[นิยายแปล]Everyone is Young Except for Me

ตอนที่ 6 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

ลมพัดผ่านมาไปทั่วร่างกายจนทำให้ฉันรู้สึกขนลุก เริ่มจากตรงหน้าไปคอ ไหล่ ขาและสุดท้ายที่หลัง ขนที่แขนฉันก็ดูเหมือนว่าจะอ่อนลง ยังไงก็ดีจู่ๆก็มีข้อความโผล่ขึ้นด้านหน้าฉันในเวลาเดียวกัน

[ท่านเป็นผู้ถูกเลือกโดยดวงดาวทั้งเจ็ดเป็นครั้งแรก]

[กลุ่มดาวกระบวยใหญ่กำลังกู่ร้องออกมาว่าท่านคือราชาที่แท้จริง]

[ท่านได้รับดาวสวรรค์'ราชันแห่งคำสัญญาพิสุทธิ์']

[สถานะทุกอย่างเพิ่มขึ้น20แต้ม]

ข้อความจากระบบบอกฉันว่าฉันเป็นราชาที่แท้จริง เสียงนี้มันดังขึ้นในหัวฉันแทนที่จะดังขึ้นในหู

[มนุษย์...]

มันคือเสียงของผู้แนะนำที่ออกมาจาก 'ชวาล'และตอนนี้มันอยู่บนแท่นบูชาแห่งดวงดาว

[ภายใต้ดวงดาวทั้งเจ็ดแห่งกลุ่มดาวกระบวยใหญ่ พึงระลึกไว้ว่ากษัตริย์ที่แท้จริงได้ตื่นขึ้นแล้ว]

เสียงประหลาดๆที่ผสมระหว่างชายและหญิงนั่นยังคงแสดงออกเหมือนว่ามันเป็นสิ่งที่ขัดขืนไม่ได้ ไม่มีใครต้านท้านมันได้

[บุคคลผู้ก้าวผ่านเส้นทางที่โดดเดี่ยวและยากลำบากทั้งเจ็ดได้ปรากฏตัวขึ้น อย่างไรก็ตามเขาผู้นั้นในตอนนี้ยังเป็นเหมือนใบไม้ที่ลอยตามลม เขาผู้หลบซ่อนสิ่งที่ได้ยินและเขาผู้ซ่อนจากสิ่งที่เขาได้เห็น ระวังตัวเอาไว้จนกว่าเขาจะยืนขึ้นได้ด้วยตัวเองในฐานะราชาที่แท้จริง]

 

ฉันถูกบังคับให้ฟังเสียงศักดิ์สิทธินั่นพูดบางอย่างที่เหมือนกับคำทำนาย พร้อมๆกันนั้นแท่นบูชาแห่งดวงดาวก็เริ่มส่องสว่างขึ้น

"....."

ฉันถูกส่งลงมาบนพื้นทันทีและได้แต่มองไปที่มันอย่างทึ่งๆ เจ็ดดวงดาวแห่งกลุ่มดาวกระบวยใหญ่มันปล่อยแสงสีรุ้งออกมาคล้ายกับลูกหมาที่ได้เจอเจ้าของของมัน จากนั้น.....

"หืม?"

เริ่มจากดาวทางด้านซ้ายสุด พวกมันเริ่มที่จะซ้อนกันทีละดวงๆ ในที่สุดดาวทั้งหมดก็รวมกันเป็นหนึ่ง มองดูดาวพวกนี้แล้วที่ฉันรู้สึกถึงคือความลึกลับและความไม่คุ้นเคย ในตอนนี้แสงก็เริ่มเปล่งประกายออกมา มันเป็นแสงวาบที่แย่มาก ความสุกใสที่ส่องประกายราวกับดวงอาทิตย์ศักดิ์สิทธินี้ค่อยๆมอดลงและภาพด้านหน้าฉันตอนนี้ก็ช่างสดใสเหลือเกิน

