โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 36 : โหด #พิเศษ 3 งานแต่งพี่ยินดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ก.ค. 63

โหด #พิเศษ 3 งานแต่งพี่ยินดี



 (หรือว่างานแต่งของเราดี)





01/03/63✔️

22/07/63☑️





(San-D Talk)




28 กุมภาพันธ์



วันนี้เป็นวันดี 


เพราะว่ามันเป็นวันแต่งงานของพี่ยินดี



เธอดูตื่นเต้นมากอย่างเห็นได้ชัด ขนาดไม่หลับไม่นอนลุกมานั่งแต่งหน้าตั้งแต่ตีสาม และลากผมกับพี่แจงให้มานั่งเป็นเพื่อนอยู่แบบนี้
“พี่แจง แสนง่วง”
“ไปนอน ไป”
“แต่...”
“ไม่ต้องแต่เลย เดี๋ยวพี่จัดการยินดีเอง”
ผมหาวจนน้ำตาไหล ก่อนจะมองพี่ยินดีที่กำลังถูกช่างกำลังทำผมอยู่
“ใกล้เวลา พี่ไปเรียก”
พี่แจงดึงให้ผมเดินไปอีกทางที่เป็นห้องนอน ถ้าไม่บ้าจี้ตามพี่ยินดี ปานนี้ผมคงนอนหลับฝันหวานไปแล้ว ผมกระโดดขึ้นเตียงก่อนจะหลับไปอย่างง่ายดาย ก็คนมันง่วงจริงๆ แล้วก็หลับอย่างง่ายดาย








“ตื่นได้แล้ว”
เสียงคุ้นเคยที่ดังไม่ใกล้ไม่ไกล ทำให้ผมขมวดคิ้วแต่ไม่ยอมลืมตาตื่น ก่อนจะพลิกตัวไปอีกทาง แต่แรงกอดรัดทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมาดูว่าใครกันที่มากอดผมอยู่ตอนนี้
“ตื่นได้แล้ว เด็กดื้อ”
และชัดเลยคนที่กอดผมอยู่ตอนนี้คือพี่ปืน ผมลืมตามองหน้าพี่ปืนชัดๆ อีกครั้ง แล้วต้องขมวดคิ้วอีกครั้งพี่ปืนดูแปลกๆ ไป
“พี่ปืน”
” หึม!”
“ไปทำอะไรมา”





พี่ปืนตัดผม



ผมที่เคยยาวประบ่าตอนนี้สั้นเป็นทรงอันเดอร์คัทไถข้างที่จัดทรงเรียบร้อยแล้ว พอพี่ปืนใส่สูทสีดำยิ่งทำให้พี่ปืนดูดีเข้าไปใหญ่ ผมชอบเวลาที่พี่ปืนใส่สูท มันเท่มากในสายตาผม แต่ตอนนี้ผมว่าพี่ปืนจะหล่อเกินไปแล้ว ทำเอาใจผมละลายเลยตอนนี้
“พี่กรพาไปตัดมาเมื่อวาน ขอโทษที่ไม่ได้บอกแสน”
ผมลุกขึ้นมานั่งดีๆ โดยมีพี่ปืนนั่งอยู่ตรงหน้า ผมเบะปากไม่ชอบใจเท่าไร
“ไม่ดี”
“ดี”
“...”
“มันดีมาก จนแสนหวงพี่ปืน ไม่อยากให้ใครเห็น”
“หึหึ”
พี่ปืนหัวเราะออกมา ผิดกับผมที่กำลังทำหน้าบึ้งอยู่ตอนนี้
“พี่ปืนอย่ามาหัวเราะนะ ก็แสนหวงของแสนอะ”
“พี่ก็เป็นของแสนอยู่แล้ว จะหวงอะไรอีก”
“ก็พี่ปืนหล่อเกินไป เดี๋ยวพอลงไปที่งาน ก็ต้องมีคนมอง”
แค่คิดผมก็หงุดหงิดแล้ว พี่ปืนเอามือมาขยี้ผมเบาๆ
“ไปอาบน้ำได้แล้ว”
“...”
“และก็ไม่ต้องหวงพี่ เพราะยังไงวันนี้พี่มีคู่แล้ว”
แล้วพี่ปืนก็ชี้นิ้วมาที่ผม ก็ขยันทำให้ผมเขินแบบนี้ ผมไม่ได้ไปทันที แต่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้พี่ปืนแทน
“พี่ปืนของแสนดีคนเดียวเท่านั้น”
แล้วผมก็จู๊บปากพี่ปืน ที่ทำหน้าอึ้งไม่คิดว่าผมจะทำแบบนี้ แล้วหนีอ้อมกอดที่กำลังจะกอดรัดผมเอาไว้ไปยังห้องน้ำทันที
“ฝากไว้ก่อนเถอะ แสนดี”
ผมหัวเราะ ตอนที่ได้ยินแบบนั้นหลังประตูอีกฝั่งของห้องน้ำ ผมอาบน้ำอย่างสบายใจที่แกล้งพี่ปืนได้ เสียงในห้องเงียบไปแล้ว ผมรีบอาบนแล้วเอาผ้าขนหนูมาพันรอบเอว ก่อนจะค่อยๆ แย้มประตูแล้วยืนหัวออกมาดูภายในห้อง





