โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 10 : โหดที่ #9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    12 เม.ย. 63

                        โหดที่ #9


22-23/12/62✔️
12/04/63☑️



(gun Talk)





มันเป็นวันที่วุ่นวายอีกวัน...



จะเรียกแบบนั้นก็ไม่ถูกเท่าไร เพราะมันวุ่นวายตั้งแต่เจอแสนดีร้องไห้เมื่อคืนแล้ว ผมหลับแทบจะทันทีที่หัวถึงหมอนเพราะเหนื่อย เหนื่อยจริงๆ ไหนจะร้าน ไหนจะแสนดีอีก อย่างหลังดูจะเหนื่อยเป็นสองเท่า ผมมาตื่นตอนเช้าใกล้แปดโมง ที่มีใครอีกคนกำลังซุกตัวเองมาเข้าในอ้อมกอดผม และดูเหมือนแสนดีจะซุกเก่งสามารถแทรกตัวมาในวงแขนผมได้ แล้วก็นั่นแหละนอนมองแสนดีในอ้อมกอดผม กว่าจะลุกจากที่นอนได้ก็เกือบ11โมง พี่กรโทรตามให้ไปหา ไม่รู้จะคิดถึงอะไรผมอีก ผมอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมาดูเด็กที่นอนคดภายใต้ผ้าห่ม แล้วเดินลงไปข้างล่างสั่งลูกน้องให้ทำกับข้าว มื้อนี้ผมเลี้ยงโดยให้โก้ทำอาหารง่ายๆ มาเลี้ยงกัน ไอ้กล้วยมองผมด้วยสายตาจับผิด ไม่อยากอธิบายเลยปล่อยให้มันสงสัยอยู่แบบนั้น แล้วไอ้กล้วยมันก็อาสาไปปลุกแสนดีเอง ซึ่งผมก็ไม่ขัด ไอ้กล้วยไปตามแสนดีกว่าจะลงมาได้ก็เที่ยงพอดี แสนดีไม่ยอมสบตาผม ผมก็เลยไม่อยากทำให้อึดอัด กว่าจะกินกันเสร็จผมก็ลุกไปก่อนไปเคลียร์งานอีกนิดหน่อย แล้วก็เดินไปเจอแสนดีที่ยืนลังเลอยู่หน้าห้องผมพาแสนดีห้องอีกครั้ง ไม่มีใครได้เข้าห้องผมเท่าไร

ถ้าไม่ใช่คนสำคัญจริงๆ



ส่วนแสนดีดูเหมือนจะข้อยกเว้นของทุกเรื่อง



ทุกเรื่องจริงๆ ....





จนผมเองก็งงกกับตัวเองเหมือนกัน ว่าต้องทำขนาดนี้เลยหรอ ทั้งที่ไม่ต้องไปส่งก็ได้ แต่ก็ยังออกปากว่าจะไปส่ง เหมือนกับตอนนี้ผมกำลังมองแสนดีวิ่งเข้าไปร้านกาแฟที่ผมมาบ่อย qahwa (ฆาฮ์วา) เป็นร้านที่พี่กรบอกว่ากาแฟอร่อยมาก และมันอยู่ใกล้ร้านผม จึงทำให้ผมต้องมาซื้อกาแฟเกือบทุกครั้งที่ต้องไปหาพี่กร แต่วันนี้พี่กรคงไม่ได้กิน ไม่ได้ลำบากใจที่จะต้องลงไปทำความรู้จักกับใครก็ตามในใครร้านที่เป็นญาติแสนดี ผมไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องกลัวด้วย แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ ผมรีบก็ไม่รู้ว่าพี่กรมีเรื่องด่วนอะไร ไลน์ตามจนผมไม่อยากไปหาแล้ว ผมมองแสนดีที่อยู่ในร้านกำลังกับคุยกับผู้หญิงที่อยู่ในร้าน ดูจนมั่นใจว่าแสนดีเข้าร้านเรียบร้อย แล้วจึงขับรถออกมาตรงไปยังบริษัทของพี่กรทันที ในช่วงจราจรติดขัดก็ยิ่งทำให้ผมเริ่มเซ็ง ใช้เวลาไม่นานผมก็มาจอดรถใต้ตึกของบริษัท ผมเดินลงมาแล้วเดินเข้าตัวตึกทันที ผ่านพนักงานที่เอาแต่มอง



