โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 5 : โหดที่ #4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    18 มี.ค. 63

โหดที่ #4


14-15/12/62✔️18/03/63☑️




(San-D Talk)




มึนหัวเป็นความรู้สึกแรกที่ผมรู้สึก ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อย ไม่น่าไปบ้าจี้ตามไอ้พี่กล้วยเลย ถ้าเมื่อคืนไอ้พี่กล้วยไม่ให้ผมดื่มค็อลเทลฝีมือตัวเองที่ผสมไปสารพัดสารเพ ผมคงไม่ต้องมามีอาการแบบนี้ ผมค่อยๆ ลืมตาก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงภายในห้องที่มืดมาก กับอากาศเย็นๆไม่รู้เปิดแอร์กี่องศากัน พอสายตาผมเริ่มปรับเข้ากับแสงได้ จึงมองไปรอบๆห้อง

ห้องใคร???

คำถามแรกที่ตามมา ผมขมวดคิ้วก่อนจะรับลุกขึ้นนั่ง แต่ต้องจับหัวตัวเอง โคตรจะมึน

ไม่น่าเลยไอ้แสน เข็ดไหมมึง

ผมด่าตัวเองในใจ ก่อนจะมองสำรวจในห้องอีกรอบ แล้วก้มดูเสื้อผ้าตัวเอง โล่งใจที่มันยังอยู่ครบไม่มีอะไรขาดหายไปสักชิ้น

“ห้องใครวะ”

ผมบ่น พึมพำกับตัวเอง ก่อนประตูห้องจะเปิดออก โดยมีไอ้พี่กล้วยยืนเป็นยักษ์วัดแจ้งตรงหน้าประตู

“อ่าว! ไอ้แสน มึงตื่นแล้วหรอวะ”

“พี่กล้วย แสนมานอนนี้ได้ไง ไม่ใช่ซิ นี่ห้องใคร ห้องพี่หรอ”

“...”

ผมมองพี่กล้วยที่ทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มไม่ยอมบอกผมว่านี่ห้องใคร

“เดี๋ยวมึงก็รู้ แต่ตอนนี้มึงลุกได้แล้ว ไปล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปกินข้าวเช้า”

ผมเบะปากที่พี่กล้วยไม่ยอมบอก ก่อนจะเดินกระแทกเท้าไปยังห้องนำ้อย่างขัดใจ แค่นี้ก็บอกกันไม่ได้ จำไว้เลยไอ้พี่กล้วย วันหลังจะไม่เชื่ออะไรอีกแล้ว พอผมทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก่อนเดินออกมาจากห้องน้ำ เจอไอ้พี่กล้วยมันยังยืนรอผมอยู่ พอผมเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็กอดคอลากผมลงไปข้างล่างทันที ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ ยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ว่าห้องนี้ห้องใคร

สุดท้ายผมก็ไม่รู้อยู่ดี ไอ้พี่กล้วยมันมาส่งผมที่ร้านแล้วก็รีบไปธุระต่อ ผมเก็บความสงสัยมาตลอดทั้งอาทิตย์ ไลน์ไปถามไอ้พี่กล้วยอีกหลายรอบก็ไม่ยอมบอก ไม่รู้ว่าตอนเมาไปทำอะไรเอาไว้บ้าง แต่ก็พอจะจำได้ว่าไปเปลี่ยนชื่อพี่เจ้าของร้านเป็นพี่ปืน ยิ่งไอ้คูณมันชอบบอกว่าผมเมาแล้วชอบอ้อนคนอื่นเขาไปทั่ว ไม่รู้ไปเผลออ้อนใครไว้บ้าง ขอเกลียดไอ้พี่กล้วยได้ไหม ผมตื่นนอนในเช้าวันศุกร์ที่แสนจะขี้เกียจ แต่ผมต้องไปเรียน ถ้ายังนอนอยู่แบบนี้ผมจะไปโรงเรียนสาย ผมลุกอย่างเชื่องช้าบิดขี้เกียจอีกร้อยตลบ ก่อนจะลากตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ แต่ผมกลับได้ยินเสียงที่พึ่งดังออกมาจากห้องพี่ยินดี พอเสร็จก็รีบออกมาแต่งตัวก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียน และสะพายมันไว้ที่ไหล่ ผมก้าวออกจากห้องแล้วเดินลงบันไดอย่างช้าๆ ผมมองไปข้างล่างที่มีพี่แจงมาจัดเตรียมร้านอยู่ก่อนแล้ว

