โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 25 : โหดที่ #24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63

โหดที่ #24






31/01-01/02/63✔️

03/06/63☑️





(Gun Talk)





099-9999xxx



Rrrrrrr

มันเป็นเบอร์ที่ไม่คิดว่าจะโทรหากัน เบอร์ที่ผมไม่ได้บันทึก แต่ก็จำได้ขึ้นใจ เบอร์ที่ผมก็ไม่คิดเลยสักนิดว่าจะโทรไปหาเหมือนกัน ผมชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะกดรับมันในที่สุด ถึงเวลาที่ต้องกลับไปแก้ไขเรื่องที่ผ่านมาสักที ผมปล่อยผ่านมันมานานเกินไปแล้ว
“พี่กัน”
“...”
“ฉัตรเอง”
“อืม ฉัตรมีอะไร”
“เออ! .... คือ...”
“...”
“ฉัตรรู้ความจริงหมดแล้ว พี่นิออนมาหาฉัตรเมื่อเดือนก่อน เธอมาขอโทษ แล้วสารภาพเรื่องวันนั้น”
“แล้ว”
“ฉัตรอยากคุยกับพี่กัน”
“...”
“ออกมาเจอฉัตรหน่อยได้ไหมครับ พี่กัน”


และนั่นคือคำพูดที่ทำให้ผมมานั่งอยู่ตรงนี้ ร้านอาหารไทยชื่อดังใจกลางห้างใหญ่ โดยมีฉัตรนั่งตรงข้ามผมอยู่ตอนนี้ ทำไมผมถึงไม่ปฏิเสธฉัตร ก็เพราะผมก็อยากขอโทษฉัตรเหมือนกันกับเรื่องที่ผ่านมา ที่ผมทำให้ฉัตรเสียใจ ฉัตรกำลังเปิดเมนูอาหาร แล้วเงยขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้ผม พร้อมทั้งสั่งอาหารกับพนักงานของร้านอย่างคล่องแคล่ว อาหารทุกอย่างที่ฉัตรสั่งล้วนเป็นอาหารที่ผมชอบ ผมไม่แปลกใจเท่าไร เพราะตอนที่ผมคบกับฉัตรมักจะเป็นแบบนี้ตลอด ฉัตรใส่ใจผมก่อนเสมอ พอพนักงานเดินออกไป ฉัตรก็มองผมอีกรอบ เหมือนฉัตรกำลังลังเลอะไรสักอย่าง
“มีอะไรหรอ”
“ฉัตรไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนดี”
“ก็เอาตามสิ่งที่ฉัตรอย่างพูดกับพี่”
“ฉัตรอยากขอโทษกับเรื่องเมื่อสองปีก่อน ที่ฉัตรไม่เชื่อใจพี่กัน”
“ช่างมันเถอะ”
“ไม่ได้ดิพี่กัน ฉัตรคิดมานานแล้ว ว่าควรจะขอโทษพี่กัน ถ้าฉัตรเชื่อใจพี่กัน เราคงไม่ต้องเลิกกันแบบนี้”
ฉัตรค่อยๆ เลื่อนมือมาจับมือผมที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างลังเล ผมมองมือขาวที่จับมือผมอยู่ ก่อนจะเงยหน้าไปมองฉัตรที่มีแววตาที่มีความสับสนวุ่นวายอยู่ในนั้น ผมคิดว่าฉัตรก็กำลังกังวลเหมือนกัน
“มันเป็นอดีตไปแล้ว อย่าไปคิดมากเลย พี่ก็มีส่วนผิดที่ไม่ยอมอธิบายอะไรให้ฉัตรเข้าใจมากกว่านี้”
” คือ...ฉัตร..”
ผมไม่รู้ว่าฉัตรต้องการจะพูดอะไรออกมา แต่ผมคิดว่ามันคงเป็นเรื่องสำคัญมากแน่ๆ
“ฉัตรยังรักพี่กันอยู่”
“ฉัตร!”
สิ่งที่ไม่คิดว่าฉัตรจะพูดออกมาทำเอาผมชะงัก แล้วจะให้ผมตอบรับอะไรได้ ในเมื่อมันผ่านไปสองปีแล้ว สองปีที่ข้างๆ ผมไม่ได้มีฉัตร เหมือนฉัตรจะพูดอะไรออกมาอีก แต่อาหารถูกนำมาเสิร์ฟขัดจังหวะพอดี ผมดึงมือตัวเองจากมือของฉัตรช้าๆ ให้พนักงานได้ว่างอาหารอย่างถนัด
“พี่ว่าฉัตรกินข้าวก่อนเถอะ แล้วเราค่อยพูดกันอะไรต่อ”
“...”
