โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 24 : โหดที่ #23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    31 พ.ค. 63

โหดที่ #23



29-30/01/63✔️

31/05/63☑️



(San-D Talk)



ถ้านี่คือความฝัน...



ผมคงกำลังฝันดีที่สุดในชีวิต ผมกับพี่ปืนเป็นแฟนกันแล้ว ก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน จะมีใครมาขอผมเป็นแฟนแบบนี้ พี่ปืนยังคงจับมือผมเอาไว้ เสียงเพลงยังคงร้องต่อไป แต่ผมกับไม่ได้สนใจว่ามันคือเพลงอะไร เพราะโลกของผมตอนนี้มีแค่พี่ปืน และโลกของพี่ปืนถึงจะไม่ได้มีแค่ผม แต่ขอแค่ผมสำคัญที่สุดก็พอ ผมยิ้มกว้างที่สุดในชีวิตให้คนตรงหน้า ที่เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มตีหน้าขรึมอยู่แบบนี้ ก่อนที่ผมจะเอียงหน้าเข้าไปใกล้ๆ พี่ปืนดูชะงัก แต่กลับผมยิ้มร้ายไม่ยอมให้พี่ปืนทำผมเสียอาการคนเดียวหรอก ก่อนที่จะไปเข้ากระซิบข้างหูพี่ปืน

“พี่ปืน ก็เป็นแฟนของแสนดีแล้วนะครับ”

“...”

ผมยิ้มกว้าง แล้วก็กดจมูกลงไปหอมแก้มพี่ปืนแบบเต็มๆ ก่อนจะผละออกมา แล้วดูผลงานของตัวเอง และผมก็ไม่ผิดหวัง ผมเห็นหูพี่ปืนแดง ถึงหน้าจะไม่ได้ขึ้นสีก็ตาม เก็บอาการเก่ง แต่ขอโทษเถอะแสนดีเห็น

“ร้าย! นักนะ แสนดี”

พี่ปืนเอามืออีกข้างที่ไม่จับมือผมมาจับจมูกของผมแล้วมันเบาๆ ให้ส่ายไปส่ายมา จนผมต้องเอามืออีกข้างมาจับเอาไว้ กลายเป็นว่าเราสองคนจับมือกันทั้งสองข้าง

“ร้ายแล้วรักไหม”

“ไม่”

ผมขมวดคิ้วทันทีกับคำตอบพี่ปืน ไม่...อะไรกัน

“ไม่อะไร?”

“ไม่เหลือ”

มุกนี้...ผมขอซื้อได้ไหม ไม่คิดว่าพี่ปืนจะเล่นมุกแบบนี้เป็นด้วย เล่นเอาตกใจหมด นึกว่าพี่ปืนจะไม่รัก แต่ถึงตอบว่าไม่รัก ผมก็จะทำให้พี่ปืนรักผมให้ได้คอยดู

“ไม่ได้ อยู่กันแค่สองคนในร้านนะ มาหอมแก้มอะไรกันตรงนี้ คนมองกันทั้งร้านแล้ว”

แล้วเสียงพี่กรก็เรียกสายตาทั้งผมและพี่ปืนให้หันไปมอง ก่อนจะหลุดขำออกมาพร้อมกัน ก็พี่กรทำหน้าดุใส่ แล้วมันตลกดี

“ไม่มีอย่าอิจฉาดิ”

“อ๋อ! พูดแบบนี้ใช่ไหม ได้... ได้ถ้ามีขึ้นมาจะทำให้เห็นมากกว่านี้อีก”

“จะคอยดู”

เหมือนสงครามของผมกับพี่กรกำลังจะเกิดขึ้นอีกรอบ และเป็นพี่ปืนที่ถึงมือผมให้ลุกขึ้นตามพี่ปืนที่ลุกไปก่อนแล้ว ผมเลิ่กลั่กทำหน้างงไม่ต่างจากพี่กร ไม่รู้ว่าพี่ปืนจะพาไปไหน

“กันจะไปไหน”

“ไปที่อื่น”

“อ่าว! แล้วพี่ล่ะ”

“ก็ไอ้คนบนเวทีไง”

“...”