“พี่แจง”

“อ่าว! แสนดี ตื่นแต่เช้าเลย”

“พี่ยินดีพึ่งกลับหรอ”

“อืม”

ตอนนี้พึ่งเจ็ดโมง และอีกสักพักพี่แจงจะเปิดร้าน ผมช่วยพี่แจงจัดร้าน ก่อนจะโดนใช้ให้ไปหยิบของที่อยู่หลังร้าน ผมได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้าน สงสัยมีลูกค้าเข้ามาแล้ว ทำไมกินกาแฟกันแต่เช้าเลย ผมคิดว่าน่าจะหาอะไรที่มีประโยชน์มากกว่ากินก่อนไหม ผมหยิบของที่พี่แจงต้องการ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านหน้า ผมยืนมองลูกค้าที่พี่แจงกำลังชงกาแฟอย่างขะมักเขม้น ผู้ชายที่นั่งต้องเคาน์เตอร์บาร์เคาะนิ้วไปตามจังหวะเพลงที่ผมเปิด ผมที่หลุดร่วงจากการมัดผมลวกๆ ไปทางด้วยหลัง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าถูกสวมทับด้วยสูทสีเทา คิ้วขมวดเล็กน้อยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ผมมองภาพนั้นนิ่งค้าง ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกจากพี่แจงที่เดินมาเขย่าตัวผม

“แสนดี! ยังไม่ไปโรงเรียนอีก เดี๋ยวก็สายหรอก”

ผมตื่นจากภวังค์ ก่อนจะหันไปมองพี่แจง

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“เออ! ..ไม่ได้เป็นอะไรพี่แจง แสนไปเรียนก่อนนะ”

ผมส่งของที่พี่แจงต้องการให้อีกฝ่าย ก่อนจะรีบวิ่งออกทางหลังร้านทีนที ดีที่ลูกค้าที่ผมรู้จักดีว่าคือใครไม่ได้เห็นผม ทำไมวันนี้เขาหล่อจัง หล่อจนผมจำแทบไม่ได้เลย ไม่เหลือมาดของเจ้าของร้านอาหารชื่อดัง แต่เขาเหมือนนักธุรกิจใหญ่ที่บังเอิญผ่านมาร้านกาแฟเล็กๆ แบบนี้

พี่ปืนของผม

หล่อจริงๆ เลย

ผมเดินลัดเลาะไปตามทางด้านหลังแล้วทะลุออกมาตรงถนนในซอย ก่อนที่จะมีรถเบนซ์คันสีดำมาจอดเทียบข้างๆ ผมกลอกตาเบาๆ ทำไมต้องมาเจอคนที่ไม่อยากเจอด้วยนะ รถที่ผมจำได้ดีแม้แต่เสียงเครื่องยนต์ ผมหยุดเดินก่อนที่กระจกรถจะเลื่อนลงมา ทำให้ผมเห็นคนบนรถ คนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด และอยากเจอมากที่สุดในเวลาเดียวกัน

โคตรย้อนแย้งกันเลยจริงๆ

และเขาไม่ใช่ใคร

เขาคนนั้นคือ.....

