ดวงใจรามสูร

ตอนที่ 7 : อ่อยเหยื่อ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ส.ค. 59

เรือหางยาวลำน้อยโกโรโกโสไม่เข้ากับคนที่นั่งบนเรือที่ทำตัวราวราชา ช่างดูแล้วขัดกันเหลือเกิน ยีนส์ริมแดงตัวละเหยียบสองหมื่น เสื้อกล้ามตัวละพัน แว่นตาเหยียบราคามอเตอร์ไซด์หนึ่งคัน รองเท้าโลกไหนไม่รู้ผ้าใบคู่ละหมื่น ยังไม่รวมข้างใต้ยีนส์แสนแพงว่าราคาเท่าไหร่ไม่รู้ ทำให้สาวน้อยรู้สึกกลัวที่จะเข้าใกล้ของมีค่าเดินได้ชนิดนี้มาก วันนี้เมขลาสวมชุดสาวใช้ฝรั่ง กระโปรงสั้นผูกผ้ากันเปื้อน

ไม่ใช่รสนิยมเธอแน่นอน! แต่มันเลือกได้ที่ไหน หลังจากเธอพยายามเรียนรู้นายท่านคนนี้ เสื้อผ้าในตู้เธอก็เปลี่ยนไป จากเสื้อคอกระเช้าผ้าถุงป้าๆ กลายเป็นชุดสาวใช้ สาบานนี่คือรสนิยมผู้ชายตรงหน้านี้จริงใช่ไหม

วันนี้ฉันจะพาเธอไปเปิดหูเปิดตาเกาะของฉัน

นายท่านพาเมขเที่ยวหรือคะ!” ช็อปปิ้ง คำนี้ผุดขึ้นในหัวฉันทันที สิ่งเดียวที่สร้างความสุขและคลายความเครียดให้แก่ผู้หญิงได้

ฉันไม่ได้บอกว่าพาเธอเที่ยว เธอเป็นนักโทษของฉันมีสิทธินั้นด้วยหรือ?” หญิงสาวที่ดีใจจนตาเป็นประกายวิบวับพอได้ยินว่าไม่ได้ช็อปกระจายก็คอตกทันที เออ เปิดตาก็เปิดตา ดีจะได้ตามหาข่าวเรื่องค้ามนุษย์

รามสูรเมื่อเห็นหญิงสาวคอตกก็อดใจอ่อนไม่ได้จึงกระแอมหนึ่งทีก่อนพูดว่า หากมีเวลาเหลือ...เดินซื้อของซักนิดคงไม่เป็นไรเมขลาที่ได้ยินคำว่าซื้อของก็กลับมามีประกายตาวิบวับอีกครั้ง สายตาวิบวับนั้นทำให้รามสูรรู้สึกคันยุกยิกที่หัวใจเหลือเกิน

ด้านหน้าของเกาะเป็นชุมชนขนาดกลาง มีทั้งตลาดค้าขายสินค้า ร้านอาหาร สถานพยาบาล ชุมชนดูขนาดกะทัดรัดน่ารัก การเป็นอยู่ยังคงความสะอาดไม่มีเทคโนโลยีเข้ามาทำให้สกปรก ผู้คนยังทำอาชีพประมงเป็นส่วนใหญ่ หญิงสาวบนเกาะทำสินค้าพื้นเมืองพวกผ้ามัดย้อม ปลาตากแห้ง เตรียมให้ผู้ชายบนเกาะนำขึ้นไปขายบนพื้นดิน

ที่นี่ไม่มีการท่องเที่ยวหรือ?...คะเมขลารีบต่อท้ายคำสุภาพทันทีเมื่อเห็นสายตาดุคนข้างตัว เมื่อรามสูรได้ยินคำว่าคะก็ยิ้ม อือ การฝึกสอนได้ผล

