[นิยายแปล]Everyone is Young Except for Me

ตอนที่ 4 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

ดวงอาทิตย์สีขาวส่องแสงโชติช่วงในเช้านี้ ฉันกำลังรับแสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่ทำให้รสชาติของชาเขียวนี้อ่อนลง ในขณะเดียวกัน ฉันก็กำลังมองไปที่โน้ตเล็กๆที่มิโดเขียนไว้ให้ฉันในตอนเช้า มันเป็นข้อความที่ง่ายต่อการเข้าใจจากลายมือที่น่ารักมากๆนั่น

 

[คำอธิบายเกี่ยวกับสถานะในอาร์คสตาร์จากมิโดให้คุณปู่ ♡]

 

หัวใจหนึ่งดวง ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นนะ ฉันควรไปซื้อหวยดีมั้ย? ฉันมีปัญหาแล้วนะเนี่ย

จากนั้นฉันก็ขยับสายตาลงมา

[สถานะพื้นฐานของอาร์คสตาร์]

[พละกำลัง :เพิ่มความเสียหายกายภาพและพลังโจมตีพื้นฐาน

ความว่องไว:เพิ่มความเร็วโจมตีและความเร็วเคลื่อนที่

ความอึด:เพิ่มพลังชีวิตและการป้องกันกายภาพ

ความรู้:เพิ่มพลังโจมตีเวทมนต์,พลังป้องกันเวทมนต์และเพิ่มพลังเวทย์

*ปู่จะรู้เองว่าสถานะไหนที่ปู่ควรจะใส่ใจหลังจากปู่ได้อาชีพแล้ว!

สู้ๆค่ะปู่!

มาเล่นด้วยกันคราวหลังนะคะ♡]

 

"โฮๆๆ♡"

ฉันคิดภาพว่าได้อยู่กับมิโดแล้วก็หัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว วางแว่นที่ใช้อ่านหนังสือลงแล้วเดินตรงไปที่ห้องแคปซูล

"ฉันน่าจะลองเล่นมันสักหน่อย"

วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่บ้านเลย ทุกคนออกไปทำงานหรือไม่ก็ไปเรียนกันหมดและลูกสะใภ้ก็มีนัดกับเพื่อนของเธอ พวกเขาบอกว่าจะเข้าบ้านช้าในวันนี้เพื่อให้ฉันได้มีสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับตั้งเป้าไปกับการเล่นเกมได้

"เป้าหมายวันนี้คือเลเวล 10"

ตามที่จองโดพูดไว้เมื่อวาน ฉันสามารถเปลี่ยนอาชีพได้ตอนเลเวล10หลังจากนั้น ของจริงถึงจะเริ่มขึ้น เพราะงั้นฉันต้องทำงานอย่างหนักและเล็งไปตรงจุดนี้ก่อน

ฉันหยิบใบอนุญาตเข้าเล่นเกมเสมือนจริงออกมาจากกระเป๋าเงินแล้วใส่มันลงไปในช่องที่เหมือนไว้ให้ใส่บัตร ATM แคปซูลที่ดูเหมือนกับหัวใจเหล็กมีสีสันสดใสและฝามันก็เปิดออกมา สิ่งที่ฉันเห็นมันงดงามมาก ใจฉันเริ่มเต้นแรงขึ้น ฉันแค่ต้องเข้าไป ใช่มั้ย..?

ฉันหันหน้ากลับมามองที่ภาพเหมือนของภรรยาฉัน จ้องไปที่หน้าเธอแล้วค่อยๆหลับตาลง

'ที่รัก ได้โปรดดูแลครอบครัวเราด้วย คุณเป็นคนเข้มแข็งมากนะ'

จู่ๆภาพจำสุดท้ายของภรรยาฉันก็โผล่ขึ้นมา ทำไมน่ะเหรอ? ทั้งหมดมันก็แค่ ฉันอยากเจอเธอ

'มีความสุขกับมันอย่างช้าๆอย่าได้เสียใจ ทำอะไรก็ตามที่คุณอยากทำ เป็นอย่างที่คุณอยากเป็น ฉันจะมองดูคุณอยู่ข้างบนนะ และ...ชาติหน้าเราจะเกิดมาคู่กันอีก..'

