ดวงใจรามสูร

ตอนที่ 4 : ประทับใจแรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 มิ.ย. 59

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูเป็นการให้สัญญาณของผู้มาเยือนทำให้เมขลาสะดุ้งลุกหันไปทางต้นเสียงทันที

ล่ำทันทีที่เมขลาพบคนที่ยืนพิงประตูเธอก็อดอุทานความคิดไม่ได้ เสียงอุทานของเธอถึงกับทำให้ผู้มาเยือนขมวดคิ้วราวกับเมื่อกี้ได้ยินเรื่องไม่ควรได้ยิน

เธอพูดว่ากระไรนะชายหนุ่มหุ่นล่ำหน้าหม่ำราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารปลุกใจสาวป่า หนวดเคราเขียวนิดๆ บวกกล้ามเนื้อต้นแขนสุดแน่นหนัง ผิวสีน้ำผึ้งราวกับเชิญชวนให้เข้าไปกัด นี่ขนาดสวมเสื้อกล้ามตัวบนแล้วนะ ถ้าถอดหมดเธอคงไม่พ้นโจรปล้นสวาทเป็นแน่ ชักเข้าใจผู้ชายที่เห็นสาวหุ่นอึ๋มตรงหน้าเสียแล้ว

เอ่อ คุณพอบอกเมขได้ไหมที่นี่คือที่ไหนเธอไม่คิดว่าชายตรงหน้าจะเป็นคนดีอะไรมากมาย เพราะหากประติดประต่อเรื่องตอนโดนจับ ผู้ชายตรงหน้าก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยแน่นอน ไม่มีชาวบ้านที่ไหนใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ยี่ห้อดังตัวเป็นพันแน่ ที่สำคัญสัญชาตญาณลึกๆเธอเตือนให้ระวังชายตรงหน้าไว้

จำฉันไม่ได้?”

ไม่คิดว่าจะเคยเจอเธอตอบจริง เพราะหากเธอเคยเจอ อาชีพเดียวที่พี่ชายจะเป็นได้คือพ่อค้ายาเสพติด ไม่ก็พ่อค้ามนุษย์

หึชายหนุ่มหัวเราะออกมา

เฮ้ยอย่าหัวเราะแบบนั้นดิ เมขลาคิด ชายตรงหน้าหล่อเข้มคล้ายลุงชาล์ พวกหล่ออันตราย โคตรพ่อโคตรแม่หล่อ เป็นหล่อที่เธอรับมือไม่ถูก

เอาแบบนี้ขอเปลี่ยนคำถาม คุณจับเมขมาทำไมเอาวะถามไปตรงๆนี่แหละ จากการคำนวณเวลาหายตัวป่านนี้ลุงชาล์กับน้าชิงชัยคงกำลังตามหาตัวเธอ

เรื่องของฉัน เป็นเด็กไม่ควรอยากรู้อยากเห็นเรื่องผู้ใหญ่มากนักดี! แล้วอย่างนี้หนูจะรู้สาเหตุที่โดนลากมาไหมพี่ เมขลาโล่งใจไปครึ่งเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคงไม่ใช่คู่อริเก่าตามตะเข็บชายแดน ไม่งั้นเธออาจลำบากก่อนพวกลุงชาล์จะมาช่วย

ที่นี่คือเกาะของฉัน เกาะพิทักษ์ เมื่อรู้แล้วก็ลุก ต่อไปนี้เธอมีหน้าที่ดูแลฉัน

เกาะพิทักษ์...เกาะกลางทะเลใต้ของไทย ไม่ไกลจากฝั่งมากแต่ก็ไม่ใกล้เช่นกัน การจะหนีออกไปคงต้องใช้เรือ เมขลาประมวลความคิด

