โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 6 : โหดที่ #5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

โหดที่ #5


17/12/62✔️

25/03/63☑️






(gun Talk)




ร้านเหล้านวลจันทร์



ในวันที่ผมต้องแต่งตัวจัดเต็มด้วยสูทแบบที่เป็นทางการแบบนี้ เป็นอะไรที่ไม่ค่อยอยากเดินเข้ามาร้านเลย ในเวลาที่ลูกค้ากำลังเยอะ เพราะทุกคนภายในร้านจะหันมามองผมเป็นตาเดียว บอกเลยว่ารำคาญสายตาที่จะกินผมเข้าไปทั้งตัว ไม่ว่าชายหรือว่าหญิง ผมที่ไปประชุมงานกับพี่กร ไม่อยากไปแต่พี่กรก็ชอบลากไปด้วยตลอด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่านี่บริษัทใครกันแน่ ผมที่รู้เกี่ยวกับระบบงานเกือบทุกอย่าง แถมทำงานหนักกว่าเจ้าของบริษัทเสียอีก ผมเดินตีหน้าขรึมเข้าไปในร้าน เสียงเพลงจากหน้าเวทีที่วันนี้มีดนตรีสด จากรุ่นน้องที่คณะมาขอแสดง และผมก็อนุญาต ถือว่าให้โอกาสเพื่ออนาคตข้างหน้า เพื่อจะดัง ผมหยุดฟังเพลงที่ตรงเคาร์เตอร์ โดยหันไปมองไอ้กล้วยที่นั่งจัดแจงบิลอยู่ข้างใน
“พี่กัน ทำไมวันนี้หล่อ”
“ปกติ”
ผมเห็นมันเบะปาก เลยส่งมือไปตบกระบาลมันทีหนึ่ง แต่มันหลบได้ทัน ผมชี้หน้ามันคาดโทษมันเอาไว้
“พวกมันเล่นดีไหม”
“โคตร! ดีเลยพี่ เนี่ย! ลูกค้าตามมาดูเพราะพวกมันลูกค้าเลยเยอะมาก ทำงานกันไม่ได้หยุดเลย”
“อืม พอพวกมันลงมาก็ให้เงินมันด้วย”
“อ่าว! แล้วพี่จะไปไหน”
“ไปอาบน้ำ รำคาญสายตาลูกค้า”
“เบาไหมพี่ นั่นลูกค้านะ”

“...”

“โถ! แค่ลูกค้าก็มองเอง”

“ก็กูไม่ชอบ”
“อ๋อ! ลืมไปถ้าไม่ใช่คนพิเศษมองไม่ได้”
“อย่าเลือก”
“โคตรเจ็บ แต่รู้สึกดี”
นั่นแหละลูกน้องกิตติมศักดิ์ โคตรของโคตรกวนตีน ผมกวาดตามองไปรอบๆ มองหาคนที่ผมคิดว่าน่าจะมาแล้ว จนไอ้กล้วยมันมายืนข้างๆผมแล้วมองตาม
“พี่กันมองหาใคร”
ผมเลือกที่จะเงียบ ไม่ได้กลัวมันรู้ แต่แค่ไม่อยากให้มันเลือก
“อ๋อ! ..ผมรู้แล้ว วันนี้วันศุกร์ งั้นคงต้องเป็นไอ้แสนใช่ไหม”
“ไอ้กล้วยกูมองลูกค้า”
“หรอ..ไม่ได้มองหาใครเลย ไม่มองก็ไม่มอง ไอ้แสนมันบอกว่าวันนี้มันไม่ว่าง”