แล้วฉัตรก็ทำหน้าผิดหวัง ก็คงต้องพูดกันตามตรงว่าผมมีแฟนใหม่แล้ว และฉัตรเองก็มีคนดีๆ มาคอยดูแล ผมไม่รู้ว่าสถานะฉัตรกับคนที่ผมเจอที่สมานบินไปถึงขั้นไหนแล้ว ผู้ชายคนนั้นดูจะรักฉัตรมาก ดูจากสายตาวันนั้นที่มองฉัตรแล้ว คงรักมากจริงๆ
เราลงมือกินอาหารกันอย่างเงียบๆ จานข้าวของผมเต็มไปด้วยอาหารที่ฉัตรตักให้จนล้น แต่ผมกับไม่แม้แต่จะตักอะไรให้ฉัตรเลย ไม่อยากให้ความหวังถึงมันจะเล็กน้อยก็เถอะ แค่ความหวังเล็กๆ มันก็สร้างบาดแผลได้แล้ว กินจนอิ่มผมก็วางช้อนมองฉัตรที่กินอิ่มแล้วเหมือนกัน
“เอาอะไรอีกไหมฉัตร ของหวานไหม”
“พี่กันจำได้ด้วยหรอ ว่าฉัตรชอบกินของหวาน”
“อืม ก็ไม่ได้ลืม”
“ดีใจจัง แต่ฉัตรกลัวอ้วนไม่เอาดีกว่า”
ฉัตรชอบกินของหวานมาก แต่วันนี้กลับปฏิเสธมัน ในเมื่อผมเปลี่ยน แล้วฉัตรจะไม่เปลี่ยนไปได้ยังไง
“ฉัตรเปลี่ยนไปรู้ตัวบ้างไหม พี่ก็เปลี่ยน”
“เปลี่ยนไปคืออะไรครับ”
ฉัตรทำหน้าสงสัยที่ผมบอกแบบนั้น
“ตอนก่อนฉัตรไม่เคยจะไม่กินของหวาน แต่ตอนนี้ฉัตรกับบอกว่ากลัวอ้วน ก็เหมือนกับพี่ที่สองปีก่อนรักฉัตร แต่ตอนนี้มันไม่เหลือความรู้สึกนั้นแล้ว และที่สำคัญพี่มีแฟนแล้ว”
“พี่กัน!”
“พี่ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ พี่ไม่อยากให้ฉัตรมาหวังอะไรกับพี่อีกแล้ว ฉัตรเจ็บมาเยอะแล้ว ควรมีความสุขได้สักที”
ผมมองฉัตรที่เริ่มตาแดงกำลังจะร้องไห้ มีอยู่เรื่องที่ฉัตรไม่เปลี่ยนคือเป็นคนเจ้าน้ำตา
“ฉัตรไม่เคยมีความสุขเลยสักนิด ตั้งแต่ไม่มีพี่กัน”
“พี่ขอโทษ กลับเรื่องที่ผ่านมา เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วฉัตร พี่มีแฟนใหม่แล้ว และรักแฟนมากด้วย”
ก็ยังไม่เคยได้บอกแสนดีเลยด้วยซ้ำว่า ‘รัก’ แต่เพื่อยืนยันกลับสิ่งที่ผมพูดเลยต้องบอกกับฉัตรไปก่อนที่เด็กดื้อของผมจะได้ยินเสียอีก
“พี่ว่าเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว พี่ว่าฉัตรควรมองคนข้างๆ ฉัตรบ้างนะ”

ทำไมผมจะไม่เห็นผู้ชายคนนั้นที่เจอที่สนามบินที่นั่งแอบไปไม่ไกลจากโต๊ะผม พยายามหลบไม่ให้ฉัตรเห็น ถ้าไม่อยากให้รู้ ผมก็จะทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกัน ก็คงช่วยได้แค่นี้ที่เหลือก็คงไปหาวิธีเอาเอง ผมเรียกพนักงานมาเก็บเงิน ก่อนจะมองฉัตรที่เม้มปากตัวเองแน่น ฉัตรไม่ผิด ไม่มีวันผิด ในเมื่อผมเป็นคนสร้างปัญหา ก็คงต้องแก้ที่ผมก่อน เพื่อที่เรื่องมันจะได้จบลง และทุกคนจะได้มีความสุขเสียที เราเจ็บกันมาพอแล้วสำหรับทุกคน บทเรียนครั้งนี้จะสอนเราไปตลอด
“พี่ไปก่อน”
ผมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินออกจากร้านทันที ไม่ได้สนใจกิ่งฉัตรอีกต่อไป ผมควรไปรอรับแสนดีได้แล้ว เดินมาได้ไม่ไกลก็มาแรงกอดรัดจากทางด้านหลัง ทำให้ผมหยุดเดินยืนอยู่กับที่ และมันคือใจกลางของห้าง หน้าของฉัตรซบลงบนหลังผม แรงที่กอดรัดกันแน่นขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกลัวว่าจะหายไป มันไม่มีอะไรคงอยู่เสมอไป ความรักก็เหมือนกัน เมื่อวานนี้อาจรัก แต่วันนี้หรืออนาคตอาจจะไม่รักก็ได้



