เจาะเวลามาเป็นแม่ทัพ

ตอนที่ 12 : ชอบผู้ใดใครสนกัน ตอนต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    28 มี.ค. 60

ฝูชิงตื่นแต่เช้าเพื่อเก็บกวาดซากหลักฐานขององค์ชายฉู่ อย่างไรเธอก็ไม่ต้องการให้ใครสาวรอยเลือดเข้ามาในจวนได้

เจ้ากำลังทำอะไร?” ฝูชิงมองไปทางองค์ชายฉู่ก่อนร้องเหอะ

คราบเลือดขนาดนี้ท่านจ่ายค่าทำความสะอาดมาเดี๋ยวนี้เลย!”

พึ่งรู้ว่าแม่ทัพเวินยาจก?” ฝูชิงโกรธเนื้อตัวสั่น นี่ถ้าไม่เห็นแกเขาบาดเจ็บอยู่เธอวิ่งไปถีบแล้ว

จวนแม่ทัพไม่ยาจกแต่ไม่ชอบหนูรบกวนเสียงหวานอีกทางดังขึ้นตัดการสนทนาของฝูชิงและองค์ชายฉู่

ช่วงนี้หนูคงแอบเข้ามาบ่อยข้าหวังแต่องค์หญิงสิบจะไม่ตกใจไปก่อนองค์ชายฉู่ส่งยิ้ม

เมื่อฮ่องเต้ให้ท่านอยู่ในการดูแลจวนแม่ทัพ ข้ารับรองท่านจะความปลอดภัยแต่ไม่รวมถึงสภาพจะครบ 32 ประการองค์หญิงสิบวันนี้แต่งชุดทะมัดทะแมงไม่รุ่มร่ามยาวดูแล้วมีไอเอกบุรุษแผ่มากกว่าเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

ท่านนับวันช่างคล้ายแม่ทัพเวินไปทุกที

พึ่งรู้ว่าองค์ชายฉู่สนิทสนมกับแม่ทัพเวินจนรู้นิสัยใจคอ

ข้ารู้มากกว่าที่องค์หญิงคิด

ข้าหิวแล้วฝูชิงเห็นท่าไม่ดีหมาสองตัวกำลังจะกัดกันจึงรีบสาดน้ำเปลี่ยนเรื่องก่อน เธอเพ่งสายตาไปทางต้นไม้ใหญ่ก่อนจะตะโกนถามผู้หลบซ้อนด้านบนต้นไม้

พวกเจ้าสามคนใครเป็นคนขององค์ชายฉู่แม่ทัพเวินและองค์ชายฉู่หันไปมององครักษ์เงาของตน ฝูชิงมองตามจึงร้องอ๋อ

เจ้าคนที่อยู่บนต้นมะม่วงก่อนจะตามนายเจ้าไปกินข้าวยังไงช่วยไปเก็บกวาดหลักฐานทั้งหมดก่อนยามเที่ยงด้วย ส่วนคนซ่อนตัวที่เหลืออีกสองคนกลับไปบอกหวงกุ้ยไท่เฟยกับฮ่องเต้ด้วยว่าจวนนี้ยังปกติสุขดียังไงขอค่าซ่อมจวน และค่าอาหารเพิ่มซักร้อยเหรียญทองจากนั้นฝูชิงก็ได้ยินคล้ายคนเสียหลักตกต้นไม้ แต่เธอไม่สนใจ เมื่อฮ่องเต้เอาหมามาฝากเธอก็ต้องให้ค่าอาหารและค่าดูแลมันมาด้วย

