[นิยายแปล]Everyone is Young Except for Me

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

ที่นี่ที่ไหน? ฝันอยู่?

[ข้อรอคอยท่านอยู่ ข้ารู้ว่าท่านจะต้องมา]

ใคร? แล้วมารอฉันทำไม?

[เพื่อช่วยข้า ไม่สิ เพื่อช่วยโลก คนที่ข้าเชื่อถือมีแต่ท่านเท่านั้น]

พวกเขารู้จักฉันได้ยังไง นอกจากนี้ จู่ๆก็อยากให้ฉันช่วยโลกเนี่ยนะ?

[ได้โปรด]

ทั้งโลกเป็นสีขาวและเลือนรางไปหมด ย้อมด้วยสีขาวเหมือนกับยางลบได้พุ่งผ่านหัวฉันไป

มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นในหูฉัน[ขอให้การปกปักษ์แห่งดวงดาวจงอยู่กับท่าน]

"อ๊าาา ไม่นะ!" ฉันตื่นขึ้นมาในป่าที่เงียบสงบมีเสียงนกกำลังร้องอยู่ "ฝันเหรอ..."

ไม่ มันไม่ใช่ความฝันแน่ๆ ฉันหยิกตัวเองเบาๆ ใช่แล้ว..นี่ไม่ใช่ฝัน ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในโลกเสมือนที่เรียกว่าอาร์คสตาร์อยู่

 

[ท่านได้เล่นเกมมาเป็นเวลา 2 ชั่วโมงแล้ว]

 

สองชั่วโมง? นี่ฉันสลบไปนานขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

"อุ๊บ"

ฉันยกมือขึ้นมานวดขมับที่จู่ๆก็ปวดหัวขึ้นมา หลังจากนั้นไม่นานที่ความเจ็บที่มันเบาลง และก็รีบมองไปทั่วๆ จน...

"..?"

ฉันพูดไม่ออกเลยกับภาพตรงหน้า ทีละตัวๆ นกและสัตว์ต่างๆค่อยปรากฏตัวออกมาจากหลังใบไม้ หลังจากที่สบตาฉันแล้วพวกมันก็เริ่มคุกเข่าลง ส่วนพวกงูกับนกพวกมันก็โค้งหัวลง

 

...นี่มันอะไรเนี่ย?อีกแล้วเหรอ ฉันไม่ใช่ราชาที่ไหน ฉันแค่พ่อและปู่ธรรมดาที่มีลูกชายสองคน ลูกสาวหนึ่งคนและหลานสี่คนแค่นั้น พวกนี้มันยุ่งยากเกินไป ฉันรีบลุกอย่างรวดเร็วแล้วพวกสัตว์ทั้งหมดก็เริ่มที่จะกระจัดกระจายกันออกไป มันดูค่อนข้างน่าตลกนะที่เห็นพวกมันวิ่งไปมาอย่างดุเดือด รู้สึกเหมือนกำลังถูกแกล้งเลยแฮะ

ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลกมาก รู้สึกเหมือนทุกคนล้วนรู้จักฉัน มันยากที่จะบอกออกมาเป็นคำพูดนะ ฉันเหมือนกับไม่รู้จักตัวเองเลย น่าขำชะมัด

"ก่อนอื่นเลย ลองมองหาหมู่บ้านใกล้ๆนี่ก่อนแล้วกัน"

จริงๆแล้วถ้าเป็นตามที่จองโดบอก ตอนฉันลืมตามาฉันต้องอยู่ในที่ๆเรียกว่า มู่หลาน แต่นี่มันดูเหมือนว่าฉันมาอยู่ในที่แปลกๆแล้ว แม้ว่าจะไม่เข้าใจว่าทำไมเหมือนกัน

"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับไซคีกับผู้เฒ่ากัน?"

ไม่มีทางที่ฉันจะรู้ได้เลยฉันจำได้แน่นอนว่าที่นั่นมันพังทลายลงแล้ว พวกเขาพยายามที่จะส่งผมออกมาจากที่ เป็นไปได้ไหมว่า...

"พวกเขาตายแล้ว?"