ผมยืนที่ข้างพี่ปืนแอบขำที่พี่ปืนเล่นมุกนี้กับพี่กร แล้วก็ดึงให้ผมเดินตามไปในทิศทางหน้าร้าน ผมมองมือที่จับกันเอาไว้ พี่ปืนไม่ได้เดินเร็ว แต่ค่อยๆ เดินและพาผมหลบคนที่เดินเข้ามาใกล้ๆ พี่ปืนคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองนะ ใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของคนรอบข้างจึงทำให้เป็นที่รักของคนอื่นโดยไม่รู้ตัว พอถึงเคาร์เตอร์ก็โดยมองจากไอ้พี่กล้วยและพี่หลงที่กำลังชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าอยู่ แต่สายตาของสองคนนี้กำลังมองมือที่จับกันอยู่

“ฝากพี่กร และดูร้านด้วย”

“แล้วลูกพี่จะไป.....ไหนนนน”

ไอ้พี่กล้วยยังพูดยังไม่ทันจบพี่ปืนก็ดึงผมออกมา ไม่สนใจว่าไอ้พี่กล้วยจะโวยวายตามหลังมายังไง เรามาหยุดยืนตรงรถ ก่อนที่พี่ปืนจะเปิดประตูรถแล้ว หันมาดึงแขนผมให้เข้าไปนั่งในรถ ปิดประตูให้เสร็จสับ แล้วก็ขึ้นมาประจำที่คนขับ ก่อนหันมามองผมที่มองพี่ปืนอยู่ก่อนแล้ว

“ไปไหนพี่ปืน”

“เดี๋ยวก็รู้เอง”

“...”

นั่นแหละ แล้วพี่ปืนก็ขับรถออกจากร้านเหล้านวลจันทร์ทันที โดยมีผมนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ ผมไม่ถามอะไรอีก ได้แต่นั่งเงียบ และพี่ปืนก็คว้ามือผมไปจับเอาไว้ที่ตัก ก่อนสอดประสานมือกันเอาไว้ ขับมาได้ไม่ไกลพี่ปืนก็จอดตรงสวนสาธารณะที่มีสนามเด็กเล่นเล็กๆ ตั้งอยู่ มันเป็นทางผ่านระหว่างทางกลับร้าน แล้วพี่ปืนก็ปล่อยมือผม ความอบอุ่นของมือที่จับกันเอาไว้คงอยู่ จนผมต้องยิ้มออกมา ก่อนที่พี่ปืนส่งสัญญาณให้ผมลงจากรถ พี่ปืนหยุดยืนรอที่หน้ารถ ก่อนที่พี่ปืนจะเดินจับมือผมอีกครั้งไปยังสนามเด็กเล่น ผมมองสมานเด็กเล่นที่มีชิงช้า แล้วตาลุกแวว เหมือนเด็กที่เจอของเล่น พี่ปืนปล่อยมือผม

“อยากนั่งไหม”

ผมรีบพยักหน้าทันทีแทนคำตอบ ตอนที่พี่ปืนเดินไปจับชิงช้า สายตาพี่ปืนมองมาที่ผมมันช่างอ่อนโยนจนผมแทบจะละลาย รู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนขึ้นมาในทันที ผมค่อยๆเดินไปที่ชิงช้า ก่อนจะหันหลังแล้วนั่งลงทันที โดยมีพี่ปืนยืนอยู่ด้านหลังและออกแรงแกว่งชิงช้าให้ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ผมเอามือไปจับเหล็ก ก่อนจะยิ้มออกมา เหมือนตัวเองย้อนกลับไปเด็กเลย พี่ปืนยังคงแกว่งชิงช้าไปเรื่อยๆ จนผมหลุดหัวเราะออกมา ตอนที่ชิงช้าแกว่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

