โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 19 : โหดที่ #18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

โหดที่ #18

 

 

18-20/01/63✔️

13/05/63☑️

 

 

(Gun Talk)

 

 

สีหน้าและท่าทางของแสนดี ทำให้ผมสงสัย ว่าแสนดีเป็นอะไร สีหน้าที่แสดงความรู้สึกผิดแบบนี้ ไม่ใช่ไปก่อเรื่องอะไรมาอีก

“เป็นอะไรไป”

ผมเลิกสนใจงานตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาแสนดีที่ยังไม่ยอมเดินไปไหนยืนพิงประตูอยู่แบบนั้น ก้มหน้าก้มตามองเท้าตัวเองไม่ยอมเงยหน้าสบตาผม

“พี่ปืน!”

“ว่า”

“แสนขอโทษ”

“ไปทำอะไรผิดมา”

ผมเดินมาพอเข้าใกล้แสนดี แล้วหยุดยืนมอง ขนาดพูดกับผมยังไม่ยอมมองหน้ากัน จนผมต้องจับคางแสนดีให้เงยขึ้นมาสบตากัน แววตารู้สึกผิดอย่างชัดเจน มันเป็นเรื่องร้ายแรงหรือยังไงกันที่ทำให้แสนดีรู้สึกผิดขนาดนี้

“เออ! ...คือ! ...แสน”

“วันนี้จะรู้เรื่องไหม บอกมาซิไปทำอะไรผิดมา”

ผมมองริมฝีปากของแสนดีที่เม้มแน่น มันทำให้ผมเริ่มทนไม่ไหวอยากสัมผัสมันอีกครั้ง หลังจากจุ๊บไปหลายแล้ว ตอนที่แสนดีมานั่งตักแกล้งนิออน

“แสนไปเจอพี่นิออนข้างล่างมา”

“แล้ว”

แสนดีเม้มปากแน่นกว่าเดิม จนผมอยากจะตี เหมือนแสนดีไม่รู้ตัวว่าทำแบบนี้เหมือนยั่วผมอยู่ ผมมองแสนดีที่ทำหน้าเหมือนกลัวว่าผมจะโกรธ แล้วสุดท้ายแสนดีก็พูดออกมา

“แสนโกหกพี่นิออน ว่า...”

“...”

“แสนกับพี่ปืนรักกันมากจริงๆ”

เดี๋ยว!ก่อนนะ

คำพูดของแสนดีทำให้ผมคิดตามประมวลผลอย่างช้าๆ ก่อนจะยิ้มออกมาปล่อยมือจากคางไปจับจมูกรั้นๆของแสนดีบีบเบาๆ

“นิออนทำอะไร แสนถึงไปพูดแบบนั้น”

ผมใช้มืออีกข้างโอบเอวแสนดี แล้วดึงเข้ามาใกล้กัน แสนดีน่ารักอันนี้ผมไม่เถียง แต่ไม่คิดว่าจะน่ารักขนาดนี้

“พี่นิออน บอกว่าเธอคือรักแรกของพี่ปืน”

“...”

“ยังบอกอีกว่าพี่ปืนยังรักเธออยู่”

“...”

“และเธอจะมาเอาพี่ปืนคืนจากแสน”

แสนดีหลุดความในใจออกมาหมดทุกอย่าง ผมก็รู้ว่านิออนคงจะไม่กลับไปง่ายๆ เธอคงไม่ยอมแพ้เรื่องของผม และที่สำคัญผมไม่เข้าใจว่านิออนจะมาไม้ไหนกันแน่ ทั้งที่เธอเป็นคนปฏิเสธผมเองในวันที่ผมสารภาพว่ารักเธอและขอเธอเป็นแฟน ทุกอย่างของผมพังลงในวันนั้น อนาคตที่วาดไว้ที่จะมีนิออนในทุกช่วงชีวิต เพราะผมมีเธอมาเกือบครึ่งชีวิต และต่อจากนั้นมันจะไม่มีเธออีกแล้วก็ตาม เพราะนิออนตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศตามสาขางานที่เธอชอบ และมีแฟนเป็นฝรั่งในเวลาไม่ถึงครึ่งปี ทำให้ผมคิดทบทวนทุกอย่างว่าผมคิดไปเองคนเดียวเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดเสียดายผมขึ้นมาหรือไง คงเป็นเพราะผมเองที่ยังยืนตรงที่เดิม ไม่เคยก้าวออกมาขนาดที่คบกับฉัตร ผมก็เหมือนยังรอนิออน และสร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ให้กับตัวเอง และยังคงแคร์นิออนมากกว่าแฟนตัวเอง ฉัตรเขามาในช่วงที่ผมกำลังอ่อนแอ และต้องการใครสักคนเพื่อมาปลอบ ผมทำเหมือนฉัตรเป็นตัวแทน ผมไม่น่าดึงฉัตรเข้ามาเลยจริงๆ