พี่ทิม

แฟนพี่ยินดี พี่สาวผมเอง

“แสนดี ไปโรงเรียนหรอ”

“อืม”

“ทำไมพูดกับพี่ไม่เพราะ โกรธอะไรพี่ครับ”

“ทำไมต้องโกรธ ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

ประโยคหลังผมพูดเบาจนอีกคนไม่ได้ยิน

“งั้นพี่ไปส่ง”

สมองบอกให้ปฏิเสธ แต่หัวใจกลับทำให้ผมก้าวไปอีกฝั่งก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ แล้วนั่งเม้มปากแน่น

ไม่พูดอะไรจนถึงโรงเรียน

คนในใจแค่ได้ใกล้มันก็มีความสุข

ถึงแค่ชั่วคราวก็ยังดี

ผมอยากให้โรงเรียนของผมตั้งออกไปจากตรงนี้อีกสักอำเภอหนึ่ง หรือไม่ก็ออกนอกไปประเทศไปเลย ผมอยากจะอยู่ในสายตาเขาอีกสักชั่วโมง สักนาที หรือสักวินาทีก็ยังดีแต่นั่นคือความฝันลมๆ แล้งๆ ของผมเองที่ไม่มีวันเป็นจริง เพราะว่าในสายตาของพี่ทิมคนนี้ไม่เคยมีผมอยู่เลยสักนิด

“แสนดี!”

“...”

“แสนดี! ถึงแล้วครับ”

“...”

เหมือนหลุดจากฝันสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้ายสำหรับผม ผมหันไปสบตาพี่ทิม ก่อนจะยกมือไหว้ แล้วพี่ทิมก็ส่งมือตัวเองมาขยี้หัวผมเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือทำให้ผมเม้มปากแน่น รีบลงจากรถก่อนที่หัวใจของผมจะเต้นแรงกว่านี้จนมันหลุดออกมา ก็ยังเป็นคนเดิมที่ทำเอาหัวใจผมเต้นแรง ผมยืนมองจนรถพี่ทิมหายไปจากสายตา

และตอนนี้ผมกำลังจะสาย ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแปดโมงแล้ว ไอ้แสนมึงจะสายไม่ได้ ผมวิ่งไม่คิดชีวิต แต่สุดท้ายผมก็ไม่ทันอยู่ดี ต้องมายืนร่วมกับพวกที่มีชะตากรรมเดียวกันกับผมเกือบยี่สิบชีวิตที่สมานยืนตากแดดอยู่แบบนี้ ชีวิตผมนี้จะมีอะไรที่มันปกติบ้างไหม ผมเห็นไอ้เพื่อนรักยืนเยาะเย้ยผมอยู่ที่แถว อยากตบกระบาลมันสักที

กว่าที่ครูฝ่ายปกครองจะปล่อยพวกผมได้ก็เกือบหมดคาบแรก สอนจนผมสำนึกไม่ทัน ผมเดินเข้าในตึกขึ้นไปยังห้องเรียนของวิชาถัดไปแทน เพราะขี้เกียจไปฟังครูที่กำลังสอนบ่นอีก ผมเรียนอยู่ม.5 ของโรงเรียนสหที่มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง โรงเรียนผมไม่ได้ดังระดับจังหวัด แต่นักเรียนก็เยอะพอสมควร รอไม่นานพวกเพื่อนๆก็เดินกันมานั่งกันเต็มห้อง แต่ไอ้เพื่อนรักอย่างนายพหุคูณ หรือไอ้คูณคงเข้าห้องเป็นคนสุดท้ายตามเคย มันรอพี่ม.6 ที่กำลังจะเดินผ่านห้องนี้ทุกครั้งที่เราเรียน ไม่รู้ว่าจงใจหรือบังเอิญกันแน่ ก็ไอ้คูณมันกำลังมีความรัก แต่มันไม่ยอมรับ ผมเห็นมองพี่เขาตาเยิ้มเลย ไม่นานไอ้คูณก็เดินมานั่งข้างผม ทำหน้าผิดหวังอย่างเซ็งๆ

“ไง! มึง พี่เกวไม่เดินผ่านหรอ”

“กูไม่ได้รอพี่เขาสักหน่อย อย่ามั่วไอ้แสน”

“หรอ! มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ามึงชอบพี่เขา”

ไอ้คูณกระโดดเอามือมาปิดปากผม มือแม่งโคตรเค็ม กว่าผมจะแกะมือมันออกจากปากผมได้เล่นเอาเหนื่อย

