[นิยายแปล]Everyone is Young Except for Me

ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

สองวันผ่านไปหลังจากการออกกำลังกายที่ขาดไม่ได้ในทุกเช้าแล้วฉันกำลังดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่นที่ออกอากาศอยู่ตอนนี้คือมักจังดราม่าเรื่องนึงที่ฉันก็ดูมันมาได้สักพักแล้วล่ะนะมันเป็นเรื่องของผู้ชายคนนึงที่โดนกิมจิตบหน้า (มักจัง=ละครที่มีพล็อตไร้สาระเกินจริง)

-แอ๊ก คุณแม่ยายทำไมถึงเอากิมจิมาตบฉันล่ะครับ!??

"หึหึเรียกนี่ว่าตบเรอะผู้ชายคนนี้ช่าง.."

ในตอนที่มันกำลังถึงจุดเข้มข้นนั้นเสียงดิ๊งด่องก็ดังขึ้นมา

"ใครคะ?"ลูกสะใภ้เป็นถามออกไปในขณะที่มองไปบนจอของโทรศัพท์ภายในบ้าน

-แคปซูลที่สั่งไว้มาส่งครับ!

"แคปซูล?"เธอยืนนิ่งไปพร้อมกับความประหลาดใจที่ฉายอยู่บนหน้า

ฉันคิดว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าตอบคำถามเธอไป

"มันเป็นของที่ฉันสั่งมาเองแหละ"

"หืม?"

"ฉันว่าจะลองเล่นอาร์คสตาร์อะไรนั่นดูน่ะ"

"พระเจ้าช่วย.."

ลูกสะใภ้เบิกตากว่าในตอนที่มองมาที่ฉัน เธอดูค่อนข้างตกใจนะแต่ฉันไม่สนใจหรอก ฉันเดินตรงไปที่ประตูแล้วเปิดมันออกเผยให้เห็นผู้ชายห้าหกคนในชุดสีน้ำเงินเข้ม

"สวัสดีครับ ผมมาจากฝ่ายดูแลยูเนี่ยนแคปซูล คุณคือชเว ชุนแท็ค รึเปล่าครับ?"

"ครับ นั่นฉันเอง"

"ผมขอดูใบอนุญาตได้มั้ยครับ?"

ฉันรีบเอากระเป๋าตังออกมาจากระเป๋าแล้วโชว์'ใบอนุญาตเล่นเกมเสมือนจริง'ที่ฉันได้มาเมื่อสองวันก่อน เขาเปรียบเทียบหน้าฉันกับใบอนุญาตแล้วตอบกลับมาว่า

"ขอบคุณครับ ให้ผมวางนี่ไว้ตรงไหนดีครับ"

ฉันมองไปด้านหลังและเห็นคนกำลังถือกล่องที่ดูเหมือนตู้เย็นแทนที่จะเป็นแคปซูล จึงรีบชี้ไปที่ห้องฉัน

"วางไว้ตรงนั้นได้เลย"

"เข้าใจแล้วครับ!"

ชายเหล่านั้นย้ายมันไปตามที่ฉันขออย่างเป็นระเบียบ พวกเขาเคลื่อนไหวเหมือนกับทีมที่มีใจดวงเดียวกันและต้องทำสิ่งนี้มามากกว่าหนึ่งหรือสองครั้งแน่ๆ หลังจากนั้นลูกสาวฉันก็โผล่มาและเธอคิดว่ามันคงดีถ้าให้พวกเขาทานอะไรสักอย่างขณะที่พวกเขากำลังทำงานอย่างเคร่งครัด

"ทานไปด้วยตอนกำลังทำงานอยู่นะคะ"

"ขอบคุณครับ!'

...เธอช่างเอาใจใส่มาก นี่ทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรักลูกสะใภ้ฉัน คังฮยอน คู่แต่งงานของเขานี่ช่างสุดยอดซะจริง

"ไวไปก้าวเดียวเองนะเนี่ย ฉันกำลังจะไปเอาออกมาเลย คุคุ" ฉันพูดกับเธอ

"ฮุฮุ คุณพ่อนี่จริงๆเลยนะคะ ว่าแต่ว่า คุณพ่อไปได้ใบอนุญาตมาตอนไหนคะ?"