เกาะนี้เป็นเกาะปิดครับคุณหนูชายชราเป็นผู้อธิบายกับหญิงสาวแทนนาย

ลุง!” เมขลาจำชายชราได้ทันที ชายชราผู้นี้คือนกต่อที่ล่อเธอให้โดนจับยัดเข้ารถพาขึ้นมาถึงเกาะนี้

เรียกผมบุญ ผมเป็นข้ารับใช้นาย...ต้องขออภัยคุณหนูจริงๆที่หลอกลวง คนบนบนเกาะนี้ทำงานให้นาย ช่วงเวลาปกติ นอกฤดูเก็บรังนกนายอนุญาตให้ทำอาชีพอื่นไปแก้เซ็งได้ แต่ไม่อนุญาตให้มีคนนอกขึ้นมาบนเกาะแก้วพิทักษ์ลุงบุญยิ้มก่อนพาหญิงสาวเดินแยกตัวจากนายออกมา รามสูรเมื่อเห็นลูกน้องมารับเมขลาแล้วจึงเดินปลีกตัวทำธุระของตัวเอง

ลุงบุญทำงานกับนายท่านมานานแค่ไหนแล้วเมขลาพยายามหลอกถามคนที่ดูเป็นคนใกล้ชิดและดูมีอิทธิพลต่อคนบนเกาะ ก็ดูเอา ลุงบุญเดินไปไหนมีแต่คนก้มหัวทำความเคารพ เทียบกับนายท่านแล้ว นายท่านที่บอกเป็นเจ้าของเกาะจะเหมือนคนแปลกหน้าที่คนบนเกาะกลัวเกรงให้ความเคารพมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง ดูนั่นซิมีรูปปั้นหน้าเหมือนฮีตั้งในศาลบูชา แปลก?

ลุงทำกับนายมาตั้งแต่เด็กอือ คงเป็นคนดูแลเลี้ยงดูตานายท่านมา หญิงสาวพยักหน้าหงึกๆ

ลุงเป็นเด็กกำพร้า ยุคนั้นเป็นยุคสงครามเย็น ข้าวยากหมากแพง ถ้าไม่ได้นาย...ลุงคงตายไปแล้วลุงบุญไม่พูดเปล่า ยังตาเหม่อลอยคล้ายย้อนอดีตไปแล้ว

เอ๋! เหมือนบางอย่างไม่ปกติ แต่มันแปลกตรงไหนนะ เมขลาเกาหัวหาจุดแปลกที่ขัดๆไม่เจอ เมื่อมันนึกไม่ออกก็ช่างเถอะ เมื่อคิดได้หญิงสาวก็เลิกสนใจจุดขัดๆไป

ลุงจ๋า ปกติมีเรือจากฝั่งมาที่เกาะช่วงไหนบ้าง?” ลุงบุญยิ้มเมื่อได้ยินคำถามหญิงสาว

ถามไปก็เท่านั้น เรือทุกลำไม่ยอมให้คุณหนูขึ้นหรอก ทุกคนรู้จักคุณหนูนามเครื่องบรรณาการ...ไม่มีใครกล้าให้เครื่องบรรณาการหนีไปเพราะถ้าหนีไปย่อมหมายถึงความพิโรธของเทพแห่งเกาะ เจ้าของเกาะแก้วพิทักษ์

เปลี่ยนคำถาม ช่วงนี้มีคนแปลกหน้าขึ้นเกาะมาไหมเครื่องบรรณาการมันคืออะไรนะ ช่างเถอะคิดมากปวดหัว

ลุงบุญเมื่อได้ยินคำถามของหญิงสาวก็สะอึกเงียบชั่วขณะก่อนจะพยักหน้า มีบ้าง...แต่เกาะนี้ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า

แสดงว่ามี แล้วตอนนี้ยังอยู่ไหมลุงเมขลาลอบสังเกตอาการผิดปกติชายชราตรงหน้า ลมหายใจที่ผิดไปของลุงบุญ แสดงว่าเรื่องนี้คงมีอะไรที่ตอบไม่ได้ ข่าวลุงชาล์ท่าทางจะจริง

