ดวงใจรามสูร

ตอนที่ 3 : เมขลาล่อแก้ว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 มิ.ย. 59

ปลายของสายฟ้า ฝนตกฟ้าร้องหนัก ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งถูกฟ้าผ่าแตกออกเป็นสองซีก กลายเส้นสายฟ้าที่ผ่าลงต้นไม้ปรากฏเป็นชายหนุ่มกำยำผิวเข้มเดินออกมา

ครั้งนี้นายหัวจะอยู่นานแค่ไหนครับชายชราผู้หนึ่งเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่เปลือยกายท้ากลางสายฝน

จนกว่าจะหายเบื่อชายหนุ่มตอบพร้อมกางแขนให้ชายชราสวมเสื้อคลุมให้

นายหัวหายไปนาน พวกผมคิดถึง

ชายชรานึกย้อนไปถึงวันที่ตนเองพบกับนายหัว เด็กเล็กกำพร้าแทบอดตายคนหนึ่งได้ชายหนุ่มประหลาดหิ้วคอกลับมาดูเล่นที่เกาะบ้านใหม่ของเขา ชายหนุ่มที่เก็บพวกเขาเด็กกำพร้าไร้ที่อยู่มาแก้เบื่อสร้างความประหลาดใจให้พวกเขาไม่น้อย ชายผู้ซึ่งอายุไม่เคยเปลี่ยน ชายผู้ซึ่งไม่มีใครรู้ว่ามาจากไหน รู้เพียงเป็นผู้มีพระคุณ บางครั้งหายไปเป็นนานสิบปีทิ้งไว้เพียงสมบัติและความสมบูรณ์แห่งเกาะแห่งนี้ให้พวกเขาดูแล และคราวนี้นายหัวก็กลับมา

เตรียมตัวรับสมาชิกใหม่ อีกไม่นานนางจะต้องมาอยู่แก้เซ็งให้ฉันชายชราผงกหัวรับคำสั่งก่อนเดินไปเปิดประตูรถกระบะขนาดใหญ่เพื่อพานายหัวกลับสู่เกาะพิทักษ์

เธออยู่ที่ไหนนะแม่เมขลา ฉันเบื่อเหลือเกินยามไม่เห็นเลือดเธอรามสูรหลับตาลงพักผ่อนให้บริวารขับพาสู่บ้าน บ้านที่เขาเคยสร้างไว้ยามก่อนเกิดแผ่นดินยื่นใด เกาะที่เขาเป็นเจ้าของตลอดกาล นามชื่อของนายหัวราม

“!!” เมขลาสะดุ้งสุดตัวจากฝันร้าย เธอสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนสำรวจรอบบริเวณ

ฉิบ!!” เมขลาสบถ นี่เธออยู่ที่ไหน จำได้ว่าก่อนวูบเธอเดินซื้อของอยู่ในห้างกลางกรุงอยู่แต่ทำไมเธอถึงได้ตื่นมาอยู่ในห้องแปลกหน้า หรือฝันร้ายเป็นจริง!

โจรนรกตัวไหนมันกล้าจับตัว ฉิ..!” เธอนวดขมับพยายามฟื้นความจำให้มากที่สุดเพื่อเป็นข้อมูลในการหลบหนี คู่อริศัตรูเธอมันก็เยอะเสียเหลือเกิน ไหนจะหัวหน้ากองโจรว้าแดง กองโจรค้ายาแถวสามเหลี่ยมทองคำ ฯลฯ ตกลงโจรไหนมันลักพาเธอมา

เมขลานั่งสมาธิเรียกสติ ภาพสุดท้ายของเธอก่อนมาอยู่ที่นี่...

รูดการ์ดค่ะเมขลาเปิดกระเป๋าเงินก่อนยื่นบัตรเครดิตส่งให้พนักงาน เธอชอบใช้บัตรเครดิตเพราะติดโรคสะสมแต้มแลกของ เฮ้อ...หลุมพรางส่งเสริมการขายพวกนี้มันชวนให้โรคจิตติดตามนี่นา ถ้าเธอใช้บัตรเครดิตแต่จำเป็นและชำระตรงเวลาก็ไม่มีปัญหา คติคืออย่าให้บัตรเครดิตมาเหนือการใช้ชีวิต ชีวิตก็จะปลอดภัย

ป๋าจะว่ายังไงนะถ้าเห็นกระเป๋าหนังใบนี้แน่นอนพ่อเธอคงเขกหัวก่อนบ่น กระเป๋าหนังจะซื้อมาทำไม บ้านเราโรงงานทำกระเป๋าหนังจระเข้ แต่ก็นะหนังวัวมันดูเหมาะกับวัยรุ่นแบบเธอมากกว่าหนังจระเข้นี่นา ใครจะอยากสะพายจระเข้ติดตัวตลอด ที่จริงไม่อยากแตะหนังจระเข้ก็เพราะลุงชาล์ส่วนหนึ่งด้วยแหละ ไปกับทีมลุงทีไรเจอแต่จระเข้ทุกที เห็นแล้ว...ขนลุก

เธอรู้สึกเหมือนโดนจ้องมอง เมขลาหันไปตามสัญชาตญาณหาต้นทางทันที

ไม่พบหรือจะคิดไปเอง เมขลาเมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติก็หยิบถุงสินค้าจากมือพนักงานก่อนเดินตัวปลิวไปลานจอดรถ ลานจอดรถเธอเห็นลุงผมขาวอายุราว 60ปีกำลังเดินวนไปวนมามองหาอะไรซักอย่าง

ลุงมีอะไรให้เมขช่วยไหมคะ

หนูๆ ช่วยลุงหารถลุงหน่อยได้ไหม

ลุงพอจำชั้นได้ไหมคะ

ลุงจำได้ว่าจอดชั้นที่เดินออกไปแล้วเจอแผนกชุดผู้ชาย

ออ คงอีกชั้นนะคะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวเมขเดินหาเป็นเพื่อนเธอตบอกใจกว้างจะช่วยหา เมขเดินนำลุงลิ่วไปชั้นที่ลุงบอกโดยไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง สัญชาตญาณเธอมักพิการเมื่อเจอเด็กและคนชรา

เมขลาเดินพาลุงตามหารถจนมาพบรถแอบจอดอยู่มุมท้ายสุดของลานจอดรถ ลุงดูดีอกดีใจที่เจอรถ แต่เอ ท้ายรถลุงแกของเต็มไปหมด...

ลุงคะยังไม่ทันหญิงสาวจะไหวตัวทันเธอก็โดนโป๊ะยาสลบจากด้านหลัง เมื่อยาสลบออกฤทธิ์ขาเธอก็อ่อนทรุดตัวลงโดยมีชายอีกคนช่วยพยุงตัวดันเข้าท้ายรถ

ลุงลืมบอกไป ลุงมากับหัวหน้าลุง

ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง...เมขลาเสียงคุ้นหูสุดท้ายนั่นคือเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนมาโผล่บนเตียงนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น