"ใช่แล้ว คุณสุดยอดที่สุด"

ฉันพูดด้วยเสียงเบาๆและนอนลงไปในแคปซูล แคปซูลค่อยๆปิดลงมาหลังจากที่ฉันกดลงไปบนปุ่มสีแดง เหมือนที่มิโดบอกเอาไว้ มันมืดไปหมดและหลังจากนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาในหูผม

[ยินดีต้องรับสู่โลกของอาร์คสตาร์]

มันเริ่มขึ้นแล้ว ช่วงเวลาการเดินทางสุดบัดซบนี่

 

*****

 

ฉันรู้สึกเหมือนว่าทั้งร่างของฉันถูกดูดเข้ามา ความมืดคล้ายจะเขมือบฉันลงไป รู้สึกถึงความเงียบที่ไม่มีวันสิ้นสุดและ ความรู้สึกที่ร่างกายกำลังลอยขึ้น ฉันลืมตาและพบว่าฉันกำลังยืนอยู่บนท้องฟ้า

"นี่มัน..."

มองไปรอบๆฉันก็เห็นแต่ตัวเองบนท้องฟ้านี้ ร่างฉันตอนนี้ก็สวมแค่เสื้อยืดสีอ่อนและกางเกงเก่าๆ ฉันหยิกตัวเองเพื่อให้รู้ว่านี่มันไม่ใช่เรื่องจริง

...มันเจ็บจัง มันเป็นเกมเสมือนจริงทำไมมันเจ็บขนาดนี้เนี่ย?

 

[ตรวจสอบม่านตา]

[ยืนยันว่าเป็นผู้เล่นใหม่]

[ท่านต้องการที่จะสร้างตัวละครหรือไม่?]

 

นี่ไง เหมือนกับที่จองโดบอกไว้

"สร้าง"

 

[ท่านต้องการที่จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ของท่านหรือไม่]

 

"ไม่"

[ได้โปรดเลือกอาณาจักร]

[1.อาณาจักรออร์คา]

[2.ประเทศมหาพันธมิตร]

[3.รัฐพาร์ต้า]

[...]

 

"อาณาจักรออร์คา"

 

ในเวลาเดียวกัน ดวงตามีปีกขนาดยักษ์ก็โผล่ออกมา เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้เริ่มที่จะแสกนตัวฉันด้วยแสงเลเซอร์ที่โผล่ออกมาจากตามันขณะที่กำลังกระพือปีกมันอยู่

 

[การสร้างตัวละครเสร็จสิ้น]

[ได้โปรดตั้งชื่อ,ชื่อเล่นหรือว่าไอดีที่ท่านจะใช้ในเกม]

 

"อืม..."

การตั้งชื่อเป็นเรื่องยากเสมอ มันเหมือนเดียวกันกับตอนที่ฉันตั้งชื่อลูกชาย มิโดและจองโด แต่ถึงอย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ใช้เวลานานนัก เพราะฉันใช้เวลาคิดเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อวานหลังจากที่จองโดบอกว่าฉันควรวางแผนที่จะตั้งชื่อผู้ใช้หรือชื่อเล่นไว้ล่วงหน้า

 

"แจ็คสัน"

 

"ชื่อ'แจ็คสัน'ถูกต้องหรือไม่?หลังจากที่ท่านตัดสินใจแล้ว ท่านไม่สามารถเปลี่ยนมันได้อีก"

นี่เป็นความลับนะ แต่ฉันเป็นแฟนคลับรุ่นเก๋าของ ไมเคิล แจ็กสัน ไม่รู้ว่าฉันเต้นเพลงBilly jeanไปกี่ครั้งในตอนที่มันยังดังมาก เมื่อตอนนั้นฉันคงอายุสัก 30ปีมั้ง? ฉันชอบท่ามูนวอร์คของเขามากเลยนะ และก็ยังชอบอยู่จนถึงทุกวันนี้เลย

"ใช่"

[ยินดีต้อนรับท่าน'แจ็คสัน'เข้าสู้โลกเสมือนจริงแห่งอาร์คสตาร์]

[การฝึกสอนจะเริ่ม ณ บัดนี้]

แสงสีมากมายเริ่มที่ตกลงมาจากท้องฟ้า มันดูเหมือนการเอาออโรร่ามารวมกับสายรุ้งเลยขณะที่มันห่อรอบตัวฉันไว้ หลังจากนั้นฉันก็ถูกส่งไปที่ไหนซักที่พร้อมกับเสียงของพลุที่ดังขึ้นมาเบาๆ

 

หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ปรากฎตัวขึ้นที่ป่าทึบแห่งหนึ่ง มีเสียงของนกร้องและเสียงของลำธารใกล้ๆ ฉันเคยใช้ชีวิตอยู่ในชนบทตั้งแต่ตอนอายุได้5ขวบ แต่ทุกวันนี้ มันยากมากที่จะหาสถานที่แบบนี้ในเมือง บางครั้งฉันก็คิดถึงมันนะ

 

"ยังไงก็เถอะ ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? ที่นี่มันสุดยอดไปเลยแฮะ"

ฉันพยายามที่จะขยับตัวไปรอบๆ ฉันกำหมัดและลองเตะหลายๆแบบตามที่เชี่ยวชาญ ฉันตะลึงไปเลยที่ทุกอย่างมันไม่ได้แตกต่างไปจากในชีวิตจริงเลย ไม่รู้เลยว่านี่เป็นโลกที่มีระบบสร้างขึ้น ดูเหมือน'อาร์คสตาร์' นี่จะเยี่ยมซะยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก

 

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงที่ใสเหมือนกับหยกดังขึ้นมา

"สวัสดีค่ะ คุณปู่"

"..?"

