โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 34 : โหด #พิเศษ 1 คูณจะจีบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

โหด #พิเศษ 1 คูณจะจีบ



19/02/63✔️
15/07/63☑️




(Khun Talk)


ผมพหุคูณ เพื่อนแสนดีที่ทุกคนรู้จักกันดี ผมก็ไม่รู้ตัวว่ามาเป็นเพื่อนกับแสนดีได้ยังไง รู้ตัวอีกทีแสนดีก็มาวนเวียนรอบตัวผมไปแล้ว เราเรียนด้วยกันตั้งแต่ ม.1จนตอนนี้ม.5แล้ว ก็ยังคงเป็นเพื่อนกับแสนดีมันอยู่เลย ใครๆ ต่างชอบบอกว่าแสนดีเป็นแฟนผม ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย เราเป็นเพื่อนกัน และผมมีคนที่แอบชอบมานานแล้ว เป็นรุ่นพี่ม.6 ที่ชื่อเกว คนตัวเล็กๆ ผิวขาว ตาตี่อย่างคนที่มีเชื่อสายจีน เวลายิ้มจะทำยาหยี


โคตรจะน่ารักเลย


พี่เกวเหมือนเป็นศูนย์รวมของความน่ารักของโลกใบนี้ ไม่ว่าพี่เกวจะเดินจะนั่ง จะยิ้มจะพูด จะไปทางไหนก็มีแต่คนสนใจ และหนึ่งในนั้นคือผมคนนี้ ที่ชอบแอบมองพี่เกวไกลๆตลอดจนแสนดีมันรำคาญ


‘นายพหุคูณคนกาก’


คือชื่อที่แสนดีชอบเรียกผมประจำ ผมไม่กล้าแม้แต่จะพูดคุยหรือว่าจะจีบพี่เกว ได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ แม้ว่าแสนดีบอกจะช่วย แต่ผมเลือกปฏิเสธความหวังดีนั้นทันที เพราะผมคิดว่ามันคงจะยุ่งมากกว่าที่จะเป็นความหวังดี

แล้ววันหนึ่งไอ้เพื่อนตัวดีของผมก็ทำเรื่องจนได้ มันแอบเอามือถือของผมไปขอไลน์พี่เกว และที่สำคัญพี่เกวก็ให้ไลน์ตัวเองมาด้วย ตอนแรกที่ผมรู้เรื่อง ก็แทบอยากจะฆ่าแสนดีมัน แสนดีบอกรำคาญที่ผมเอาแต่แอบมองอยู่ได้แต่นั่นมันคือความสุขของผมไง ได้แค่แอบมองไกลก็พอแล้ว เวลาแอบชอบใครสักคนก็แค่อยากเห็นอีกคนมีความสุขเท่านั้นเอง แค่เขายิ้ม เราก็ยิ้มตามได้อย่างง่ายดาย และเราก็มีความสุขแล้ว ผมคิดแบบนั้น ไม่ได้เอาตัวเองไปทำให้อีกคนรู้สึกรำคาญใจเลยสักนิด


แต่ถึงจะได้ไลน์ของพี่เกวมาเป็นเดือนแล้ว ผมก็ไม่กล้าแม้แต่จะทักไปอยู่ดี ได้แต่ดูรูปโปรไฟล์ของไลน์ที่เป็นรูปพี่เกวยิ้มกว้างตาหยี ใส่ชุดนักเรียนที่ดูดีที่สุด


โคตรน่ารักเลย


ที่สำคัญผมติดตามพี่เกวทุกช่องทาง แต่ใช้บัญชีลับที่ใส่รูปแมวตัวอ้วนๆ แทนรูปของผมเอาไว้ติดตามพี่เกว แต่พี่เขาไม่ค่อยจะอัปเดตอะไรลงโซเชียลเท่าไร ผมจึงต้องอาศัยเวลาเพื่อนพี่เกวแอบถ่ายรูปพี่เกว แล้วเซฟเก็บเอาไว้ดู ผมคิดว่าตัวเองเหมือนโรคจิตเข้าไปทุกที


แล้วก็มีเรื่องเกิดขึ้นจนได้...
กลางดึกวันที่ผมเบื่อๆ ไม่รู้จะทำอะไร เลยกดเข้าไลน์ว่าจะทักไปคุยกับแสนดี แต่ผมก็เลือกที่จะกดไปดูรูปโปรไฟล์ของพี่เกวก่อนอื่น พี่เกวยังน่ารักเหมือนเดิม แล้วพี่หารก็เรียกผมให้ไปช่วยยกของ ผมวางมือถือเอาไว้บนเตียง ก่อนจะกลับมาอีกครั้ง แล้วหยิบมือถือกดสติกเกอร์หาแสนดีทันที


Phhukhun_xx: ส่งสติกเกอร์หมีต่อยมวย


Kewww:???