“พี่ปืนสูงไปแล้ว 555”

“ไม่ชอบ”

“ชอบ แต่แสนกลัวตก”

“ไม่ต้องกลัว พี่จะรับแสนเอง”

พี่ปืนพูดไปยิ้มไป ดูคนเราแกล้งคนอื่น แล้วชิงช้าก็ช้าลงเรื่อยๆ เพราะพี่ปืนไม่ได้แกว่งมันแล้ว ก่อนที่มันจะหยุดนิ่ง แล้วพี่ปืนก็เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะชะโงกหน้ามาหาผม และผมเองก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาสายตาดุของพี่ปืน ที่ทำให้ผมตกหลุมลงไปยากจะขึ้นมา

“เหมือนฝันเลย”

“โอ๊ย! แสนเจ็บ”

พี่ปืนตีเข้าที่แขนผม ตีเหมือนโกรธผมมานาน

“จะได้รู้ไงว่าไม่ได้ฝัน”

“รู้แล้วว่าไม่ได้ฝัน”

“...”

“แสนมีความสุขจัง”

มันคือความจริงที่ผมอยากจะบอกพี่ปืน ความสุขที่ไม่คิดว่าจะมีเลยด้วยซ้ำในชีวิตนี้

“อืม พี่ก็มีความสุขเหมือนกัน”

แล้วพี่ปืนก็ตอบคำถามด้วยคำที่ผมชอบมากที่สุด ‘เหมือนกัน’ พี่ปืนมีความสุขเหมือนกับผม ไม่รู้ว่าเราเข้าใกล้กันขนาดนี้ได้ยังไง ใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ พี่ปืนก้มหน้าลงมาอีก จนจมูกเราจะชนกัน แล้วพี่ปืนก็ค่อยๆขยับลงมาจนปากของเราแตะกัน ผมหยุดหายใจในจังหวะนั้น ใจเต้นแรงเหมือนกลองเพล เหมือนมันกำลังจะหลุดออกมา


พี่ปืนกำลังจะจูบผม


ผมกำลังจะจูบพี่ปืน


เรากำลังจะจูบกัน


เหมือนสติผมหลุดลอยไป ในตอนที่พี่ปืนไม่ได้แค่แตะปากผมอีกต่อไป พี่ปืนขยับปากเม้มริมฝีปากผมเบา แล้วใช้ลิ้นค่อยๆ ลากไปตามริมฝีปากเหมือนตอนการสื่ออะไรสักอย่าง จะเก่งเกินไปแล้ว ทำผมเหมือนไก่อ่อนในเรื่องแบบนี้ และก็แทรกไปตามรอยแยกของริมฝีปาก ก่อนส่งลิ้นเข้าไปสำรวจทุกซอกทุกมุมจนผมเริ่มหายใจไม่ออก

“อืมมม~”

ผมปล่อยเสียงน่าอายออกมา กว่าที่พี่ปืนจะปล่อยผมได้ก็แทบจะหมดลม ผมมองพี่ปืนอย่างงอนๆ คอก็เมื่อย ปากก็บวม พี่ปืนกลับไปยืนดีๆ ก่อนจะจับไหล่ผมออกแรงบีบเบาๆ

“อยากกลับบ้านยัง”

“พี่ปืนเป็นคนยังไงเนี่ย พอจูบแสนจนพอใจแล้วก็ไล่หรอ”

“เปล่า กลัวห้ามใจตัวเองไม่ไหว”

“...”

ผมเม้มปากตัวเองแน่น ก็ไม่เคยคิดไปถึงขั้นนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่พอพี่ปืนพูดแบบนี้ ผมคงต้องคิดแล้วใช่ไหม ในเมื่อเราเป็นแฟนกันแล้ว

“กลับเถอะดึกแล้ว”

“...”