โคตรรำคาญเลย



เวลามีคนจ้องมาแบบนี้





ไม่มีใครสอนหรือไงว่ามองคนอื่นจนเขาจับได้แบบนี้ แต่ไม่มีใครกล้ามาทักผมสักคน เพราะเขาไม่รู้จักผม และหน้าตาที่นิ่งขรึม ไม่ได้ยิ้มให้ใครได้เห็นง่ายๆ เลยทำให้ไม่ค่อยมาใครเข้าหา ดีแล้วที่เป็นแบบนี้ ผมไม่เคยมีตัวตนอยู่ในบริษัทอยู่แล้ว แค่คนที่มาหารองประธานบริษัทเท่านั้น แต่ผมกลับสามารถเข้านอกออกในได้อย่างสบายโดยที่ไม่มีใครกล้ายุ่ง ผมเดินมาหยุดยังหน้าห้องของรองกรรมการบริษัทที่มีป้ายชื่อเด่นหราอยู่บนนั้น



นายวรากร ตั้งวิริยะ
รองประธานกรรมการบริษัท

ผมเปิดประตูโดยที่ไม่ได้เคาะ เพรามั่วแต่เคาะคงไม่ได้เข้า พี่กรคงชินที่ผมเป็นแบบนี้ เพราะเลขาหน้าห้องของพี่กรยังไม่กล้าขวางผมเลย ก็หน้าที่เรียบเฉย ออกจะขรึมของผมทำให้ทุกคนกลัว ยกเว้นคนหนึ่งที่ดูจะไม่กล้าเอาเสียเลย จะมีใครนอกจาก....