“ไอ้คูณ! มึงมาปิดปากกูทำไม”

“ก็ไอ้แสน มึงกำลังจะพูดอะไรเล่า เรื่องไม่จริงมึงอย่าพูดไป เดี๋ยวใครมาได้ยิน พี่เขาจะเสียหาย”

ผมกลอกตามองบน กลัวพี่เขาจะเสียหาย ไอ้ควาย! พี่เขาก็ผู้ชายไหม พี่เกวคือรุ่นพี่ม.6 ที่เป็นผู้ชาย พี่เกวเรียนเก่งมาก พี่เขาตัวเล็กๆ น่ารักเป็นขวัญใจของคนทั้งโรงเรียน ยิ้มทีนี้ตายกันเป็นแถวๆ และไอ้คนข้างผมนี้เป็นหนักมาก ติดตามเขาทุกทาง แค่เขาเดินผ่านก็มีความสุขแล้ว สุดจริงเพื่อนผม ผมไม่รู้ว่ามันจะมีหวังไหม ก็คงต้องลุ้นกันต่อไป

“เออ! กูไม่พูดก็ได้ เลี้ยงชานมด้วย ค่าปิดปาก”

“ตกลง”

ไอ้คูณตกลงโคตรง่าย ถ้าเป็นเรื่องของพี่เกวมันยอมหมด แล้วผมกับเพื่อนไม่ได้คุยอะไรกันต่อเพราะครูเข้าห้องมองพวกผมด้วยสายตาดุๆ แล้วก็สอนจนผมตั้งใจเรียนไม่ทัน เหมือนผมเป็นเด็กไม่ดีเลย แต่จริงก็ไม่ดีนั่นแหละ ไม่ต้องสงสัยเลย

“จะกินอะไร”

เสียงทุ้มๆของไอ้คูณถามผม มันโคตรดูแลผมดีมากจนใครๆ คิดว่ามันเป็นแฟนผม

แฟนก็เหี้ยแหละ

สนิทกันขนาดนี้ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

“ก๋วยเตี๋ยวไก่ก็ได้ เอาน้ำเขียวด้วย”

“อืม”

แล้วมันก็เดินไปต่อแถวซื้ออาหารที่ตอนนี้คนเยอะมาก เที่ยงแบบนี้ก็คงต้องทำใจ ผมนั่งเล่นมือถือไปเฝ้าโต๊ะไป เพื่อนในห้องมีเยอะ แต่ผมสนิทแค่ไอ้คูณ คนอื่นก็คุยได้ แต่ไม่อยากสนิทด้วย เล่นมือถือเพลินๆ ก็มีคนเดินมาหยุดโต๊ะที่ผมนั่งอยู่

“เออ! น้องแสนดี”

ผมเงยจากมือถือแล้วมองคนที่มายืนตรงหัวโต๊ะ ที่เม้นปากแน่นเหมือนมีเรื่องจะพูดไม่ไม่ยอมพูด ดูลังเลแปลกๆเหมือนอะไรในใจ

“พี่เกว มีอะไรเปล่า”

“เออ! .. คือ... พี่... นั่งด้วยได้ไหม”

พี่เกวเหมือนติดอ่างในตอนแรก แต่พอช่วงท้ายพูดเร็วแถมแทบจะตะโกนเสียงดัง จนคนเริ่มหันมามองผมกับพี่เขากันเกือบทั้งโรงอาหาร

“เอาดิพี่”

ผมได้รับยิ้มจนตาปิดตอบแทน พี่เกวถือจานข้าวมันไก่ เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามผม ไม่อยากจะคิดว่าไอ้คูณกลับมาจะทำหน้าแบบไหน ที่เห็นพี่เกวมานั่งด้วยแบบนี้ แล้วพี่เกวก็เริ่มชวนผมคุยไปเรื่อย จนคนที่ผมรอก็มา มันดูชะงักก่อนจะวางชามก๋วยเตี๋ยวสองชามบนโต๊ะ ไอ้คูณดูลังเลว่าจะนั่งตรงไหนดี สุดท้ายมันก็เลือกที่จะนั่งฝั่งผมอยู่ดี