แล้วพี่ปืนก็เดินมาจับมือผมให้ลุกจากชิงช้ากลับไปที่รถ แล้วขับออกไปส่งผมที่ร้าน แต่กว่าผมจะลงจากรถได้ก็ปากบวมกว่าเก่า

พี่ปืนจูบผมอีกรอบ

อีกรอบ

และอีกรอบ

เล่นเอาผมปากเปื่อยพอดี กว่าจะได้เข้าร้านก็ดึกเหมือนเดิม แล้วคืนนี้ผมจะนอนหลับได้ไหมเนี่ย พี่ปืนทำแบบนี้ เพราะหลับตาทีไร ก็เห็นแต่หน้าพี่ปืนตอนกำลังจูบผม


>_<







“แสน”

“...”

“ไอ้แสน”

“...”

เสียงตะโกนเรียกชื่อผมทำเอาผมสะดุ้ง ก็ไอ้คูณมันมาตะโกนใส่หูผมใกล้แบบนี้

“อะไร ตกใจหมด”

“มึงเป็นอะไรวะ ไอ้แสนเหม่อลอยมาสองสามวันแล้ว กูเรียกต้องนานยังไม่ได้ยินเลย”

ไอ้คูณมันคือเพื่อนรักผมจริงๆ ตอนนี้เรากำลังนั่งกันอยู่ที่โรงอาหารตอนพักเที่ยง โดยมีพี่เกวมานั่งด้วย ตั้งแต่เปิดตัวว่าเป็นแฟนกัน ก็ดูเหมือนจะตัวติดกันแทบจะตลอด นอกจากเวลาเรียนเท่านั้นที่จะห่างกัน มาหวานกันจนผมต้องไปบ่นกับพี่ปืนบ่อยๆ

“ใช่ พี่ก็เรียกแสนตั้งหลายรอบ ก็ไม่ได้ยิน”

“อ่ะ! พี่เกวเรียกแสนด้วยหรอ ไม่ยักได้ยิน”

“มึงอ่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าแสน บอกกูได้นะ”

“อืม! รู้แล้วไว้ให้กูคิดไม่ออกจริงๆ จะถามมึง”

เรื่องที่ผมกลุ้มใจก็ไม่ใช่เรื่องอะไร นอกจากเรื่องของพี่ปืน เราเป็นแฟนกันได้เดือนหนึ่งแล้ว มันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิม แต่ผมนี่แหละที่คิดมากเรื่อง....


18+


เพราะตั้งแต่เราเป็นแฟนกัน พี่ปืนแสดงออกมากขึ้น ผมรู้พี่ปืนไม่เร่งรัดมัน แต่ผมคิดมาก กลัวว่าพี่ปืนจะเบื่อผม เราจูบกันแทบทุกวัน และดูเหมือนพี่ปืนจะอดทนกับอะไรหลายๆ อย่าง และผมเองก็เห็นใจ แต่อีกใจผมก็กลัว เรื่องแบบนั้นผมไม่เคยมีประสบการณ์สักครั้ง ถึงจะแอบดูหนังอย่างว่ามาบางก็เถอะ ไอ้คูณมันเลิกสนใจผม แล้วหันไปคุยกับแฟนมันแทน มันรู้ถ้าผมอยากบอกไม่ต้องถามผมก็บอก แต่ถ้าเรื่องไหนไม่อยากเล่าถามให้ตายผมก็ไม่เล่าอยู่ดี มันเลยไม่เซ้าซี่ถามผม

“แล้วยังไง เย็นนี้ไปเปล่า”

“ไป เดี๋ยวบอกพี่ปืนก่อนว่าไม่ต้องมารับ”

“แค่นี้ต้องรายงานด้วยหรอ”

“อ่าว! ก็แฟนกันไหมล่ะ”

“เต็มปากเต็มคำเลยนะมึง”