ฉันหลับตาลงขณะที่นึกถึง ฉันก็ไม่ได้อยากจะเชื่อหรอกแต่ว่ามันก็มีโอกาสมากที่จะเป็นแบบนั้น พวกเขาให้ฉันหนีออกมาและแยกจากกันในห้วงอวกาศนั่น อย่างไรก็ตาม..

"พวกเขาต้องไม่ตาย"

มันต้องเป็นแบบนี้แหละ ฉันจะได้สามารถถามคำถามพวกเขาได้ถ้าพวกเขายังมีชีวิตอยู่และยังไม่ตาย ทำไมพวกข้อความศักดิ์สิทธิถึงโผล่ออกมา? อะไรคือการช่วยให้ฉันรอดและทำไมถึงเรียกฉันว่าราชาที่แท้จริง? ฉันต้องถามพวกเขาให้ได้ ฉันหยุดไปพักนึงและเรียกหน้าต่างสถานะออกมาเหมือนที่หลานผมสอนไว้

[หน้าต่างสถานะ]

[ชื่อ:แจ็คสัน

เลเวล : 1 [ไร้ชื่อ] นักผจญภัย

ดาวสวรรค์:ราชันแห่งคำสัญญาพิสุทธิ์

พละกำลัง 1(+20) / ความเร็ว 1(+20)

ความอึด 1(+20) / ความรู้ 1(+20)

แต้มสถานะ: 0]

ราชันแห่งคำสัญญาพิสุทธิ์...

แน่นอนแล้วว่านั่นไม่ใช่ฝัน ฉันตรวจสอบหน้าต่างสถานะอีกรอบแล้วจึงเปิดช่องเก็บของขึ้นมา

"นี่มัน..?"

[ผลดวงดาวที่ถูกปิดผนึก]

[ความโชติช่วง: 0

ข้อจำกัดการใช้งาน:ราชันแห่งคำสัญญาพิสุทธิ์

ผลไม้ที่พลังของกลุ่มดาวกระบวยใหญ่

เฉพาะผู้ที่ถูกเลือกจากเจ็ดดวงดาวเท่านั้นที่ามารถกินได้

ตอนนี้ถูกผนึกอยู่และไม่สามารถกินได้]

 

ผลไม้ที่มีพลังของกลุ่มดาวกระบวยใหญ่แต่ถูกผนึกไว้อยู่? ผลดวงดาวไม่ได้ดูเหมือนกับผลไม้เท่าไหร่มันเหมือนกับหินบะซอลต์ที่ฉันเคยเห็นบนเกาะเจจูมากกว่า

"มันยากที่ฉันกินมันได้นะ"

ดูเหมือนว่าฉันต้องปลดผนึกมันซะก่อนล่ะนะ แต่ไม่รู้ว่าทำยังไงเนี่ยสิ

"ไกอาให้ไอ่นี่กับฉันเนี่ยนะ..."

ฉันไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่ฉันไม่ควรโยนมันทิ้งไป ฉันชื่อคำพูดสุดท้ายของไซคีเพราะงั้นฉันรู้สึกว่าต้องทำ ดังนั้นฉันจึงใส่มันกลับลงไปในช่องเก็บของแล้วเดินฝ่าใบไม้ออกไป เดินมาไกลแค่ไหนแล้วนะ? ฉันเริ่มที่จะได้ยินเสียงบางอย่างไม่ไกลนี้แล้ว

"ที่นี่เอง"

เสียงตะโกนของชายที่ดูเหมือนกำลังทำการค้าอยู่ เสียงของผู้หญิงที่ฟังดูอ่อนแอกำลังขอให้ใครสักคนไปออกล่าด้วย และเสียงของเด็กที่กำลังหัวเราะและพูดคุยกัน มันเป็นหมู่บ้านที่เงียบสงบแต่ก็ไม่ได้ขาดอะไรเลย ฉันเดินไปทางผู้ชายที่กำลังถือหอกยืนอยู่ตรงทางเข้า "ขอโทษนะ มู่หลานคือที่นี่รึเปล่า"

"ใช่แล้ว ท่านมาที่นี่ครั้งแรกเหรอ?"

ตามที่คาด ที่นี่คือมู่หลาน

"ใช่แล้ว ฉันอยากจะพบหัวหน้าหมู่บ้านน่ะ ฉันจะเจอเขาได้ที่ไหนล่ะ?"

