คัดลอกลิงก์เเล้ว

อย่าแอบร้องไห้เมื่อไกลกัน BangDae

โดย PP"BaByELF

เรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก"อยู่ต่อเลยได้ไหม"นะคะ ยังไงอ่านแล้วเม้นติชมกันได้นะคะ^^

ยอดวิวรวม

410

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


410

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 มี.ค. 56 / 15:39 น.
นิยาย ͺͧšѹ BangDae อย่าแอบร้องไห้เมื่อไกลกัน BangDae | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 มี.ค. 56 / 15:39


ร่างบางเปิดข้อความในinboxดูก็พบกับข้อความสำคัญที่ส่งมาจากสำนักงานใหญ่ หัวข้อก็ไม่มีอะไรมากแค่เขียนว่า”จากสำนักงานใหญ่ถึงจอง แดฮยอน” คงจะเป็นงานสำคัญอีกตามเคย มือเรียวคลิ๊กดูข้อความภายในก็ต้องชะงัก มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ก็แค่ทางสำนักงานใหญ่จะย้ายเค้าไปประจำสาขาที่ปูซานเนื่องจากเพิ่งไปเปิดสาขาใหม่ที่นั่นและยังไม่มีผู้จัดการคนไหนเก่งพอที่จะบริหารงานสาขาใหม่ๆได้แบบแดฮยอน มันก็น่าดีใจอยู่หรอกที่จะได้กลับไปบ้านตั้ง3เดือน แต่คนรักของเค้าล่ะ? 3เดือนที่ต้องห่างไปยิ่งกว่าเดิม จากปกติที่ทำแต่งานไม่ค่อยได้เจอหน้ากันอยู่แล้วแล้วนี่จะต้องห่างกันไปมากกว่าเดิมอีกใช่มั้ย แดฮยอนเก็บของทั้งหมดลงกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน เค้าจะบอกยงกุกยังไงดี?













สายตามองร้านรวงข้างทางไปเรื่อยระหว่างเดินกลับคอนโด ร่างบางตัดสินใจเดินเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อวัตถุดิบเล็กๆน้อยๆสำหรับอาหาร2-3มื้อ คงไม่จำเป็นต้องซื้อมากมายเพราะเค้ามีเวลาอยู่ที่โซลอีกแค่1วันก็ต้องออกเดินทางแล้ว ใช้เวลาประมาณเกือบชั่วโมงร่างบางก็เลือกซื้อของจนครบ แดฮยอนรีบเดินกลับหอเพราะนี่มันก็ค่ำมากแล้วไหนจะต้องเตรียมตัวเก็บข้าวของสำหรับเดินทางในวันมะรืนอีก เมื่อมาถึงห้องร่างบางก็จัดการเก็บวัตถุดิบเข้าตู้เย็นก่อนนอนแผ่ลงบนเตียงอย่างหมดแรง คิดถึงเหลือเกินบังยงกุกของแดฮยอน จะบอกยังไงดีว่าจะต้องย้ายไปกระทันหันตั้ง3เดือน นิ้วเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนรัก ถึงจะคิดถึงแค่ไหนแต่ก็ต้องไว้เชิงล่ะนะ จะมาทำง๊องแง๊งคงจะไม่ได้


“ฮัลโหล พี่ทำอะไรอยู่หรอฮะ”

“อ่าแดฮยอน พี่กำลังขับรถกลับบ้านน่ะว่ายังไงล่ะเรา”


ร่างบางเงียบไปสักครู่ กำลังตัดสินใจว่าจะบอกดีมั้ย ถ้าบอกยงกุกต้องเป็นห่วงเค้าเว่อร์แน่ๆ ดีไม่ดีจะตามไปด้วยนี่สิ แบบนั้นเค้าไม่เอาด้วยหรอกไม่ยอมให้ยงกุกเสียงานแน่ๆ

“พรุ่งนี้พี่ว่างรึป่าวฮะ มาหาผมที่ห้องได้มั้ย”