ไม่อยู่...นายไม่ชอบให้คนแปลกหน้าอยู่บนเกาะตนเอง ไปดูลานตากผ้ามัดย้อมกันดีกว่าเมขลาพยักหน้าแล้วเดินตามลุงบุญไปติดๆ เมื่อไม่ตอบตอนนี้ก็ไม่เป็นไร อย่างไรเธอก็ต้องได้คำตอบเร็วๆนี้

ลุงแล้วนายท่านไม่ไปกับพวกเราหรือ?” เมขลาไม่เห็นนายท่านตั้งแต่ลุงบุญมา

หึ หึ เรื่องของผู้ใหญ่บางเรื่องให้เด็กน้อยอย่างคุณหนูรู้ไม่ได้หรอก ผู้ชายก็มีเรื่องของผู้ชายที่เล่าให้เด็กน้อยฟังไม่ได้อยู่ เดี๋ยวนายเสร็จกิจก็มาตามคุณหนูเองเมขลาพ่นลมออกทางจมูกอย่างไม่พอใจ

คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก อายุปามาตั้ง 26 แล้วนะ คำตอบของลุงบุญทำให้หญิงสาวสนอกสนใจคันยิบ ทีมพิเศษถูกฝึกให้อยากรู้อยากเห็น และสนใจทุกสิ่งเป็นพิเศษ เมื่อคันแล้วก็จะพุ่งไปหาคำตอบเพื่อลดอาการคันให้ได้ ไม่มีข่าวใดที่สืบไม่ได้มาก่อน

แสงแดดตรงศีรษะแสดงเวลาเที่ยงตรง ท้องของเมขลาตรงต่อเวลาเสมอ เสียงท้องโครกครากดังขึ้น

ขอโทษที่ให้รอจนหิวเมขลาหันไปทางต้นเสียงข้างหลังตน

นายท่านรามสูรเห็นรอยยิ้มของเมขลาแล้วอดสำนึกผิดที่ทำให้หญิงสาวหิ้วท้องรอไม่ได้

ดีใจที่เจอฉันขนาดนี้เชียว

ค่ะ หากช้ากว่านี้ ไก่แจ้ตัวนี้คง...ดีที่ไม่ต้องหักคอมัน น้องไก่เจ้าขอบคุณนายท่านให้มากนะที่มาทันฉันหักคอย่างไฟเมขลายิ้มแฉ่ง มือค่อยๆปลดเชือกล่ามเท้าไก่แจ้ รามสูรผงะเล็กน้อยก่อนจับมือหญิงสาวรีบจูงไปหาข้าวเที่ยงกิน ชายหนุ่มค้นพบว่า ไม่ควรปล่อยให้หญิงสาวให้หิว เพราะเธอสามารถจัดการสิ่งมีชีวิตทั้งหมดจับลงท้องเพื่อให้อิ่มได้

อาหารมากมายถูกลำเลียงไว้บนโต๊ะ เมขลามีความสุขที่ได้ลิ้มรสอาหารสดมากมาย เดิมเธอไม่คิดว่าปูเผา กุ้งเผา และอาหารน่าทานทั้งหลายจะตกถึงปากถึงท้องเธอ แต่ดูเหมือนหลังๆมานี่นายท่านจะเริ่มใจดีขึ้น เธอได้รับอนุญาตให้นั่งกินอาหารร่วมโต๊ะกับนายท่านได้ ได้โอกาสออกมาข้างนอกกับนายท่านได้ ไม่ต้องทำงานบ้านหนักๆอีก ชีวิตสบายขึ้น เพียงแค่ทำตัวน่ารักพูดจาไพเราะ นายท่านก็ไม่ใจร้ายเช่นวันแรกที่พบกัน หญิงสาวสุขสนุกกับการกินอาหารบนโต๊ะจนไม่ทันสังเกตสายตาของชายหนุ่มที่นั่งมองเธอ

เธอเกี่ยวข้องอย่างไรกับชาละวัน?” คำถามตรงๆทำเอาเมขลาสำลักอาหารพ่นพุ่งออกหาชายหนุ่ม โชคดีไม่น้อยที่หลังๆรามสูรเดากริยาของหญิงสาวตรงนี้ได้จึงเบี่ยงตัวหลบทัน

คุณรู้ได้ยังไง?”