"ท่านมาพบหัวหน้าหมู่บ้านเหรอ? เขาอาศัยอยู่ที่ภูเขาทางใต้ของหมู่บ้าน ท่านจะพบเขาได้ง่ายกว่าหากมองหาโรงหล่อที่มีป้ายเป็นรูปทรงค้อนน่ะ"

"ขอบใจมาก หนุ่มน้อย"

พร้อมกับโค้งเบาๆ ฉันเดินผ่านทหารมาและก้าวเข้าไปในหมู่บ้าน

"กระบองของนักรบก็อบลินถูกๆจ้า!"

"เกราะหนังคุณภาพดีทั้งหมดตอนนี้ขายแค่ครึ่งราคา!"

"เร่เข้ามาดูก่อน ดาบพึ่งสร้างเสร็จใหม่ๆของช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุด!"

มันเป็นการเชื้อชวนที่อึกทึกคล้ายๆกับตลาด ฉันยืนนิ่งและค่อยๆมองดูมู่หลาน มันเป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นงานสถาปัตยกรรมพวกนี้ รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในหมู่บ้านชนบทในแถบยุโรปเลย ฉันเดินไปมาตามซอกซอยและพบว่า ฉันหลง..

...เว*เอ้ย ไอ่'เซนส์ด้านทิศทางห่วยแตก'ไม่เคยดีขึ้นเลยไม่ว่าฉันจะแก่แค่ไหนก็ตาม ฉันถอนหายใจและคุยกับชายวัยกลางคนที่กำลังขายของด้านข้าง ชื่อของเขาเป็นสีเขียวและเหมือนมันจะบ่งบอกว่าเขาจะเป็นพวก NPC ตามที่หลานผมบอกเอาไว้ "โทษทีนะ พอจะรู้มั้ยว่าบ้านหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ตรงไหน?"

"หืมม..? นี่ท่านคงมาที่นี่เป็นครั้งแรกสินะ ฮ่าฮ่า ถ้าท่านเดินไปตรงนั้นแล้วเลี้ยวขวา ก็จะเจอน้ำพุอยู่ เดินตรงไปแล้วท่านจะไปถึงเขาสมีร์ จากนั้นก็แค่เดินเข้าไป"

"ขอบคุณ"

"ไม่มีปัญหา ฮ่าฮ่า กลับมาซื้อยาที่นี่คราวหลังก็พอ"

"แน่นอน ฉันจะกลับมา"

ฉันโค้งเล็กน้อยให้เขาแล้วออกเดินทางอีกรอบ ทุกๆคนตามทางล้วนเป็นคนหนุ่มหมด ฉันหาคนที่อายุพอๆกันไม่เจอเลย แก่สุดที่เจอก็อายุราวๆ40เท่านั้น ในสายตาฉันพวกเขายังหนุ่มทั้งนั้น ฉันจึงได้แต่พ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินผ่านไป

"ก็มันเป็นเกมที่เด็กๆเล่นกันนี่นะ คนแก่อย่างฉันถึงเข้าไปร่วมด้วยไม่ได้ ฮึ่ม!"

ฉันเดินต่อไปพร้อมกับมือหนึ่งที่ไขว้หลังอยู่ และก็มาเจอกับน้ำพุตามที่ถูกบอกไว้ก่อนหน้า

...ฉันต้องไปทางนี้ใช่มั้ย?หรือไปทางซ้ายนะ? เพราะเหตุนี้ ฉันจึงหลงอีกรอบ

 

*****

ภูเขาที่ดี!น้ำก็ดี!และอากาศก็ดี! มันคือภูเขาสมีร์ที่อยู่ทางใต้ ซึ่งเป็นที่ที่บอกว่าหัวหน้าหมู่บ้านมู่หลานอาศัยอยู่ ฉันอิ่มเอมไปกับทิวทัศน์ของที่นี่ไปพร้อมกับเดินมือไขว้หลังไปด้วย

 