“หือ? ให้พี่ไปหาที่ห้องหรอ”

ปลายสายถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจเพราะอย่างที่รู้กันว่าแดฮยอนน่ะหวงตัวขนาดไหน จึงเป็นอะไรที่แปลกมากที่นัดเค้าไปเจอที่ห้อง


“จะมาหรือไม่มา ถ้าไม่มาก็ไม่ต้องมาแต่ถ้ามาก็เอาเสื้อผ้ามาค้างที่นี่ด้วย แค่นี้แหละ”

ร่างบางพูดรัวเป็นชุดก่อนรีบกดวางสาย คนบ้าอุตส่าห์นัดแล้วยังจะอะไรนักหนา มาถามซ้ำๆอยู่ได้รู้รึป่าวว่าคนนัดเจอมันเขินนะ นัดผู้ชายขึ้นห้องแบบนี้พ่อแม่รู้จะคิดยังไงเนี่ย ไม่ได้ๆๆๆๆๆแดฮยอนต้องไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด แค่แม่รู้ว่าเค้าคบกับยงกุกก็โดนล้อจะแย่แล้ว





แดฮยอนนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงหลังจากอาบน้ำเสร็จ ในหัวคิดวิธีที่จะเอาใจยงกุกมากมายเพราะจะไม่ได้เจอกันอีกตั้ง3เดือนพรุ่งนี้ก็จะต้องเป็นอะไรที่พิเศษหน่อยล่ะ กำลังนอนเล่นอยู่เพลินๆโทรศัพท์เครื่องสวยก็ร้องเตือนขึ้นมา เมื่อร่างบางหยิบมาดูก็พบว่านี่เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วและโทรศัพท์ของเค้าก็ร้องเตือนเพราะว่ามันเป็นวันครบรอบของเค้ากับยงกุกน่ะสิ





เวลาผ่านไปแดฮยอนผลอยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็เช้าวันใหม่แล้ว ร่างบางรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวสบายๆแล้วนั่งรอยงกุกในห้อง เค้ามั่นใจว่ายงกุกต้องมาแน่ๆ ระหว่างรอแดฮยอนตัดสินใจเก็บของจำเป็นและเสื้อผ้าใส่กระเป๋าก่อนเอากระเป๋าเดินทางไปแอบไว้ใต้เตียง เช็คความเรียบร้อยของตัวเองด้วยการฉีดน้ำหอมเล็กน้อยเพิ่มความสดใสแล้วเดินไปส่องกระจดจัดทรงผม


“ทำอย่างกับเดทแรกไปได้ ฮ่ะๆๆๆ”

แดฮยอนพูดกับตัวเองหน้ากระจกก่อนขำน้อยๆ ทำไมเค้าต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้ ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นร่างบางรีบตีหน้านิ่งแล้วไปเปิดประตูทันที


“ตื่นเร็วจัง”

คำแรกที่ยงกุกทักทายเค้า แดฮยอนไม่พูดอะไรแต่รับกระเป๋าจากยงกุกไปเก็บไว้ในห้องนอนแทนก่อนออกมาแล้วเดินตรงไปที่ครัว
ยงกุกมองงงๆแล้วเดินตามเข้าไป คนรักของยงกุกจะเป็นแบบนี้เสมอ เดาอารมณ์ยากและมักจะทำอะไรไม่ปรึกษาใคร เป็นคนปุบปับใจร้อน แต่เค้าก็รักที่แดฮยอนเป็นแบบนี้ เชื่อว่าชีวิตนี้คงหาแบบนี้ไม่ได้ที่ไหนอีกแล้วล่ะ

“จะทำอะไรกินหรอ ให้พี่ช่วยมั้ย”


“มาสิฮะมาช่วยผมหั่นมะเขือเทศหน่อย”

ยงกุกทำหน้างงๆเล็กน้อย เอาแล้วไง เกิดมาเคยหั่นผักกับเค้าที่ไหน ยงกุกไม่เคยทำกับข้าวเองหรอกนะนอกจากแม่และแดฮยอนจะทำให้ แต่ส่วนใหญ่จะออกไปซื้อกินตามร้านมากกว่า