ไม่มีใครอยู่แล้ว





จึงรีบออกไปแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบสูทสีครีมที่พี่ยินดีเป็นคนเลือกให้มาใส่ ก่อนจะหมุนสำรวจตัวเองในกระจก พี่ยินดีเลือกชุดนี้ได้เหมาะกับผมมากจริงๆ ผมเดินออกจากห้องนอน แล้วเจอพี่แจงคนเดียวที่แต่งตัวเสร็จแล้ว ผมยืนตะลึงไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าคนที่ยืนตรงหน้าคือพี่แจงจริงๆ

“ใช่ พี่แจงเปล่าเนี่ย”
“อะไรแสน ไปนอนมาแป๊บเดียวจำพี่ไม่ได้แล้วหรอ”
“ก็ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าแสนเหมือนไม่ใช่พี่แจง”
แล้วพี่แจงก็ทำท่าหมุนไปรอบตัวเอง เพื่ออวดชุดเดรสเกาะอกสีครีมที่สั้นขึ้นมาเหนือเข่า ปกติพี่แจงแต่งแบบนี้ที่ไหนกัน ออกจะแมนกว่าผมอีก วันนี้หวานจนผมจำไม่ได้เลย แล้วหน้าที่แต่งอ่อนๆ นี้อีก โคตรจะไม่ใช่พี่แจง
“ตกลง สวยใช่ไหม”
“มาก”
“แสนดีน่ารัก”
แล้วผมก็โดนยืดแก้มจนเจ็บไปหมด ถ้าจะเขินที่ผมชม วันหลังผมจะจำไว้ว่าผมจะไม่ชมพี่แจงอีกเด็ดขาด
“พี่แจง พี่ยินดีล่ะ”
“กำลังไปแต่งตัว เดี๋ยวคงออกมา”
แล้วเสียงประตูห้องน้ำด้านนอกก็เปิดออกมา พี่ยินดีในชุดเจ้าสาวที่เป็นสูทกางเกงสีขาว พร้อมกับผมที่มีผ้าคลุมผมเจ้าสาวสีขาวสะอาด ผมมองพี่ยินดีตาโตตะลึงยิ่งกว่าพี่แจงอีก ผมว่าเขาสองคนสลับร่างกันแน่ๆ พี่ยินดีเคยที่ไหนจะแต่งตัวปิดหมดขนาดนี้ แต่พี่ยินดีกลับเป็นเป็นเจ้าสาวที่เท่ที่สุดในสายตาผมเลย
“เป็นไงแสน พี่สวยไหม”
“ก็ดี”
“ตอบมาดีๆ”
“สวยมาก โอเคยัง”
แล้วพี่ยินดีก็หลุดหัวเราะพร้อมผมและพี่แจง พี่ยินดีอ้าแขนกว้าง ทั้งผมและก็พี่แจงต่างพากันเข้าไปกอดพี่ยินดี และโยกตัวไปมา
“มีความสุขมากๆ นะยินดี”
พี่แจงเป็นคนเปิดประโยคอวยพรแรกขึ้นมา
“ขอบคุณจริงๆ พี่แจง”
“แสนขอให้พี่ยินดีมีความสุขมากๆ นะ”
“พี่ขอบคุณแสนมากๆ ที่..”
“ไม่ต้องพูดเลยพี่ยินดี วันนี้วันดี”
ผมรู้ว่าพี่ยินดีจะพูดอะไร อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็ช่างมันเถอะ แค่ปัจจุบันก็พอ พี่ยินดีพยักหน้า เราผละออกจากกัน โดนที่พี่ยินดีเช็ดน้ำตาที่หางตา
“อย่ามาร้องนะ ยินดีเดี๋ยวไม่สวย”
“รู้แล้ว พี่แจง”
พี่แจงดูความเรียบร้อยของชุดพี่ยินดีอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองผม
“แสนดีมาแต่งหน้า”
“พี่แจง แสนเป็นผู้ชายไม่ต้องแต่งหรอก”
“ไม่ได้ วันนี้พี่อยากเห็นคนหึงสักหน่อย”
“...”
หึงอะไร ผมทำหน้างงก่อนจะโดนดันหลังให้ไปนั่งตรงหน้ากระจก แล้วช่างก็จัดการทุกอย่างตามขั้นตอน ผมที่ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ก็ได้นั่งเฉยๆ ปล่อยให้ช่างกับพี่แจงจัดการหน้าตัวเองแบบงง