ไอ้กล้วยมันจงใจพูดดังให้ผมได้ยิน ก่อนจะเว้นวรรคไม่ยอมพูดต่อ ผมว่าเตะมันสักทีคงจะดี
“เลยไม่มา แต่...พรุ่งนี้มันมาเหมือนเดิม”
ไอ้กล้วยยืนหน้ามาใกล้ๆ ผม ทำท่าล้อเลียนก่อนที่ผมจะได้เตะมันก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว ผมว่าผมเริ่มเกลียดมันแล้ว ไอ้กล้วยทำเหมือนมันรู้ใจผมแทบทุกเรื่อง แต่ที่จริงแสนดีก็มาช่วยที่ร้านน่าจะครบเดือนแล้ว แล้วผมก็ไม่เคยจ่ายเงินสักกะบาทให้แสนดีด้วย ถ้าจะไม่มาอีกผมก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี แล้วผมก็เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสามเข้าไปห้องของตัวเอง วันนั้นที่ผมอุ้มแสนดีมานอนด้วยกัน ผมตื่นก่อนและแสนดีก็มาอยู่ในอ้อมกอดผมเป็นที่เรียบร้อย แสนดีซุกหน้าอกผมหลับตาพริ้ม ตัวผมที่ชอบตื่นแต่เช้าเพื่อออกกำลังกายไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะกลัวจะทำให้แสนดีตื่น นอนมองหน้าแสนดีอยู่แบบนั้น จนผมคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง นั้นก็คือการลุกจากที่นอนได้แล้ว ถ้าแสนดีแล้วเห็นตัวเองในอ้อมกอดผมก็ไม่รู้ว่าแสนดีจะโวยวายขนาดไหน ผมรีบอาบน้ำแล้วรีบออกไปธุระทันที ไม่ได้ปลุกแสนดีที่ยังนอนไม่ตื่น แต่บอกไอ้กล้วยว่าให้ไปเรียกแสนดีด้วย แล้วผมก็ไม่ได้เจอแสนดีอีกเลย ผมส่ายหัวไล่ความคิดของตัวเอง ก่อนจะถอดชุดที่โคตรจะน่าอึดอัด ไม่ใส่ก็ไม่ได้ พี่กรบังคับ แล้วก้าวเข้าห้องน้ำไป แล้วคิดว่าจะพักผ่อนไม่ลงไปข้างล่างอีกในเมื่อคนที่เขาอยากเจอไม่มา ก็ไม่รู้จะลงไปข้างล่างอีกทำไมเหมือนกัน








คืนวันเสาร์ต่อมา....



“น้องจะเอาอะไร พี่จะหามาให้หมดเลย”
เสียงเอะอะโวยวายของลูกค้าคนหนึ่ง ทำให้ผมที่กำลังก้าวเดินเข้ามาในร้านหยุดชะงัก ผมไปธุระข้างนอกและพึ่งจะกลับเข้ามา ก้าวไปตามเสียงนั้นทันที ตอนนี้พึ่งจะหกโมงครึ่งลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นครอบครัวที่พาลูกหลานหรือไม่ก็พ่อแม่พี่น้องมานั่งทานอาหารกัน และมันก็ยังมีไอ้พวกที่กินไม่ได้รู้เรื่องกินร้านโน้นต่อร้านนี้ แบบคนที่ผมเห็นกำลังจะจับข้อมือแสนดีอยู่
“ขอโทษ ผมไม่เอา”
“มีอะไร”
แสนดีหันมาเห็นผมก็ส่งสายตาขอความช่วยเหลือทันที ที่โต๊ะนั้นเหมือนจะเป็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่มานั่งดื่มกันแต่หัววัน และดูท่าจะเมาแล้วด้วย ผมจับข้อมือไอ้คนที่มันจับข้อมือแสนดีอยู่ แล้วออกแรงบีบเบาๆ เพื่อให้มันปล่อยข้อมือแสนดี 

“โอ๊ย!!!”

พอหลุดออกมาได้แสนดีก็มาหลบหลังผม เอามือจับชายเสื้อผมแน่น

“มึงเป็นใคร อยากมาเลือกเรื่องของกู”

“...”

“กูจะจีบน้องแสนดี”