“หั่นไม่เป็นล่ะสิ มาดูนี่เดี๋ยวผมจะสอนนะ”

สิ้นเสียงยงกุกก็เดินไปกอดร่างบางจากด้านหลังก่อนหอมซอกคอขาวเบาๆ


“เฮ้ย! พี่ทำไรอ่ะ ถ้ามีดบาดมือผมขึ้นมาจะทำไงเนี่ย”

“ไม่บาดหรอกน่า ก็เราบอกว่าจะสอนไม่ใช่หรอพี่ก็มายืนดูใกล้ๆนี่ไง หั่นไปเถอะพี่จะตั้งใจดู”


แดฮยอนหน้าแดงมากในสถานการณ์แบบนี้ แก้มมันร้อนไปหมดให้ตายเถอะ แต่ก็ยังคุมสติแล้วหั่นมะเขือเทศให้อีกคนดู

“พี่ก็แค่หั่นเป็นแว่นๆเนี่ย เอาให้มันสวยๆนะอย่าให้ใหญ่เกินไปล่ะ แล้วก็อย่าให้ขาดด้วย”


“ค้าบๆ”

ยงกุกขโมยหอมแก้มร่างบางก่อนจะมาทำหน้าที่หั่นมะเขือเทศ แดฮยอนอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยคว้าต้นหอมมาเขวี้ยงใส่กลางหลังอีกคน แต่คนอย่างยงกุกน่ะไม่ตอบโต้หรอก ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วหั่นมะเขือเทศต่อไปจะดีกว่า ไม่นานอาหารมื้อเช้าก็เสร็จ สิ่งที่ได้คือไข่เจียวใส่มะเขือเทศกับบล็อกโคลี่ ข้าวผัดใส่แต่มะเขือเทศกับบล็อกโคลี่ และน้ำมะเขือเทศปั่น ยงกุกมองอาหารมื้อนี่งงๆแฟนเค้ากินมังสวิรัติรึไงทำไมมันถึงมีแต่มะเขือเทศกับบล็อกโคลี่


“มองอะไร”

“คือ ทำไมมื้อนี้มันถึงมีแต่มะเขือเทศกับบล็อกโคลี่ล่ะ”


แดฮยอนมองไปทางอื่นก่อนตอบไม่เต็มเสียงนัก

“กินๆเข้าไปเถอะน่าอร่อยก็แล้วกัน”


ยงกุกตักข้าวผัดกินเล็กน้อยก่อนมองหน้าอีกคนเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

“มองอะไรอีก มีอะไรก็พูดมาสิ”


“ถามจริง ที่มื้อนี้มันเป็นแบบเนี้ยเพราะอยากขาวใช่มั้ย”

หลังจาถามคำถามจบไปประมาณ5วิบังยงกุกก็ลงไปกองกับพื้น อาเมน - -










ช่วงบ่ายที่แดดแรงแบบนี้แดฮยอนไม่อยากออกไปไหนเลยอยู่ดูทีวีที่ห้องแทน หลังจากจบมื้อเช้าโชกเลือดไปยงกุกก็สงบปากสงบคำขึ้นเยอะและนั่งกอดเค้าตลอดเลย ยงกุกที่เงียบปากมานานก็เอ่ยขึ้นมาขณะกำลังนั่งดูทีวี

“เฉาก๊วย...”


