โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 11 : โหดที่ #10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

โหดที่ #10


23/12/62✔️

15/04/63☑️


(San-D Talk)



06:00 น.

แล้วเช้าวันจันทร์อันแสนขี้เกียจก็มาถึง อยากนอนต่อ คือความรู้สึกผมตอนนี้ ผมนั่งมองเบอร์ที่พี่ปืนโทรมาหาผมในวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมรับสายแบบงงว่าเบอร์ใคร กว่าจะรู้ว่าเป็นพี่ปืนก็เกือบจะด่าไปแล้ว คำพูดก่อนจะวางสายของพี่ปืนยังติดอยู่ในหัวผมอยู่เลยตอนนี้

‘มีอะไรก็โทรมา’

‘พี่ปืนจะรับสายแสนใช่ไหม’

‘อืม ถ้าว่าง’

‘จะรับตลอด’

ผมยิ้มกว้างตอนที่ได้ยินพี่ปืนพูดแบบนั้น แค่นึกถึงก็หน้าร้อนขึ้นมาแล้ว แต่เอาเข้าจริงผมก็ไม่กล้าโทรไปรบกวนพี่ปืนอยู่ดี ผมลุกไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนที่รีดเรียบร้อยด้วยฝีมือตัวเอง แล้วสะพายกระเป๋าเดินลงมาด้านล่าง ตั้งแต่ตอนที่ขึ้นมาบนห้องตั้งแต่เมื่อวานผมก็ไม่ได้ลงมาอีกเลย ข้าวเย็นก็เป็นพี่แจงที่ต้องเอามาให้กัน ดูแลดีกว่าพี่ตัวเองอีก เช้านี้ผมก็ยังเจอพี่แจงที่เดิมคือหน้าเคาน์เตอร์กับใครอีกคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด

พี่ทิมนั่งตรงนั้นหน้าเคาน์เตอร์หันมามองผม แล้วส่งยิ้มมาให้กัน แต่ผมกลับเมินรอยยิ้มนั้น มันยังทำให้ผมใจกระตุกเหมือนเดิม ผมเลี่ยงหันไปมองพี่แจงแทน

“อ่าว! แสนจะไปโรงเรียนแล้วหรอ”

“ใช่ พี่แจง”

“ดีแล้ว ไปแต่เช้ารถจะได้ไม่ติด”

พี่แจงเดินมาหาผมแล้วดันหลังให้เดินไปจนเกือบถึงประตูหน้าร้าน โดยมีสายตาของพี่ทิมมองตามมาโดยตลอด ดีนะที่ตาผมหายบวมบ้างแล้ว ไม่งั้นคงโดยพี่ทิมถามแน่นอน พี่แจงเด็นคนใช้ผ้าขนหนูมาห่อน้ำแข็งแล้วค่อยๆ มาประคบตาทั้งสองข้างตั้งแต่ตอนเย็นที่เอาข้าวมาให้ผมแล้ว

“พี่แจง แสนขอบคุณที่ช่วย”

“พี่ไม่รู้ว่าน้องทิมต้องการอะไรถึงลงมาแต่เช้าแบบนี้ แต่พี่ไม่อยากเห็นแสนร้องไห้อีก”

“ไม่ร้องแล้ว”

“อืม รีบไป”

ผมส่งยิ้มให้พี่แจง ก่อนจะก้าวเดินออกจากร้านอย่างมั่นคง ถ้าเป็นเมื่อก่อนถ้าพี่ทิมนั่งอยู่ตรงไหนผมคงหันกลับไปมองพี่ทิมแล้ว แต่ตอนนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว ผมควรมองไปข้างหน้าไม่หันหลังกลับไปเสียใจกับเรื่องเดิมๆ ซ้ำซากอยู่แบบนั้น มันนานเกินไปแล้ว ผมยืนรอรถเมล์สายประจำตรงป้ายใกล้ๆ พอรถเมล์มาถึงก็ก้าวขึ้นไปนั่งตรงริมหน้าต่าง วันนี้คนไม่เยอะหรืออาจเป็นเพราะผมมาตามเช้า ผมหยิบหูฟังจากกระเป๋าขึ้นมาใส่หูทั้งสองข้างแล้วเลือกเปิดเพลงที่ไม่ได้เศร้าหรืออกหักอีกต่อไป