“โกรธแสนไหมที่พูดออกไปแบบนั้น แสนเป็นเด็กไม่ดีเลย”

“เด็กดื้อ”

แล้วก็หอมแก้มเด็กดื้อไปทีหนึ่ง ก็อดใจไม่ไหวแล้วอยากทำมากกว่านี้ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ ตอนที่ทุกอย่างยังไม่ชัดเจน ผมรู้สึกว่าวันนี้ผมเอาเปรียบแสนดีมากเกินไปแล้ว

“อยากกลับบ้านยัง จะไปส่ง”

แสนดีดูลังเล ห้าทุ่มครึ่งแล้ว ผมว่าควรเป็นเวลาที่เด็กดื้อของผมจะกลับบ้านได้แล้ว ถึงที่บ้านของแสนดีจะปล่อย แต่ผมเป็นห่วงไม่อยากให้กลับดึกไปกว่านี้

ก๊อกก๊อกก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังและรัวขัดจังหวะแสนดีเสียก่อน ผมดึงแสนดีให้ออกห่างจากประตู และไปยืนซ้อนหลังแสนดีแทนแต่มือยังไม่ปล่อยจากเอวแสนดี

“เข้ามา”

“ลูกพี่เกิดเรื่อ...ง. อ่าว! ไอ้แสนอยู่นี้เอง”

“มีอะไร”

ไอ้กล้วยเป็นคนที่เดินเข้ามามองผมที่ยืนซ้อนหลังแสนดีอยู่ ก่อนจะยิ้มล้อเลียน สงสัยมันอยากวิ่งรอบร้านสักร้อยสองร้อยรอบ

“พี่นิออน เมาหลับไปแล้วพี่กัน”

“แล้วใครดูอยู่ตอนนี้”

“ผมให้ไอ้หลงมันเฝ้าเอาไว้ เอาไงพี่จะให้ผมพามานอนไหน”

“...”

“ห้องพี่กันเหมือนเดิมหรือเปล่า”

ผมคิดหนัก ใจไม่อยากให้นิออนนอนที่นี่เท่าไร แต่ก็เป็นห่วงนิออน ผู้หญิงตัวคนเดียวแถมยังเมาหลับไม่รู้เรื่องอีก ยังไงผมก็คงปล่อยไปไม่ได้ ก็คงต้องให้นอนนี่ ส่วนตัวผมค่อยว่ากันอีกที ว่าจะไปนอนที่ไหน

“อืม เดี๋ยวกูลงไปอุ้มนิออนเอง”

“พี่ปืน”

แสนดีที่นิ่งเงียบอยู่นาน เรียกชื่อผมขึ้นมา

“ว่า”

ผมก้มหน้าไปใกล้แก้มขาวที่ขึ้นสี รอฟังว่าแสนดีจะพูดอะไร โดยไม่สนท่าทางไอ้กล้วยที่ทำหน้าตาโตไปแล้ว

“แล้วพี่จะนอนไหน ถ้าให้พี่นิออนนอนนี่”

“ยังไม่รู้”

มันเหมือนประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิม เมื่อสองปีก่อนที่นิออนกลับมา และผมยังคบกับฉัตรอยู่ นิออนเมาแบบนี้และผมก็ให้เธอนอนที่ห้อง โดยมีผมนอนด้วย ทั้งที่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างผมกับนิออนเลยด้วยซ้ำ แต่ฉัตรเข้ามาเห็นมันในตอนเช้าที่ผมนอนถอดเสื้อ และมีนิออนที่แต่งตัวด้วยเสื้อเกาะอกที่ดูจะล่อแหลม ทำให้ฉัตรเข้าใจผิด และผมก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เลยไม่ได้อธิบายจนกระทั่งฉัตรทนไม่ไหวแล้วขอเลิกไป เราไม่ได้ทะเลาะกัน เพราะผมเอาแต่เงียบโดยมีฉัตรยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้า แล้วสุดท้ายเราก็เลิกกันในที่สุดและนิออนก็กลับต่างประเทศไป ปล่อยผมไว้คนเดียวเหมือนเดิม

แสนดีหันกลับมาหาผมเม้มปากแน่นเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง ไอ้กล้วยมันมองอย่างจับผิดตรงหน้าประตู ไม่มีอะไรให้จับผิดอยู่แล้ว แสดงออกชัดเจนขนาดนี้

“งั้นให้แสนนอนนี่ด้วย”

“ไอ้แสน!! มึงว่าอะไรนะ”

ไอ้กล้วยทำตาโตมองแสนดีอย่างไม่เชื่อสายตา แต่ผมกับยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง ผมเจอเข้ากับเด็กหวงของเข้าให้แล้ว

“ให้แสนนอนกับพี่ปืนข้างๆเตียงไง แล้วพี่นิออนก็นอนบนเตียงไป ห้องพี่ปืนมีที่นอนปิกนิกไหม”

“ไม่มี แต่คิดว่าหาได้”

ไม่รู้ว่าตอนนี้ใครล่อลวงใครกันแน่

...ระหว่างผมกับแสนดี

“งั้นตามนี้ แต่พี่ปืนไม่อุ้มได้ไหม”

“แสนดีพี่เข้าใจ แต่ครั้งนี้มันจำเป็น”

“อืม”

เสียงตอบรับแบบไม่ค่อยจะเต็มใจถูกส่งออกมา ทำให้ผมยิ้มออกมา จนไอ้กล้วยมันมองผมเหมือนเห็นสิ่งแปลกปลอมที่มันไม่เคยเห็น

“ไอ้กล้วยไปหาที่นอนมา ส่วนแสนขึ้นไปเปิดห้องนอนรอพี่”

แล้วผมก็รีบเดินตามไอ้กล้วยที่ออกไปก่อนแล้ว แต่มันเดินช้าเหมือนรอให้ผมเดินเข้าไปใกล้ทำท่าเหมือนมีเรื่องจะพูด

“พี่กัน จริงจังใช่ไหม?”

“อืม จริงจัง”

ผมรู้ว่าไอ้กล้วยหมายถึงเรื่องอะไร และผมตอบมันได้ทันที

ถ้าเป็นเรื่องของแสนดี

ผมจริงจัง

“พี่จริงจังผมก็ดีใจ ไม่อยากเห็นไอ้แสนมันเสียใจ”

“ไม่ต้องห่วง กูจะดูแลแสนดีเอง”

“งั้นผมเอาใจช่วย อย่าให้เหมือนอดีตที่ผ่านมาก็แล้วกัน”

นี่!ตกลงมันเป็นลูกน้องหรือเป็นพ่อผมกันแน่ ทำไมใครๆ ต่างเตือนผมในเรื่องที่ผ่านมาแล้ว ผมรู้ และกำลังจะแก้ไขมันอยู่ เราเดินลงมาจนถึงด้านล่างลูกค้ายังคงร้องเล่นเต้นไปตามจังหวะเพลง และอีกไม่นานร้านกำลังจะปิด ผมมองลูกน้องบางส่วนที่กำลังเก็บโต๊ะและเริ่มทำความสะอาดร้าน นิออนนอนฟุบอยู่ตรงเคาน์เตอร์ มีไอ้หลงยืนไม่ห่างเพราะกลัวใครมาเกาะแกะ ในร้านเหล้าแบบนี้ถ้าไม่ระวังตัวก็ตกเป็นเยื่อของผู้ล่าที่คอยจ้องมองเราอยู่ทุกทิศทาง นิออนเป็นคนสวยและคงมีคนหมายตาไว้อยู่แล้ว แต่แค่ไม่กล้ายุ่งเท่านั้นเอง ผมเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเขย่าตัวนิออนเบาๆ

