลบหลังผมแล้วจับชายเสื้อแน่น ถ้าเป็นปกติแสนดีคงจะเข้าไปหาไอ้กล้วยแล้ว ไม่เข้ามาใกล้ผมแบบนี้หรอก
“ไอ้แสนมึงออกมาจากหลังพี่กันมาคุยกับกูดิ พี่กันทำอะไรมึง”
“...”
แสนดีส่ายหน้าอยู่หลังผม เฮ้อ! ผมถอดหายใจก่อนจะมองไอ้กล้วยด้วยสายตาดุๆ
“ไอ้กล้วยมึงจะโวยวายทำไม มันไม่มีอะไร แล้วมึงก็ออกไปได้แล้ว มีอะไรแล้วเดี๋ยวกูเรียกเอง”
“...”
ไอ้กล้วยมองค้อนผม อยากจะส่งตะปูให้มันจริงๆ ก่อนจะบ่นอะไรสักอย่างที่ไม่ให้ผมได้ยิน แต่ตามันมองก็ยังชะเง้อมองแสนดีที่อยู่หลังผม เรื่องเสือกยกให้มันเลยจริงๆ
“เออ!ไอ้กล้วย กูเกือบลืม เดี๋ยวอีกสักชั่วโมงมาเก็บจานด้วย เดี๋ยววางไว้หน้าห้อง”
“ครับบบบบ เจ้านาย”
กวนตีนจริงๆ และมันก็ออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูห้องให้ โดยที่ผมไม่ต้องบอก
“แสนมากินข้าวได้แล้ว”
แสนดียังไม่ขยับยังนั่งเฉยจนผมต้องเรียกซ้ำสอง
“แสน”
“...”
“แสนดี”
ต้องให้ทำเสียงดุ นั่นแหละจึงยอมขยับออกมานั่งกินข้าวดีๆ ดื้อจริงๆ แสนดีนั่งกินข้าวเงียบๆ โดยมีผมนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน แสนดีชำเลืองมองผมเป็นระยะ จะว่าไปก็ไม่ได้ขึ้นมากินข้าวบนห้องแบบนี้นานแล้ว ส่วนใหญ่ผมจะกินข้าวคนเดียว แต่พอมีคนมากินด้วยมันก็รู้สึกดีเหมือนกัน เสียงช้อมกระทบจานที่ไม่ใช้ของผมคนเดียวหรือแม้แต่ตอนที่แสนดีตักอาหารให้
มันก็ดีในแบบของมัน
ผมนั่งมองแสนดีกินไปเรื่อยๆจนอิ่ม แล้วยกถาดไปไว้ด้านนอกเอง เดินกลับมามองแสนดีที่มองตามผมตาแป๋ว จะมองอะไรขนาดนั้น ผมเดินไปหยุดที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดมันค้นหาเสื้อที่แสนดีน่าจะใส่ได้ คืนนี้ก็คงต้องให้นอนที่นี้ไปก่อน ผมเจอเสื้อยืดตัวหนึ่งที่แสนดีน่าจะใส่ได้และมันไม่ใช่เสื้อผม น่าจะเป็นของแฟนเก่าที่ผมเอาออกจากตู้ไม่หมด ผมหยิบมันขึ้นมาส่วนกางเกงผมเลือกหยิบกางเกงวอร์มเอวผูกที่แสนดีน่าจะใส่ได้ แล้วเดินไปส่งให้อีกคนที่ทำหน้างงอยู่
“ไปอาบน้ำแสนดี”
“...”
“พี่ไม่ให้แสนดีนอนด้วยชุดแบบนี้หรอก”
“...”
แล้วก็มีคนอมยิ้มคว้าเสื้อผ้าในมือเข้าห้องน้ำไป คืนนี้ก็คงต้องนอนกับแสนดีตามเคย
แต่ไม่รู้คืนผมจะนอนหลับไหม....


เพราะผมตอนนี้ในหัวผมคิดดีไม่ได้เลยจริงๆ



tbc


#แสนดีของพี่ปืน


พี่ปืนทำไมเป็นคนแบบนี้ แสนดีเสียใจอยู่เห็นไหม...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น