สวะ ใครว่าสวะขยะต่างหาก

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 408 ครั้ง
    29 ก.ค. 63

 

จวนแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉินภายนอกดูสามัญแต่ด้านในตรงกันข้ามยิ่งนัก ใช้ประตูจวนบ้านๆ ปกปิดความยิ่งใหญ่พื้นที่ด้านหลัง เมื่อนับดูดีๆ พื้นที่จวนกินไปถึงเขาด้านหลังทั้งลูก!

เย่หนิงนึกไม่ถึงว่าบิดาเจ้าของร่างจะร่ำรวยขนาดนี้ ชักอยากรู้เสียแล้วบิดาแอบทำธุรกิจใดอยู่ 

“เป็นเพียงทหารกลับมีลานฝึกทหารและเรือนพักในจวน ถ้าไม่ใช่ได้เงินอุดหนุนจากฮ่องเต้ก็ต้องแอบทำลับหลัง” เย่หนิงรู้สึกเบาใจ อย่างน้อยที่บ้านก็มีทรัพย์สินให้เธอนั่งกินนอนกินทำตัวเป็นเห็บจนแก่ได้

“คุณหนูมีอะไรให้บ่าวรับใช้หรือไม่เจ้าคะ?”       ไป๋หลานเห็นคุณหนูของนางเดินเข้ามาลานฝึกที่คุณหนูไม่เคยคิดก้าวเข้ามาก็นึกแปลกใจจึงเอ่ยปากถาม

“ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่สงสัยลานฝึกใหญ่เช่นนี้เป็นลานใช้สำหรับทหารกองใดบ้าง”

“เป็นลานฝึกเฉพาะทหารค่ายอินทรีที่ขึ้นตรงต่อนายท่านเท่านั้นค่ะคุณหนู”

ไป๋หลานรู้สึกว่านิสัยของคุณหนูเปลี่ยนไปตั้งแต่กลับจากวังหลวงครั้งก่อน นี่คงสะเทือนใจจนนิสัยเปลี่ยนเป็นแน่ ยิ่งเห็นก็ยิ่งเป็นห่วง

“ทำไมไม่เห็นใครในลานฝึกเลยละ?” เย่หนิงถาม

ก่อนจะถูกลูกปืนจนทะลุมิติหน้าหนังสือเข้ามา ทุกวันหยุดพักผ่อนถ้าไม่ใช่อยู่สนามมวยก็ซ้อมมวยอัดเพื่อนในค่ายเล่น

แม้จะเป็นแค่ผู้หญิงแต่ก็แอบชื่นชอบกีฬาระบายความเครียดเช่นมวย ดังนั้นเมื่อเห็นลานฝึกจึงตาลุกวาวมองหาคนซ้อมมวยให้หายเครียด

“ไม่คิดว่าคนอย่างคุณหนูจะลงมาเดินที่สกปรกเหม็นเหงื่ออย่างลานฝึกแห่งนี้ได้”เสียงทุ้มแหบห้าวดังจากทางด้านหลัง

เมื่อหญิงสาวหันไปเห็นก็เหมือนกับเห็นชายอกสามศอกไม้หน้าสามทุบไม่ตายยืนมองอยู่ ไป๋หลานเห็นคุณหนูยืนงุนงงจึงกระแอมก่อนทักทายผู้มาใหม่

“ไม่ทราบขุนพลจิ่วเหตุใดกลับมาเร็วเช่นนี้ หรือนายท่านและคุณชายจะกลับมาแล้ว?”

ออ ลูกน้องของบิดาเธอนี่เอง ชิชะ ปากเก่งไม่น้อยกล้าแซะคุณหนูแม่ทัพเสียด้วย

ขุนพลจิ่วมองไปที่คุณหนู ยามแรกไม่เห็นถึงความผิดปกติแต่เมื่อมองอย่างตั้งใจจึงเห็นสิ่งที่เปลี่ยนไปของคุณหนูตรงหน้า แต่เมื่อได้ยินไป๋หลานคนงามถาม ความแปลกใจจึงแปลเปลี่ยนเป็นตั้งใจตอบคำถามแทน