ฉันหันหัวไปทางที่ได้ยินเสียงแต่มันกลับไม่มีใครเลย ฉันพยายามมองหารอบๆแต่ก็ไม่พบอะไรที่ดูเหมือนคนเลย ไม่นะ หรือว่าจะเป็น ผี..?

"หนูเป็นคนที่พูดกับคุณปู่เองค่ะ คิกคิก"

แสงสว่างที่ส่องมาจากบนหัวฉันและสาดมาที่หน้า ฉันอยากจะรู้เหลือเกินว่านี่เป็นความฝันหรือว่าความจริงกันแน่ แต่ฉันก็ได้รู้ในอีกไม่นานว่านี่เป็นเรื่องจริง แสงสว่างค่อยๆหายไปแล้วเด็กสาวตัวน้อยพร้อมกับปีกผีเสื้อก็ปรากฏตัวออกมา

"เอ่อ... มนุษย์?"

ไม่สิ เธอดูไม่เหมือนมนุษย์นะ ขนาดฉันยังลอยอยู่กลางท้องฟ้าได้เลย มันคงไม่แปลกถ้าเธอไม่ใช่คนน่ะ

"หุหุ คุณตลกมากเลย หนูเป็นแฟรี่ชื่อ'ไซคี'ค่ะเป็นคนที่จะมาช่วยนักเดินทางมือใหม่ หนูจะสอนคุณหลายๆอย่างที่จะใช้ในทีนี่ อาร์คแลนด์กำลังตั้งตารอยอยู่ใช่มั้ยล่ะคะ?"

 

…สาวน้อยน่ารัก

 

"ใช่แล้ว สอนฉันเยอะๆเลยนะ เหะเหะ"

 

ฉันใช้สายตาคาดหวังมองขึ้นไปที่เด็กสาวที่เรียกตัวเองว่า ไซคี ไซคีแกว่งคทาไปด้วยในขณะพูดอยู่

"โปรดเลือกคำอธิบายที่คุณต้องการได้เลยค่ะ"

ผงเรืองแสงกระจัดกระจายและประโยคหลายๆประโยคก็ลอยขึ้นมาด้านหน้าฉัน

[พลังชีวิตและพลังเวทย์คืออะไร]

[ทำยังไงถึงจะเลเวลเพิ่ม]

[ต่อสู้อย่างไร]

[ประเภทของอาชีพคืออะไร]

[...]

[...]

"อืม..."

มันมีหลายอย่างมากแต่ว่ามันจะดีกว่าถ้าผ่านอันแรกกับอันที่สองไปเลย ฉันรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องฟังมันอีกมันเพราะผมรู้มาแล้วจากหลานๆของฉันเมื่อวาน ดังนั้นฉันจึงเลือกอันที่สาม

"บอกฉันว่าจะต้องสู้ยังไง"

"โอเคค่ะ หนูจะเริ่มเลยนะคะ"

ไซคีโบกคทาของเธออีกครั้งและตัวอักษรก็เริ่มกระจัดกระจาย ขณะที่อาวุธบางอย่างก็เริ่มปรากฏออกมา มีด หอก ขวาน ค้อน ธนูและอาวุธมากมายล้อมรอบตัวฉันในตอนที่ไซคีกำลังพูดอยู่

"ตั้งแต่นี้ไป นักผจญภัยจะถูกทดสอบจากดวงดาวนะคะ"

"ทดสอบจากดวงดาว?"

"มันเป็นหนึ่งในพิธีกรรมที่เทพไกอาได้ทำนายไว้ในตอนเริ่มค่ะ ฮิฮิ"

ในเวลาเดียวกันนี้มอนสเตอร์แปลกๆก็เริ่มปรากฏตัวออกมาทีละตัวๆ นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย..?

พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจมูกยืดออกมาและตัวเป็นสีเขียว พวกนี้สูงแค่ประมาณเอวและฉันก็เห็นชื่อของมันลอยอยู่ด้านบน

[ก็อบลิน เลเวล 1]

"เลเวล 1? เจ้าพวกนี้อายุขวบเดียวเอง?"