“อะไรนะ พี่พูดว่าอะไรนะ พี่เรียกผมว่าเฉาก๊วยงั้นหรอ”

ร่างบางคว้าหมับที่คอยงกุก บังอาจเรียกเค้าว่าเฉาก๊วยงั้นหรอ เค้าไม่ได้ดำขนาดนั้นเลยนะ พูดแบบนี้อยากตายใช่มั้ย


“เฮ้ย! ไม่ใช่ๆพี่หมายความว่าพี่อยากกินเฉาก๊วยที่เมืองไทย มันน่ากินดี”

ยงกุกหน้าซีดแล้วนั่งอย่างสงบเสงี่ยมต่อไป อะไรวะทำอะไรก็ผิด คนอยากกินเฉาก๊วยก็ผิด นี่แฟนเค้าอ่อนไหวกับเรื่องความดำตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย


“แดฮยอนอ่านอนดูทีวีแบบนี้ไม่เบื่อบ้างรึไงพี่เบื่อจะแย่แล้วนะ”

“มันก็เบื่อฮะแต่แดดแรงแบบนี้ไม่อยากออกไปไหนผิวมันจะเสียเข้าใจมั้ย”


ยงกุกค่อยๆเลื่อนมือไปจับต้นขาแดฮยอน ร่างบางนั่งตัวเกร็งเพราะรู้ดีว่าคงกำลังโดนยงกุกแกล้งอีกตามเคย คราวนี้จะไม่ยอมคล้อยตามอีกแน่ๆ

“ทำอะไร”


ร่างบางถามเสียงดุแต่ยงกุกก็ส่งยิ้มหวานๆมาให้

“แดฮยอนเราคบกันมาก็หลายปีแล้วนะ”


“ใช่ฮะ แล้วไง”

“แล้ววันนี้ก็เป็นวันครบรอบด้วย”


ยงกุกมองอีกคนอ้อนๆ แดฮยอนรู้ดีว่ายงกุกหมายถึงอะไร แต่เค้ากลัวนี่นา มันยังไม่พร้อม เรื่องของเรื่องก็คือกลัวเจ็บเนี่ยแหละ

“พอๆๆๆไม่ต้องพูดแล้ว”


ร่างบางลุกหนีเข้าห้องนอนตั้งใจจะเข้ามาเก็บเสื้อผ้ายงกุกเข้าที่จะได้เลิกคิดอะไรบ้าๆฟุ้งซ่านซะที แต่ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่ายงกุกแอบเดินตามเข้ามาเงียบๆกว่าจะรู้ตัวอีกทียงกุกก็เดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังซะแล้ว

“พะ..พี่ยงกุก”


ร่างสูงจับร่างบางให้นอนลงแล้วขึ้นคร่อมอย่างใจเย็น

“แดฮยอนครับ ให้พี่เถอะนะ”


ร่างบางไม่รู้จะพูดยังไงดี จริงๆเวลา5ปีนี่มันก็นานพอสมควรแล้วกับการมีอะไรกัน แต่คนมันกลัวนี่นา

“พี่ยงกุกไม่เอา ผมกลัว”


“กลัวอะไรหรอ? พี่ไม่ทิ้งเราหรอกนะครับ”

ร่างสูงกอดร่างบางอย่างอบอุ่นแดฮยอนรู้ว่าคนๆนี้รักเค้ามากแค่ไหน แต่เค้าไม่กล้าพอจริงๆกับเรื่องแบบนี้ ร่างบางเริ่มมีน้ำตาคลอเล็กน้อยเพราะความกลัว ยงกุกค่อยๆจูบปลอบเบาๆ


“เชื่อใจพี่นะ ถ้าเราเจ็บพี่จะหยุด”

แดฮยอนมองยงกุกอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ไร้การขัดขืน คงเป็นเพราะเชื่อใจจริงๆว่าคนๆนี้จะไม่ทำร้ายเค้า จะไม่ทำให้เค้าเจ็บ ร่างบางหลับตาพริ้มรอรับสัมผัสแปลกใหม่จากยงกุก