กว่าจะเสร็จและเรียบร้อยก็ใกล้ได้เวลา และพี่ยินดีก็เดินวนในห้องจนผมกับพี่แจงเริ่มปวดหัว
” เป็นอะไร ยินดี”
“ตื่นเต้น”
“เฮ้อ! หยุดเดินได้แล้ว พี่ปวดหัวไปหมดแล้ว”
“ก็มันตื่นเต้น ดูมือดิ เย็นไปหมดแล้ว”
พี่แจงทำหน้าเหม็นเบื่อ เพราะยังไงพี่ยินดีก็ยังเดินวนอยู่ดี ผมได้แต่มองแล้วขำ กดไลน์หาพี่ปืนที่หายไปตั้งแต่มาปลุกผม


San-D : พี่ปืนอยู่ไหน

แสนคิดถึง

Gun : อืม อยู่ในงาน


ไม่นานพี่ปืนก็ตอบกลับมา แต่โคตรขัดใจผมเลย จะบอกคิดถึงกันบ้างไม่มีเลย ผมอ่านไม่ตอบ และไม่นานเสียงไลน์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง


Gun : คิดถึงเหมือนกัน

         ❤️


ข้อความของพี่ปืนทำเอาผมยิ้มกว้างออกมา อย่างเก็บอาการไม่อยู่ เขินบิดอยู่คนเดียวไม่ได้สนใจพี่ยินดีกับพี่แจงเลยสักนิดที่เถียงกันอยู่เลยสักนิด



และก็ถึงเวลาฤกษ์งามยามดีของวันนี้ พ่อของพี่กรเป็นคนมารับตัวเจ้าสาว เป็นผมเองที่ไปขอร้อง ก็ในเมื่อเราสองคนไม่มีญาติที่ไหน และผมก็คิดว่าพ่อพี่กรเหมาะสมที่สุด และท่านก็ตอบตกลงอย่างเต็มใจ เราสี่คนมาเดินหยุดตรงประตูของห้องบอลลูนของโรงแรมที่จัดงาน พี่ยินดีสูดหายใจเข้าไปลึกๆ เพื่อลดการตื่นเต้น โดยมีพ่อพี่กรยืนลูบมือเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ
“พร้อมไหม เจ้าสาว”
“พร้อมค่ะ”