ผมคิดว่าตัวเองมาเรียนเช้าแล้ว แต่ก็ยังช้ากว่าเพื่อนรักอย่างไอ้คูณ ผมลืมคนสำคัญในชีวิตของผมอีกคนไปได้อย่างไงกัน ลืมสนิทเลยว่ามันโทรหาผมวันที่ผมร้องไห้อย่างหนัก และไม่โทรกลับด้วย ไอ้คูณยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับตรงหน้าโรงเรียน เหมือนไอ้คูณเองก็กำลังรอผมอยู่ ผมค่อยๆ เดินเข้าไปหามันด้วยใบหน้าจ๋อยๆ พอใกล้ถึง มันก็ออกเดินนำเข้าไปในโรงเรียน โดยมีผมเดิมตามไปติดๆ ไม่อยากจะคิดว่าต่อจากนี้ผมจะโดนอะไรบ้างจากเพื่อนรักของผมเอง

“เมื่อวันเสาร์มึงไปไหนมา แสน”

“...”

“แล้วใครรับสายกู”

“...”

ผมกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเราเดินมาถึงโต๊ะม้าหินอ่อนโต๊ะประจำที่เรานั่งกันทุกเช้า ผมนั่งไม่ทันจะได้นั่งดีเลย ไอ้คูณก็ใส่มาเป็นชุดแล้ว

“ขอโทษ กูแค่...”

“แค่อะไรแสน มึงบอกกูมา”

ไอ้คูณหมวดจริงจังเป็นอะไรที่ผมไม่อยากเจอเท่าไร มันจะถามผมจนกว่ามันจะได้รู้คำตอบ วันนั้นที่ไอ้คูณโทรมาหา ผมจิตหลุดไปหน่อย ถึงไม่ได้ตอบรับคำถามมันสักอย่าง ไอ้คูณทั้งโทรทั้งไลน์มาหา แล้วสุดท้ายพี่ปืนก็เอาไปคุยเองแล้วปิดเครื่อง เพราะรำคาญ

“วันนั้นกูรู้สึกแย่นิดหน่อย ที่จริงมันก็ไม่หน่อย”

“แสนมึงยังเห็นกูเพื่อนไหม มีอะไรทำไมไม่บอกกู

“เป็นซิ แต่ก็แค่ยังไม่อยากเล่า แล้วคนที่คุยกับมึงวันนั้น คือ พี่ปืน”

“เออ!ๆไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า แล้วใครวะพี่ปืน กูรู้จักไหม”

ไอ้คูณเริ่มเสียงดัง ตอนที่ผมเคยชื่อพี่ปืนขึ้นมา

“เออ!..คือ... ที่จริงพี่เขาชื่อพี่กัน แต่กูเรียกเขาว่าพี่ปืน”

“...”

“เขา...เออ...เป็น”

“วันนี้กูจะรู้เรื่องไหมแสน เล่ามาอย่าลีลา”

“เขาเป็นเจ้าของร้านนวลจันทร์”

“ไอ้แสน มึงไปรู้จักกับเขาตอนไหน”

“...”

“อย่าบอกนะ ว่ามึงไปตามที่บอกเขาวันนั้น”

ผมพยักหน้ารับแล้วฟังคำด่าทั้งบ่นจากไอ้คูณจนหูชา และสำนึกไม่ทันกันเลยทีเดียว แต่เหมือนโชคเข้าข้าง เพราะว่าพี่เกวเดินออร่ามาแต่ไกล และเลือกมานั่งม้าหินอ่อนไม่ไกลจากโต๊ะที่ผมนั่งเท่าไร ไอ้คูณชะงักหยุดบ่นผม แล้วเอาแต่มองพี่เกวที่นั่งคุยกับเพื่อนของเขาอยู่ ไม่สนใจผมทันที เพื่อนเลวเห็นคนที่ชอบดีกว่าเพื่อน มันมองพี่เกวจนพี่เขาหันมาแล้วยิ้มโบกมือทักทาย ไอ้เพื่อนผมนะหรอหลบเขาแทบไม่ทัน จนผมต้องเป็นคนโบกมือตอบรับกลับไปแทน

โคตรกาก!!