ร่างสูงบรรจงจูบเล้าโลมร่างบางก่อนคอยๆถอดเสื้อผ้าที่เป็นสิ่งกีดขวางออก ยงกุกอ่อนโยนกับแดฮยอนมากๆเพราะกลัวแดฮยอนจะเจ็บ ร่างบางของเค้าบอบบางและบริสุทธิ์ เสียงครางหวานๆที่เค้าหวงไม่อยากให้ใครมาได้ยิน ร่างกายที่ดูยังไงก็สวยในสายตาเค้า บรรจงทำรอยรักประดับไว้ทั่วเพื่อต้องการให้รู้ว่าคนๆนี้เป็นของเค้าแล้ว เมื่อร่างสูงขยับร่างกายเร็วขึ้นเสียงหวานๆก็จะยิ่งร้องครางดังขึ้น เล็บจิกเข้าที่ไหล่ยงกุกอย่างห้ามไม่ได้ แดฮยอนยอมรับว่ารู้สึกดีจริงๆเค้าไม่เจ็บเลย ในหัวขาวโพลนไปหมดมีแต่ความเสียวซ่านที่ร่างสูงมอบให้

“พะ..พี่ยงกุก อื๊มม”


“แดฮยอน...ทนหน่อยนะครับ”

ยงกุกขยับกายเร็วขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอด ร่างเล็กกระตุกเล็กน้อยแล้วปล่อยน้ำรักออกมาเต็มหน้าท้องไปหมด ไม่นานนักยงกุกก็ปล่อยตามออกมาบ้าง ทั้งสองนอนกอดกันทั้งแบบนั้น กอดกันด้วยความรักแดฮยอนกอดยงกุกแน่นต้องการให้รู้ว่าเค้ารักยงกุกมากแค่ไหน













ร่างสูงตื่นขึ้นมาก็พบร่างบางนอนหลับอยู่ในอ้อมกอด นี่มันก็2ทุ่มแล้วสินะหลับกันไปนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ยงกุกค่อยๆลุกออกอย่างระวังกลัวร่างบางจะตื่น จัดการไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายแล้วเข้าครัวไปต้มรามยอนให้ร่างบาง หั่นผักหั่นไส้กรอกใส่ไข่ไปมั่วๆตามเรื่องตามราวเพราะกลัวร่างบางจะขาดสารอาหาร แดฮยอนที่นอนอยู่ได้กลิ่นหอมๆก็พยายมลุกขึ้นดูแต่ติดที่ว่ามันเจ็บช่วงล่างนี่สิเลยลุกไปไหนไม่ได้

“พี่ยงกุกฮะ”


ร่างสูงรีบวางถ้วยรามยอนไว้บนโต๊ะแล้วเข้ามาใส่เสื้อผ้าให้ร่างบาง”

“หิวแล้วล่ะสิพี่ทำรามยอนไว้ให้ออกไปกินก่อนนะ เดี๋ยวค่อยอาบน้ำก็แล้วกัน”


ยงกุกอุ้มแดฮยอนไปที่โต๊ะอาหารอย่างเบามือ ร่างบางได้แต่ก้มหน้าอายๆ ก็คนมันไม่ชินที่มีคนมาปรนนิบัติให้แบบนี้

“ผมเดินเองได้น่าไม่เห็นจะต้องอุ้มเลย เว่อร์จริงๆ”




ไม่รอช้ายงกุกค่อยๆตักรามยอนป้อนร่างบางทีละคำ


“อร่อยมั้ยครับเมีย”

“ก็ดี พอกินได้แต่หั่นผักกับไส้กรอกใหญ่ไปหน่อยนะ ว่าแต่ใครเป็นเมียพี่ - -“


แดฮยอนแกล้งลอยหน้าลอยตาตอบไปแค่อยากแกล้งยงกุกเล่นเท่านั้นแหละ แต่ยงกุกกลับทำหน้าจ๋อยสนิทไปเลย คงจะน้อยใจสินะ

“พี่อ่ะ ผมแค่พูดเล่นแค่นี้เอง”


ร่างบางหยิกแก้มอีกคนเบาๆก่อนตักรามยอนป้อนร่างสูงบ้าง ยงกุกยอมกินแต่โดยดี ผลัดกันป้อนจนหมดถ้วยนั่นแหละถึงได้ยอมปล่อยแดฮยอนไปอาบน้ำ จะอาบให้ก็ไม่ยอมไม่รู้จะอายไปทำไม













