สวะ ใครว่าสวะขยะต่างหาก

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 281 ครั้ง
    16 ก.ย. 63

 

“อะไรนะ พี่รองพานางไปอย่างงั้นหรือ!” 

อ๋องฉินเซียวไม่คิดว่าแผนลอบเปลี่ยนข้าวสารเป็นข้าวสุกจะพังไม่เป็นท่าเพราะออกไปช้ากว่าพี่ชาย ยามนี้รู้สึกเหมือนปูพรมให้ผู้อื่นเดินอย่างไรอย่างนั้น

บ่าวรับใช้ก้มหน้า ด้วยความผิดครั้งนี้อาจถึงขนาดคอขาดก็ได้แต่ก้มหน้าคุกเข่ารอการลงทัณฑ์

“พี่รองไม่ชอบนางขนาดนั้นน่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เหมือนเป็นคำปลอบตัวเองเหล่าบ่าวที่ได้ยินก็รีบพากันพยักหน้าประจบเพื่อเอาชีวิตรอด

“จริงขอรับ ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันดีเรื่องที่ท่านอ๋องฉินหลิงรังเกียจคู่หมั้นของตน” 

“ครั้งหน้าอย่าให้พลาด ข้าต้องการตัวนางมาแบบไม่บุบสลาย” อ๋องฉินเซียวยังคงนึกถึงใบหน้างดงามของนาง

ยามกระดกสุราหมัก เสียงหัวเราะ และกริยาของนางแม้เรียกได้ว่าไร้มารยา แต่เขาไม่เคยพบสตรีใดที่มีท่าดื่มและเสียงหัวเราะอร่อยได้เช่นนาง

เย่หนิงยังคงใช้ชีวิตอย่างปกติโดยไม่รู้ว่ามีกลุ่มคนที่คาดหวังในตัวนางมากมายหลายเรื่อง แม้กระทั่งเรื่องสมรสก็ยังมีคนเจ้ากี้เจ้าการ

“ไม่ทราบแม่ทัพเย่คิดเห็นเช่นใดกับรายการของหมั้นหมาย” อ๋องฉินหลิงยังคงนั่งนิ่งราวพระประธานปล่อยให้พ่อบ้านพูดร่ายรายละเอียดของในม้วนกระดาษ

แม่ทัพเย่ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะสนใจมาคุยเรื่องการสมรสด้วยตัวเอง แม้จะอึ้งไปครู่ถึงกระนั้นก็พึงพอใจกับที่อีกฝ่ายให้เกียรติครั้งนี้ แต่รายการในม้วนนี้มันคืออะไร แม่ทัพเย่มองม้วนกระดาษยาวเมื่ออ่านบางส่วนถึงกับตกใจกับสมบัติล้ำค่าควรเมืองที่ถูกเขียนอยู่ในรายการ

นี่เหมือนปล้นคลังจวนอ๋องอย่างไรอย่างนั้น! 

“ท่านอ๋องคือรายการพวกนี้...” 

“มีอะไรผิดพลาดเช่นนั้นหรือ?” อ๋องฉินหลิงถาม

“มิใช่ขอรับ แต่คือ...” จะให้ตาแก่เช่นเขากล่าวได้เช่นใดว่าของมีค่าเหล่านี้ล้ำค่าเกินกว่าจะมาใส่ในรายการของแต่งเจ้าสาว

“เช่นนั้นก็ตามนี้” ชายหนุ่มลุกขึ้นโค้งคารวะแม่ทัพใหญ่

แม่ทัพเย่เห็นอีกฝ่ายโค้งคำนับก็รีบลุกขึ้นเข้าไปประคองอีกฝ่ายทันที

“ท่านเขยอย่าได้ทำเช่นนี้” 

เย่หานมองไปทางบิดาที่ยิ้มกว้างแทบฉีกถึงหู บิดาช่างลื่นเป็นปลาไหลยิ่งนัก ดูท่าครั้งนี้น้องสาวของเขาจะได้สมหวัง ไม่เสียทีที่เสียเวลาทำตัวยิ่งกว่านักฆ่าตามตื้อท่านอ๋องมาเสียนาน

ไป๋หลานยื่นใบขอออกนอกจวนเพื่อไปรับของที่คุณหนูสั่งไว้ ทหารเฝ้าจวนเห็นเป็นสาวใช้ประจำตัวคุณหนูจึงปล่อยให้ออกนอกจวน

ไป๋หลานมองซ้ายขวาเมื่อไม่พบผู้ใดก็เร่งเดินทางเข้าวังไปรายงานทุกสิ่งที่ได้พบให้แก่นายเหนือหัว

เหล่าสายลับเริ่มกระสับกระส่ายรีบรายงานสิ่งผิดปกติที่เกิดในจวนแม่ทัพเย่ให้แก่เจ้านายของตนเอง

“ช่วงนี้ดูท่าทางบ่าวในจวนจะไม่ค่อยว่าง ทั้งลางานไปดูใจมารดา ทั้งออกไปซื้อของให้คนในจวน ล้วนยุ่งมือเป็นระวิงยิ่งนัก” เย่หนิงเป่าควันที่ลอยจากจอกชาของตนเอง

“ให้พี่ชายเปลี่ยนบ่าวเรือนของเจ้าเป็นทหารหน่วยเต่าดำของพี่ทั้งหมดดีหรือไม่?” เย่หานหยิบขนมชิ้นน่ารักเข้าปาก

“จัดการหนึ่งคนก็ส่งเข้ามาสองคน มิสู้ปล่อยให้มีข่าวเล็กน้อยให้พวกมันคาบไปให้เจ้านายบ้างจะได้ไม่ต้องมาระวังพวกเข้าใหม่ เช่นนี้มิดีกว่าหรือคะพี่ชาย” เย่หนิงยิ้ม

“เรื่องคนทำเช่นเจ้าว่าก็ได้ แต่เรื่องแต่งงานนั้นเจ้าไม่ขัดข้องอะไรใช่หรือไม่?” 