"ข้าคือผู้ดูแลกาลเวลา ผู้ที่คอยปกป้องคำพยากรณ์ของเทพไกอามาตั้งแต่แรกเริ่ม ยินดีทีได้พบ นายแห่งดวงดาวล้ำค่าทั้งเจ็ด"

ใครน่ะ?ฉันตกใจเลยนะเนี่ย ผู้เฒ่าคนหนึ่งที่มีหนวดขาวผมขาวและไม้เท้าที่เหมือนกับต้นไม้เก่าๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วโค้งคำนับให้ฉัน

พร้อมกันนั้น

"ข้าขอแสดงความเคารพแด่ราชันแห่งดวงดาวทั้งเจ็ด ตามประสงค์ของไกอา เทพผู้สร้าง" ไซคีก็คุกเข่าลงและคำนับฉันเช่นกัน

ฉันหมดคำพูดเลยกับเรื่องที่จู่ๆก็เกิดขึ้นนี่ ฉันเป็นราชา?... ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยกับทั้งสองคนที่พูดอย่างชัดเจนว่าฉันเป็นราชา เพราะฉะนั้นฉันจึงได้แต่มองพวกเขาโค้งหัวลง หลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้แต่บอกพวกเขาว่า

"ลุกขึ้นเถอะ นี่มันน่าอายจริงๆนะเนี่ย"

ฉันดึงแขนแต่ละข้างและค่อยๆดึงตัวพวกเขาขึ้นมา แล้วค่อยๆมองหน้าพวกเขาอย่างระมัดระวัง

"..."

พวกเขาร้องไห้อยู่ แต่มันก็ไม่ได้ดูเศร้าอะไร มันเหมือนกับน้ำตาแห่งความดีใจหลังจากที่ถูกปลดปล่อยจากบางอย่างอะไรทำนองนั้น

"ท่านอาจจะมีคำถามมากมายแต่เรามีเวลาไม่มากนัก ชวาลได้หายไปแล้วและห้วงเวลากับห้วงอวกาศที่ถูกค้ำจุนไว้กำลังเริ่มที่แตกสลาย"

เสียงของบางอย่างที่กำลังแตกดังมาจากด้านบน ฉันหันขึ้นไปมองบนฟ้าโดยสัญชาตญาณ โอ้... ไม่นะ ทั่วทั้งอวกาศกำลังแตกออก

"ยื่นมือออกไปแตะแสงที่อยู่ด้านหน้าท่าน"

ผู้เฒ่ามองมาที่ฉันและอก็ยื่นมือออกไปโดยไม่ถามซักคำว่าทำไม ฉันรู้สึกเหมือนว่าจับโดนอะไรบางอย่างที่อยู่สุดปลายของแสง

[ท่านได้รับผลแห่งดวงดาวที่ถูกปิดผนึก]

นี่มันอะไรกัน? ฉันก็อยากจะสังเกตมันใกล้ๆแต่เวลาฉันมีเวลาไม่พอ

ไซคีพูดกับฉันว่า"ได้โปรดดูแลผลแห่งดวงดาวให้ดีและอย่าทำมันหายไป ตอนนี้ท่านต้องระวังตัวให้ดี เช่นเดียวกับใบไม้ที่ลอยตามลม บททดสอบและความยากลำบากจะเข้ามาหาท่าน อย่างไรก็ตามจงอย่าลืมว่า ถ้าท่านผ่านทุกๆการท้าทายไปโดยไม่สูญสิ้นซึ่งความหวัง แสงสว่างจะคอยท่านอยู่ที่ปลายทาง.."