ผมอดจะตื่นเต้นตามพี่ยินดีไปด้วยไม่ได้ ผมจับมือพี่แจงแน่น แล้วพนักงานก็เปิดประตูเมื่อถึงฤกษ์ที่กำหนด ผู้คนที่มาในงานต่างพากันยืนมองมาที่เรา พี่ยินดีก้าวเดินไปพร้อมพ่อพี่กรอย่างสง่างาม โดยมีผมกับพี่แจงเดินตาม แขกที่มายืนเป็นทางตรงทางเดินต่างพากันชมเจ้าสาว พี่ทิมยืนอยู่ตรงกลางแท่นทำพิธี ยืนยิ้มกว้างในมือถือช่อกุหลาบสีขาวอยู่ในมือ พอพี่ยินดีเดินเข้าไปใกล้ๆ พี่ทิมก็เดินลงมารับ แล้วส่งช่อดอกไม้ให้พี่ยินดี พ่อพี่กรจับมือเจ้าสาวส่งให้เจ้าบ่าวช้า ก่อนจะพูดอะไรออกมา
“ฝากด้วยนะ”
“ครับ”
ผมที่เดินมาหยุดด้านหลังได้ยินทุกอย่าง เสร็จหน้าที่ของผมที่จะส่งพี่ยินดีให้มีความสุขจริงเสียที ผมยืนรอจนพี่ยินดีก้าวไปพร้อมพี่ทิมที่ตรงกลาง ผมมองพี่ยินดีที่ยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต ก่อนจะมองหาแฟนตัวเอง เพื่อที่จะไปยืนข้างๆ กัน

และผมก็เห็นผู้ชายที่โดนเด่นท่ามกลางผู้คนที่มาเป็นเกียรติในงาน พี่ปืนของผมโดนเด่นเสมอ หรือไม่ก็ผมมีสายตาไว้มองพี่ปืนคนเดียวเท่านั้น ผมยิ้มกว้างส่งไปให้ก่อนจะจับมือพี่แจงให้ไปด้วยกัน ผมเห็นไอ้พี่กล้วยที่มองพี่แจงตาค้างไปแล้ว

อดขำไม่ได้

ผมมาหยุดตรงหน้าพี่ปืนที่ขมวดคิ้วมองผม โดยมีพี่กรยืนข้างอีกคน วันนี้พี่กรก็หล่อไม่เบา ใส่สูทสีดำเหมือนพี่ปืนเลย แต่ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการพี่กรที่พาพี่ปืนของผมไปเสริมหล่อมาแบบนี้
“แต่งหน้า”
“พี่แจงจับแต่ง”
“...”
“ไม่ดีหรอ พี่ปืนแสนไม่มั่นใจเลย เมื่อกี้ตอนเดินคนก็มองกันเต็มเลย”
แล้วอยู่พี่ปืนก็ดึงผมให้ไปด้านหน้า โดยมาพี่ปืนยืนซ้อนหลัง จนผมต้องปล่อยมือพี่แจงที่ทำหน้างง
“พี่ปืน!”

ผมรับรู้ถึงแรงที่กอดรัดจากทางด้านหลัง เราทุกคนยืนอยู่ด้าน จึงไม่มีคนเห็นว่าพี่ปืนกำลังกอดผมอยู่ตอนนี้ นอกจากคนด้านบนเท่านั้น ก่อนที่พี่ปืนจะก้มลงมากระซิบ
“พี่ว่า....”
“...”
“มันน่ารักเกินไปต่างหาก”
“...”
ผมว่าคงต้องพาผมไปส่งโรงพยาบาลแล้ว เพราะว่าผมกำลังจะหัวใจวายตาย ไม่พูดเปล่าพี่ปืนยังหอมแก้มผมแรงๆ ไปทีหนึ่ง จนพี่กร ไอ้พี่กล้วย พี่แจงหรือแม้แต่พ่อพี่กรโห่ร้อง ทำเอาผมเขิน
“โห่!!!!”
“งานแต่งยินดีไหม ไม่ใช่งานแต่งตัวเอง หวานกันให้มันน้อยๆ หน่อย”
“...”
เป็นพี่กรที่แซวผมกับพี่ปืน เล่นเอาผมเขิน เพราะเสียงที่ดังทำให้แขกคนอื่นหันมามองทางพวกผมด้วย มันก็จะเขิน จนต้องขยับเข้าไปใกล้พี่ปืนอีก ทำไมคนทำถึงไม่มีท่าทีอะไร แต่ผมกลับเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

