สวะ ใครว่าสวะขยะต่างหาก

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 26 ตอนต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 261 ครั้ง
    23 ก.ย. 63

หลังจากเกิดการลอบฆ่าองค์หญิงต่างแคว้นที่ตลาดทำให้อ๋องฉินเซียวเดินหน้ายัดเยียดตัวเองรับผิดชอบคุณหนูเย่ เหล่าสตรีมากมายต่างชื่นชมกันว่าท่านอ๋องฉินเซียวเป็นสุดยอดบุรุษและยกให้เป็นบุรุษที่สตรีควรคว้ามาเป็นสามีส่วนคุณหนูเย่ถูกนินทาว่าเป็นสตรีโง่ที่สุดแห่งปี

“อยากได้กันนักก็ให้พวกนางไปเกาะเป้าอ๋องฉินเซียวกันเองสิ!” เย่หนิงรู้สึกโมโหกับคำนินทาที่ลอยเข้าหูของตนเองตั้งแต่เมื่อวาน

พรวด! จิ่วเฟินพ่นน้ำที่พึ่งไหลเข้าปาก

“ข้าว่าถ้าตัดเรื่องนิสัยแล้วบุรุษผู้นั้นก็น่าเอามาเลี้ยงไว้ในจวน เจ้าไม่อยากลองเอามาลองงานก่อนหรือ เป็นข้าจะรับข้อตกลงของเขามาคิด” องค์หญิงเหม่ยเย่ผู้เอาตัวเองมานั่งเป็นแขกโดยไม่มีใครเชิญกำลังอ้าปากให้ผู้ติดตามร่างใหญ่ป้อนผลไม้เข้าปาก

“สตรีแคว้นจินสามารถมีสามีหนึ่ง สามีรองสองและชายน้อยอีกสี่ ส่วนชายยาใจนั้นขอแค่มีเงินก็เอาไว้ได้เท่าที่มีปัญญาเลี้ยงดู แคว้นฉินของพวกเจ้าไม่ได้เป็นแบบแคว้นข้าหรือ?”

ฟังดูน่าย้ายแคว้น เย่หนิงนึกเสียดายที่ระบบไม่ได้ส่งเธอไปอยู่แคว้นจิน ตอนนี้ขอย้ายแคว้นทันไหม?

“องค์หญิงมีพี่ชายไหม?” เย่หนิงเริ่มอยากหาทางลัดในการย้ายบ้าน

“พี่ชายข้ามีเมียครบตามกำหนดกันหมดแล้ว    เอาเช่นนี้ดีกว่าข้ายกผู้ติดตามให้เจ้าไปใช้แก้เหงาสักสองคนดีไหม” องค์หญิงเหม่ยเย่กล่าวอย่างใจกว้าง 

“องค์หญิงควรรีบกลับไปเตรียมตัวกับงานเลี้ยงรับรองคณะทูตในคืนนี้ได้แล้ว” เย่หนิงไล่แขกที่นั่งอยู่นานเพื่อที่เธอเองจะได้พักผ่อนบ้าง 

“พวกเจ้าเป็นคนเตรียมงานส่วนข้าเป็นแขกมีหน้าที่นั่งกินนั่งดื่มมีอะไรต้องเตรียมตัวกัน”

เย่หนิงเห็นอีกฝ่ายไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับชีวิตที่กำลังจะถูกตัดสินในคืนนี้ก็นึกเป็นห่วง

“องค์หญิงข้าขอเอ่ยสักหน่อย ท่านมาครั้งนี้อาจไม่ได้กลับไป เช่นนี้แล้วท่านไม่นึกเสียดายชีวิตอิสระของตนเองหรือ?” เย่หนิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้ถึงการถูกส่งมากับคณะทูตครั้งนี้ เป็นเชื้อพระวงศ์ย่อมหนีไม่พ้นการสมรสทางการเมือง

“ข้าเป็นองค์หญิงพระองค์โตที่สุดที่สามารถส่งมาเชื่อมไมตรีได้ก็ต้องเป็นเช่นนี้ เสียใจไปก็เท่านั้นมิสู้หาความสุขให้ชีวิตจะมิดีกว่าหรือ” เหม่ยเย่หัวเราะเล็กน้อยก่อนลุกขอตัวกลับไปเตรียมตัวที่เรือนของตนเอง

“จิ่วเฟินข้าควรคิดเช่นเดียวกับนางใช่หรือไม่” หญิงสาวมองตามหลังสตรีชุดสีแสบตาที่ค่อยๆเดินหายไปตรงหน้า

“ลูกพี่คิดจะเลี้ยงบุรุษ?” จิ่วเฟินรีบใช้มือกอดเสื้อของตัวเองราวกับถ้าเผลออีกฝ่ายจะกระชากเสื้อตนเองจับกดลงกับพื้น

“ข้าหมายถึงทำตามหน้าที่ของตน!” 

ด้านฝั่งของผู้จัดงานในวังก็มีเรื่องน่าหงุดหงิดใจมากเท่ากับเรื่องที่เย่หนิงหงุดหงิดเรื่องเสียงนินทา

“ว่าอย่างไรนะ มีคนลอบทำร้ายองค์หญิงเหม่ยเย่!”

“มีนักฆ่าเข้ามาทำร้ายขณะองค์หญิงอยู่กับคุณหนูเย่และท่านอ๋องฉินเซียวพ่ะย่ะค่ะ ไทเฮาคิดว่าเป็นฝีมือของคุณหนูเย่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าเยว่รายงานไทเฮาทันทีที่รู้ข่าว

“ข้าไม่คิดว่าเป็นฝีมือคุณหนูเย่” ไทเฮามองลูกประคำในมือ

ใต้เท้าเยว่คิดไม่ออกหากไม่ใช่คุณหนูเย่ที่มีชื่อเรื่องความริษยาเป็นคนลงมือแล้วจะเป็นผู้ใด

“ครั้งนี้เป็นฝีมือหานจิงเสีย ดูท่าทางลูกสะใภ้ผู้นี้จะไม่ชอบอยู่นิ่งๆ ดี เมื่อนางว่างข้าก็จะทำให้นางไม่ว่าง ออกคำสั่งออกไปให้นางเป็นคนดูแลแขกทั้งงานเพียงผู้เดียว!” อยากรู้นักหากไม่มีคนช่วยนางจะมีเวลามานั่งยุ่งเรื่องคนอื่นอีกหรือไม่

คิดจะให้คนของตัวเองมาแย่งเก้าอี้ของบุตรชายนางนะหรือรอไปก่อนเถอะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 261 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

314 ความคิดเห็น

  1. #141 you (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:32

    เเก้เเล้วใกบ้ตายเเล้วๅทเฮาปล่อยวางมั้ง

    #141
    0
  2. #140 puggaddong (@puggad_d_o_n_g) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 20:09
    สนุกมากๆ
    #140
    0