เรื่องอื่นเก่งหนักแต่พอเป็นเรื่องของพี่เกวปอดแหกไม่เข้าเรื่อง แล้วสัญญาณเข้าแถวก็ดังขึ้นมา นักเรียนจึงทยอยลุกขึ้นจากที่นั่งเพื่อไปเข้าแถว ผมรอจนไอ้คูณลุกขึ้น ถึงลุกตาม เพราะรู้ว่ามันจะต้องรอให้พี่เกวเดินไปก่อนแล้วจะเดินตาม จะได้แอบมองจากทางด้านข้างหลังเขา โดยไม่ต้องหลบใคร มันต้องชอบขนาดไหนกันนะ ถึงมีความสุขแค่ได้เดินตาม และมองจากข้างหลังแบบนี้ แล้วถ้าเป็นผมล่ะ จะทำแบบไอ้คูณไหม เป็นคำถามที่ผมคิดหนักเลยทีเดียว...

ผมกับพี่ทิมไม่ได้มีโอกาสแบบนี้หรอก แค่ได้เจอหน้ากันตอนที่มาหาพี่ยินดีหรือไม่ก็ตอนที่พี่ทิมไม่มีคนไปกินข้าวด้วยระหว่างรอพี่ยินดีตื่นเท่านั้น ผมไม่รู้ว่าหลงรักพี่ทิมตอนไหน แต่ทุกอย่างที่เป็นเรื่องของพี่ทิมผมจำได้ทั้งหมด จำได้ดีกว่าแฟนเขาอีกมั้ง ผมส่ายหัวไล่ความคิดเรื่องของพี่ทิมที่ผมควรเอามันออกจากหัวได้แล้ว เดินตามไอ้คูณไปเข้าแถวที่ถัดจากพี่เกวไม่เท่าไร กว่าจะเข้าแถวพร้อมเพรียง กว่าจะสวดมนต์ กว่าจะแผ่เมตตา กว่าครูจะมาพูดหน้าเสาธง ครูใหญ่อีก ยืนจนขาแข็ง กว่าจะลากตัวเองขึ้นห้องเรียนชั้นสี่อีก

ไม่ตายวันนี้จะไปตายวันไหน

นั่งยังไม่ทันหายร้อน ครูก็เข้ามาสอน ผมเลยต้องตั้งใจเรียนโดยอัตโนมัติ ผมกับไอ้คูณไม่ใช่เด็กเรียนดี แต่ก็ไม่แย่ขนาดหลังห้อง ครูสอน แล้วก็สอน ผมรับความรู้แทบไม่ทันจริงๆ ชีวิตเด็กม.ปลายโคตรเหนื่อย พี่แจงบอกกับผมว่าพี่ยินดีกำลังเตรียมหาที่เรียนพิเศษให้แล้ว เพื่อที่ปีหน้าผมจะได้เอ็นติด ผมยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าจะเรียนอะไรดี ไม่เหมือนไอ้คูณที่ตั้งใจจะเรียนต่อวิศวะตามพี่หารพี่ชายของมัน

“มึงจะกินอะไรแสน”

“ก๋วยเตี๋ยวไก่”

“กินเป็นแต่ก๋วยเตี๋ยวหรือไง กินแม่งทุกวัน จนหน้ากูจะเป็นก๋วยเตี๋ยวตามมึงแล้ว”

“คูณ ถ้ามึงไม่อยากกินก็ไปร้านอื่น จบนะ”

แล้วผมเดินดุ่มๆ ตรงไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวร้านประจำที่กินแทบทุกวัน มีคนยืนรอต่อแถวไม่เยอะเท่าไร แต่อีกสักพักไม่แน่ เสียงนักเรียนที่ปล่อยมากินข้าวพร้อมกันทุกชั้น เหมือนเสียงนกกระจอกแตกรังไม่มีผิด ดีนะที่ผมกับคูณมาถึงโรงอาหารเร็ว ไม่งั้นคงไม่มีที่นั่ง ไอ้คูณไปต่อร้านข้าวราดแกง ไม่วายหันมามองค้อนผม ใครว่ามันแมนวะ โคตรจะขี้งอนยิ่งกว่าผมอีก แต่ผมไม่ง้อหรอก เดี๋ยวมันก็หายเองนั่นแหละ ผมได้ก๋วยเตี๋ยวตามที่ตั้งใจก็เดินกลับไปที่โต๊ะที่ผมเอากระเป๋าจองเอาไว้ ไอ้คูณเดินมานั่งตรงข้ามผม แล้วมองไปรอบๆ ผมคิดว่ารู้ว่ามันกำลังมองหาใครอยู่

