โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 26 : โหดที่ #25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63

โหดที่ #25



02-03/02/63✔️

07/06/63☑️


(Gun Talk)


ร้านเหล้านวลจันทร์



“พี่กัน”

“...”

“ลูกพี่”

ผมหันไปตามเสียงเรียกของลูกน้องที่มายืนอยู่ด้านหลังของผม ที่ดูทุกคนกำลังจัดแจงอาหารและสถานที่ภายในร้าน เพื่อทำการเลี้ยงฉลองกันในคืนนี้ มันเป็นวันหยุดประจำปีของร้านเหล้านวลจันทร์ ที่ผมจะปิดร้าน แล้วเลี้ยงลูกน้องทุกคน

“มีอะไร”

“มีคนมาหาครับ อยู่หน้าร้าน”

“ใคร”

“ไม่รู้เหมือนกันลูกพี่ เธอไม่ได้บอกผม แต่ว่าเธอมากับเด็กผู้หญิง”

“อืม! กินกันได้เลย ถ้าจัดเสร็จแล้ว ไม่ต้องรอ”

ผมรับคำ ก่อนจะหันไปตะโกนบอกลูกน้องคนอื่นที่ทยอยออกมานั่งตามโต๊ะที่จัดไว้ เหนื่อยกันมาทั้งปี วันนี้ถือว่าเป็นวันปล่อยผีของร้านเหล้านวลจันทร์ก็แล้วกัน ผมเดินผ่านทุกคนออกมาหน้าร้าน แสงไฟส่องสว่าง ผมมองหาคนที่มาหาในวันนี้ ผมไม่ได้นัดใครไว้มีแค่แสนดีที่ไอ้กล้วยกำลังไปรับ และพี่กรที่จะมาช้าหน่อยเพราะติดธุระหรือว่าติดเด็กก็ไม่รู้

แล้วภาพตรงหน้าที่ผมเห็นคือผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวสวยดูดีด้วยขุดเดรสสีครีม เธอผมยาวถึงกลางหลัง ผิวที่ขาวจนซีด ใบหน้าดูดีที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางในมือถือกระเป๋าราคาแพง เธอทำให้ผมใจเต้นแรงตั้งแต่เห็นหน้าเธอแบบเต็มๆ ข้างกายเธอมีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่ยืนจับมือเธออยู่ไม่ห่าง ผู้หญิงคนนั้นมองมาที่ผมแล้วทำหน้าประหลาดใจ ก่อนจะก้าวเท้ายาวเข้ามาหาผม แล้วหยุดชะงักอยู่ตรงหน้า ตอกย้ำให้ผมเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนกว่าเดิม ภาพในความทรงจำในวัยเด็กฉายชัดขึ้นมาในหัว

เธอคือ คนใจร้ายที่ทิ้งผมไป

เธอคือ คนที่ผมทั้งรักทั้งเกลียดในเวลาเดียวกัน

และเธอคือ คนที่ผมคิดถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นตลอดเวลาที่ผ่านมา 17 ปี

เธอคือ คุณนวลจันทร์

แม่ของผมเอง

“กันใช่ไหมลูก”

เธอเอื้อมมือหมายจะมาจับแขน แต่ผมก้าวถอยหลังอย่างอัตโนมัติ ทำเอาเธอหน้าเสียทันทีที่ผมทำแบบนั้น ผมมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า จนเธอมีน้ำตาคลอออกมา แล้วจะให้ผมรู้สึกยังไง ต้องดีใจใช่ไหม ที่แม่ตัวเองที่ทิ้งไป 17 ปี กลับมาหา

“กัน แม่ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา แม่รู้ว่าแม่ผิดที่ทิ้งลูก”

“...”

“แม่แค่อยากมาเจอลูกสักครั้ง”

“...”

ผมยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบโต้อะไรกลับไป เหมือนตัวเองคิดหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าควรจะตอบว่าอะไรกับผู้หญิงตรงหน้าดี แล้วอยู่ๆ เด็กผู้หญิงอีกคนก็เดินมาเกาะแขนผมแล้วเขย่าเบาๆ จนผมต้องก้มลงไปมอง

“พี่กันใช่ไหมคะ”

“...”