 

นี่เธอรู้อยู่แล้วเหรอว่าเราต้องแยกจากกัน? ดวงตาของเธอถึงได้ดูเศร้าเหลือเกิน ถึงกระนั้นพวกเขายังคงเต็มไปด้วยอารมณ์มากมายที่ฉันไม่เข้าใจ ช่วงเวลาเดียวกันนั้นผู้เฒ่าที่ยืนข้างๆฉันก็ได้แกว่งไม้เท้าและสร้างช่องว่างขึ้นด้านหลังฉัน ฉันเริ่มสั่นอีกแล้วนะเนี่ย

"อย่าได้ตื่นตระหนกไป นี่เป็นวิธีที่จะทำให้ท่านหลบหนีไปจากที่นี่ได้"

เขาเริ่มท่องคาถาในขณะที่ขยับนิ้วชี้ไปด้วยและฉันก็ถูกดูดเข้าไปในพื้นที่ๆเหมือนหลุมดำนี้

 

รอบตัวฉันมืดไปหมด บรรยากาศรอบๆข้างก็เต็มไปด้วยทรงกลมสีดำ ในแสงเล็กๆไกลๆ ไซคีกับผู้เฒ่ายืนอยู่ตรงนั้น ปากพวกเขาขยับขึ้นลงในเวลาเดียวกัน แต่ที่ฉันได้ยินนั้นมีแค่อย่างเดียวคือ "ขอให้การปกปักษ์แห่งดวงดาวจงอยู่กับท่าน"

 

จบเพียงแค่นั้น แสงมันค่อยๆหายไปและทุกอย่างก็หายไปอย่างหมดจด ฉันปิดตาลงพร้อมๆกันกับที่สติค่อยๆหายไป ในขณะที่หมดสติไป ฉันก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาว่า

[การฝึกสอนเสร็จสิ้น]

 

*****

 

ยูเนี่ยน การรวมกลุ่มของบริษัทที่มีราคาหุ้นสูงสุดในเกาหลีใต้และเป็นผู้สร้าง'อาร์คสตาร์' ผู้นำด้านเกมเสมือนจริงของโลกใบนี้ เป็นบริษัทที่พึ่งประสบความสำเร็จที่ราวกับฝันกับการที่มีผู้ใช้หนึ่งพันล้านคนทั่วโลก

 

ยู มินซอก หัวหน้าทีมของสำนักงานวางแผนยุทธศาสตร์ของยูเนี่ยน หาวออกมาในขณะที่เขากำลังเอนกายลงบนเก้าอี้นุ่มๆ

"ห้าววว โอ้ทำไมวันนี้อากาศดีแบบนี้เนี่ย?"

เขารู้สึกเบื่อและเหนื่อยกับกิจวัตรประจำวันมาก หลังจากหมุนเก้าอี้ไปอีกด้าน เขารู้สีกเหมือนกับเขากำลังพักผ่อนอาบแดดในฤดูร้อนอยู่

"ฮึม ฮึ้ม ฮึม~♪ ฮึม ฮึ้ม ฮึม~♬"

เขากำลังฮัมเพลงและกำลังที่จะดื่มกาแฟ แต่แล้วก็ใครซักคนกระแทกประตูเข้ามา

"หัวหน้าทีมครับ!"

"เห้ย! นาย ไอ้บ้าเอ้ย! ฮ่าา…"ยูมินซอกตกใจจนกาแฟที่เขาถืออยู่หกเต็มเสื้อผ้าเขาไปหมด เขาร้องออกมาตอนที่เห็นว่าเสื้อที่แสนแพงของเขาที่ซื้อมาไม่กี่วันก่อนผ่านการผ่อนชำระเปียกไปหมด

"อะไร? มีอะไร? คุณมองผมแบบนั้นทำไม?!"

"นี่เป็นเรื่องซีเรียสนะครับ"

ยูมินซอกรีบเช็ดเสื้อเขาด้วยกระดาษทิชชู่แล้วถามว่า

"อ๊า นี่มันแพงนะเว้ย....เกิดอะไรขึ้น? เกมเกิดอะไรผิดพลาดรึไง?"

"ใช่ครับ เกมเกิดข้อผิดพลาดขึ้น"

"อะไรนะ?" เขาชะงักไปพักนึง นั่นเป็นเพราะว่าเขาไม่เข้าใจว่าชาจินชอลกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

'เกิดข้อผิดพลาดในอาร์คสตาร์ที่ไม่เคยมีความผิดพลาดอะไรเกิดขึ้นมาก่อนเลยเนี่ยนะ?'