มันคือสัจธรรมของชีวิต


“ฉัตรทำอะไร มันไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นมาหรอกนะ”
“ฉัตรรักพี่กันจริงๆ ให้โอกาสฉัตรได้ไหมครับ”
“...”
น้ำเสียงที่ออดอ้อนถูกนำมาใช้ ในเวลาที่ฉัตรต้องการอะไรสักอย่าง ผมเคยแพ้กับคำพูดและท่าทางแบบนี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ผมมีเด็กดื้อที่รอให้ผมไปรับ ต้องดูแล และรักให้มากๆ อย่างที่แสนดีชอบบอกกับผม
“ฉัตรเรื่องเรามันจบไปแล้ว”
“แต่ฉัตรยังรักพี่กันอยู่”
“มันไม่มีประโยชน์ พี่มีแฟนใหม่ไปแล้ว”
“...”
“ฉัตรเอง ก็ต้องหาคนดีๆมาดูแล”
“...”
ผมกำลังจะแกะมือฉัตรออกจากเอว และคนที่ควรโทรมาหาผมให้ไปรับ คนที่ผมอยากเจอและไม่อยากเจอในเวลาเดียวกัน คนที่ผมไม่อยากให้เห็นภาพนี้ที่สุด กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแบบที่ไม่ใช่แสนดีคนที่ผมเคยรู้จัก แสนดีมาถูกจังหวะเสมอ จังหวะแบบนี้เแสนดีไม่เคยพลาดจริงๆ


“แสนดี”


ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ตอบกลับมา แสนดียังยืนนิ่งเงียบมองผมที่มีฉัตรกอดเอวอยู่ ผมรีบแกะมือฉัตรออกให้กลับไปยืนดีๆ และก้าวเข้าไปหาแสนดีแทนไม่ได้หันไปมองฉัตร ตอนนี้ผมมองแค่แสนดีคนเดียวเท่านั้น อยากอธิบายทุกอย่าง ว่ามันไม่มีอะไร
“แสนฟังพี่ก่อน มันไม่ใช่อย่างที่แสนคิด”
“แล้วแสนต้องคิดยังไง”
“...”
คำพูดของแสนดีเล่นเอาผมสะอึก แล้วก็เป็นแสนดีที่เดินมากอดแขนผม แล้วหันไปทางที่ฉัตรกำลังยืนอยู่ ทำหน้างงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ผมหันไปเผชิญหน้ากับฉัตรอีกครั้ง
“ใครกันครับพี่ปืน รุ่นน้องพี่ปืนหรอ”
“...”
แสนดีกอดแขนผมแน่นขึ้น ก่อนจะเอาหัวมาซบไหล่ผมแล้วมองฉัตร ทำหน้าสงสัยอยากรู้จักคนตรงหน้า และเสียงอ้อนที่นานๆ ทีแสนดีจะใช้ แสนดีไม่ได้รอให้ผมตอบคำถามฉัตร เพราะแสนดีเลือกที่จะเป็นคนตอบมันเอง
“ผมแสนดีครับ แฟนพี่ปืน ไม่ใช่ซิ! คุณคงเรียกพี่กัน”

