เจาะเวลามาเป็นแม่ทัพ

ตอนที่ 11 : บาดแผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    28 มี.ค. 60

หลังจากการองค์ชายฉู่ทำตัวตึงหายเงียบไปหลังจากได้พูดคุยกับฝูชิงหนึ่งอาทิตย์แม่ทัพเวินก็กลับมาฝึกดาบที่ลานฝึกได้ปกติ ฝูชิงจึงไม่อาจทำตัวเกียจคร้านนอนตื่นสายเป็นเห็บเกาะติดที่นอนได้อีก

คืนนั้นขอบคุณนะแม่ทัพเวินยกดาบตวัดขึ้น ฝูชิงตวัดตาม ช่วงนี้ฝูชิงเริ่มฝึกกระบวนท่าดาบแล้ว

แค่ท่านหายเป็นปกติก็ดีแล้วฝูชิงพยายามจดจำกระบวนท่า จีบ จ้วง แทง อือคล้ายๆกระบี่กระบองที่เคยเรียนแฮะ

เจ้า...กับองค์ชายฉู่ดูสนิทกันดี

ก็แค่เด็กน่ารำคาญฝูชิงไม่รู้จะนิยามตาองค์ชายฉู่ว่าอะไรดี แต่พอตัวก่อกวนหายไปก็เหงาแฮะ

เขาไม่เคยทำเช่นนี้กับผู้ใด ชายผู้นั้นเจ้าเล่ห์จริงแต่ไม่เคยแย้มยิ้ม เขาไม่เคยให้ความสนิทผู้ใดฝูชิงแทบมือสั่นทำดาบหล่น

นี่ท่านพูดถึงคนอื่นหรือเปล่า?” ตาองค์ชายขี้ตื้อนั่นหรือเปล่าที่พูดถึง

ฝีมือของเขาเท่าเทียมกับเรา หากไม่มีเรื่องรบเราก็อยากเป็นสหายของเขา เรานับถือความสามารถของเขาแม่ทัพเวินวางดาบลงก่อนเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้า

ท่านได้เป็นสหายของเขาจนเบื่อแน่ฝูชิงเดินเข้าไปหยิบผ้าขึ้นซับเหงื่อจากเส้นผม

เจ้ารู้แต่เมื่อไหร่?” แม่ทัพเวินอดสงสัยไม่ได้

ฮ่องเต้คงวางแผนหากำไรเข้าแคว้น การให้องค์ชายผู้นั้นมาอาศัยในจวนแม่ทัพได้ย่อมแสดงว่าเขาดีดรางแก้วเรียบร้อยสนับสนุนชายผู้นั้นทุกด้าน เรียกได้ว่าฮ่องเต้ท่านงกได้เรื่องยังดีที่ข่าวเรื่องสตรีในตำหนักขององค์ชายฉู่ค่อนข้างฉาวเข้าไปหายเงียบตายสนิทมิอย่างนั้นฮ่องเต้คงส่งองค์หญิงสิบไปแต่งเพื่อเจริญไมตรีแต่แรก

นับว่าเจ้ายังมีดีกว่าอาเป่าเล็กน้อยอาเป่าอีกแล้ว!

กล่าวเกินไปแล้ว

ค่ำคืนเรือนเมฆาฝูชิงนอนไม่หลับจึงออกมาเดินเล่นด้านนอก เวลานี้เธอนึกถึงเห็บตัวใหญ่ที่มาเกาะอยู่กินฟรีในจวน ตัวก่อกวนหายไปไหนนะนี่ก็ร่วมสิบวันแล้ว ยังไม่ทันเธอบ่นจบถามถึงผีผีก็มาถามถึงคนคนก็โผล่

องค์ชายฉู่โผล่ถลาเซเข้ามาใส่ฝูชิง แม้ร่างกายของแม่ทัพเวินจะใหญ่โตแข็งแรงแต่ด้วยขนาดตัวและน้ำหนักของคนตรงหน้าก็ทำให้ถึงกับเซ

ท่าน!” ฝูชิงกำลังตั้งท่าด่าแต่เมื่อเห็นหยดเลือดจากชุดดำของเขาก็ถึงกับหน้าซีด นี่มันเดือนแห่งเลือดหรือไง!