คูณเป็นอะไร

ผมมองชื่อไลน์ที่ตอบกลับมา อ่าว! ไม่ใช่ของแสนดีเพื่อนผม แต่เป็นไลน์ของพี่เกว


ผมทักไลน์ผิดคน


แล้วเอาไงต่อดี ผมมองข้อความที่พี่เกวตอบกลับมาอย่างลังเล หรือว่าผมจะหาเรื่องคุยกับพี่เกวต่อเลย


ไอ้คูณเอ๊ย! ทำไมมึงกากแบบนี้วะ


ผมขยี้ผมตัวเองอย่างคิดไม่ตก เอาไงต่อดี สุดท้ายก็ตัดสินใจขอโทษพี่เกวไป


Phhukhun_xx: ขอโทษครับ

ส่งผิด


Kewww: อ่าว หรอ


ผมลังเลเอาไงดี ไอ้พหุคูณจะคุยต่อหรือพอแค่นี้ ใจผมมันเต้นแรงตั้งแต่พี่เกวตอบกลับมาแล้ว โคตรดีใจเลย มันเหมือนคนที่เราแอบชอบเขาตอบกลับมา แม้แต่เป็นถ้อยคำธรรมดาก็ตาม แต่แค่นี้หัวใจก็พองโต มีความสุขโดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง


Phhukhun_xx:ผมจะส่งหาแสนดี


Kewww:อ๋อ

คูณทำอะไรอยู่ ยังไม่นอนอีกดึกแล้ว


Phhukhun_xx:เล่นเกมครับ

แล้วพี่เกวล่ะ ทำไมยังไม่นอนครับ

Kewww:นอนไม่หลับ


Phhukhun_xx: อ่าว! เป็นอะไรหรือเปล่าครับ


Kewww:เปล่าจ้า แต่คิดว่าตอนนี้คงหลับฝันดีแล้ว


Phhukhun_xx:ครับ

ฝันดีครับ พี่เกว

Kewww:เหมือนกันจ้า

ฝันดี





‘ถ้าจะฝันถึงผมด้วยมันจะดีมากเลย’


ผมได้แต่คิด ไม่กล้าพิมพ์ลงไป กากได้อีก ถ้าไอ้แสนรู้คงบ่นผมไม่เลิกแน่ ผมไล่อ่านข้อความที่คุยกับพี่เกวเป็นร้อยรอบ พอเป็นคนที่ชอบ ก็ทำให้ผมยิ้มเป็นบ้าเป็นหลัง คืนนี้ผมนอนบิดไปบิดมาจนหลับไป


ก็คนมันเขิน


แล้วหลังจากวันนั้น ผมก็จะคอยส่งสติกเกอร์บ้าง ข้อความบ้างหาพี่เกวเกือบทุกวัน และพี่เกวก็ตอบกลับผมทุกครั้ง จากที่คุยกันไม่กี่ประโยค ก็เริ่มเยอะขึ้น จากคุยกันผ่านตัวอักษรก็เปลี่ยนมาวิดีโอคอลคุยกัน และคนที่วิดีโอคอลมาก็คือพี่เกว ผมทำใจอยู่พัใหญ่ กว่าจะทำใจกดรับได้ตั้งนาน ข่มใจที่เต้นแรงให้มันสงบลง แต่ยังไม่เคยคุยกันแบบเห็นหน้าแบบนี้ เราคุยกันได้เกือบเดือนแล้ว แล้วมันทำให้ผมเริ่มสนิทกับพี่เกว และกล้ามากพอเวลาที่เจอหน้าพี่เกวที่เดินสวนกันในโรงเรียน


เราจะยิ้มให้กัน..