โคตรอยากแกล้งมันเลย

“ไม่ทราบว่าน้องคูณกำลังมองหาใครอยู่ บอกพี่แสนมาซิ”

ได้ผลมันหันขวับกลับมามองผมทำหน้าดุใส่ทันที

“เลือก”

“ว่าพี่แสนแบบนี้ไม่ดีนะครับน้องคูณ งั้นพี่แสนไม่บอก ว่าพี่เกวนั่งไหนนะ”

ผมเห็นพี่เกวตอนที่ต่อแถวซื้อก๋วยเตี๋ยว บอกแล้วไม่เชื่อว่าให้กินก๋วยเตี๋ยวจะได้เห็นของดี

“แสนไม่เล่น”

“เออ! เออ! ไม่แกล้งแล้ว โน้นนั่งอยู่โต๊ะท้ายสุดแถวเรา”

มันรีบชะโงกหน้าไปดูทันที ผมโคตรขำ กับท่าทางของมัน หันกลับมายิ้มหวาน ที่ผมรู้ดีว่ามันไม่ได้ยิ้มให้ผมแน่นอน ผมล่ะอยากเบะปากเป็นสิบรอบ

“คูณ กูขอถามอะไรมึงหน่อยซิ”

“อะไร”

“ทำไมไม่บอกพี่เกววะ ว่าชอบ”

ผมตัดสินใจถามในเรื่องที่คาใจและอยากรู้ ผมกำลังทบทวนอะไรบางอย่าง ที่มันวนเวียนอยู่ในหัวผมอยู่ตอนนี้ ผมคงต้องหาคำตอบสักที

“กูไม่ได้อยากให้เขารู้ ว่ากูชอบ ถึงอยากจะบอกแค่ไหนก็เถอะ”

“...”

“มึงดูกูแสน กูผู้ชายพี่เขาก็ผู้ชาย คนค้อมล้อมเขาเยอะแยะ มึงคิดว่าเขาจะสนกูไหม”

“คูณ กูว่ามึงน่าจะลองดูนะ เผื่อพี่เขาใจตรงกับมึง จะได้ไม่ต้องแอบมองอยู่แบบนี้”

“กูยังอยากมองเขายิ้มอยู่แบบนี้ ถ้ากูบอกไปแล้ว เขาคิดไม่ตรงกับกู พอเจอกันแล้วเขาหลบกู หรือหนีหายไปเลย กูคงทำใจไม่ได้วะ แสน”

“อืม กูพอจะเข้าใจแล้ว กูจะช่วยมึงเอง”

“แสน”

“อะไร?”

“กูขอ มึงอยู่เฉยๆ”

ไอ้คูณ ไอ้เพื่อนเลว คนจะช่วยไม่ยอมให้ช่วย ผมไม่ใช่ไอ้คูณ ถ้าผมคิดว่าชอบใคร ผมจะพุ่งชน แต่เรื่องของพี่ทิมผมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง พี่ทิมคือข้อยกเว้น แต่กับอีกคน ผมทำได้ และทำได้ดีด้วย ไอ้คูณกำลังจัดการข้าวราดแกงตรงหน้าพร้อมแอบมองพี่เกวไปด้วย สุดยอดไปเลย สายตามึงคงยาวมากมั่ง เขานั่งตั้งไกล ก็ยังพยายามที่จะมองเขา ไว้วันหลังผมคงต้องพกกล้องส่องทางไกลให้ไอ้คูณสักอัน แล้วผมก็จัดการก๋วยเตี๋ยวของตัวเองบ้าง ที่เส้นอืดไปไหนต่อไหนแล้ว ไม่น่ากินก๋วยเตี๋ยวเลยจริงๆ ไม่กินก็ไม่ได้ด้วย คือตอนนี้หิวมาก บอกเลย ไม่น่าเสือกอยากรู้เรื่องของไอ้คูณเลยจริงๆ ผมคิด