อย่าส่งเสียงไป รีบพาข้าเข้าห้องก่อนองค์ชายฉู่พยายามประคองพาตัวเองกลับเรือนดารา

ฝูชิงเมื่อพาองค์ชายฉู่ลากขึ้นไปพิงตัวที่เตียงได้ก็จัดแจงเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลและอ่างน้ำมา เมื่อฝูชิงเริ่มใช้กรรไกรค่อยๆตัดเสื้อผ้าที่แห้งติดแผลออกได้เธอก็ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดรอบแผลก่อนลงมือทำแผลให้ องค์ชายฉู่มองฝูชิงทำแผลไปยกยิ้มมุมปากไป

เจ้าเป็นห่วงข้าเช่นนี้นับเป็นสหายแล้วใช่หรือไม่ฝูชิงเมื่อได้ยินคำถามก็สะดุดหยุดมือเล็กน้อยก่อนเริ่มทำแผลต่อ

คนผู้นี้ต้องเอาชนะผู้อื่นให้ได้ใช่ไหม!

ขืนท่านมาตายในจวนแม่ทัพข้าก็ลำบากแย่ ถ้าอยากตายก็ไปตายที่อื่น

เจ้าเป็นห่วงข้า

...

เจ้าเป็นห่วงข้ายอมรับเถอะ

ปากดี นี่ไปให้หมาฝูงไหนกัดมาเธอตั้งใจทำแผลให้แรงขึ้นเพื่อเรียกเสียงร้องขององค์ชายฉู่ องค์ชายไม่เพียงไม่โกรธเขายังไม่ส่งเสียงร้องซักนิด

ฝูงคุ้นเคย มีหมาบางตัวคิดทรยศข้า...เลยต้องจัดการองค์ชายฉู่ยามพูดถึงคนทรยศน้ำเสียงไม่แลดูยียวนเช่นทุกครั้ง

เสียใจด้วยนี่เป็นเรื่องภายในขององค์ชายฉู่เธอจึงไม่แตะมากนัก เมื่อพันแผลให้เสร็จเธอก็ลุกขึ้นเก็บข้าวของเตรียมกลับไปนอน

อยู่เป็นเพื่อนข้าก่อนได้หรือไม่ฝูชิงขมวดคิ้วหันมามองคนบาดเจ็บที่ทำตาเว้าวอนอ้อนเธอ

อย่าคิดใช้วิธีชายงามบาดเจ็บมันไม่ได้ผล

องค์ชายฉู่ยิ้มแม้จะหน้าซีดอยู่แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่งดงามไม่เจ้าเล่ห์เช่นทุกครั้ง

ถ้ารู้ว่าเจ้าใจดีกับคนเจ็บข้ายอมเจ็บตัวทุกวัน

ฝูชิงให้คนไปต้มน้ำแกงไก่เข้ามาให้องค์ชายฉู่ที่นั่งอยู่บนเตียง เธอไม่รู้จะทำอะไรจึงลากเอากระดานหมากออกมาเล่นแก้เบื่อ

เจ้าทำเช่นไรกับคนทรยศเจ้าองค์ชายฉู่เลื่อนม้าเพื่อกินเรือของฝูชิง

กำจัดเธอตอบอย่างไม่ต้องคิด

คนอย่างเจ้าไม่น่าใจแข็งฆ่าคนสนิทได้ลงองค์ชายฉู่ยังคงเดินหมากรุกเข้าพื้นที่ด้านในกระดานของฝูชิง

ท่านคาดไม่ถูกหรอก เมื่อถึงเวลาข้าใจดำกว่าที่ท่านคิดฝูชิงไม่รู้ซักนิดแววตาขององค์ชายยามพูดคุยกับเธอหรี่ลงเล็กน้อยก่อนรีบเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ

ฝูชิงเผลอตอบองค์ชายฉู่ตามความเคยชินในชีวิตก่อน เธอต้องเผชิญกับคนทรยศ คนหักหลังเพื่อเหยียบเธอขึ้นไปมากมาย สิ่งเดียวที่ทำให้เธอนั่งอยู่จุดบนสุดอย่างปลอดภัยได้คือต้องเหี้ยมพอ ธุรกิจไม่ใช่มูลนิธิเธอจึงใช้ความเมตตาไม่ได้ หากสมัยนี้การลงมือฆ่าคนคือสิ่งโหดร้ายสิ่งที่เธอทำในชีวิตก่อนย่อมโหดร้ายไม่แพ้กัน

เสียงองค์ชายฉู่ค่อยๆเงียบหายไป หมากตัวสุดท้ายนิ่งไปนานเธอจึงรู้ได้ว่าองค์ชายฉู่คงหลับไปด้วยความเพลีย ฝูชิงตบชุดเล็กน้อยก่อนยืดตัวขึ้นประคองตัวองค์ชายฉู่ที่หลับไปทั้งท่าเอนตัวให้นอนลงเตียง ผ้าห่มถูกดึงมาคลุมอก

ฝันดีนะองค์ชายฉู่เหวินฝูชิงเดินออกจากห้องนอนขององค์ชายไปจึงไม่ทันเห็นสายตาขององค์ชายที่มองมาที่เธอ เขาไม่ได้หลับจริงแค่ต้องการพิสูจน์บางอย่าง

เจ้าเป็นใครกันแน่องค์ชายนิ่งพินิจก่อนยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย ไม่ว่าเจ้าเป็นใครข้าคิดว่าถูกใจเจ้าเข้าเสียแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

502 ความคิดเห็น

  1. #473 Sarun Yok (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 12:22
    เชียร์คู่นี้ เอาหญิงสิบ เอ๊ย ท่านแม่ทัพตัวจริงเข้าด้วย ถถถถ
    #473
    0
  2. #180 รินหัวใจใส่ลาเต้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 18:45
    น่าจะเป็นคู่นี้ละมั้งว่าไหม คู่ที่จะเป็นตัวเอกของเรื่องนะ แต่ต้องเป็นชายหญิงนะเดาว่านางเอกต้องออกจากร่างแม่ทัพก่อน
    #180
    0
  3. #86 Near InDy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 10:09
    ชอบคู่นี้ๆๆ #วายจงเกิด
    #86
    0
  4. #84 Sherpatcha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 08:12
    อยากรู้ว่าเเม่ทัพจะเข้าร่างเมื่อไร 555
    #84
    0
  5. #83 eve_yuri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 07:37
    ทำไมมีความหวานกว่าอยู่กับท่านแม่ทัพ...^^
    #83
    0
  6. #81 ploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 01:24
    ชอบคู่นี้ 555
    #81
    0
  7. #80 JikkoHza Xuounoy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 01:05
    อวยให้ชายทั้งสอง ได้ครองรักกัน กร๊ากกกกก
    #80
    1
    • #80-1 MoePunCH(จากตอนที่ 11)
      1 เมษายน 2560 / 02:21
      > #80-1
  8. #79 jeeun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 00:37
    องค์ชายไม่ฉุดขึ้นเตียงไปเป็นหมอนข้างเลยเล่า
    #79
    0
  9. #78 Nok (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 00:32
    โดนใจจังชอบคู่นี้
    #78
    0
  10. #77 nununro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 00:24
    มีความวายเบาๆ ฮุฮุ
    #77
    0
  11. #71 Phatranooch Piyanirun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 00:11
    องค์ชายเริ่มรู้ตัวแล้ววว
    #71
    0
  12. #69 lookkaewfin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 23:34
    อร๊ายยยยยย
    #69
    0