บนเวทียังคงดำเนินการตามพิธีต่อไป ผมกลับมาตั้งใจฟังและดูพี่ยินดีกับพี่ทิมสวมแหวนบอกรักกัน กอดและจูบในที่สุด ทุกคนยิ้มตามภาพที่เห็นตรงหน้า แต่ผมกลับถูกโอบกอดให้เข้าไปใกล้พี่ปืน ทุกคนต่างสนใจพิธี พี่ปืนก้มมาหอมหัวผมเบาๆ ก่อนจะกระชับกอดให้ความอบอุ่น และกระซิบบอกผม
“ไว้งานเรา จะหวานกว่านี้”
“...”
“และพี่จะทำให้แสนดีมีความสุขที่สุดในวันนั้นเลย”
“...”

แล้วพี่ปืนก็ก้มมาหอมแก้มผมอีกครั้งอย่างเร็วๆ ในตอนที่พี่ทิมกับพี่ยืนดีกอดกันอยู่ ผมว่าเหมือนงานแต่งพี่ยินดีจะเป็นงานของผมกับพี่ปืน คือหวานไม่สนใจเจ้าบ่าวเจ้าสาวเลย กว่าพิธีจะเสร็จผมก็ยืนขาแข็ง กว่าพี่ยินดีกับพี่ทิมจะขอบคุณแขกเสร็จและฉลองต่อเลย พี่ยินดีเรียกให้พวกเราไปรวมกันถ่ายรูป โดยที่ผมยืนข้างพี่ยินดี และพี่ปืนมายืนข้างผม ยังกับคู่แต่งงานสองคู่เลยในความคิดผมเราถ่ายกันไปหลายรูปจนกระทั่ง
“แสนดี มาถ่ายรูปกับพี่มา”
พี่ทิมที่เป็นเจ้าบ่าวยืนยิ้มกว้างกวักมือเรียกผมให้ไปถ่ายรูปคู่กันโดยไม่มีพี่ยินดี ผมลังเลกำลังจะก้าวไป แต่มือพี่ปืนจับแขนผมเอาไว้ จนผมต้องหันไปมอง สายตาที่นิ่งแต่แฝงไปด้วยอาการหวงของพี่ปืน ผมต้องเขาไปใกล้แล้วเขย่งไปกระซิบข้างหู
“แสนดีรักพี่ปืน”
“...”
“แต่ขอไปถ่ายรูปกับพี่เขยแป๊บหนึ่งนะครับ”
“...”
ผมหลุดขำออกมาเมื่อเห็นหูพี่ปืนที่แดงไปแล้ว ผมถอยออกมามองหน้าพี่ปืนก่อนจะยิ้มล้อ ก่อนจะเดินยิ้มหันกลับไปถ่ายรูปกับพี่ทิม โดยที่พี่ยินดีไปยืนคุยกับเพื่อนแล้วตอนนี้ เราถ่ายกันไปหลายรูป โดยมีสายตาของพี่ปืนมองตามตลอด กว่าจะเสร็จเล่นเอาผมเหงื่อตกจนพี่ยินดีเดินกลับมาหา

” ทิมไปเตรียมตัวได้แล้ว”
แล้วพี่ทิมก็เดินตามพี่ยินดีไปแล้ว เหลือไว้แค่ผมกับพี่ปืนที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น คนอื่นขึ้นไปเตรียมตัว เพื่อลงมางานฉลองตอนเย็น สุดท้ายผมก็เลยต้องลากพี่ปืนไปห้องที่พี่ทิมจองไว้ให้ผม