เวลาผ่านไปไม่นานอีกกี่ชั่วโมงก็จะหมดวันแล้ว แดฮยอนยังไม่รู้เลยว่าจะบอกยงกุกยังไงดี ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้เค้าจะไม่มีทางลืมมันแน่ๆ เป็นวันครบรอบที่สำคัญที่สุด(และเป็นวันพรากเวอร์จิ้นของเค้าด้วย)


“พี่ยงกุกฮะ ถ้าเราไม่ได้เจอกันนานๆพี่จะคิดถึงผมมั้ย”

“ต้องคิดถึงสิ ทุกวันนี้เวลาไม่ได้เจอกันพี่ก็คิดถึงเราตลอดนะ”


แดฮยอนกอดยงกุกแน่นขึ้นไปอีก อยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่อยากให้อีกคนเห็นว่าอ่อนแอเลยต้องพยายามกลั้นน้ำตาไว้ เค้าตัดสินใจแล้วว่าจะไม่บอกหรอก พรุ่งนี้ค่อยให้รู้ก็แล้วกัน เค้าไม่อยากให้เรื่องงานมาทำลายช่วงเวลาที่แสนวิเศษ ทั้งสองนอนกอดกันจนหลับไป
















ช่วงเช้ามืดแดฮยอนรีบลุกขึ้นมาจัดการทำความสะอาดร่างกายเพราะเมื่อคืนตอนกลางดึกยงกุกดันตื่นขึ้นมาเล่นผีผ้าห่มกับเค้าอีกรอบซะงั้น อย่างว่าแหละนะมีเมียสวยก็ต้องติดใจเป็นธรรมดา(หรา) ร่างบางรีบแต่งตัวเก็บของอย่างรวดเร็วเพราะกลัวอีกคนจะตื่น ก่อนออกจากห้องก็ยังไม่ลืมเขียนโพสอิทเล็กๆแล้วแปะไว้ที่มือถือยงกุก(กลัวจะมองไม่เห็นน่ะเลยต้องแปะไว้ที่มือถือ) ก่อนรีบออกไปจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปที่สนามบิน





ยงกุกตื่นมาเพราะเอื้อมมือไปคว้าคนข้างๆหวังจะกอดแต่กลับไม่เจอตัว ตื่นขึ้นมาก็เจอแค่โพสอิทแผ่นเล็กๆเขียนข้อความไว้

“ผมถูกย้ายไปประจำที่ปูซาน3เดือนต้องเดินทางวันนี้แล้ว รักพี่มากนะฮะ แดฮยอน”


ร่างสูงรีบลุกไปจัดการตัวเองแล้วขับรถไปสนามบินอย่างรีบร้อน พยายามโทรหาอีกคนแต่ก็ไม่ยอมรับสายเลย เครื่องออกกี่โมงก็ไม่รู้ อย่าเพิ่งขึ้นเครื่องเลยนะขอร้องล่ะ ยงกุกรีบจอดรถแล้ววิ่งเข้าไปในสนามบินอย่างรีบๆ ผู้คนเยอะแยะแบบนี้เค้าไม่รู้ว่าจะหาคนรักเจอได้ยังไง






ยงกุกวิ่งไปทั่วทุกที่ๆคิดว่าจะหาแดฮยอนเจอแต่ก็ดันไม่มีวี่แวว ร่างสูงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดหวัง คงจะไม่ได้บอกลากันสินะ อีกตั้ง3เดือนกว่าจะกลับมา จะไปหาเค้าเองก็คงไม่มีเวลาไป ยงกุกเริ่มน้ำตาซึมไม่คิดว่าจะต้องมาจากกันกระทันหันแบบนี้ถึงมันจะแค่3เดือนก็เถอะ แดฮยอนก็ร้ายกาจเหลือเกินจะไปทำไมไม่บอกกันสักคำ


“พี่ฮะ”