“นิออน”

“หืมม..กันหรอ กันมาแล้วววว”

นิออนพอได้ยินเสียงผมเรียก ก็ลุกจากเคาน์เตอร์โผเข้ามากอดคอผมทันที ทำให้ผมต้องรีบรับเธอเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะตกลงไปนอนบนพื้นแทน ผมแค่กอดเอวเธอไว้หลวมๆ เท่านั้น

“นิออนไหวไหม”

“กันอย่าทิ้งเรานะ เราไม่เหลือใครแล้ว”

แล้วอยู่ๆ นิออนก็ร้องไห้ออกมาปล่อยโฮแบบไม่อายใคร ลูกค้าเริ่มมองมาทางเรา ผมได้แต่ส่ายหัวแล้วย่อตัวลงไปอุ้มเธอในท่าเจ้าสาว เธอซบตรงซอกคอผมทันที เมาจริงหรือแกล้งเมากันแน่ แต่กลิ่นเหล้าที่ส่งกลิ่นเหม็นออกมาก็ทำให้ผมพอจะรู้ว่าเธอดื่มไปเยอะจริงๆ นิออนที่ผมรู้จักไม่เคยใช้เหล้าแก้ปัญหา ผมไม่รู้ว่าเธอมีปัญหาอะไร ผมว่าเราคงต้องคุยกันหลังจากที่เธอมีสติมากกว่านี้ มันไม่ดีเลยที่จะเอาความรู้สึกของคนอื่นมาล้อเล่นแบบนี้ ผมอุ้มนิออนรีบเดินก้าวไปชั้นบนทันที เพราะไม่อยากอยู่ในท่านี้กับนิออนนานกว่านี้ เพราะมือเธอเริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว กว่าจะขึ้นมาถึงห้องก็เล่นเอาผมหมดแรงเหมือนกัน ประตูที่เปิดรออยู่ทำให้ผมพานิออนเข้าไปข้างในได้อย่างสบาย และเจอสายตาของแสนดีที่มองมา ผมพานิออนไปที่เตียง วางเธออย่างเบามือที่สุด พอวางลงนิออนกับไม่ปล่อยมือจากคอผม แถมยังดึงรั้งให้ผมลงไปนอนทับตัวเธออีก แต่ผมยันที่นอนเอาไว้ได้ทัน ทำให้เรายังห่างกันพอสมควร แสนดีขยับเข้าใกล้ และมองทุกการกระทำของผมกับนิออนอยู่ ผมว่านิออนจงใจแกล้งผม

“นิออน อย่าทำแบบนี้”

ผมทำเสียงดุ ตอนนี้นิออนลืมตาขึ้นมามองผม

“ทำไมล่ะ กันไม่รักเราแล้วหรอ”

เสียงหวานที่จะติดอ้อนหน่อยๆ ถูกนำมาใช้ แต่มันใช่ไม่ได้กับผมอีกแล้ว ผมใช่มือเดียวยันเตียงเอาไว้ ส่วนอีกมือก็ใช้มันแกะมือปลาหมึกของนิออนออก และผมก็เป็นอิสระ รีบลุกออกมาให้ห่างจากนิออน โดยมีแสนดีมายืนข้างๆ แล้วมองนิออนที่ทำท่าขัดใจ ไม่นานนิออนก็ดูสงบลงและหลับไปในที่สุด คงเป็นเพราะเมาเหล้า

เฮ้อ!!!