“ถ้าใช่ เอวาดีใจที่สุดเลยค่ะ ที่จะมีพี่ชายกับเขาสักที”

ท่าทางดีใจของเด็กคนนั้นทำเอาผมชะงัก ผมไม่รู้ว่าเด็กคนนี้คือใคร แต่กลับไม่ได้แกะมือเธอออกจากแขนผมปล่อยให้เธอจับอยู่แบบนั้น เธอน่าจะอายุราว 10 ปีขึ้น

“เอวา มาหาแม่”

“ไม่เอา เอวาจะอยู่กับพี่กัน”

“แต่พี่เขา...”

“ไม่เป็นไร”

แหละนั้นคือคำแรกที่ผมพูดกับแม่ตัวเอง

“แม่ขอโทษแทนน้องด้วย เอวาคงตื่นเต้นที่ตัวเองมีพี่ชาย”

“...”

“เออ! ใช่แม่เกือบลืมแนะนำน้องให้ลูกได้รู้จัก เอวาเป็นน้องสาวของลูกนะ”

“...”

ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าแบบไหน ที่อยู่ๆ ตัวเองก็มีน้องกับเขาขึ้นมา เด็กผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนฝรั่ง ในตาสีฟ้า แต่กลับมีสีผมที่ดกดำแบบคนไทย และที่สำคัญเธอพูดภาษาไทยได้ชัดมากจริงๆ

“กันลูกฟังแม่อธิบายเรื่องที่ผ่านมาได้ไหม แม่รู้แม่ผิดที่ทิ้งลูกไป แต่แม่มีเหตุผล”

“เหตุผลอะไรกัน ที่สามารถทิ้งลูกตัวเองได้ตั้ง 17ปีแบบนี้”

ผมใช้น้ำเสียงที่พูดเหมือนเยาะเย้ยตัวเองกลับเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว

“กัน แม่ขอโทษ”

“ถ้าจะมาพูดแค่คำว่าขอโทษไม่ต้อง ผมไม่ต้องการ”

“...”

ผมหันหลังกลับทันทีเพื่อที่จะเดินเข้าร้าน แต่แรงที่ดึงแขนผมเอาไว้ จนผมต้องหันไปมองเด็กผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องสาวผม ที่ตาแดงเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่ตอนนี้

“พี่กันอย่าโกรธคุณแม่เลยนะคะ คุณแม่รักพี่กันมากกว่าเอวาอีกค่ะ”

“...”

รักงั้นหรอ ผู้หญิงคนนี้หรอที่บอกว่ารักผมตลกสิ้นดี และทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อผมได้ยินเสียงคนที่ผมกำลังรอ

“พี่ปืน”

แสนดีเดินเข้ามาตรงหน้าผม แล้วทำหน้างงที่ผมมีเด็กผู้หญิงเกาะแขนอยู่ ไอ้กล้วยที่เดินตามแสนดีก็เหมือนกัน มันทำตาโตมองผู้หญิงอีกคนที่อยู่หลังผม มันจำได้ว่าเธอคือใคร

“ลูกพี่ แม่พี่กลับมาแล้วหรอ”

แล้วก็เป็นไอ้กล้วยที่หลุดคำนี้ออกมา ทำเอาแสนดีหันมามองผมสลับกับอีกคน

“ใช่! แม่พี่ปืนหรอ ยังสาวและก็ยังสวยอยู่เลย”

“ขอบคุณจ๊ะที่ชม แล้วหนูเป็นใครหรอ”

“เออ! ผม...เป็น..”

ผมมองแสนดีที่ดูลังเลที่จะบอกความสัมพันธ์ของเราออกไป และเป็นผมเองที่แกะมือเด็กผู้หญิงคนนั้นออกจากแขนผม เธอดูตกใจแต่ก็ยอมปล่อยแขน ก่อนที่ผมจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างแสนดีแทน และจับมือแสนดีสอดประสานกันเอาไว้ ผมมองแสนดีที่มองการกระทำของผมแล้วทำตาโต ผมยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันไปทางผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ผม

“แสนดี คือแฟนผม”

“...”