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แดฮยอนนั่นเองที่มาเรียกเค้า ยงกุกโผเข้ากอดร่างบางด้วยความคิดถึง ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างไม่อายใคร


“แดฮยอนอย่าทิ้งพี่ไป”

“ไม่นะฮะผมไม่ได้ทิ้ง ผมต้องไปทำงานแค่3เดือนเองเดี๋ยวผมก็กลับมา”


ร่างบางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ร่างสูง เมะบ้าอะไรขี้แยขนาดนี้เนี่ย เดี๋ยวปั๊ดจับทำเมียซะเลย555555555

“ตั้ง3เดือนไม่คิดจะบอกพี่เลยรึไง คิดว่าพี่จะไม่คิดถึงเราเลยหรอ”


“ก็แปะโพสอิทไว้แล้วไงฮะ ถ้าผมไม่บอกพี่จะตามผมมาถึงที่นี่ได้รึไง”

ร่างสูงไม่พูดอะไรแต่จัดการประกบจูบร่างบางท่ามกลางสายตาผู้คน บางคนก็หยุดมอง บางคนก็มองแล้วเดินผ่านไป แต่ยงกุกไม่สนใจหรอกขอจูบลาหน่อยก็แล้วกันจะไม่ได้จูบอีกตั้ง3เดือน


“พี่บ้าคนเยอะแยะนะ”

ร่างบางหน้าแดงจัด คว้ากระเป๋าเดินทางแล้วเดินลิ่วไปทันที ยงกุกเลยต้องรีบวิ่งตามไปคง้าแขนไว้


“มีอะไรฮะ ผมต้องไปแล้วได้เวลาแล้วฮะ”

“ไม่หอมแก้มลาพี่หน่อยหรอ”


ยงกุกทำหน้าอ้อนจนแดฮยอนใจอ่อน จังหวะที่แดฮยอนหอมแก้มยงกุกก็กระซิบข้างหุเบาๆ

“แต่งงานกับพี่นะ”


“หือ?”

“พี่พูดจริงๆ แต่งงานกันนะ”


แดฮยอนยิ้มหวาน นานๆทียงกุกจะได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้เพราะปกติร่างบางก็เอาแต่ทำหน้านิ่ง

“ขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน แล้วอีก3เดือนจะมาบอกนะ^^”


พูดจบร่างบางก็เดินหันหลังไป คงเพราะเขินสินะ

“อีก3เดือนกลับมาต้องขาวนะ ไม่งั้นพี่ไม่ให้เป็นเจ้าสาวจริงๆด้วย”


เสียงว่าที่เจ้าบ่าวตะโกนไล่หลังเป็นการบอกลาว่าที่เจ้าสาวตัวเอง















ถึงตัวอยู่ตรงไหน หัวใจอยู่ตรงนี้ 
เขียนภาพสิ่งดีๆ ไว้บนหัวใจ 
รักเธอกว่าวันนี้ทุกนาที จะคิดถึงเธอก่อนใคร 
ให้เธอท่องเอาไว้ เรารักกัน

ผลงานอื่นๆ ของ PP"BaByELF

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 19:58
    จับแด้ไปฉีดกลูต้าเลยจะได้ขาวๆ
    เฮียจะได้เอาเป้นเจ้าสาว หุหุ
    อย่างฟินอะ แต่มีเศร้าๆนิดๆ
    แต่น่ารักตอนท้าย กรี้ดดดดด♥
    #3
    0
  2. วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 11:59
    เฮียกะแด้น่ารักมากกกกกกกกกกกก
    แด้รีบกลับมาไวๆน้า ^^
    #2
    0
  3. วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 14:38
    บังแด้ ฮือออ ปริ่มมาก บังแด้หาอ่านยากมากเลยยย

    ขอบคุณที่แต่งฟิคบังแด้น่ารักๆมาให้อ่านน้าา 

    บังอดทนได้ไงตั้ง5ปีแล้วเพิ่งมาสอยแด้ 555555555 
    #1
    0