“พี่ปืนเปลี่ยนชุดไหม”
“ไม่”
“งั้นแสนไปอาบนก่อนจะเปลี่ยนชุด”
ธีมงานตอนเย็นพี่ยินดีบอกว่าจัดเต็ม ผมกลับมาออกมาอีกครั้งตอนที่แต่งตัวเสร็จด้วยเสื้อเชิ้ตบางเบาสีขาวกับกางเกงยีนสีดำ และชุดนี้พี่ยินดีก็เลือกให้ผมอีกตามเคย ผมมองพี่ปืนที่ถอดเสื้อสูทออกพาดเอาไว้บนเตียง แต่ตัวเองนอนหลับตานิ่ง มือประสานกันที่ท้อง ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะชะโงกหน้าไปดูว่าพี่ปืนหลับจริงไหม ลมหายใจอย่างสม่ำเสมอทำให้อยู่ว่าพี่ปืนหลับจริง ผมจึงฉวยโอกาสนี้ กดจูบเบาตรงริมฝีปากอุ่นและกำลังจะผละออก แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหน ก็มีแรงกอดรัดทำเอาผมต้องจับไหล่พี่ปืนแทบไม่ทัน เพราะคนที่นอนหลับอยู่ตอนนี้จับผมพลิกลงไปนอนใต้ร่างเรียบร้อยแล้ว
“พี่ปืน! แกล้งหลับหรอ”
“ก็ถ้าไม่แกล้งจะจับแมวขโมยได้ยังไง”
“ขโมยอะไร ไม่มีสักหน่อย”
“ขโมยจูบพี่ไง”
“...”
“และโจรที่โดนจับได้ต้องถูกลงโทษ”
แล้วผมก็โดนพี่ปืนจูบจนพี่ปืนจะพอใจ มือไม้ก็ยังกลับปลาหมึก เสื้อเชิ้ตที่ผมใส่กระดุมหลุดจนเกือบหมด กว่าพี่ปืนจะปล่อยผมได้เล่นเอาผมหายใจหอบ และดูพี่ปืนจะพอใจในผลงานตัวเองมากๆ
“แสนดีครับ”

“...”
พี่ปืนเอาหน้าผากมาชนกับหน้าผากผม ก่อนตาเราจะประสานกัน
“พี่รักแสนดี”
“...”
“และจะรักไปเรื่อยๆ”
“...”
“ถ้าเมื่อไรที่เราพร้อม”
“...”
“แต่งงานกับพี่นะครับ”
พวกคุณเคยเห็นปลาที่กำลังจะขาดหายใจไหม นั้นคืออาการผมในตอนนี้ อยู่ๆ ก็จะมาขอแต่งงานแบบนี้ ผมว่ามันข้ามขั้นตอนไปหรือเปล่า
“พี่ปืนคิดดีแล้วหรอ”
“เรื่อง?”
“เรื่องแต่งงาน”
ผมเม้มปากตอนที่พูดประโยคนั้นจบ เกิดความสับสนขึ้นมาในใจเล็กๆ
“อืม ไม่เคยแน่ใจอะไรขนาดนี้”
“...”
“แค่ตอนนี้พี่รู้อย่างเดียวว่ารักแสนดีมากกกกก”
“...”
“และอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับแสนดีเท่านั้น”
“...”

ผมว่า...


ตัวเองโชคดี ไม่ว่าเรื่องไหน ทั้งพี่ยินดี พี่แจงหรือคนอื่นที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผม พวกเขาเหล่านั้นล้วนดีทั้งหมด และคนสำคัญอย่างพี่ปืนก็ด้วย ที่ทำให้ชีวิตนี้ของแสนดีคนนี้โชคดีที่สุดในโลกจริงๆ


แต่ผมว่าตอนนี้ควรลงไปฉลองกับคู่บ่าวสาวไม่ใช่มานอนให้พี่ปืนคร่อมแล้วจูบผมไม่หยุดแบบนี้





พี่ปืนผมไม่กลัวหรอก





กลัวใจตัวเองมากกว่า




กลัวว่าจะได้เข้าหอก่อนแต่งแน่นอน




ถ้ายังอยู่ในท่านี้....





เพราะว่าผมคิดดีไม่ได้เลยจริงๆๆๆๆ



END



#แสนดีของพี่ปืน



เป็นตอนพิเศษอีกตอนที่เราโคตรจะภูมิใจนำเสนอมากกกกกกก ทั้งเขิน ทั้งบิด ทั้งม้วน ไม่รู้ทำไมพี่ปืนถึงได้ดีใจเราขนาดนี้ ตอนนี้ต้องแฮชแท็กนี้แล้ว #ทวงคืนพี่ปืนจากแสนดี เพราะว่าเราจะเป็นแฟนพี่ปืนเอง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น