โคตรชอบเวลาแบบนี้เลย


“ครับ”
[ทำอะไรอยู่คูณ]
ผมเห็นพี่เกวนอนบนเตียงใส่ชุดนอนสีฟ้าลายแมว บอกเลยว่าตอนนี้เป็นทาสแมวไปแล้ว

น่ารัก

“คิดถึงเกวได้ไหม”
[คูณ]
เดี๋ยวนี้ผมเริ่มพัฒนาแล้ว เริ่มกล้าที่จะหยดพี่เกวมากขึ้นกว่าเดิม และชอบเวลาที่พี่เกวเขินหน้าแดงก้มหน้าก้มตาไปกับหมอนแบบนี้
“เกวเดี๋ยวหายใจไม่ออก”
[ก็คูณชอบทำให้เกวเขิน]
“ชอบจัง เวลาที่เกวแทนตัวเองด้วยชื่อ”
[หรอ งั้นเกวจะแทนตัวเองแบบที่คูณชอบนะ]
“...”
บอกแล้วพี่เกวน่ารัก แล้วเราก็คุยกันจนคนตัวเล็กหลับไป แต่ไม่ได้กดวางสายผม มือถือมันอยู่ในระดับที่ผมจะมองพี่เกวนอนหลับได้อย่างสบาย และแน่นอนผมไม่วางสาย นอนมองพี่เกวอยู่แบบนั้น นอนฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอีกคน เหมือนว่าเรากำลังนอนอยู่ใกล้ๆ กัน มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ มันเป็นเหมือนฝันที่ผมไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย ผมมองพี่เกวจนหลับไปจามไปอีกคน




แล้วก็ตื่นมาตอนที่มีเสียงร้องของพี่เกวที่ดังมาจากมือถือ ผมลืมตาขึ้นมาปรับโฟกัสอยู่สักพัก ก่อนจะมองไปทางมือถือที่วางอยู่ ก็เห็นพี่เกวทำหน้าตกใจที่เห็นผมไม่ยอมวางสาย
[คูณทำไมไม่วาง]
“อยากมองเกวตอนนอน”
[ทำไมทำแบบนี้ ไม่รู้ว่าเกวนอนน้ำลายไหลบ้างหรือเปล่า]
“หึหึ ไม่มีหรอก คูณดูแล้ว”
[วางเลย เกวจะไปอาบน้ำแล้ว]
“อาบน้ำไปไหน”
[ว่าจะไปซื้อหนังสือที่ห้าง มาอ่านก่อบสอบเข้ามหาลัย]
“คูณขอไปด้วยได้ไหม”
[คูณอยากไปหรอ]
ผมพยักหน้ารับ ให้ไปขึ้นเขาลงห้วย ถ้าไปกับพี่เกวผมไปหมด ผมมองนาฬิกาบนโต๊ะ ตอนนี้แปดโมงเช้าแล้ว
ผมหันกลับมามองพี่เกวอีกครั้ง พี่เกวเม้มปากเหมือนกำลังตัดสินใจ
“นะ...นะ... เกวนะ คูณอยากเจอเกวด้วย”
[ก็ได้ ไม่ต้องมาอ้อนเลย]
“...”
[เออ! คูณ เกวถามอะไรหน่อย]
“ครับ”
[ทำไมไม่เรียกพี่เกวเหมือนแต่ก่อน]
“อยากเป็นพี่?”
[...]
“ถ้าอยากเป็นพี่ ก็จะเรียกพี่ให้”
[...]
“ถ้าไม่อยากเป็น ก็จะเรียกแบบนี้ อยากได้แบบไหนเลือกมา”
[แบบนี้ก็ได้]
ผมยิ้มออกมาทันทีที่พี่เกวตอบแบบนั้น ก็บอกแล้วว่าพี่เกวน่ารัก ตอนนี้หน้าแดงหูแดงไปแล้ว กว่าที่ผมจะทำให้พี่เกวหายเขินได้ก็นานพอดู เราก็นัดแนะกันว่าเจอกันที่ไหนเวลากี่โมง ก่อนที่ผมจะกดวางสายอย่างเสียดาย ยังอยากคุยกับพี่เกวต่ออีก ยังพอมีเวลา ผมทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็เลือกที่จะแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่ไม่ค่อยจะใส่เท่าไรกับกางเกงยีนสีเข้ม ก่อนจะเดินถือมือถือลงมาข้างล่าง เพื่อหาอะไรกินรองท้องก่อน เพราะผมนัดกับพี่เกวตอนเที่ยง แล้วผมก็พบพี่ชายสุดหล่อที่พักนี้ไม่ค่อยจะได้เจอกันเท่าไร ตั้งแต่ไปมีเรื่องที่ร้านเหล้าวันนั้น นั่งตรงโซฟากลางบ้านก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่
“อ่าว! พี่หารอยู่บ้านหรือ”
“อืม จะไปไหน”
ผมยังไม่ทันจะได้ตอบพี่หาร มือถือผมก็ดังเสียก่อน