“...”
ผมหันไปมองแสนดีทันที ก็ไม่ได้คิดว่าแสนดีจะแนะนำตัวแบบนี้ ผมไม่ได้ปิดบังอยู่แล้ว ถึงแสนดีไม่แนะนำแบบนี้ผมก็จะบอกกิ่งฉัตรอยู่ดีว่าแสนดีคือใคร แล้วแสนดีก็ช้อนตามองผมด้วยสายตาที่ออดอ้อนกว่าเดิม ขนาดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แสนดียังทำใจเต้นแรงกับท่าทางแบบนี้ได้เลย ใครบอกกันว่าแสนดีแค่ดื้อ ผมว่าไม่แค่ดื้ออย่างเดียวแสบมากอีกด้วย
“พี่ปืนมารีบแสนหรอ แสนยังไม่ได้โทรตามเลย คิดถึงแสนขนาดนี้เลยหรอครับ”
ผมรู้สึกว่าแสนดีตรงหน้าเหมือนไม่ใช่คนที่ผมรู้จักเลย รอยยิ้มที่ส่งมาทำให้ผมขนลุกแบบแปลกๆ
“พี่กัน!”
ทั้งผมและแสนดีหันกลับไปมองฉัตรอีกรอบ ฉัตรเหมือนคนที่พึ่งหาเสียงตัวเองเจอหลังจากยืนนิ่งไปนาน
“แสนดี นี่! กิ่งฉัตร”
“ครับ”
แสนดีปล่อยแขนผม และยกมือไหว้ฉัตรที่รับไหว้อย่างงง
“ฉัตรมีอะไรจะคุยกับพี่อีกไหม”
“ไม่มี..”
“...”
“ไม่มีแล้วครับ ฉัตรเข้าใจทุกอย่าง มันชัดเจนหมดแล้ว ฉัตรขอโทษที่ตามมารบกวนพี่กัน”
“...”
“ฉัตรขอตัวก่อน ถ้ามีโอกาสเราคงได้พบกันอีกนะครับ”
ผมเห็นน้ำตาที่คลออยู่ที่ตา ฉัตรหันหลังกลับทันทีที่พูดจบประโยค และเดินออกจากตรงนี้ไปทันที ไม่หันกลับมามองผมอีกเหมือนครั้งก่อน แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากที่ฉัตรเดินไปไกลจนลับตาไปแล้ว คือแสนดีเดินออกจากตรงที่เรายืนกันอยู่ โดยไม่สนใจผมที่รีบเดินตามไป กว่าที่ผมจะตามแสนดีทัน แสนดีก็เกือบออกจากห้างแล้ว ผมคว้าแขนแสนดีตอนที่ตามไปทันให้หันมาหากัน แสนดีทำหน้าไม่สบอารมณ์ที่ผมคว้าแขนเอาไว้ ก่อนที่ผมจะออกแรงดึงแสนดีให้เดินตามไปยังที่จอดรถที่ไม่ได้ไกลจากตรงนั้นมากนัก ก่อนจะเปิดประตูแล้วดันให้แสนดีเข้าไปนั่งข้างใน โดยมีผมรีบตามขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับทันที เพราะว่ากลัวแสนดีจะหนีลงมา ผมไม่ได้ออกรถ เรายังคงนั่งอยู่ด้วยกัน ผมมองแสนดีที่เอาแต่มองกระจกด้านตัวเองไม่สนใจผม จนเวลาผ่านไปสักพักแสนดีก็ยังไม่หันมามอง จนผมทนไม่ไหว
“แสน”
“...”
“แสน”
“...”
“แสนดี”
น้ำเสียงของผมติดจะหงุดหงิด ไม่ได้หงุดหงิดแสนดีที่โกรธผม ถ้าเป็นผมเห็นแบบนั้น ไม่รู้จะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้มากน้อยขนาดไหน อาจจะต่อยไอ้คนที่มันกล้ามากอดแฟนผมไปแล้ว แสนดียอมหันมามองผมด้วยท่าทีนิ่งเฉยไม่สนใจผมเลยสักนิด
“แสนดีครับ ฟังพี่ก่อน”
ผมทำใจเย็นที่สุด ทั้งที่ตอนนี้ร้อนไปหมดแล้ว ก่อนจะเอื้อมไปจับมือแสนดีเอาไว้ แสนดีไม่ได้ขัดขืนปล่อยให้ผมจับแบบนั้น ทำเอาผมใจชื่นขึ้นมา อย่างน้อยแสนดีก็ยังยอมฟังผม
“กิ่งฉัตรคือแฟนเก่าพี่ เราคบกันเกือบสองปี แล้วก็เลิกกัน”
“...”
“ที่เราเจอกัน เพราะพี่มีเรื่องที่ต้องคุยกับฉัตรให้รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้นพี่คงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ”
“...”
ระหว่างที่ผมกำลังอธิบายก็แอบสังเกตแสนดีไปด้วย ว่ามีท่าทีแบบไหน จะได้แก้ไขสถานการณ์ได้ถูกทาง ในเมื่อแสนดีงอน ผมก็จะงอ งอจนกว่าแสนดีจะหาย
“เรื่องของพี่กับฉัตรมันจบไปนานแล้ว ตอนนี้พี่มีแค่เด็กดื้อของพี่คนนี้คนเดียว”