เจ้า...แม่ทัพเวินส่ายหัวพูดไม่ออก

ฮา ฮา ฮาองค์ชายฉู่ระเบิดเสียงหัวเราะ

บนโต๊ะทานข้าวบ่าวรับใช้ทยอยวางอาหารบนโต๊ะหนึ่งในนั้นมีไก่อบน้ำผึ้งของโปรดแม่ทัพเวินและองค์ชายฉู่ จากศึกนอกเรือนกลายมาเป็นศึกบนโต๊ะอาหาร ส้อมองค์ชายฉู่จิ้มลงบนน่องซ้ายแม่ทัพเวินปาส้อมของตัวเองเข้าปักน่องซ้ายกันองค์ชายฉู่ทำเอาหัวคิ้วองค์ชายฉู่กระตุก ฝูชิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบตักน่องขวาที่เหลือให้แม่ทัพเวิน

ข้าจะกินน่องอันนั้นองค์ชายฉู่วางมือจากน่องซ้ายชี้ไปทางน่องขวาที่ฝูชิงกำลังจะวางให้แม่ทัพเวินบนจาน

แม่ทัพเวินหาได้สนใจไม่เพื่อกวนโมโหคนผู้นี้เขายอมใช้ปากกัดน่องขวาที่ฝูชิงกำลังยื่นให้ดูไปแล้วเหมือนคู่รักกำลังป้อนข้าวให้กัน ฝูชิงยิ้มแห้งๆ ตาแม่ทัพเวินกับองค์ชายฉู่นี่ที่จริงบ้าพอกัน เธอไม่ใส่ใจสงครามบนโต๊ะอาหารแล้วหันมาพุ้ยข้าวกินเอง แม่ทัพเวินมองฝูชิงพุ้ยข้าวก่อนจะเอื้อมคีบผักเสฉวนให้ฝูชิง

จานนี้ปกติเจ้าชอบทานทำไมวันนี้ไม่คีบ หรือจานไกลไปแม่ทัพเวินทำเอาฝูชิงน้ำตาจิไหลในความเอาใจใส่ เธอคีบไปไม่ถึงจานผัดเสฉวนเนื่องจากสงครามระหว่างสองคนนี้ แต่แม่ทัพเวินยังอุตสาห์ใส่ใจ พี่ชายแสนดีหรือพี่สาว?

เจ้ากินแต่ผักกล้ามเนื้อจะไม่มี นี่เนื้อกวางผัดองค์ชายฉู่คีบเนื้อกวางของโปรดเธอวางให้บนข้าว และหลังจากนั้นก็เกิดสงครามแย่งกันคีบของยัดบนถ้วยข้าวเธอ

โครม! เสียงดังจากด้านนอกดังขึ้น ฝูชิงหัวคิ้วกระตุก นี่เธอจะกินข้าวอย่างสงบไม่ได้เลยใช่ไหม

นายน้อยมีผู้บุกรุก!” พ่อบ้านเยี่ยและบ่าวคนอื่นๆวิ่งไปหยิบอาวุธออกไปสกัดผู้บุกรุกด้านนอก

ฝูงหมาบ้าข้างนอกของใคร!” ฝูชิงมองไปยังแม่ทัพเวินและองค์ชายฉู่

ท่าจะหมาทรยศของข้าองค์ชายฉู่ลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าวไปหยิบอาวุธของตน แม่ทัพเวินเห็นเข้าก็ลุกตามไปหยิบดาบเช่นกัน

กล้าบุกรุกจวนแม่ทัพแคว้นฉานท่าทางจะจวนตัวต้องเดินหมากสุดท้าย ไม่คิดว่าครั้งนี้จะมาแค่ตัวสองตัวคงมาทั้งฝูงแม่ทัพเวินขยับชุดให้กระชับร่างกาย

ไม่คิดว่าพี่รองจะรีบร้อนเด็ดหัวข้าขนาดนี้ สงสัยพี่ชายคนอื่นคง...ฉู่เหวินไม่คิดว่าพี่รองจะขยับตัวเร็วขนาดนี้ แต่เดินเข้ามาติดกับดักเร็วเช่นนี้ก็ย่อมดีเขาจะได้กวาดล้างครั้งใหญ่