แสนดี


นี่! ผมกำลังเผลอนึกถึงแสนดีอีกแล้ว

“มาแล้วหรือกัน ให้พี่รอตั้งนาน”
“ก็มาแล้วนี่ไง”
“ทำไมชอบเย็นชาจัง”
ผมทำหน้าเหม็นเบื่อใส่พี่กรที่ดีใจจนออกนอกหน้า ลุกมาจากโต๊ะที่ตัวเองนั่งทำงานอยู่ ห้องพี่กรไม่ได้อยู่ชั้นบนสุดแต่ก็สามารถมองวิวข้างนอกได้อย่างชัดเจน ที่มีแต่ตึกและก็ตึกเต็มไปหมด พี่กรเดินจนเกือบวิ่งเข้ามาหาผม พี่กรเป็นผู้ชายสูงประมาณไหล่ผม ผิวขาวจนซีดเพราะมีเชื้อจีนที่มาจากแม่ ตัวไม่ได้เล็กหรือผอมบาง ดูจะใหญ่กว่าแสนดีด้วยซ้ำ หน้าตาที่เหมือนแม่ออกจะหวาน จนลุงหวงพี่กรมาก ลุงเลี้ยงพี่กรอย่างตามใจ และผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ตามใจพี่กรเหมือนกัน ถึงจะไม่ค่อยแสดงออกมาก็ตาม พี่กรทำหน้างอนๆ ก่อนจะมากอดแขน แล้วดึงผมให้ไปนั่งบนโซฟาข้างๆ แทน
“มีอะไรหรือเปล่า ตามผมมา”
“ไม่มี แค่คิดถึง”
“พี่กร”
ผมทำเสียงดุ ไม่ทำเสียงดุแบบนี้เขาก็จะเล่นไม่เลิกสักที
“ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ไม่สนุกเลย”
“...”
พี่กรเดินไปที่โต๊ะทำงานพร้อมหยิบแฟ้มสีเขียวขึ้นมา ก่อนจะเดินกลับมาแล้วยื่นมันมาให้ตรงหน้าผม
“พอดีมีโปรเจคใหม่เข้ามา อยากให้กันช่วยดูให้หน่อย งานนี้ยาก แต่ถ้าบริษัทเราได้จะกำไรมหาศาลเลย”
ผมมองแฟ้มนั้น ก่อนจะรับมันมาเปิดออกดูอย่างเสียไม่ได้ ที่จริงงานแบบนี้มันควรเป็นความลับภายในบริษัท แต่พี่กรกลับให้ผมดูอย่างไม่คิดจะปิดบัง เปิดดูรายละเอียดข้างในแล้วอ่านมันคร่าวๆ มันเป็นจริงอย่างที่พี่กรว่า
“ลุงว่าไง”
“พ่อหรอ? ก็แล้วแต่ ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
“อืม..เดี๋ยวดูให้”
“กัน น่ารักที่สุด”
ไม่พูดเปล่ายังขยับมานั่งบนตักผม ทำยังว่าตัวเองตัวเล็กตัวน้อย ดึงแก้มผมจนยืดแล้วดีใจเหมือนเด็กๆ ที่ได้ของเล่นใหม่ ถ้าผมจำพี่กรแก่กว่าผม 3 ปี แต่ยังทำตัวเป็นเด็กจนลุงเป็นห่วง และให้ผมคอยดูแลอยู่ห่างๆ
“เออ! เกือบลืมเรื่องสำคัญ นิออนกำลังจะกลับมา”
“...”
ชื่อนี้ทำเอาผมชะงัก ไม่ได้ยินชื่อนี้มานานแล้วเหมือนกัน เหมือนมันถูกเอาออกไปจากชีวิต หายออกไปจากโลกของผมไปนานแล้ว
“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย ห้ามคิดอะไรด้วย หวง!”
“หวงใคร?”
“ก็ต้องหวงนิออนซิ กันนะพี่ไม่หวงหรอก”
“หึหึ!! ให้มันจริง”
ผมนึกขำที่พี่กรพูดออกมาไม่ตรงกับใจตัวเอง เขานะหวงผมที่หนึ่งเลย ถ้าไม่ได้พี่กรผมคงแย่กว่านี้
“ตัดใจแล้ว”
ผมพูดเสียงราบเรียบ กับสิ่งที่ตัวเองตั้งใจทำมานานแล้ว แต่ไม่เคยทำได้สักที นิออนเป็นลูกของเพื่อนแม่ผมที่สนิทมาก พอดีแม่ได้กับลุงแล้วพาผมเข้าบ้านลุงเลยทำให้พี่กรสนิทไปด้วย ตั้งแต่ผมจำความได้ก็มีนิออนนี่แหละที่อยู่ข้างๆ ผมตลอด กินนอนด้วยกัน จนกระทั่งผมหลงรักนิออน หลงทุกอย่างที่เป็นนิออน เราเรียนด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกันเวลาที่แม่ของเราทิ้งให้อยู่บ้าน พอแม่เลิกกับลุง แม่ทิ้งผมเอาไว้ แต่ผมกับนิออนก็ยังสนิทกันอยู่เหมือนเดิม จนเข้ามหาลัยเราก็เรียนมหาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ นิออนเป็นผู้หญิงที่สวย รูปร่างหน้าตาดี และมีเสน่ห์จนใครๆ ก็สนใจ เธอเป็นดาวเด่นในมหาลัย มีแต่คนลุมจีบ จนวันที่ผมสารภาพกับนิออนว่า....
‘ผมรักเธอ’
และวันนั้นมันวันที่ผมจำได้ไม่เคยลืม ผมก็ได้คำตอบที่ทำให้ผมแทบตาย
นิออนปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย

ผูกพันแต่ไม่เคยรัก... ไม่เคยเลยสักนิด

เจ็บดีเหมือนกัน
เจ็บเกือบตายเพราะทั้งชีวิต ก็ไม่เคยมองใครนอกจากนิออน มีคนมาจีบก็ไม่สนใจ รักเดียวใจเดียว และทุกอย่างก็พังไปพร้อมกับใจผม ไม่เหลือชิ้นดี กว่าจะหายนิออนก็ไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว และกลับมาบ้างในบางครั้งและทำตัวปกติกับผม เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราเลย

“ทำได้หรอ รักเขาตั้งขนาดนั้น ขนาดมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วยังไม่ลืมเขาเลย”

นี่แหละ! พี่กรพี่ชายดีเด่นที่ชอบสะกิตแผลผมจนมันเกิดแผลขึ้นมาอีก

“อุ้ย! ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ แล้วได้เจอเขาบ้างไหม ฉัตรนะ”
“ก็เจอบ้าง”
“เฮ้ย! เจอหรอ แล้วได้คุยกับฉัตรบ้างไหม”

“หึหึ”
ผมหัวเราะแบบที่ตัวเองไม่ได้ขำเลยสักนิด ทำไมจะไม่เคยเจอ เจอกันบ่อยขนาดที่ผมต้องเดินหนี เพราะไม่ได้กลัวที่จะเจอ แต่ฉัตรไม่ได้มาคนเดียวเท่านั้นเอง ตอนแรกคิดว่ามันคงไม่เจ็บเท่าไร ที่ไหนได้เป็นหนักเกือบจะเท่าตอนนิออนเลย ผมไม่โทษฉัตรแต่เป็นผมเองที่ผิด ที่ยังลืมนิออนไม่ได้ ก็ดึงฉัตรเข้ามาเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์นี้...


ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเจ็บ

เหมือนผมเอาฉัตรมาแทนนิออน เหมือนฉัตรเป็นเงา มีฉัตรเหมือนให้รู้ผมเองก็มีแฟน ไม่ได้สนใจ หรือว่าอะไรทั้งนั้น ขนาดฉัตรร้องจะเป็นจะตายยังไม่สนเลย โคตรเลวเลย ดีแล้วที่มันจบลงไปแบบนี้ ผมถอดหายใจไม่อยากคิดถึงเรื่องเก่าๆ หันไปมองพี่กร ก่อนจะขอตัว
“กลับแล้ว”
ผมไม่ได้ตอบคำถามพี่กร ทำท่าจะลุกแล้วหยิบแฟ้มขึ้นมาถือไว้ แต่พี่กรไม่ยอมลงจากตักผม ตัวก็ไม่ได้เบาเลย ชอบมาทำแบบนี้จนคนอื่นเขาเข้าใจผิดกันหมดว่าผมเป็นแฟนพี่กร ชอบมาเกาะแกะตลอด ถึงได้ไม่มีแฟนสักที ลำบากผมต้องมาค่อยดูแลอยู่แบบนี้ แต่ผมก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าแฟนพี่กรจะมีหน้าตาแบบไหนกันน่ะ ที่จะมารองรับความงอแง เอาแต่ใจของพี่กรได้ ลูกคนเดียวแถมโดนเลี้ยงมาอย่างตามใจ เลยงอแงและเอาแต่ใจเป็นพิเศษ ตอนนี้เริ่มจะเบะปากทำท่างอแงมองมาที่ผม ชอบใช้วิธีนี้ทุกทีเพื่อจะรั้งผมเอาไว้
“มีอะไรอีก”
“กินข้าวด้วยกันก่อน”
ยังไม่จบมองผมทำหน้าเศร้าน้ำตาคลอ พอเห็นแบบนี้ผมกลับนึกถึงใครอีกคนในอ้อมกอดผมเมื่อวานที่มีน้ำคลออยู่แบบนี้ แต่ทำไมแสนดีดูน่ารักกว่าพี่กร
“อืม”
“เย้! น่ารักที่สุด”
พี่กรทำท่าดีใจก่อนจะซบไหล่ผม จนต้องดันตัวพี่กรออก
“ไปทำงานได้แล้ว นึกไว้เลยนะว่าจะกินอะไร ขี้เกียจวนรถ”
“คร้าบบบน้องกัน
ผมส่ายหัวกับท่าทีของพี่กร ก่อนจะหันมาสนใจแฟ้มที่อยู่ตรงหน้าแล้วเปิดมันขึ้นมาอีกรอบ และนึกถึงใครบางคนที่ผมพึ่งจะไปส่งที่บ้านมา ไม่รู้ว่าแสนดีกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้