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ เธอดูตกใจก่อนจะยิ้มกว้างออกมา จนผมขมวดคิ้วชนกันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังยิ้มอะไรอยู่

“น่ารักอย่างที่นิออนบอกแม่จริงๆ ด้วย”

แล้วชื่อเพื่อนสนิทของผมก็หลุดออกมา นิออนซินะ ที่เล่าเรื่องของผมให้เธอคนนี้ฟังถึงได้มาหาผมได้แบบนี้

“เออ! .. แสนว่าเราเข้าไปข้างในกันดีกว่าครับ ยืนตรงนี้นานยุงมันจะหามเอา”

“เขาคงไม่อยากเข้าไปหรอกแสน”

“พี่ปืน!”

แสนดีทำเสียงดุผม ก่อนจะปล่อยมือที่เราจับกันอยู่ตอนนี้ แล้วเดินเข้าไปควงแม่ผมแทน และไม่ลืมที่จะจับมือน้องสาวผมเข้าไปในร้านด้วยกัน

“ไปครับ เราไปเลี้ยงฉลองกันดีกว่า”

แม่ผมเธอดูลังเลมองมาที่ผม แล้วก็ยอมเดิมตามแรงจูงของแสนดีเข้าไปในร้าน เธอมองป้ายชื่อร้านเหล้านวลจันทร์ที่ตั้งเด่นอยู่ตรงด้านหน้าตรงทางเข้า ก่อนจะหันมาสบตาผมอีกครั้งด้วยรอยยิ้มดีใจจนปิดไว้ไม่มิด ก็แค่ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกก็เลยตั้งชื่อนี้เท่านั้นเอง ผมเดินตามแสนดีไปเงียบๆ โดยมีไอ้กล้วยอีกคนที่เดินตามเข้ามาใกล้ๆ ผม

“พี่กัน”

“อะไร”

“แม่พี่มาทำไม ไม่ได้จะมาพาพี่ไปอยู่เมืองนอกด้วยหรอกใช่ไหม”

แล้วไอ้กล้วยมันก็ทำท่าจะร้องไห้ จนผมต้องตบกระบาลมันไปที เล่นใหญ่นี่ขอให้บอกไอ้กล้วยจัดเต็ม

“มึงอยากให้กูไปหรือไง”

“ไม่เอา พี่กันอยู่กับผมนี่แหละจะไปทำไม เดี๋ยวไอ้แสนมันร้องไห้ขี้มูกโป่งกันพอดี ผมขี้เกียจปลอบมัน”

“กูโตแล้ว ไม่มีเขากูก็อยู่ได้”

ก็อยู่ได้มาตั้ง 17 ปีแล้ว ถ้าไม่มีต่อไปก็คงไม่เป็นไร โลกมักสอนให้เราใจร้าย เพื่อที่จะทำให้เราอยู่รอดได้โดยไม่อ่อนแออีกต่อไป ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม และเรื่องนี้ก็เหมือนกัน

“แต่ผมว่าไอ้แสน นี่มันลูกสะใภ้ดีเด่นเลยนะ เข้ากับแม่ผัวน้องผัวได้โคตรเร็ว”

มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของแสนดีที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ไม่อย่างนั้นแสนดีไม่สนิทกับลูกน้องผมเกือบทั้งร้านหรอก ยิ่งไอ้กล้วยยิ่งตัวดี ชอบพากันหาเรื่องปวดหัวมาให้ผมตลอด เสียงเฮของลูกน้อง ที่กำลังดื่มกินกันอย่างสนุกสนานเงียบลง เมื่อมีบุคคลที่สามไม่รู้จักเดินเข้ามาภายในบริเวณร้าน พวกมันมองมาทางผมกันเป็นตาเดียว แล้วผมควรจะหวงใครก่อนดี

น้องสาวที่พึ่งจะรู้ว่ามี

หรือแสนดีที่กำลังแจกยิ้มให้ลูกน้องผมอยู่ตอนนี้ดี

“อ่าว! ลูกพี่มาแล้ว พวกมึงหลบให้ลูกพี่นั่งหน่อยเว้ย”

แล้วไอ้โก้ก็บอกให้ทุกคนหลบให้ผมนั่ง ที่ว่างถูกเว้นให้พอกลับจำนวนคนที่เพิ่มเข้ามา ไอ้กล้วยแยกตัวไปหาลูกน้องของมันที่นั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง ปล่อยให้ผมนั่งทำหน้านิ่งอยู่คนเดียว




“ทานได้ไหมครับ”

“ได้จ้ะ”

“แล้ว... เออ!”