เขาเชื่อไม่ลงเลย เท่าที่เขารู้มา อาร์คสตาร์ได้รับการจัดการจากไกอา ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่รู้กันดีว่าเป็นปัญญาประดิษฐ์ที่ดีที่สุดที่เคยมีมา ยิ่งไปกว่านั้น ไกอาไม่ใช่แค่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทั่วไป มันยังเป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ชั้นนำของโลกที่สร้างขึ้นหลังจากการเปิดตัวของเทคโนโลยีควอนตัมกลศาสตร์และประสิทธิภาพการทำงานของมันคือ 10 พันล้านเท่าของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่มีอยู่ สิ่งที่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่มีอยู่จะใช้เวลา 150 ปีในการคำนวณ มันสามารถทำได้ภายในสี่วินาทีไกอา ยังเป็นปัญญาประดิษฐ์ที่ดีที่สุดที่ CIA และ NASA เคยเห็นมา

เกิดข้อผิดพลาดขึ้นกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ไม่ยอมให้มีบักแม้แต่ตัวเดียวเนี่ยนะ? มันไร้สาระสิ้นดี

ยูมินซอกส่ายหัวและบอกชาจินชอลให้หยุดพูดเล่นได้แล้ว "หยุดพูดอะไรไร้สาระแล้วบอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น? "

"ผมว่าหัวหน้าต้องไปดูด้วยตัวเองครับ"

"..?"

'มีบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆใช่มั้ยเนี่ย? อย่าบอกนะว่า...'

 

ทั้งสองเดินอย่างรวดเร็วไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ยักษ์ที่อยู่ใต้ดิน

"คุณมาแล้วเหรอ หัวหน้าทีมยู"

"สวัสดีครับ ผู้จัดการแผนก"

ยูมิกซอกโค้งหัวลงให้กับหัวหน้าแผนกอีซอกจุนที่อยู่ด้านหน้าเขา หลังจากนั้นเขาจึงพูดกับชาจินชอลที่พึ่งนั่งลงอีกรอบ

"เห้ย นี่พวกคุณยังทำเรื่องผิดพลาดได้อีกเหรอ ขนาดหัวหน้าแผนกอยู่ที่นี่น่ะนะ..?"

ชาจินชอลไม่ได้ตอบอะไรมา เขาเพียงเปิดวิดีโอในแล็ปท็อปให้ดู "ดูนี่สิครับ"

มันเป็นวิดีโอของชาวต่างชาติคนหนึ่งที่กำลังล่ามอนสเตอร์อยู่ เขาดูเหมือนเป็นผู้เล่นอันดับสูงที่มีทักษะแข็งแกร่งมากๆคนหนึ่ง ยังไงก็ตามยูมินซอกกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนว่าเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

'ฉันเคยเห็นมันที่ไหนนะ?..'

"นี่เป็นวิดีโอของ ไมเคิล ผู้เล่นชาวอเมริกา ผู้เล่นอันดับหนึ่งในโลก"

"อ๊า ใช่สิ! ถึงว่าทำไมรู้สึกคุ้นๆ ไม่ใช่ว่าเขามีพรสวรรค์ของผลดวงดาวเหรอ? ผมไม่รู้เลยว่าเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าการล่ามอนของเขามันเร็วไปหน่อยเหรอ? ยังไงก็เถอะ คุณเปิดนี่ให้ผ..."

มันเป็นช่วงเวลานี้เอง

"..อะไรน่ะ?"

วิดีโอก็ได้หยุดลง ไม่สิ วิดีโอไม่ได้หยุดมีแค่มอนสเตอร์เท่านั้นที่หยุด ไมเคิลกำลังกรีดร้องอย่างสับสน แต่ร่างกายเขาไม่ฟังเขาเลย ไมเคิลขยับร่างกายตัวเองไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะพยายามทำอะไรก็ตาม

ยูมินซอกซ่อนความสับสนนี้ไว้ไม่ได้เลย และจังหวะเดียวกันนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา [มนุษย์เอ๋ย..]