ผมขมวดคิ้วถึงขนาดรู้จักชื่อได้ยังไงกัน ผมหันกลับไปมองแสนดีที่ส่ายหน้าอยู่ด้านหลัง ทำหน้าขยะแขยงคนที่พูดแบบนี้
“แสนดีจ้า ไม่ต้องกลัวพี่ พี่ขอโทษที่ทำเราแรงไปหน่อย เดี๋ยวคืนนี้พี่จะจัดให้เราแบบเบามือที่สุดเลยจ้า”
“พี่ปืน แสนไม่รู้จัก พี่ปืนอย่าให้แสนไปกับเขานะ”
แสนดีกำชายเสื้อผมแน่นกว่าเดิม คำพูดแบบนั้นไม่น่าหลุดออกมาได้จากพวกที่มีการศึกษาแบบนี้
“คงต้องขอโทษด้วย แต่นี่ลูกน้องผม และพวกคุณก็ไม่ควรเสียมารยาท”
ไอ้เด็กพวกนั้น มองผมตาขว้าง พร้อมจะพุ่งเข้ามาหา และไม่ต้องกลัว เพราะตอนนี้พวกมันคงไม่รู้ตัวลืมสังเกตว่าลูกน้องผมยืนรอบโต๊ะไว้หมดแล้ว
พวกมันทำท่าเลิ่กลั่กเมื่อเริ่มสังเกตรอบๆ ตัว พวกนั้นแอบกลืนน้ำลายด้วยท่าทีหวาดๆ
“มึงก็ปล่อยน้องเขาไปเถอะ ถ้าน้องเขาไม่เล่นด้วย”
ใครคนหนึ่งในโต๊ะลุกขึ้นมาจับแขนเพื่อนมันเหมือนเตือน เพราะถ้ามีเรื่องกัน พวกมันคงรู้ว่าใครกันจะเละ และไม่ใช่พวกผมแน่ ลูกน้องผมทุกคนเป็นมวย และบ้าพลังกันทั้งหมด ยิ่งไอ้กล้วยยิ่งตัวดี และนี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ร้านผมไม่มีผู้หญิงหรือผู้ชายตัวเล็กๆสักคนแบบนี้ และหน้าตาลูกน้องแต่ละคนของผมก็เถื่อนๆ ทั้งนั้น เพราะถ้ามีหน้าตาดีแบบแสนดีมาอยู่ในร้านผมแบบนี้ คงมีแต่เรื่อง ขนาดนี้ไม่เท่าไรก็มีคนมาจีบแล้ว ไอ้กล้วยมายืนใกล้ผมแล้วตอนนี้ แสนดีปล่อยจากชายเสื้อผมไปหายืนเกาะหลังไอ้กล้วยทันที
“พี่กันมีอะไร”
“ลูกค้าคงเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง ฝากมึงช่วยให้คำแนะนำลูกค้าที”

ผมมองไอ้พวกนั้นทีละคนจนมันไม่กล้าหายใจ แล้วก็เดินออกมา ผมไม่สนใจไอ้กล้วยจะทำอะไร เพราะถ้าล้ำเส้นกันมากเกินไป ผมก็ไม่เอาไว้เหมือนกัน แต่คงต้องจัดการตัวปัญหาก่อน แสนดีเดินตามผมมาเงียบๆ พอผมหยุดเดิน แสนดีก็หยุด พอผมทำท่าจะก้าวต่อก็ทำบ้าง ไม่รู้จะเอาอะไร ผมจึงแกล้งเดินแล้วหันหลังกลับมาเร็วๆ แสนดีที่ไม่ทันระวังตัวก็เซมาซบอกผม และผมก็โอบเอวไว้พอดี เพราะว่าแสนดีจะล้มหน้าคว่ำลงไป
“พี่ปืน!!!”
แสนดีตกใจดิ้นขยุกขยิกในอ้อมกอดผม
“ตามมาทำไม”
“จะมาอธิบายเรื่องเมื่อกี้”
“ไม่ต้อง ไม่ได้สนใจ”
“โห่!!! พี่ปืน”
ดิ้นหนักกว่าเก่าจนผมต้องกอดไว้แน่นไม่ให้เราล้มไปด้วยกันทั้งคู่
“ไม่สนก็ปล่อยแสนเลย”
ผมยอมปล่อยแสนดีแต่โดยดี แต่ดูเหมือนแสนดีจะงอนผมไปแล้ว