เดิมฮ่องเต้แคว้นตะวันตกวางหมากให้บุตรชายเข่นฆ่ากันเองเพื่อเป็นรัชทายาท เขาเห็นว่ามันไร้สาระจึงไม่ร่วมเข้าไปในวังวนเพียงแต่เสด็จพ่อผู้โหดร้ายกลับไม่ยอมยังคงดึงเขาเข้าวังวน ฮองเฮาเองก็สมกับเป็นผีใกล้เผากับโลงเน่า นางต้องการให้บุตรชายของตนเป็นรัชทายาทจึงใช้กำลังของบิดาตนเองลอบกำจัดเขาและพี่น้องคนอื่นครั้งแล้วครั้งเล่า มารดาของเขาคอยปกป้องเขาจนชีวิตหมดลมไปพร้อมยาพิษในอาหาร ในเมื่อเขานั่งเฉยก็ถูกลากดังนั้นเขาก็จะเข้าร่วมครั้งนี้เพื่อไม่ให้ผู้ใดมายุ่งกับชีวิตเขามากไปกว่านี้ ไม่นึกว่าแผนที่วางไว้คนจะอยากตายวิ่งเข้ามาใกล้หลุมด้วยตัวเองขนาดนี้

ขออภัยพี่รองที่โง่เขลาของข้าด้วยเวิน ข้าฐานะทูตแคว้นจะกลับไปชำระโทษฐานะเขายกทัพและขนอาวุธเข้าแคว้นพันธมิตร โทษครั้งนี้ถือเป็นการกบฏสร้างความร้าวฉานระหว่างแคว้นแม่ทัพเวินในร่างองค์หญิงอยากถ่มถุยกับความลำไยงิ้วโรงนี้ ถ้าคนแค่บุกจวนแม่ทัพเจ้ายังหน้าหนายกโทษกบฏใส่หัวเขาแล้วเจ้าที่ยกทหารประชิดบุกชายแดนข้าตลอดเรียกว่าอะไร!

ไว้รอดตายครั้งนี้ข้าและเจ้าคงต้องพูดคุยกันให้รู้เรื่อง!” แม่ทัพเวินตะโกนใส่องค์ชายฉู่ อีกคนที่เขาจะไปคิดบัญชีคือลูกพี่ลูกน้องของเขา เขาไม่เชื่อว่าฉานหยวนจะไม่มีส่วนเอี่ยว

เรื่องของเจ้าและเวินข้าก็มีเรื่องคุยและสอบถามเหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

502 ความคิดเห็น

  1. #493 Iynew (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 20:30
    ถ้าจะใช้ฉากบ้านเมืองจีน ช่วยเปลี่ยนจากการใช้ส้อม เปนใช้ตะเกียบด้วยคะ
    #493
    0
  2. #95 ploy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 11:02
    ชอบองค์ชายแลหน้าหนามาก 5555
    #95
    0
  3. #94 oiltipomsomsuay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 07:19
    รอๆๆๆค่ะ
    #94
    0
  4. #93 JikkoHza Xuounoy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 23:43
    ชอบหมดเลย. จับมาทำครอบครัวเดียวกันได้ไหมนี่. 5555
    สนุกมากค่ะ. เขียนได้ดี
    #93
    0
  5. #92 Phatranooch Piyanirun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 23:04
    สนุกค่า#ติดตามเรื่อยๆ
    #92
    0
  6. #91 Moonoi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 22:00
    สนุกมากกก เราอ่านรวดเลย อาไรจาสลับร่างกันซับซ้อนขนาดนั้นนน ไม่รู้ใครจะเป็นพระเอกนางเอกดี

    ขอบคุณจ้าไรท์
    #91
    0
  7. #90 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 21:53
    อยากให้องค์ชายรู้ความจริงเร็วๆแล้วสิ :)
    #90
    0
  8. #89 cattycall (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:53
    #89
    0
  9. #88 lookkaewfin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:42
    จิกล้าบอกความจริงกันรึ
    #88
    0