...นี่มันโลกใหม่ชัดๆ มันยากนะที่จะได้สัมผัสกับความรู้สึกของชนบทที่แสนบริสุทธิ์ในยุคที่กลายเป็นเมืองนี้ ตอนฉันยังเด็กมันเคยมีสถานที่ที่เหมือนกับทะเลสาบสวรรค์ แต่หลังจากนั้นไม่กี่ปีมันก็มีโครงการสร้างหมู่บ้านขึ้นมาใหม่และมันก็ถูกฝังลงไปตลอดกาล

 

"ฉันอยากจะนั่งแช่อยู่ตรงนี้ไปนานๆเลย"

ในที่สุดฉันก็จะได้เจอกับหัวหน้าหมู่บ้านสักที สถานที่ที่ฉันมาถึงคือโรงตีเหล็ก เป็นกระท่อมเล็กๆพร้อมกับป้ายรูปค้อนห้อยอยู่บนนั้น ฉันค่อยๆเคาะประตูอย่างระมัดระวัง

ก๊อก ก๊อก!

"เข้ามาสิ!"

ฉันเปิดประตูเข้าไปและเห็นชายแก่คนนึงที่มีผมสีขาวสองสามเส้นบนหัวกำลังใช้ค้อนอยู่ ฉันอดยิ้มไม่ได้เลย ในที่สุดผมก็เจอคนอายุเท่าๆกัน

"ยินดีที่ได้พบ ข้าชื่อเฉิน เป็นหัวหน้าหมู่บ้านมู่หลาน ทำไมเจ้าถึงอยากเจอข้าล่ะ"

"มีคนบอกฉันว่าฉันจะได้รับอาวุธจากที่นี่น่ะ"

"อ่า เจ้าคงเป็นนักผจญภัยมือใหม่สินะ ข้านึกไม่ถึงเลยเพราะเจ้าดูแก่นิดหน่อยน่ะ ตามมาสิ ข้าจะเอาอาวุธให้" เขาตรงไปที่กำแพงที่เต็มไปด้วยอาวุธในห้องข้างๆ พวกมันเต็มไปด้วยสนิมและไม่ได้ดูดีเหมือนที่จองโดบอกไว้เลย "เลือกสักชิ้นที่เจ้าชอบไปสิ มันอาจไม่ได้เป็นของดีแต่ก็เหมาะสมกับนักผจญภัยมือใหม่เช่นพวกเจ้าที่พึ่งออกเดินทางเป็นครั้งแรก ข้าจะออกไปรอด้านนอก เลือกมาชิ้นนึงแล้วตามมาหาข้าล่ะ"

เฉินบอกกับฉันแล้วออกนอกห้องไป

ฉันหยิบอาวุธจากบนกำแพงลงมาไตร่ตรองทีละอันๆ มันมีอาวุธหลายแบบมาก แต่ที่คุ้นเคยมากที่สุดคงเป็นมีดนี่แหละเพราะงั้นฉันจึงหาจะเลือกมีดที่เหมาะกับมือ

[มีดขึ้นสนิมของเฉิน]

[ระดับ:ทั่วไป

ความทนทาน: 100

พลังโจมตีกายภาพ: 15

มีดที่ถูกสร้างโดยเฉิน หัวหน้าหมู่บ้านมู่หลาน มันขึ้นสนิมและคงอยู่ได้อีกไม่นาน]

 

...นี่มันเยี่ยม ฉันแกว่งมีดไปมาและเริ่มที่จะรวบรวมความรู้สึก เสียงมีดที่ตัดอากาศมันทั้งคมและรุนแรง

"ใช้ได้เลย"

ฉันไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้จับมีด ในความเป็นจริง ฉันในตอนยังเป็นเด็กใช้มีดจนแทบจะเป็นกิจวัตร ไม่สิ ฉันไม่ควรนึกถึงมันเลย มันไม่ใช่เรื่องที่น่าจดจำนัก ฉันส่ายหัวแล้วเดินออกจากห้องไปหาเฉิน "ฉันเลือกอันที่ชอบมาแล้ว ตอนนี้ก็มีอาวุธแล้ว มีงานให้ฉันทำบ้างรึเปล่า?"