“เอวาค่ะ”

“ชื่อน่ารักจัง”

“...”

“น้องเอวาทานได้ไหม”

“ได้ค่ะ คุณแม่ทำให้ทานบ่อยๆ”

เสียงบทสนทนาที่ดังเป็นระยะจากแสนดีที่ชวนคุยและค่อยบริการแม่ผมเกือบทุกอย่าง โดยมีสายตาชื่นชมจากแม่ผมค่อยส่งมาให้ ผิดกับผมที่เป็นลูกแท้ที่ทำแต่หน้านิ่งไม่ได้สนใจอะไร กินอาหารที่แสนดีเป็นคนตักให้เท่านั้น ลูกน้องผมทุกคนต่างมีความสุขทั้งร้อง เต้น เล่น แสนดีขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ ผมในขณะที่ทุกคนกำลังสนใจไอ้กล้วยร้องเพลง เสียงยังกับควายออกลูก ยังเลือกจะร้องอีก

“พี่ปืน”

“หึม!”

“ทำไมไม่คุยกับแม่”

“ไม่มีอะไรจะคุย”

“พี่ปืนไม่ได้ดิ”

แสนดีส่งสายตาคลาดโทษมาให้ จนผมทนไม่ไหวต้องบีบจมูกแสนดีเบาๆ

“รู้แล้ว ยังไงก็ต้องเจอกันอีก”

“ดีมาก แสนไม่อยากให้พี่ปืนรู้สึกเสียใจ ที่มีโอกาสได้คุยได้ปรับความเข้าใจกับแม่แล้วไม่ได้ทำ”

“...”

แสนดีพูดเตือนสติผม ก็จริงอย่างที่แสนดีว่า แต่แค่มันยังไม่ใช่ตอนนี้เท่านั้นเอง มันคงมีเวลาของมันอยู่แล้ว ไม่นานแม่ผมก็ขอตัวกลับ โดยมีแสนดีที่ลากผมออกมาส่งที่หน้าร้าน

“กลับดีๆ นะครับ”

“ขอบคุณแสนดีมากๆ ที่คอยดูแลแม่ วันนี้แม่มีความสุขมาก”

“ครับ แล้วไว้มาเที่ยวอีกนะครับ ร้านเหล้านวลจันทร์ยินดีต้อนรับเสมอครับ”

ผมเกือบหลุดขำ ตอนที่แสนดีบอกกับแม่ผมแบบนั้น เหมือนกับว่าตัวเองเป็นเจ้าร้าน หรือว่าแสนดีจะใช้สิทธิ์แฟนเจ้าของร้านแทน แล้วแรงที่กระตุกชายเสื้อผมจนต้องก้มลงไปมอง เป็นเอวาน้องสาวผมที่จับมันเอาไว้

“พี่กันค่ะ”

“...”

“ก้มลงมาหน่อยค่ะ เอวามีเรื่องจะบอก”

ผมทำตามอย่างว่าง่าย โดยมีแสนดีและแม่มองอยู่ ตั้งแต่ที่นั่งกินข้าวด้วยกันแล้ว เอวามักจะคอยมองมาที่ผมตลอดเวลา ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ เมื่อผมก้มลงไปนั่งให้หน้าอยู่ในระดับที่เอวาจะคุยกับผมได้สะดวก แล้วอยู่ๆ เอวาก็โผเข้ากอดคอผม ดีนะที่ผมตั้งหลักได้ทันไม่อย่างนั้นคงล้มไม่เป็นท่าทั้งคู่ เอวากอดผมแน่นจนผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เธอต้องการส่งมาให้ผม ก่อนจะหันมากระซิบที่ข้างๆ หูให้เราได้ยินกันแค่สองคน

“เอวารักพี่กันนะคะ”

“...”