เย่หานเห็นช่วงหลังน้องสาวไม่ทำตัวตื้อตามติดอ๋องฉินหลิงเช่นเมื่อก่อนก็เกรงจะเป็นการบังคับคนให้เข้าหอ เมื่อนึกขึ้นได้จึงไถ่ถามอีกฝ่าย

“จะได้แต่งหรือเปล่ายังไม่แน่ น้องเกรงว่าถึงอยากแต่งก็จะไม่ได้แต่งสิเจ้าค่ะพี่ชาย” เย่หนิงมองถ้วยชา

หลังจากให้จิ่วเฟินแอบสืบเรื่องที่เกิดในช่วงนี้ ตัวการเบื้องหลังทั้งหมดใช่ใครอื่นกลับเป็นเรื่องไทเฮาแม่ผัวนี่เอง 

ใช่ฟังไม่ผิด ไทเฮาที่นั่งสวดมนต์ถือศีลในวังนั่นละตัวการใหญ่ ใครใช้ให้เธอมีบุตรชายสองคนแต่รักคนโตที่สุดเล่า เมื่ออดีตฮ่องเต้ต้องการให้คนน้องขึ้นครองราชย์แต่ตัวเองอยากให้ลูกรักเป็นฮ่องเต้ งานดันเบื้องหลังก็มา 

ไป๋หลานเมื่อมาถึงประตูวังก็แสดงป้ายไทเฮา ทหารจึงปล่อยให้เข้าไปด้านใน หญิงสาวเมื่อเข้าไปถึงตำหนักด้านในก็รีบคุกเข่าลงต่อหน้าหญิงสูงวัยที่กำลังนั่งสวดมนต์หน้าพระพุทธรูป

ไทเฮาแม้วัยจะเลยจากวัยสาวแต่ใบหน้ายังคงความงามเช่นวันวาน มีเพียงริ้วรอยตามวัยปรากฏตามกาลเวลา เมื่อนางเห็นหญิงสาวที่คุกเข่าก็หันกลับมาหาช้าๆ

ไป๋หลานรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นในจวนแม่ทัพทั้งหมด เมื่อไทเฮาได้ยินก็หลับตาวางลูกประคำในมือลง 

มีคนมากมายกล่าวว่า คนส่วนใหญ่ปากก็กล่าวไม่สนทางโลกแต่แท้จริงทุกคนล้วนยังไม่พ้นวังวนที่ปิดตาหลอกตัวเอง

มนุษย์เราล้วนเกิดมามีจุดบกพร่องไม่มากก็น้อยเพียงแต่จะฝึกฝนเพื่อลดความบกพร่องนั้นได้มากน้อยเพียงใดเท่านั้น ไทเฮาผู้นี้ก็เช่นเดียวกันหากไม่นับเรื่องความลำเอียงเรื่องรักลูกแล้วทุกสิ่งล้วนไม่บกพร่องเป็นแม่ของแผ่นดินที่สมบูรณ์แบบ

ไทเฮาหลับตาลงนึกถึงใบหน้าคู่หมั้นของบุตรชาย ยัยหนูเย่หนิงตัวดีบุตรชายคนโตของนางหล่อเหลาว่าง่ายดันไม่เลือกกลับไปเลือกคนน้อง แม้เป็นบุตรเหมือนกันแต่ความรักที่ให้ไม่เท่ากันนางจึงพยายามหาทางให้บุตรชายไม่พึงใจคู่หมั้น

นางส่งไป๋หลานไปเสี้ยมให้คุณหนูเย่มีนิสัยแบบที่บุตรชายคนรองของนางไม่ชอบแต่นึกไม่ถึงนอกจากทำไม่สำเร็จบัดนี้บุตรชายตัวดีของนางยังทำตัวห่างเหินไม่ฟังอะไรนางอีกด้วย คิดแล้วปวดใจ

“ดูท่าข้าคงต้องออกจากตำหนักทำบางอย่างเสียหน่อย มิฉะนั้นกู๋เอ๋อร์จะลำบาก” 

ไทเฮามองจดหมายขอเชื่อมไมตรีของแคว้นจินที่วางข้างโต๊ะสวดมนต์

ดูท่านางต้องจัดการเรื่องเรือนหลังของบุตรชายเสียหน่อย หญิงชราปัดมือไล่คนออกไปจากตำหนักเพื่อสวดมนต์ต่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 281 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

314 ความคิดเห็น

  1. #102 แอม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 20:02

    อิแม่ลำเอียง เฮ้อออ ... สงสารอิอ๋อง

    #102
    0