มีอีกอย่างที่ฉันยังไม่ได้พูดออกไป

"อยากให้ฉันไปจับก็อบลินมาซัก50ตัวรึเปล่า"

"หืม? เจ้ารู้ได้ไง? ข้าอยากให้เจ้าฆ่ามันซัก50ตัว"

ในเวลาเดียวกัน หน้าต่างเควสก็เปิดขึ้นมา

 

[คำขอร้องของหัวหน้าเฉิน]

[ความยาก: F

เฉิน หัวหน้าหมู่บ้านมู่หลานขอให้ท่านกำจัดก็อบลินเป็นงานแรก เพราะเขากังวลว่าจำนวนก็อบลินในทุกวันนี้มันจะมากเกินไป

-เงื่อนไขความสำเร็จ:ล่าก็อบลิน 0/50 ตัว

-แนะนำให้ตั้งปาร์ตี้สองคนขึ้นไป]

เหมือนที่จองโดบอกไว้ ยังไงก็เถอะ เจ้าเด็กนั่นรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกันนะ? เขาศึกษาเรื่องพวกนี้แทนที่จะไปอ่านหนังสืองั้นเหรอ... ไม่ว่าจะมองยังไงฉันก็เห็นแต่หลานชายที่กำลังตั้งใจเรียนอยู่

"ฉันต้องไปคุยกับจองโดคราวหลังแล้วสิ"

"หืม? เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

"เปล่าๆ ฉันไปจัดการก็อบลินก่อนนะ"

"ขอบใจเจ้ามาก"

 

[ได้รับเควสแล้ว]

ฉันรับเควสแล้วตรงลงจากภูเขาสมีร์ เดินเข้าไปในสแควร์และพบกับน้ำพุที่เต็มไปด้วยผู้คน หลายคนเริ่มที่จะชักชวนฉันหลังจากเห็นฉันเดินลงมาจากเขา ฉันถึงกับขมวดคิ้วกับเสียงที่ดังขนาดนี้ของพวกเขา

ฮึ่มม หนวกหูจริงๆ ยิ่งแก่ขึ้นฉันก็พบว่าฉันชอบที่เงียบๆมากกว่า ฉันน่าจะใช้ชีวิตที่เหลือในที่เงียบๆและสงบสุขแทนที่จะเป็นที่ๆเสียงดังนะ? ฉันรีบเดินไปที่ป่าทางตะวันตกตามที่จองโดพูดไว้ เขาบอกว่าที่นี่จะมีก็อบลินน้อยกว่า ฉันเดินผ่านประตูและมุ่งหน้าเข้าไปไหนป่า ไม่นานหลังจากนั้นฉันก็พบกับกลุ่มของพวกก็อบลิน

"หืมมม มาลองดูกัน"

ฉันดึงมีดออกมาจากช่องเก็บของแล้วปามันอย่างแรงไปที่ก็อบลิน มีดมันบินและพุ่งทะลุผ่านหัวใจก็อบลินไปเลย

 

[ได้รับค่าประสบการณ์]

 

ก็อบลินตายโดยที่ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ ฉันถึงกับอึ้งไปเลย

"มันตายง่ายขนาดนี้...?"

ฉันจำข้อความช่วงฝึกสอนได้ มันบอกไว้ว่าค่าสถานะฉันเพิ่มขึ้น นี่คงเป็นเหตุผลละมั้ง? และในตอนนี้ ข้อความสุดมหัศจรรย์นั่นก็โผล่มาหน้าผมอีกครั้ง

[จากเส้นทางระดับSท่านจะได้รับสิทธิประโยชน์พิเศษ]

[ค่าประสบการณ์ที่ได้รับเพิ่มขึ้นสองเท่า]

[ความสามารถของทักษะทั้งหมดเพิ่มขึ้นสองเท่า]

"อ่า.."

ฉันลืมไปสักพักแล้วนะว่าแคปซูลที่ฉันได้รับตอนที่เถียงกับพวกหมอว่ามันมีสิทธิพิเศษน่ะ

 

 

***********************************************************************************

ผมแปลไปอ่านไปนะครับ เพราะงั้น ถ้ามีคำไหนแปลกๆ หรือบทพูดมันแปลกๆดูไม่เหมือนคนแก่หรืออะไร คอมเมนต์บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะนำไปแก้ไขคราวหลัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #15 Noop1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:36
    โกงดีชอบๆ55555
    #15
    0