ฉันจำที่จองโดบอกเมื่อวานได้ ตามที่จองโดบอก พวกนี้อายุประมาณหนึ่งขวบ หลานชายฉันบอกว่าเลเวลก็เหมือนๆกับอายุ นั้นหมายความว่าพวกนี้อ่อนแอที่สุด

"มอนสเตอร์พวกนี้คือก็อบลิน มันเป็นมอนสเตอร์ตัวแรกที่นักผจญภัยมือใหม่ต้องเจอค่ะ"

ฉันพยักหน้าเบาๆ

"หลังจากนี้ไป นักผจญภัยต้องสู้กับพวกมันจำนวน100ตัวค่ะ"

...อะไรนะ?

"โชคดีค่ะ!"

"ไม่ เดี๋ยว.."

ไซคีหายไปก่อนที่ฉันจะพูดจบซะอีก แถมตอนนี้เห็นได้ชัดเลยว่าก็อบลินพวกนี้กำลังวิ่งเข้ามาหาฉัน

"พุ่งเข้ามาทันทีเลยเนี่ยนะ?"

ฉันหวังว่าไซคีจะบอกเหตุผลว่าทำไมถึงทำแบบนี้ แต่เธอก็หายไปจากสายตาฉันเรียบร้อยแล้ว ฉันไม่ได้พูดหรือถามคำถามอะไรอีกและหยิบมีดขึ้นมาจากกองอาวุธที่วางอยู่รอบๆ มันค่อนข้างน่าหัวเราะนะที่เห็นพวกนี้ที่สูงเท่ากับจองโดตอนมัธยมต้นกำลังวิ่งเข้ามาพร้อมอาวุธ

"คว๊ากกก"

"แก!"

ฉันปัดการโจมตีออกไปเบาๆด้วยแขนและปาดมีดลงไปที่คอก็อบลิน แล้วหันหลังกลับมาเตะหัวก็อบลินอีกตัว พริบตาเดียว ก็อบลินสองตัวก็หายไป และฉันก็เห็นว่าก็อบลินแต่ละตัวมีพลังชีวิตอยู่ราวๆ 20 เท่านั้น ฉันสามารถจัดการมันได้เพียงหนึ่งหรือสองหมัดเท่านั้น

...มันทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆเลยนะเนี่ย

ก็อบลินอีกตัวกระโดดมาด้านข้างและฉันก็หันไปเตะมันปลิวไป ก็อบลินอีกสองตัววิ่งมาด้านหน้า ฉันเหยียบลงไปบนหน้าของตัวด้านขวาและทิ้งตัวลงมากระแทกอีกตัวทางด้านซ้าย การต่อสู้กับก็อบลิน100ตัวดำเนินต่อไป ฉันไม่ได้ใช้มีดอีกเลยนอกจากก็อบลินตัวแรก ฉันสามารถจัดการมันได้โดยใช้แค่การเตะ สมัยตอนยังเป็นหนุ่มนั้น ฉันเคยจัดการอะไรแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนดังนั้นระดับนี้มันเหมือนกับเล่นกับเด็กมากกว่า

หลังจากการต่อสู้จบลง ฉันก็ยืดแขนออก

"ฉันได้ผ่อนคลายร่างกายหลังจากไม่ได้ทำมานาน รู้สึกทั้งสนุกและเศร้าเลยแฮะ"

ฉันหมุนข้อเท้าและคอจากนั้นจึงกระแทกเอวออกไป ก็อบลินที่อยู่ด้านหน้าฉันลอยกลายเป็นฝุ่นสีเทาหายไป ฉันสูดหายใจเข้า รู้สึกสดชื่นจังเลย

"ละ..เหลือเชื่อ"

"หึหึ"

"คุณเป็นนักผจญภัยมือใหม่จริงๆเหรอคะ?"

"แน่นอน"

"..."

ไซคีได้แต่อ้าปากกว้าง ดูเหมือนเธอจะค่อนข้างตกใจนะ ไม่สิ ไม่ใช่ค่อนข้าง เธอตกใจมากๆเลยนะเนี่ย

"นี่มันสุดยอดไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ก็อบลินทั้งหมดทุกกำจัด หนูอยากรู้มากเลยว่าการคัดสรรของดวงดาวอันไหนที่คุณจะได้รับ?"

"การคัดสรรของดวงดาว?"

ไซคีแกว่งคทาของเธออีกครั้งและแสงสีรุ้งก็ปรากฏขึ้นมาหน้าฉัน สร้างรูปทรงเล็กๆขึ้นมา

..นี่มันอะไรวะเนี่ย? แวบแรกก็รู้เลย นี่มันดูโคตรน่าสงสัยเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #12 Noop1 (@Noop1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:24

    คุณปู่ OP ไงละ
    #12
    0