“ท่านแม่ทัพกับรองแม่ทัพกำลังนำทัพเดินทางกลับมา ข้าเพียงแต่คิดถึงเจ้าจึงรีบเร่งเดินทางกลับมาเสียก่อน” ยามเมื่อพูดจากับสาวใช้คนงามแม่นางนี้ ขุนพลจิ่วมักปากหวานทำตัวเป็นคุณชายเจ้าสำราญไปเสียตลอด

“ถ้าไม่บอกข้าว่าเจ้าคือขุนพล ข้าก็นึกไปว่าผู้ที่กล่าววาจาเมื่อครู่เป็นชายขายน้ำเสียแล้ว ปากหวานเสียจนอยากจ่ายเงินเหมาเวลา” เย่หนิงอดแขวะอีกฝ่ายไม่ได้ ใครใช้ให้มาแซะเธอเมื่อครู่กัน ไม่หล่ออย่ากระแดะมาแซะเจ๊!

.... ขุนพลจิ่วมือไม้สั่น

“คุณหนูปากเช่นนี้ถึงถูกท่านอ๋องถอนหมั้นอย่างไรกัน” ทันทีที่ขุนพลจิ่วเปิดปากแดกดันกลับไป ไป๋หลานก็ตกใจจนยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที

ขุนพลจิ่วไม่ถูกกับคุณหนูใหญ่แม่ทัพมานาน เขาคิดว่านางยโสอวดดีไร้ความเป็นกุลสตรี งานที่สตรีควรเป็นนางก็ไม่เป็น วรยุทธ์เอยสมองเอยไม่มีอะไรดีสักอย่าง เสียแรงเกิดมาในตระกูลแม่ทัพใหญ่ 

ด้วยเหตุนี้จึงนึกดูแคลนและหลีกเลี่ยงการพบเจอกันตลอด หากไม่ติดเพราะรองแม่ทัพขอร้องให้ช่วยวิ่งม้าเร็วมาดูแลน้องสาวหลังได้ยินว่าถูกอ๋องฉินหลิงยกเลิกหมั้นหมายกลางท้องพระโรง เขาก็ไม่มีทางมาให้เสียเวลา

“มาก็ดี ข้ากำลังเบื่ออย่างแรง ต้องการออกกำลัง ไหนๆ ขุนพลก็ถูกส่งกลับมาจากค่ายเพื่อเยียวยาจิตใจข้าแล้ว วันนี้เรามาแลกเปลี่ยนวิชาหมัดกันสักนิดคงไม่เป็นไร” เย่หนิงขยับแขนขาเตรียมซ้อมฝีมือกับคนตรงหน้า

“ข้าไม่รังแกสตรี...เดี๋ยวก่อนเจ้าทำอะไร!” ระหว่างที่ขุนพลจิ่วกำลังบอกปัดสตรีตรงหน้า อยู่ๆ นางก็พันผ้ารอบหมัดกันกระแทกก่อนจะปล่อยหมัดไวปานสายฟ้าหนักดังตีนหมีพุ่งเข้ามาที่ตนเอง

“หากข้าชนะเจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาว แต่หากข้าแพ้ข้าจะยกไป๋หลานให้”

ยามแรกที่หลบหมัด ขุนพลจิ่วคิดหลบเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา แต่เมื่อได้ยินข้อเสนอก็รีบกลับลำตะครุบเข้ารับทันที

“พูดแล้วห้ามกลับคำ!”

“คุณหนู!” ไป๋หลานใบหน้าแดงด้วยความอาย

“ไม่ต้องห่วง ข้ายังไม่ให้เจ้ารีบออกเรือนแน่”   เย่หนิงยิ้มให้ไป๋หลาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 408 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

314 ความคิดเห็น

  1. #40 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 22:26

    มันต้องยังงี้สิ พวกที่ชอบดูถูกผู้หญิงน่ะ ต้องจัดหนักให้หมอบกระแต ไปเลยค่ะ

    #40
    0
  2. #4 ae15051973 (@ae15051973) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 23:13

    แล้วก็ติดตามมาถึงเรื่องที่สามของท่านทุรคาค่ะ
    #4
    0