ไอ้เพื่อนตัวดี


Rrrrrrrr


ผมทำหน้าเบื่อ ก่อนจะกดรับอย่างเสียไม่ได้
“มีอะไรครับ คุณแสนดี”
[คูณไปเที่ยวกัน]
“ไม่ทันแล้ว มีนัด”
[มึงก็ยกเลิกดิ]
“ไม่ได้นัดสำคัญ”
[มีใครสำคัญกว่ากู บอกมา]
‘ว่าที่แฟน’ ผมไม่ได้ตอบแสนดีไป ได้แต่ตอบในใจแทน
“แสน มึงชวนคนอื่น กูไม่ว่างเข้าใจนะ แสนดีเพื่อนรัก”
และนั่นแหละ โดนมันบ่นจนหูชา กว่าที่แสนดีมันจะวางสายได้ บ่นไม่เลิก ผมกดวางสาย แล้วเข้าไปนั่งข้างๆ พี่หาร ก่อนจะถอนหายใจออกมา


เฮ้อ!!


“ใครโทรมาคูณ”
“ไอ้แสน”
“แสนดีอยากไปไหน”
พี่หารดูจะสนใจไอ้แสนผิดปกติ จนผมต้องหันไปมองอย่างจับผิด
“มันชวนผมไปเที่ยวห้างใกล้ๆนี่แหละ แต่พอดีผมไม่ว่างมีนัดแล้ว”
“กี่โมง”
“อะไรคือกี่โมง”
“ก็ที่แสนดีนัด”
“สิบเอ็ดโมง”
มันยิ่งทำให้ผมสงสัยเข้าไปใหญ่ พี่หารกระตือรือร้นอยากจะรู้ไปทำไม
“พี่มีอะไรหรือเปล่า”
“เดี๋ยวพี่ไปแทนคูณเอง”
“เอาจริงดิ พี่หาร”
“อืม”
ผมมองพี่หารอย่างไม่เชื่อสายตา ผมก็พอจะรู้ว่าพี่หารแอบชอบแสนดี แต่พี่หารไม่เคยแสดงท่าทีว่าจะจีบแสนดีเลยสักครั้ง แล้วครั้งนี้คืออะไร ว่าผมกาก มีคนกากกว่าผมอีก

นั้นก็คือพี่หารไงจะใครล่ะ


ผมสงสารพี่ชายตัวเองหรอกนะ เลยบอกสถานที่แสนดีมันจะไป ยังไงก็ขอให้พี่หารโชคดีก็แล้วกัน


ผมอวยพรได้แค่นี้จริงๆ


ผมรีบออกจากบ้านหลังจากได้เวลา เพราะถ้าช้ากว่านี้ผมจะสายแล้ว วันนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน เลยทางสะดวกสำหรับผม นั่งรถเมล์มาได้ไม่นาน ผมก็มายืนอยู่หน้าห้างที่นัดกับพี่เกวเอาไว้ และห้างนี้ไม่ใช่ห้างเดียวกับที่แสนดีไปเที่ยวแน่นอน ผมยังไม่อยากให้มันรู้ รอให้อะไรมันชัดเจนกว่านี้ แล้วผมจะบอกแสนดีเป็นคนแรกเลย