เสียงหายใจที่ดังประสานกัน ทำให้ผมหันไปมองแสนดี แล้วเราก็หลุดขำออกมา

“เอาไงต่อดี”

“ไปอาบนก่อนเลย พี่ปืน เดี๋ยวแสนเฝ้าพี่นิออนให้”

“อืม งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อน”

“พี่ปืนในห้องพี่มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ไหม”

“จะเอาไปทำอะไร”

“เช็ดหน้า เช็ดเนื้อตัวให้พี่นิออนเขาหน่อย เขาจะได้นอนหลับสบาย”

“มี เดี๋ยวพี่หยิบให้ แสนไปรอที่เตียงเลย”

แล้วผมก็จัดแจงทุกอย่างที่แสนดีต้องการ มองเด็กดื้อของผมกำลังใช้ผ้าชุบนเช็ดหน้าตาของนิออน และแขนขาที่โผล่พ้นออกจากจากเสื้อผ้า แสนดีดูชำนาญจนผมสงสัย แล้วอดที่จะถามไม่ได้

“ทำแบบนี้บ่อยหรอ”

“ใช่ ตอนที่พี่ยินดีเมา”

“อืม งั้นพี่ไปอาบน้ำจริงๆแล้วนะ”

“คร้าบบบ แสนว่าน่าจะไปตั้งนานแล้ว”

ผมอมยิ้ม แต่แสนดีไม่ได้สนใจผม ไม่งั้นคงทำตาโตแน่นอนที่เห็นผมยิ้ม ผมไม่ใช่คนยิ้มง่าย แต่พอเป็นแสนดีแล้ว มันทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้จริงๆ แล้วผมก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูกับกางเกงวอร์มในตู้เพื่อใส่นอนคืนนี้

20 นาทีต่อมา

ผมออกมาจากห้องน้ำด้วย กางเกงวอร์มตัวเดียว ผมเป็นคนขี้ร้อนและไม่ชอบใส่เสื้อเวลานอน ผมว่ามันเสียเวลาในการถอด ถ้ามีเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้น ผมไม่ได้หมายถึงตอนนี้ แล้วผมก็เลยติดเป็นนิสัย มองแสนดีที่มองผมตาแป๋ว ตอนนี้มีที่นอนปิกนิกปูอยู่ตรงข้างเตียง มันเล็กกว่าเตียงผมเยอะ ผมไม่รู้ว่าถ้าผมกับแสนดีนอนด้วยดัน แล้วมันจะอึดอัดไหม ผมเดินเอาผ้าไปตากก่อนจะเดินกลับมานั่งที่นอนที่แสนดีจัดไว้ให้

“นอนได้ไหม เปลี่ยนใจยังทัน เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”

“ม่ายยยย แสนไม่เปลี่ยนใจ”

“ก็ดี งั้นมานอนได้แล้ว”

ก็ไม่ได้อยากจะนอนเร็ว มันยังไม่ถึงเวลานอนของผมเลยด้วยซ้ำแต่พอรู้ว่ามีแสนดีมานอนด้วย ก็เกิดง่วงขึ้นมาทันที แสนดีก้าวเข้ามานั่งข้างๆผมก่อนทิ้งตัวลงนอน โดยมีผมนอนตาม มันเบียดแต่กลับไม่อึดอัดสำหรับผม ผมสอดมือเอาไปใต้ร่างแสนดีดึงให้มานอนใกล้ๆ แสนดีไม่ได้ขัดขืนขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะซบอกเปลือยเปล่าของผม ก็ชอบน่ารักแบบนี้ ผมก้มลงไปจูบที่หน้าผากขาวของแสนดี แล้วไปกระซิบที่ข้างหู

“ฝันดี เด็กดื้อ”

“...”

...ของผม

ผมต่อมันในใจ ก่อนผมจะกอดแสนดีจนจมอกได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของแสนดี และผมคิดว่าแสนดีก็คงจะได้ยินเสียงหัวใจของผมที่เต้นแรงเป็นจังหวะเดียวกัน

มันทำให้เราสองคนอบอุ่นหัวใจ และหลับฝันดีไปด้วยกัน

tbc

 

 

#แสนดีของพี่ปืน

 

ก็เป็นแฟนกันหลอกๆ ไง นอนกอดกันคงไม่เป็นไรใช่ไหม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #14 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:04
    อบอุ่นเวอร์
    #14
    1