รามสูรยังคงไม่ละสายตาออกจากหญิงสาวตรงหน้า หน้าของเธอยังคงเหมือนเมขลาจอมขี้แยไม่ผิดแต่เขารู้สึกได้ถึงความต่าง เมขลานั้นบอกบางราวกระเบื้องเคลือบจะจับก็กลัวแตกดูน่าถนอมเป็นที่สุด แต่แม่สาวน้อยตรงหน้าดูราวกับหินอ่อนแข็งแต่งดงาม ดวงตาไม่ยอมแพ้ราวมีไฟลุกโชนตลอดเวลา

งานแรกของเธอคืออาหารชายหนุ่มหันหลังเดินออกจากประตูห้องของเธอ

อาหาร? พี่ชายหิวหรือชายหนุ่มเมื่อได้ยินคำถามของหญิงสาวก็หยุดเดินแล้วหันกลับมามอง

อาหารของเธอ...อีกอย่าง ฉันชื่อรามไม่ใช่พี่ชาย ต่อไปกรุณาเรียกนายท่านหญิงสาวเกาหัวแกรก แกรก ก่อนลุกเดินตามชายหนุ่มแปลกหน้านามรามไป

อาหารมื้อแรกฝีมือหญิงสาวนามเมขลาคือเนื้อย่าง ไม่ใช่เนื้อธรรมดาทั่วไปแต่คือเนื้อกระปอม! อาหารเปิบพิสดารทำให้รามสูรแทบอยากเข้าไปบีบคอหญิงสาวที่กินอย่างเอร็ดอร่อย

หล่อนวางมันเสียเดี๋ยวนี้!”

ทำไมละ นายท่านหรือว่าไม่เคยกิน อร่อยนะเมขลาไม่พูดเปล่ามือน้อยๆ ยื่นไม้เสียบชิ้นส่วนกระปอมให้คนตรงหน้า ทันทีที่หญิงสาวยื่นให้ ชายหนุ่มถึงกับกระโดดออกมา ก่อนจะเทกระจาดทำลายอาหารมื้อพิสดารของหญิงสาวทิ้ง

ย้อนกลับไปก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุสลดชวนอ้วก เมื่อชายหนุ่มพาเมขลาออกมาเพื่อให้ทำอาหาร แทนที่เมขลาจะเจอครัวที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบ เธอกลับเห็นตู้เย็นว่างๆ ไม่มีอะไร คิ้วบางของเธอเลิกขึ้นด้วยความสงสัย รามสูรจึงยิ้มกลับและตอบอย่างหน้าตาเฉย

วัตถุดิบอยู่ในทะเล สดจนคาดไม่ถึง

รามสูรนึกแต่จะได้เห็นแม่เมขลานั่งร้องไห้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือหญิงสาวหยิบมีดทำครัวเล่มหนึ่งเดินออกจากห้องครัวที่ว่างเปล่าเข้าไปยังป่าหลังเรือนพักแทนจะเดินลงทะเล และไม่นานนักก็ออกมาพร้อมกับสัตว์เลื้อยคลานขนาดไม่จิ๋วดิ้นชักกระแด่วไปมาหลายตัว

เมขลาแต่เดิมก็ไม่ค่อยใช้ชีวิตแถบทะเล ทักษะการใช้ชีวิตรอดจึงน้อยมากเมื่อเทียบกับป่าเขาซึ่งเข้าไปทำงานอยู่บ่อย บ่อยครั้งที่อาหารหมดพวกเธอต้องหาวัตถุดิบจากป่ามาให้ท้องเต็มอิ่ม ดังนั้นกระปอมที่เธอแทะอยู่จึงถือเป็นเรื่องปกติมาก

รามสูรยืนมองหญิงสาวแทะขากระปอมจนหมดก่อนจะสติแตกเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นอาหารอีกอย่างที่หญิงสาวเปิดกระทะโชว์ เนื้องูเห่าผัดเผ็ด

อ้วก! เสียงโก่งคออาเจียนดังสนั่นทั่วบริเวณ

อือ คนหล่อเวลาอ้วกก็ยังหล่อแล้วเธอก็หันมากินอาหารในกระทะต่อไม่สนชายหนุ่มที่อาเจียนจนหมดท้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น