ในสถานะพ่อสื่อพ่อชักของผม


“คูณ”
ผมหันไปตามเสียงเรียก ก็เห็นคนตัวขาวที่ใส่เสื้อยืดสีฟ้าสดใสกับกางเกงสีน้ำตาลขาสั้น และก็สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว คือรวมๆ แล้วน่ารักกว่าเดิมอีก กำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ผม เราไม่ได้นัดกันเรื่องเสื้อ และมันทำให้ผมรู้สึกดี ที่ใจเราตรงกัน มันเหมือนเราสองคนกำลังมาเดตกันเลย
“มานานยัง รถติดเกวรีบแทบแย่”
“ไม่นาน คูณพึ่งมาถึงเหมือนกัน”
เราสบตากันแล้วยิ้มออกมา เมื่อพี่เกวสังเกตว่าเราใส่เสื้อสีเดียวกัน พี่เกวยิ้มกว้าง และผมก็ยิ้มตามได้ไม่ยาก เราตกลงกันว่าจะหาอะไรกินกันก่อน แล้วค่อยไปเลือกซื้อหนังสือกัน และพี่เกวเลือกกินอาหารญี่ปุ่นและผมก็ตามใจ ก็ว่าที่แฟนไงอยากกินอะไรก็ตามใจหมดทุกอย่าง พอกินกันเสร็จ ผมก็เดินตามพี่เกวที่เดินนำไปยังร้านหนังสือ แล้วมาหยุดรอตอนที่ถึงหน้าร้านพอดี
“คูณจะเข้าไปด้วยกันไหม หรือจะรอหน้าร้าน”
“เกวอยู่ตรงไหน คูณก็อยู่ตรงนั้น”
“...”
แล้วพี่เกวก็เดินหน้าแดงอมยิ้มเข้าไปในร้าน โดยมีผมเดินตามไปติด คอยยืนข้างๆเวลาพี่เกวเลือกหนังสือ หรือถามความเห็นผม กว่าเราจะออกจากร้านหนังสือได้ก็เกือบสองชั่วโมง และตอนนี้ในมือผมมีแต่ถุงหนังสือของพี่เกว
“อยากไปเที่ยวไหนอีกไหมเกว เดี๋ยวคูณพาไป”
“มี แต่มันต้องเดินออกไปจากห้าง”
“อืม ไปซิ คูณพาไป”
ผมไม่รู้ว่าพี่เกวอยากไปไหน ในเมื่ออยากไปผมก็จะพาไป แต่ดูเหมือนพี่เกวจะพาผมไปมากกว่า มันเป็นสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่มีสระน้ำอยู่ตรงกลางที่ไม่ไกลจากห้างเท่าไร เวลาเย็นๆ แบบนี้มีผู้คนกำลังวิ่ง และมาออกกำลังกายกันเต็มไปหมด พี่เกวพาผมไปนั่งตรงบริเวณริมน้ำที่มีปลาแหวกว่ายอยู่ ลมเย็นพัดมาปะทะหน้าทำให้รู้สึกสดชื่น ผมมองวิวไปเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกว่ามีคนมอง จึงหันไปมองพี่เกวที่กำลังจ้องมองผมอยู่
“มีอะไรหรือเปล่าเกว”
“คูณ เกวไม่รู้ว่ามันจะเร็วไปไหม”
“...”
“แต่ถ้าไม่พูดมันออกมา เกวก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”
ผมมองดวงตาที่แสดงความสับสนออกมา พี่เกวดูลังเลและกังวล ก่อนจะแสดงท่าทีเหมือนจะตัดสินใจอะไรบ้างได้ออกมา
“คูณ เป็นแฟนเกวนะ”

“...”
สิ่งที่พี่เกวพูดออกมาเล่นเอาผมชะงัก ก็ไม่ได้คิดไว้แบบนี้ กะว่าจะคุยกับพี่เกวไปอีกสักพัก เลือกสถานที่ดีๆ เตรียมคำพูด และจะขอพี่เกวเป็นแฟน แต่ไม่คิดว่าพี่เกวจะใจร้อนขนาดนี้
“คูณอย่าเงียบซิ เกวจะร้องแล้วนะ”
ผมขยับเข้าไปใกล้ จะกอดก็ไม่กล้าคนเต็มไปหมด ได้แต่จับหัวพี่เกวให้มาซบไหล่กว้างของผมแทน
“ครับ”
“...”
“คูณเป็นแฟนเกวแล้วนะ”
“จริงนะ คูณ”
“พี่เกวช่วยดูแลหัวใจดวงน้อยๆ ของน้องคูณคนนี้ด้วยนะครับ”
“...”
แล้วก็มีคนขี้แยร้องไห้ขี้มูกโปร่ง กว่าจะปลอบให้หยุดร้องได้ ต้องหลอกล้อว่าจะพาไปกินไอติมเป็นเด็กๆ ไปเลยและนั้นล่ะครับ ผมก็ได้แฟนกลับมาหนึ่งคน และที่สำคัญเป็นที่ผมแอบชอบมานานแล้วด้วย



ผมรู้สึกถึงความโชคดีของตัวเองที่คนที่ชอบมีความรู้สึกเดียวกันกับผม


ผมจะทำทุกวันเหมือนกับตอนที่ผมจีบพี่เกวใหม่ๆ จะทำให้พี่เกวมีความสุข รักของเราจะหวานกว่าอะไรทั้งหมดในโลกรวมกัน




ผมเชื่อแบบนั้นจริงๆ



ปล. ไอ้คูณคนนี้เลิกกากแล้วครับทุกคน





END





#เกวของคูณ



มาเฉลยว่าคูณเป็นแฟนกับพี่เกวได้ยังไง คูณคนคลั่งที่รักแท้ทรู เขินไม่แพ้คู่แสนดีเลยจริงๆ


และพี่หารไปเจอแสนดีที่ห้างได้ยังไง เพราะคูณเป็นคนบอกนั่นเอง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น