ผมยกมือแสนดีขึ้นมา แตะตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นในจังหวะที่เร็วมากกว่าปกติ ไม่อยากทำให้แสนดีเสียใจร้องไห้แบบที่ผมเคยเห็นแสนดีร้อง แสนดีไม่เหมาะกับการร้องไห้แบบนั้น แสนดีเหมาะกับรอยยิ้มซนๆ มากกว่า
“อืม แสนเข้าใจแล้ว ปล่อยมือแสนได้แล้ว แสนหิว”


จ๊อกๆ


เสียงท้องร้องของแสนดี เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี ว่าแสนดีกำลังหิวจริง ทำเอาผมหลุดขำออกมา เลยโดยแสนดีมองค้อนเข้ามาให้
“แล้วเด็กดื้อของพี่ อยากกินอะไร จะพาไปกินทุกอย่างเลย”
“ดีมาก”
แล้วแสนดีก็หลุดขำออกมา พอเป็นเรื่องกินที่ไร อารมณ์ดีขึ้นมาเลย
“หายงอนพี่แล้วใช่ไหม”
“ใครงอน! ไม่มี”
เสียงสูงที่ถูกนำมาใช้ ไม่ได้ช่วยให้ผมเชื่อแสนดีเลยสักนิด ไม่รู้สีข้างถลอกบ้างหรือเปล่า แถขนาดนี้
“ก็เด็กดื้อของพี่ไง งอน”
“ไม่ได้งอนสักหน่อย”
แสนดีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ จนผมต้องเอามือไปขยี้ผมของแสนดีเบาๆ ดูก็รู้ว่ายังงอนอยู่
“พี่ขอโทษ หายงอนพี่นะครับ”
“...”
“เดี๋ยวพาไปกินของอร่อย”
“ถ้าไม่อร่อยนะ แสนจะไม่หายงอนนะ ค่อยดู”
“อร่อยอยู่แล้ว รับประกันด้วยเกียรติของแฟนแสนดีเลย”
“...”
แสนดีทำหน้าขึงขังทำตาโตดุผม ก่อนจะหันไปมองกระจกด้านข้างอีกรอบ ผมได้แต่ยิ้มล้อคนที่เขินผม แล้วกลบเกลื่อนด้วยการหันหนีกันแบบนี้ ถามว่าผมรู้ได้ยังไง ก็เงาในกระจกมันสะท้านภาพแสนดีกำลังกลั้นยิ้ม หูของแสนดีก็ขึ้นสีแดงออกจะชัดเจนขนาดนี้ แล้วอยู่ๆ แสนดีก็หันมาทำหน้าดุใส่ จนผมหุบยิ้มแทบไม่ทัน
“เออ! อีกอย่างพี่ปืนห้ามไปให้ใครกอดแบบนี้อีกนอกจากแสน”
“...”
“แสนหวงเข้าใจไหม”
ก็ชอบทำตัวน่ารักแบบนี้ไง ผมถึงได้รักได้หลงได้ขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ใครเป็นตกหลุมรักใครกันแน่แล้วตอนนี้ 



หรืออาจเป็นเพราะเราทั้งคู่ 



พร้อมที่จะตกหลุมรักไปด้วยกันหรือเปล่านะ




แต่ตอนนี้ผมคงต้องพาแฟนที่งอนผม ไปหาของกินที่อร่อยที่สุดก่อน





เพราะไม่อย่างงั้นแสนดีคงไม่หายงอนผมแน่นอน





tbc
#แสนดีของพี่ปืน


เดาถูกกันไหม แฟนเก่าเคลียร์แล้วนะ ส่วนแสนดีเป็นคนเห็นแก่กินที่แท้ทรู 5555 ไม่อยากให้แสนดีโกรธพี่ปืน เราว่าแสนดีมีเหตุผลพอที่จะฟังที่พี่ปืนอธิบาย และพิจารณาว่าจะโกรธหรือไม่โกรธ


>_<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #34 Pron120136 (@Pron120136) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:40
    ชอบที่ไรท์เขียนน้องออกมาแบบนี้คือแหกมาก คือแบบเหนือความคาดหมาย ถึงว่าจะมีม่าซะแล้ว อ่านไปยิ้มไป
    #34
    1
    • #34-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 25)
      11 กรกฎาคม 2563 / 04:33
      ขอบคุณค่ะ ความชอบส่วนตัวล้วนๆเลย ถึงได้เกิดมาเป็นแสนดีแบบนี้
      #34-1
  2. วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 07:22
    นางเอกต้องไม่โง่ลูก เยี่ยม
    #20
    1
    • #20-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 25)
      3 มิถุนายน 2563 / 07:32
      ใช่แล้วค่ะ ต้องมีเหตุผลด้วย ขอบคุณค่ะ
      #20-1