ใครสน


“ไม่ต้องมาทำงานแล้ว”
“ทำไม?”
แสนดีทำหน้าเหวอไปแล้ว ผมจะบอกตั้งหลายรอบแล้วแต่ไม่มีโอกาส ก็ในเมื่อไม่ได้เป็นลูกน้องผม จะมาช่วยที่ร้านอยู่ทำไม แล้วไอ้เรื่องที่มีเรื่องกันวันนั้น ไอ้นัทมันก็มาเคลียร์แล้ว เอาเพื่อนมันมาขอโทษผมแล้ว และผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรด้วย
“แสนทำอะไรผิด แสนไม่รู้จักพวกเขานะ ลูกค้าถามชื่อแสนก็แค่ตอบ ไม่อยากให้ร้านเสียหาย”
“แล้วเขาก็ทำรุ่มร่ามกับแสนก่อน แสนพยายามให้เขาปล่อยมือแล้ว แต่ลูกค้าไม่ยอม แล้วพี่ปืนก็มา”
แสนดีเหมือนสติหลุด พูดอะไรออกมาไม่หยุด แล้วทำท่าจะร้องตาแดงน้ำตาคลอไปแล้ว  อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“พี่ปืนอย่าไล่แสนเลยนะ”
ผมมองแสนดีที่เดินมากอดแขนผมเอาไว้ และเริ่มเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เบะปากทำท่าจะร้อง
“พี่กัน มีอะไรกันหรือเปล่า อ่าว! ไอ้แสนมึงเป็นอะไร”
ผมหันไปตามเสียงไอ้กล้วยเดินหน้างงมามองผมกับแสนดี และแสนดีก็ไปกอดแขนไอ้กล้วยแทนผมแล้ว
“พี่กล้วย พี่ปืนไม่ให้แสนมาร้านแล้ว พี่กล้วยช่วยแสนพูดกับพี่ปืนที”
ไอ้กล้วยทำหน้างงว่าใครคือพี่ปืน จนแสนดี ต้องอธิบายต่อ แสนดีก้มหน้ามองตีนตัวเองแล้วพูดต่อ
“แสนเรียกพี่กันว่า พี่ปืน แสนไม่อยากเรียกเหมือนคนอื่น”
“อ๋อ! กูก็งงว่าใครวะพี่ปืน”
“พี่กล้วยช่วยแสนด้วยนะ”
เฮ้อ! ผมถอนหายใจก่อนจะมองหน้าไอ้กล้วยที่ทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง
“ไอ้กล้วย กูให้เวลามึงหนึ่งชั่วโมง เอาตัวแสนดีออกจากร้านนี้”
สิ้นคำผมสองคนนั้นตะลึงไอ้กล้วยทำท่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนแสนดี น้ำตาไหลไปแล้ว น้ำตาใช่ไม่ได้ผลกับผม และที่ผมทำแบบนี้เพราะเพื่อความปลอดภัยของตัวของแสนดีเอง
“ฮือ!!! พี่ปืนไม่เอาแสนไม่ไป”
“พี่กัน!เดี๋ยวก่อน”
ผมที่ทำท่าจะเดินจากตรงนั้น หันไปมองไอ้กล้วย และแสนดีที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้น ผมมองไอ้กล้วยด้วยสายตาที่มันก็รู้ว่าพูดอะไรออกมาจะเป็นมันที่จะโดนผมจัดการ แล้วผมก็หันกลับไป โดยที่ไอ้กล้วยมันหันไปสนใจเด็กที่กำลังร้องไห้งอแงไม่หยุด เด็กมันไม่เหมาะกับที่แบบนี้หรอกเสือสิงห์มันเยอะ และหน้าตาแบบแสนดีด้วยแล้วยิ่งอันตราย 

ท่าทางของแสนดีวันนี้ทำให้ผมคิดถึงใครคนหนึ่งที่ชอบอ้อนผมแบบนี้เวลาที่ต้องการอะไรสักอย่าง และผมก็ชอบแพ้ทางทุกที


 ผมเดินกลับไปทางด้านหน้ามองไปยังโต๊ะที่มีปัญหา ตอนนี้ไม่มีพวกนั้นอยู่แล้ว ผมคิดว่าไอ้กล้วยมันคงจัดการเรียบร้อยแล้ว ผมกลับขึ้นมาทำงานเงียบๆ แต่ในหัวไม่ได้จดจ่อกับงานเลยสักนิด ทำไมผมยังนึกแต่ภาพของแสนดีที่ทำท่าทางงอแงแบบนี้ 


ตลกไหม???