ฉันเห็นเธอคุยกับชาละวันที่ชายหาด ฉันถามว่าเธอเกี่ยวข้องอย่างไรกับมัน

ไหนๆก็ไหนๆ ตานี่เป็นเพื่อนลุงชาล์คงไว้ใจได้ งานเสร็จเร็วจะได้กลับบ้านเร็ว เรื่องลักพาตัวก็อภัยกันไป งานต้องมาก่อน เมื่อเธอตัดสินใจได้ก็วางมือจากอาหารตรงหน้าหันมาเผชิญหน้า และเล่าเรื่องทั้งหมดให้ชายหนุ่มฟัง

เมขเป็นหลานของลุงชาล์ค่ะ อย่างที่เมขเล่า จากสายข่าว บนเกาะนี้เป็นเส้นทางพักสินค้าของพวกค้ามนุษย์ เมขอยากขอให้คุณให้ความร่วมมือกับทางการ เพื่อจัดการพวกสาร... คำว่าเลวยังไม่ทันออกจากปากเธอก็ต้องหยุดและเปลี่ยนเป็นคำสุภาพเมื่อเห็นสายตาดุจากรามสูร

พวกใจร้ายนั้นสมควรเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมรับโทษ ส่วนเรื่องที่เราเคยผิดใจกัน เมขจำไม่ได้ว่าเคยพลาดกระทำการใดที่ผิดต่อคุณมาก่อน แต่หากเมขกระทำไปโดยไม่ตั้งใจก็ขอให้อโหสิกรรมซึ่งกันและกัน...ได้ไหมคะ

เธอจะทำอะไรบนเกาะ...ฉันอนุญาต แต่คนทรยศผู้นั้นฉันมีอำนาจสิทธิขาดในชีวิตมัน! ห้ามเธอเข้ามายุ่งเกี่ยว ส่วนเธอ ฉันต้องขอโทษกับการกระทำของฉันด้วย เธอไม่ใช่คนนั้นที่ฉันตามหา เธอคือเมขลาไม่ใช่เมขลาแห่งรามสูรคำพูดของชายหนุ่มทำให้เมขลารู้สึกหายใจไม่ออก เธอเสียใจ? ผิดหวัง? เธอไม่แน่ใจว่าทำไมต้องรู้สึกหายใจไม่ออกยามชายหนุ่มพูด

เธอไม่ใช่คนนั้นที่ฉันตามหา เธอคือเมขลาไม่ใช่เมขลาแห่งรามสูรมันเสียบเข้าที่ใจเจ็บนิดๆ

เมื่อเมขทำภารกิจเสร็จ เมขจะออกจากเกาะให้เร็ว เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นจะทำเสมือนมันไม่เคยเกิด รับรองไม่นำพาความเดือดร้อนสู่นายท่านเธอก้มลงไม่ให้ชายหนุ่มเห็นหน้าหงอยๆของเธอ มือเธอเริ่มหยิบของหวานเข้าปาก ของหวานที่ตอนนี้มันกลายเป็นยาขมไปเสียแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เธอไม่มีวันได้ออกจากเกาะเสียงเบาๆของรามสูรเอ่ยขึ้น เบาเสียจนหญิงสาวไม่ทันได้ยิน มุมปากของรามสูรยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนั่งมองหญิงสาวกินอาหารอย่างไม่เบื่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น