ไอ้คูณมันทำท่าล้อเลียน ทีมันผมยังไม่ล้อเลย รายงานทุกอย่าง ผมบอกไอ้คูณตั้งแต่ที่ไปเรียนวันแรก มันทำท่าแปลกใจ และถามผมใหญ่จนมันได้คุยกับพี่ปืนนั้นแหละถึงได้ไม่อะไร ไม่รู้ว่าแอบไปคุยอะไรกันลับหลังผม ส่วนเย็นนี้ไอ้คูณมันชวนผมไปซื้อหนังสือเป็นเพื่อนพี่เกวและต่อด้วยชาบู มันจะเป็นคนเลี้ยง ผมเลยไม่อยากขัดศรัทธามันเท่าไร ผมหยิบมือถือเข้าไลน์ส่งข้อความหาพี่ปืนทันที

San-D : พี่ปืนคร้าบบบ

              เย็นนี้ไม่ต้องมารับแสน

Gun : ไปไหน

San-D :ไปกินชาบูกับคูณ

Gun : กลับกี่โมง

นี่ผมกำลังคุยกับแฟนหรือพ่อกันแน่ ผมตัดสินใจลุกจากโต๊ะ ไอ้คูณมันหันมามอง ผมขยับปากพูดออกมาแบบไม่มีเสียงว่า ‘เดี๋ยวมา’ แล้วเดินออกไปหาที่เงียบๆ เพื่อโทรหาพี่ปืนเลยดีกว่า ไลน์คุยกันคงไม่จบแน่ๆ


พี่ปืน


Rrrrrrrrr


รอไม่นานปลายสายก็รับ

“พี่ปืน แสนไปกินชาบูกับไอ้คูณ และก็ไปเดินเที่ยวเล่นต่อด้วย”

“จะกลับกี่โมง เดี๋ยวไปรับ”

“ยังไม่รู้เลย แสนกลับเองก็ได้ พี่ปืนจะได้ไม่ต้องรอ”

“แสนดี อย่าดื้อ”

“...”

ผมว่าพ่อแล้วล่ะ

พี่ปืนชอบว่าผมดื้อ ทั้งที่พี่ปืนเองต่างหากที่ดื้อ ตั้งแต่เป็นแฟนกัน ก็ไม่ยอมให้ผมได้กลับบ้านเองเลยสักครั้ง มารับตลอด ถ้าไม่ว่างจริงๆ ก็จะให้ไอ้พี่กล้วยมารับแทน พี่ปืนให้เหตุผลกับผมว่าเป็นห่วง


ห่วงก็ห่วง


ทำยังกับผมเป็นเด็กสามขวบ


“โอเค เดี๋ยวถ้าแสนจะกลับ แสนจะโทรหานะ”

“อืม ดูแลตัวเองด้วย”

“คร้าบบบ คุณแฟนเย็นนี้เจอกัน”

“...”

“รักนะครับ 555”

“...”

ผมระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อหยดพี่ปืนสำเร็จ ผมนึกหน้าพี่ปืนออกเลยตอนนี้ คงกำลังทำหน้านิ่งๆ แต่หูแดงๆ ไปแล้ว ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ ที่มีไอ้เพื่อนรักนั่งอยู่คนเดียวแล้ว พอถึงเวลาเรียนช่วงบ่ายไอ้คูณมันก็ลากคอผมขึ้นไปเรียน เราเรียนคณิตกันสองชั่วโมงติด ก่อนจะเรียนสังคมศึกษาอีกชั่วโมง



“กลับไปทำการบ้านมาส่งครูด้วย”

“เลิกเรียนได้”

“สวัสดีค่ะ/ครับคุณครู”

พอครูเดินออกจากห้อง ผมก็ใหลตายไปกับโต๊ะทันที

“เร็วไอ้แสน เกวกำลังออกจากห้องแล้ว”

แล้วเสียงไอ้คูณก็เรียกให้ผมเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะค่อยๆ เก็บของอย่างช้าๆ จนไอ้คูณมันกลอกตารำคาญต้องมาช่วยผมเก็บอีกแรง พอเสร็จก็รีบลากผมลงไปจากตึกเรียนทันที เราเดินออกไปยืนรอพี่เกวที่หน้าโรงเรียนไม่นานพี่เกวก็เดินยิ้มหวานส่งมาให้ไอ้คูณคนเดียว