 เป็นคนไล่ไม่ให้เขามา


แต่ใจผมกลับอยากเจอ 


แล้วเวลาก็ผ่านไปอยากเชื่องช้า ผมขยับตัวอยากเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวสงสัยจะนั่งทำงานนานไปหน่อย ตอนนี้เสียงเพลงปิดไปแล้ว ผมมองนาฬิกาที่ไม่ค่อยจะได้มองเท่าไร



00:45 น.


ผมลุกจากโต๊ะ แล้วเดินลงมาด้านล่าง ลูกค้าไม่มีแล้ว ลูกน้องผมกำลังเก็บร้านและพวกมันเก็บใกล้เสร็จแล้ว ผมเดินไปที่ด้านหลังครัวที่กำลังเก็บล้างกันอยู่
“อ่าว! พี่กัน มาถึงนี่เลยจะเอาอะไรครับ เดี๋ยวผมทำให้กิน”
โก้พ่อครัวใหญ่ของร้านเหล้านวลจันทร์ร้องทัก เพราะว่าผมไม่ค่อยได้เข้ามาเท่าไร ส่วนมากก็ใช้ไอ้กล้วยทั้งนั้น
“ไม่เป็นไร ไอ้กล้วยไปไหน”
“อ๋อ! พี่อยู่หลังร้าน โน่นเลย! ปลอบไอ้แสนดีอยู่ มันร้องไห้ไม่หยุดร้องเป็นเด็กๆ เลย ร้องจนผมปวดหัวแทนไอ้กล้วย”
“ยังไม่กลับ?”
“มันบอกยังไม่อยากกลับพี่ บอกจะคุยกับพี่ก่อน”
โก้เล่าเรื่องที่รู้ให้ผมฟัง ผมเดินไปตามทางที่โก้บอก ก็เริ่มได้ยินเสียงคนร้องไห้เหมือนจะขาดใจ แค่ไม่ให้มาร้านจะต้องร้องขนาดนี้เลยหรอ ผมบอกว่าไม่ต้องมาทำงานแล้ว ถ้าแสนดีจะมาเที่ยวเล่น มาหาใคร ผมก็ไม่ได้ว่าสักหน่อย ผมเดินไปหยุดด้านหลังของไอ้กล้วยที่ยืนมองแสนดีก้มหน้าก้มตาร้องไห้กอดเข่าตัวเอง
“แสนไม่ผิด พี่กล้วย แสนไม่ผิด”
“เออ! กูรู้แล้ว แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ไปบอกพี่กันหรอไงว่ามึงไม่ผิด เขาได้ลงโทษกูอีก”
“ฮือ!!!!”
“ไอ้แสนทำไมมึงถึงงอแงแบบนี้วะ เล่นเอากูปวดหัวแล้วเนี่ย”
“แสนอยากมาร้านอีก พี่กล้วยช่วยแสนด้วย”
ไอ้กล้วยไม่รู้ถึงการมาของผมเพราะเสียงร้องไห้ของแสนดีดังมากจนแสบแก้วหู มองแสนดีแล้วก็สงสาร ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปพูดไป คงต้องทำอะไรสักอย่าง
“ก็ไม่ได้บอกว่ามาเที่ยวไม่ได้”
“...”
“อยากมาเมื่อไรก็มา”
“...”
“แต่ไม่ต้องมาทำงานแล้ว”
“พี่ปืน!!!”
แสนดีเงยหน้าขึ้นจากเข่าตัวเอง ร้องไห้จนตาบวม หน้าแดง ขี้มูกนี้เต็มเข่าไปแล้ว ผมมองภาพตรงหน้าโคตรเด็กเลย แสนดียิ้มกว้างส่งมาให้ทั้งที่น้ำตายังไหล แล้วกระโดดจากตรงนั้นเข้ามาใกล้ๆผม กระโดดกอดแขน ก่อนจะเขย่งตัวขึ้นมาหอมแก้มผมซะงั้น

“พี่ปืน น่ารักที่สุด”

“...”
และนั่นแหละครับจุดจบของผม


tbc

#แสนดีของพี่ปืน



นึกสภาพแก้มพี่ปืนที่มีแต่ขี้มูกของแสนดีT-T
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น