แล้วแก้มของผมก็คือเป้าหมายในการโดนหอม โดยน้องสาวต่างพ่อที่รู้จักกันไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ทำเอาผมชะงักค้าง ก่อนเอวาจะผละออกจากตัวผม แล้วมองหน้าผมอีกครั้ง เธอยกมือสองข้างมาจับแก้มผมเอาไว้

“มาเป็นพี่ชายของเอวานะคะ”

“...”

ไม่มีเสียงตอบรับ แค่พยักหน้าเบาๆ ให้เอวาเห็นเท่านั้น ก็สามารถเรียกรอยยิ้มน่ารักสดใสจากเธอได้แล้ว

“พี่กันน่ารักที่สุด”

กว่าเอวาจะยอมปล่อยผม กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย กว่าที่เอวาจะยอมขึ้นรถที่มารอรับ ผมยืนมองแสนดีที่เข้าไปกอดหอมแก้มเอวา โดยมีแม่มายืนข้างๆ ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“แม่คิดว่ามันเหมือนฝันเลย แม่คิดมาตลอดว่าจะมีวันนี้ ขอบคุณที่ยกโทษให้แม่ถึงจะไม่ทั้งหมด แต่แค่นี้ก็ดีมากแล้ว สำหรับคนอย่างแม่ ขอบคุณจริงๆ กันลูกแม่”

“...”

เธอหันมายิ้มให้ผมด้วยน้ำตาคลอ ก่อนจะเดินออกไปและหันกลับมาหาผมอีกครั้ง

“รักษาไว้ดีๆ แฟนลูกคนนี้ แสนดีน่ารัก และแม่เชื่อว่าแสนดีจะดูแลกันได้เป็นอย่างดี”

“...”

ผมไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับไป เพราะยังไงผมก็จะดูแลแสนดีอยู่แล้ว ผมมองเธอที่เดินขึ้นรถไปโดยมีแสนดีปิดประตูให้ ก่อนที่รถจะเคลื่อนออกจากบริเวณลานจอดไปอย่างช้าๆ เรายืนมองจนรถค่อยๆ ขับออกไปจนลับตา ผมหันกลับไปมองคนที่ยืนข้างๆ กันในเวลานี้

“แสนดี”

“พี่ปืนว่า”

แสนดีหันมามองผมด้วยรอยยิ้มที่สดใสเสมอ ถึงมันจะเคยบิดเบี้ยวไปบ้างก็เถอะ แต่ตอนนี้มันสดใสจนผมแทบจะยิ้มตามมันไปแล้ว ผมก้มลงไปจับมือแสนดีเอาไว้แล้วลูบเบาๆ มือแสนดีไม่ได้นุ่มนิ่มแต่มันทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่เราจับมือกันเอาไว้แบบนี้

“ขอบคุณ ที่ทำวันนี้ ให้มันไม่แย่อย่างที่พี่คิดเอาไว้”

“...”

“เพราะถ้าไม่มีแสน พี่ว่ามันคงเป็นวันที่พี่รู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ”

แสนดีขยับเข้ามาใกล้ผม ก่อนจะสอดประสานมือผม ยกมันขึ้นมาให้เรามองเห็นมือเราที่จำกันเอาไว้ แล้วมองผมด้วยสายตาที่สื่อความหมายมากมายในนั้นจนผมสัมผัสมันได้

“พี่ปืนจำไว้นะ ว่าพี่ปืนจะมีแสนอยู่ตรงนี้”

แสนดีเอามือของเราไปแตะตรงหัวใจผมที่มันเต้นแรง จนผมคิดว่าแสนดีสัมผัสมันได้เหมือนกัน

“ไม่ว่าพี่ปืนจะสุขหรือทุกข์ แสนดีคนนี้จะยืนข้างๆ พี่ปืนไปตลอด”

“...”

และนี่แหละครับ.....แสนดีของผม

และนี่แหละครับ....แสนดีที่ผมหลงรัก


และนี่แหละครับ....


แสนดีของพี่ปืน



tbc


#แสนดีของพี่ปืน


เราก็จะอยู่ข้างๆ ทั้งพี่ปืนและแสนดีเหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #21 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 16:01
    ไอเจ้าแสนดี เอ็นดู
    #21
    1
    • #21-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 26)
      7 มิถุนายน 2563 / 16:06
      ขอบคุณค่ะ ที่เอ็นดูแสนดี
      #21-1