“ตกลงกินอะไร”
“วันนี้พี่ตามใจกันดีกว่า กันอยากกินอะไร วันนี้พี่เลี้ยงเอง”
แบบนี้อีกแล้ว ให้ผมเลือก พอไม่ถูกใจก็ทำหน้าเป็นตูด
“งั้นกลับไปกินที่ร้าน เดี๋ยวให้โก้ทำของโปรดให้”
“ได้หรอกัน คนไม่เยอะใช่ไหม”
“ตอนนี้คงไม่เท่าไร”
ผมยกนาฬิกาแบรนด์ดังขึ้นมาดู อภินันทนาการจากคนที่นั่งข้างๆ ผมเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้แค่ห้าโมงครึ่งกว่าจะถึงร้าน น่ายังมีลูกค้าไม่เยอะเท่าไร แล้วผมก็ขับรถออกจากตึก โดยมาสายตาจากพนักงานที่เลิกงานมองตามมา ก็รองประธานกรรมการบริษัทไม่นั่งรถเบนซ์ของตัวเอง แต่เลือกมานั่งรถธรรมดาของผมแทน กว่าจะถึงร้านเล่นเอาผมแย่ พี่กรพูดไม่ได้หยุดจนผมฟังไม่ทัน เล่าไปเรื่อยหาสาระไม่ได้เลย พี่กรจะเป็นแบบนี้เวลาอยู่กับครอบครัวเท่านั้น พอเวลางานก็จะเปลี่ยนไปเป็นอีกคนทันที ดูเงียบและสุขุม รักษาหน้าตาของบริษัทได้เป็นอย่างดี ผมวนรถมาจอดที่จอดรถประจำก่อนอีกคนจะวิ่งลงไปไม่รอผมที่กำลังจอดผมอยู่


“กล้วยคิดถึงจัง”
“พี่กรมาไง”
“กันพามา”
ผมมาทันทีพี่กรกำลังกระโดดกอดไอ้กล้วย เราสนิทกัน แต่ไอ้กล้วยอายุน้อยสุด มันเลือกที่จะมาอยู่กับผมแทนที่จะไปทำงานกับพี่กรที่ดูแล้วจะสบายกว่าทำงานกับผมอีก
“พี่กรอยากกินอะไร เดี๋ยวกล้วยให้พี่โก้ทำให้”
“ได้หรอ เจ้าของร้านเขาไม่ว่าใช่ไหม”
“ว่า...เดี๋ยวกล้วยจัดการเอง”
“ทำเป็นเก่ง”
“พี่กรไม่เชื่อกล้วยหรอ เดี๋ยวกล้วย...ท..ำ. พี่กัน”
ไอ้กล้วยหันมาเห็นผมพอดี แล้วยิ้มเจื่อนๆ ส่งมาให้ผมมองว่ามันจะพูดอะไรต่อ แล้วมันก็ชิ่งนี้ไป
“พี่กร กล้วยว่าเราไปกันดีกว่า เจ้าของร้านเขามองตาเขียวแล้ว วันนี้นั่งโต๊ะเดิมนะ”
“เออ! โต๊ะเดิม”
ไอ้กล้วยลากพี่กรกลบเกลื่อนออกไปยังโต๊ะที่พี่กรนั่งจะประจำมันเป็นโต๊ะข้างๆ เวที วันนี้มีวงดนตรีวงเดิมมาเล่นให้ เพราะลูกค้าติดใจ เลยทำให้ผมบอกให้มาเล่นช่วงเสาร์-อาทิตย์ที่มีลูกค้าเยอะกว่าปกติ ก่อนจะหัวเราะกันคิกคัก แต่ละคน ผมส่ายหัวก่อนจะไปดูความเรียบร้อยตามเคย วันนี้ไม่รู้แสนดีจะมาไหม