[ภายใต้ดวงดาวทั้งเจ็ดแห่งกลุ่มดาวกระบวยใหญ่ พึงระลึกไว้ว่ากษัตริย์ที่แท้จริงได้ตื่นขึ้นแล้ว]

ยูมินซอกถูกเสียงที่ดูเหมือนกำลังทำนายจุดจบของโลกนั้นดูดเข้าไป

[บุคคลผู้ก้าวผ่านเส้นทางที่โดดเดี่ยวและยากลำบากทั้งเจ็ดได้ปรากฏตัวขึ้น อย่างไรก็ตามเขาผู้นั้นในตอนนี้ยังเป็นเหมือนใบไม้ที่ลอยตามลม เขาผู้หลบซ่อนสิ่งที่ได้ยินและเขาผู้ซ่อนจากสิ่งที่เขาได้เห็น ระวังตัวเอาไว้จนกว่าเขาจะยืนขึ้นได้ด้วยตัวเองในฐานะราชาที่แท้จริง]

หลังจากเสียงที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนนั้นพูดจบเวลาก็กลับมาเดินอีกครั้งเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในวิดีโอนั้น แสงสีแดงเริ่มที่จะทะยานไปรอบๆไมเคิล ยูมินซอกสังเกตอย่างใกล้ชิดด้วยสายตาคมกริบ เขาแสดงออกอย่างจริงจังขึ้นหลังพบว่ามันเกิดอะไรขึ้น

'นี่มันอะไรกันวะเนี่ย...'

แสงสีแดงค่อยๆใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้นจนกระทั่งกลายเป็นเสาต้นหนึ่ง ส่องสว่างขึ้นสู่ท้องฟ้า มอนสเตอร์รอบๆไมเคิลก็กลายเป็นผงสีเทาหลังจากที่พวกมันแตะแสงนี้ แล้ววิดีโอก็จบลง

"บ้าไปแล้ว..."

ชาจินชอลไม่ได้ตอบอะไรกลับมาและเล่นอีกวิดีโอนึงขึ้นมา

คราวนี้เป็น ทอร์เรสจากสเปนที่เคยได้รับผลแห่งดวงดาวเช่นกัน ตัวเขาฉายไปด้วยแสงสีม่วงเข้มเหมือนๆกับวิดีโอของผู้เล่นคนอื่นๆ หน้ายูมินซอกตึงไปหมดหลังจากที่เขาดูวิดีโอครบหมดแล้ว

"นี่มันเรื่องใหญ่จริงๆแล้วนะเนี่ย" ชาจินชอลเคาะแล็ปท็อปอีกหลายครั้งแล้วจึงเปิดระบบจัดการข้อมความขึ้นมา เขาหมุนลูกกลิ้งเมาส์แล้วกดจอลง โชว์มันให้ยูมินซอกดู

หลังจากที่ดูจนมั่นใจแล้ว คำแรกที่ออกมาจากปากยูมินซอกคือ "ฉันจะบ้า..."

สิ่งที่เขาเห็นในจอด้านหน้าเขาตอนนี้เป็นเพียงข้อความหนึ่งบรรทัด แต่ผลกระทบนั้นมันมหาศาล เขาได้แต่กดมือไปกับขมับของเขา

[ระบบ โค้ด 0 ได้ถูกเปิดใช้งาน]

"..แ*ง เหมือนว่าฉันจะต้องเลิกงานช้าแล้วคืนนี้" คำพูดเบาๆของเขาดังก้องไปทั่วทั้งห้องมอนิเตอร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #14 Noop1 (@Noop1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:32
    อืม ไม่รู้จะพิมพ์ไรดีอะ
    #14
    0
  2. #4 ILOVEMRCHU (@ILOVEMRCHU) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 15:39
    ถถถถถถ
    #4
    0