แล้วเราก็ลากกันขึ้นมาเรียนในช่วงบ่ายที่หนักพอกับช่วงเช้า ห้องผมมีทั้งชายและหญิง แต่ผมสนิทกับไอ้คูณที่สุด แต่ช่วงเวลานี้ผมคงต้องพึ่งคนอื่นเมื่อครูสั่งให้ทำงานกลุ่มห้า-หกคน มันทำกันแค่สองคนไม่ได้ไง ผมตกลงกับเพื่อนในกลุ่มแล้วแบ่งงานกันทำแล้วเอามารวมกันในอีกหนึ่งอาทิตย์ และให้ไอ้คูณเอาไปรวมเป็นรูปเล่ม เป็นอันตกลงตามนั้น แล้วครูก็ปล่อยให้เราคุยกันเรื่องงานกันต่อ ดีที่กลุ่มของผมตกลงกันได้แล้วจึงว่างไม่มีอะไรทำ ผมนั่งคิดเรื่องที่อยู่ในหัว ไอ้คูณมันเล่นเกมข้างๆผม

“คูณ”

“อะไรอีกแสน”

“กูคิดว่าจะจีบ...”

ผมพูดเสียงเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ทั้งที่ตอนนี้เพื่อนในห้องก็พากันไม่สนใจผมสองคนอยู่แล้ว

“แสน มึงจะจีบใคร?”

“พี่ปืน”

“มึงว่าไงนะ แสน”

“กูคิดมาแล้ว กูจะจีบพี่เขา”

“แสน มึงต้องใจเย็น มึงไม่กลัวเขาหรอ เขาดูโหดออก กูยังกลัวเลย”

“พี่ปืนใจดีจะตาย”

“ใจดีกับกลัวผีอะดิ กูยังจำท่าทางที่เขาถือปืนวันนั้นได้อยู่เลย”

ไอ้คูณทำหน้าสยอง แต่ผมกลับยิ้มร้าย ผมกำลังจะก้าวออกมาจากมุมมืดที่ผมหลบซ่อนตัวไม่ยอมออกมา ผมควรออกมายืนในที่สว่างได้แล้ว เพราะมุมมืดนั้นมันสว่างแล้ว สว่างจนไม่มีที่ยืนสำหรับผมแล้ว ในหัวผมเริ่มคิดหาวิธี แผนการต่างๆ ที่จะจีบพี่ปืน ผมค่อยๆ หยิบมือถือที่ซ่อนใต้โต๊ะขึ้นมา โดยมีไอ้คูณมองผมอยู่ แล้วทำหน้างง...

ไม่ต้องงง

เพราะเพื่อนรักคนนี้กำลังจะมีความรักกับเขาสักที ผมเข้าแอฟไลน์หาใครบางคนที่พอจะช่วยผมได้ คนที่รู้ดีเกี่ยวกับเรื่องของพี่ปืน คนที่ใกล้ชิดมากจนรู้ทุกอย่าง และคนนั้นก็ไม่ใช่ใคร...พี่กล้วยของผมนั้นเอง

San-D : พี่กล้วย

กล้วยกล้วย : อะไร?

San-D : พี่ช่วยแสนหน่อย

กล้วยกล้วย :ช่วยอะไร???

San-D : ส่งสติกเกอร์หมีเอานิ้วจิ้มกัน

กล้วยกล้วย : ไอ้แสน

San-D : ขอไลน์พี่ปืนหน่อยครับ

กล้วยกล้วย : ....

กล้วยกล้วย :ส่งรายชื่อผู้ติดต่อ

tbc

#แสนดีของปืน

แสนดีเอาจริงบอกเลย พี่ปืนเตรียมตัวปวดหัวได้เลย555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #33 Pron120136 (@Pron120136) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 17:21
    น้องจะจีบพี่แล้ววววว
    #33
    1
    • #33-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 11)
      10 กรกฎาคม 2563 / 18:11
      ใช่แล้วค่ะ แสนดีจะจีบพี่ปืน
      #33-1