โคตรกากเลย

อย่าบอกใครนะ

ว่าเป็นเพื่อนแสนดีอายเขา

พี่เกวเพื่อแผ่รอยยิ้มไปให้ไอ้คูณด้วย ผมเห็นมันทำตาแววเหมือนเห็นของที่ถูกใจอยู่ตรงหน้า ผมไม่ได้อวยเพื่อนตัวเองนะ แต่ไอ้คูณมันหน้าตาดี สูงก็สูง สีผิวมันออกเข้มเพราะชอบออกกำลังกาย กล้ามนี้เป็นมัดๆ สาวๆ มองมันตาแวว แต่มันไม่เคยสน สนอยู่คนเดีนวก็คนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ ผมขยับออกมาแบบเนียนๆ ให้มันได้นั่งตรงข้ามกับพี่เกว เพื่อความสุขของเพื่อนผมยอม ผมฟังพี่เกวเล่านั้นนี้ไปเรื่อย เอาจริงผมก็ไม่ค่อยสนิทกับพี่เขาเท่าไร แต่ด้วยความที่พี่เกวเขาคุยเก่งทำให้เข้ากับคนง่าย ก็มีแต่ไอ้คนข้างๆ ผมที่นั่งเงียบเป็นเป่าสาก หรือไม่มันก็ลืมเอาปากมา

“เออ! พี่มากวนแสนกับเพื่อนนานแล้ว พี่คงต้องไปแล้ว”

“พี่เกว เพื่อนแสนชื่อ คูณ”

“อ๋อ! ครับ น้องคูณ”

“...”

“งั้นพี่ไปก่อน ขอบคุณที่ให้พี่นั่งด้วยนะ แล้วก็ฟังพี่คุยไปตั้งเยอะ”

“ไว้เจอกันพี่”

ใบ้แดกครับเพื่อนผม อุตสาแนะนำตัวให้พี่เกวได้รู้จัก และเป็นผมที่ต้องคุยกับพี่เกวแทน ไอ้คูณมันหันไปมองแผ่นหลังของพี่เกวที่ก้าวออกไปจากโรงอาหาร แล้วหันกลับมาทำท่าจับหัวใจตัวเอง ก่อนจะหน้าแดง ผมยิ้มกับท่าทางของมัน ก่อนจะผมเข้าไปใกล้ๆ ยิ้มล้อให้มันหน้าแดงกว่าเก่า

“เป็นอะไรครับน้องคูณ”

“ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

เสียงสูงมาก ท่าทางนี้ไม่ใช่เลย ไอ้คูณมันเลิ่กลั่กไปแล้ว

“หน้าแดง น้องคูณเขินพี่แสนหรอ หรือว่าเขินใคร ไหนบอกพี่มาซิ”

“...”

และนี้แหละวิธีเอาคืนไอ้เพื่อนรักที่ล้อผมเมื่อเช้า แสนดีคนนี้แสบอยู่แล้ว เรื่องแกล้งเพื่อนงานถนัดอยู่แล้ว แค่นี้จิ๊บๆ เพราะตอนนี้ไอ้คูณหน้าแดงไปยันหูแล้ว ก่อนจะแก้เขินด้วยการเดินเอาชามก๋วยเตี๋ยวไปเก็บ เขินก็แค่ยอมรับมาก็จบแล้ว เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับพี่แสน ต้องรอไปอีกสิบปีถึงจะทัน 5555

tbc

#แสนดีของพี่ปืน

มีเปิดตัวน้องคูณคนกากเพื่อนแสนดีจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #30 Pron120136 (@Pron120136) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 12:19
    แสนดี หรือแสนซนกันคะนิ. #ความแกล้งเพื่อนเนาะ
    #30
    1
  2. #2 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 08:37
    ค่ะ แสนดีชอบแกล้งคูณ
    #2
    0
  3. #1 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 08:28
    ความสุขของการแกล้งสินะ เอ็นดู
    #1
    0