ผมไม่ได้รอ


แต่ถ้ามาก็คงดีเหมือนกัน
กว่าผมจะได้กลับไปนั่งกับพี่กรได้ก็เกือบสองทุ่มโดยที่โต๊ะพี่กรตอนนี้อาหารเต็มโต๊ะไปแล้วอภินันทนาการจากไอ้กล้วยที่สั่งทุกอย่างที่พี่กรชอบ มันรู้ใจพี่กรที่สุดเรื่องของกิน
“โอ๊ย! กว่าจะมาได้ นึกว่าต้องนั่งกินคนเดียวแล้ว”
“ก็มาแล้วไง อย่าบ่น”
“จ้า พ่อเจ้าของร้าน วงดนตรีใหม่หรอ ไม่เคยเห็น”
“อืม พวกรุ่นน้องขอมาเล่น”
พี่กรนั่งหันหน้าเข้าหาเวที แล้วทำตาแววเหมือนเจอของเล่นใหม่ไม่มีผิด ผมกำลังจะไปนั่งฝั่งตรงข้าม แต่พอมองหน้าพี่กรแล้ว ก็ต้องเปลี่ยนใจไปนั่งข้างๆ แทน หน้าตาแบบนี้ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ
“คิดอะไรอยู่”
“เรื่องสนุก”
“...”
แต่ผมว่าไม่สนุกแล้ว ผมมองตามสายตาพี่กรที่จ้องมองนักร้องของวงที่ตัวสูงยังกับเสาไฟฟ้า ผิวสีแทนกับทรงผมอันเดอร์คัทไถข้าง ใส่เสื้อกล้ามสีดำที่โชว์กล้ามที่เป็นมัดอย่างกับคนออกกำลังกายสม่ำเสมอกับกางเกงยีนเข้ารูปโชว์ที่ขาดตรงเข่า ก็ดูดี แต่น้อยกว่าผม ใช่! ไม่รู้ว่าพี่กรชอบผู้ชาย แต่ที่ผ่านมาก็คุยกับผู้หญิงมาตลอดถึงจะไปไม่ค่อยรอดก็เถอะ พี่กรงอแง คนคุยด้วยก็งอแง พองอนกันก็ไม่ยอมพูดกัน สุดท้ายจบที่เลิกกัน เลยจบด้วยการที่พี่กรไม่คุยกับใคร งอแงใส่ผมแทน
“เอาจริง”
“อืม! ชอบคนนี้”
ทำไมผมถึงสยองกับคำพูดของพี่กร แล้วก็ต้องนั่งเฝ้าอยู่แบบนั้น ไม่ให้พี่กรทำอะไรแผลงๆ ทั้งคืน





tbc






#แสนดีของพี่ปืน







พาพี่กรมาเปิดตัว อย่าไประแวงพี่เขา พี่กรเขามาคู่อยู่แล้ว แต่ยังไม่บอกว่าใคร แต่เราว่าก็น่าจะเดาได้นะว่าใคร

พานิออนเปิดตัวด้วยอีกคน คนที่จะทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปกว่าเดิม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #32 Pron120136 (@Pron120136) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 14:35
    แสนดีซุกเก่งจังเลย เอ็นดูน้อง
    #32
    1
  2. #4 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 09:16
    แสนดีไม่งอแงแน่นอน
    #4
    0
  3. #3 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 09:15
    เดี๋ยวแสนดีเห็นงอแงอีก
    #3
    0