ย้ำว่าคนเดียว


เพราะว่ารุ่นพี่รุ่นน้องแถวนั้นต่างมองกันอย่างอิจฉา และไอ้เพื่อนผมมันก็ร้ายเดินไปจับมือพี่เกวทันที


แสดงความเป็นเจ้าของเก่ง


พี่เกวก็เขินไงหน้าแดงไปแล้ว ก็น่ารักแบบนี้เพื่อนผมถึงหวง กว่าเราจะไปถึงห้างที่ใกล้ที่สุด ผมก็ต้องมานั่งดูไอ้คูณมันอ้อนแฟนมัน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศเลยตอนนี้

“ถ้ามึงทำขนาดนี้ ไม่ต้องชวนกูมาด้วยนะคราวหลัง”

“คูณ! แสนงอนแล้ว”

“ช่างมัน คูณไม่ง้อหรอก”

ผมเบะปากทำท่าล้อเลียนไอ้คูณ เหม็นความรักมากตอนนี้บอกเลย เลยโดนไอ้คูณมันพลักหัวไปทีหนึ่ง เราสามคนมายืนหน้าห้างใหญ่ใจกลางเมืองผู้คนกำลังเดินกันขวักไขว่ เราตกลงกันได้ว่าจะไปร้านหนังสือก่อนแล้วค่อยไปกินชาบูจะได้นั่งกันยาวๆ ผมเดินตามคู่รักแห่งปีเข้าห้างโดยที่ไอ้คูณมันจับมือพี่เกวไม่ยอมปล่อยไม่สนสายตาใครที่มองมา พอถึงร้านหนังสือต่างคนต่างแยกย้ายไปตามมุมต่างๆ ผมไม่มีหนังสืออะไรที่สนใจเป็นพิเศษ หยิบเล่นนั้นวางเล่มนี้ จนสายตาผมมองไปนอกร้านแล้วเจอเข้ากับแผ่นหลังที่ผมคุ้นเคย ทำให้ผมขมวดคิ้วทันที ในใจคิดว่าอาจจะไม่ใช่ก็ได้ แล้วขาของผมก็ก้าวตามออกไปจากร้านหนังสือทันที โดยมีเสียงของไอ้คูณเรียกผมอยู่ไกลๆ แต่ผมไม่ได้สนใจ รีบก้าวให้ทันคนที่ผมเดินตามออกมา แต่ภาพที่ผมกำลังได้เห็นทำเอาใจผมกระตุกเต้นผิดจังหวะ


เพราะภาพตรงหน้าคือ...


แผ่นหลังของพี่ปืนที่มีผู้ชายอีกคนกำลังกอดอยู่


ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน พี่ปืนไม่มีท่าทีขัดขืนปล่อยให้ตัวเองถูกกอดอยู่แบบนั้น สมองสั่งให้คิดว่าอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ แต่ใจกลับคิดสวนทาง ถ้าไม่มีอะไรจริงๆ ทำไมถึงได้มายืนกอดกันตรงนี้ และผมต้องรู้ให้ได้ด้วยว่าคนนั้นเป็นใคร



และเกี่ยวข้องอะไรกับพี่ปืน



และที่สำคัญ...



มีสิทธิ์อะไรมากอดแฟนผมแบบนี้



tbc

#แสนดีของพี่ปืน

เขาพึ่งจะจูบกันเอง เรื่อง 18+ก็มา มีปัญหามาอีกแล้ว แล้วใครกันมาที่กอดพี่ปืน มาเดากันดีกว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #19 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 09:39
    งานเข้าแล้วเจ้าค่ะ
    #19
    1
  2. #18 Prisana21095 (@Prisana21095) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    ยังไงอธิบายน้องด้วยยยยย
    #18
    1