"ฉันได้มาตอนไปตรวจร่างกายเมื่อสองวันก่อนน่ะ ถึงยังไง อายุขนาดนี้ ที่ฉันยังเหลืออยู่ก็แค่เวลาแล้วหล่ะ"

ฉันไม่ได้ภูมิใจกับการไม่มีงานทำหรอกนะ ฉันภูมิใจกับการที่ฉันสามารถสนุกสนานไปกับความหรูหราระดับนี้ได้เพราะการทำงานหนักที่ผ่านมา นี่คงเป็นความภูมิใจไม่กี่อย่างของฉันที่หลงเหลืออยู่ล่ะมั้ง

"หุหุ คุณพ่องานหนักมาเยอะแล้วค่ะ บางทีพ่อคงจะสนุกกับการเล่นเกมนะคะ"

"จริงเรอะ? พูดเหมือนกับเธอเคยทำมันมาหลายครั้งแล้วยังงั้นแหละ"

"ค่ะ หนูเคยลองชั่วครู่ในตอนที่ไปช็อปปิ้งกับมิโด มันเป็นที่ที่เรียกว่าห้องแคปซูล ทำเอาหนูลืมเวลาไปเลยจริงๆ"

"ขนาดนั้นเลยเหรอ..?"

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย มันต้องสนุกขนาดไหนลูกสะใภ้ถึงได้พูดแบบนี้กัน?

"คุณพ่อจะเข้าใจหลังจากได้ลองเล่นมันแล้วค่ะ"

ในตอนนั้น ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา"พวกเราติดตั้งมันเสร็จแล้วครับ จะจ่ายเป็นแบบไหนดีครับ?"

"ขอบคุณที่ทำงานหนักนะ นี่"ฉันยื่นเช็กการ์ดเก่าๆไปที่เขา มันก็ราวๆ20ปีแล้วที่มันถูกปล่อยออกมาครั้งแรก มันเป็นการ์ดใบเดียวกับที่ฉันได้จากเงินเดือนๆแรกของฉันและก็ไม่เคยทิ้งมันเลย มันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับฉันน่ะ

"การจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วครับ ตามที่ระบุไว้ในใบอนุญาตของคุณปู่จะมีส่วนลด50%นะครับ และค่าธรรมเนียมรายเดือนก็จะลดลงจาก 200,000วอนเป็น100,000 วอนนะครับ"

ลืมไปเลยว่าฉันได้รับส่วนลดจากใบอนุญาตที่มี"ขอบคุณนะ"

"อีกอย่างหนึ่งคือ แคปซูลตัวนี้ใช้ได้เฉพาะผู้สูงอายุนะครับ เพราะว่าในเกมจะมีบริการพิเศษบางอย่างที่เปิดได้เฉพาะกับใบอนุญาตเท่านั้นนะครับ"

ในช่วงหนึ่งมันเหมือนกับเขากำลังพูดถึงอะไรสักอย่าง โชคดีที่เขายังอธิบายรายละเอียดให้ฟัง"ถ้ามองไปที่ด้านข้างกล่อง คุณปู่จะเห็นว่ามีที่ให้วางใบอนุญาตลงไป แต่คุณปู่ต้องวางมันเข้าไปก่อนที่จะเปิดใช้งานแคปซูลนะครับ ถ้าคุณใส่มันตอนที่กำลังเล่นอยู่มันก็ไม่ทำงานนะครับ พยายามอย่าให้ใบอนุญาตหายนะครับ"

…มันหมายความว่างี้เองสินะ ฉันย้ายความสนใจไปที่แคปซูลที่มีช่องสำหรับใส่ใบอนุญาตอยู่ มันเหมือนกับช่องใส่บัตร ATMยังงั้นเลย มันคงเป็นที่ๆต้องเสียบใบอนุญาตเข้าไปล่ะ

"ถ้าอย่างงั้นผมขอตัวก่อนนะครับ มันยังมีอีกหลายคนรอการติดตั้งอยู่ หวังว่าจะสนุกกับการเล่นเกมนะครับคุณปู่"

พวกเขารีบออกจากบ้านฉันไปไวอย่างกับแสง ดูเหมือนจะยุ่งมากเลยนะนั่น มันเหลือคนหนุ่มที่จริงใจไม่มากนักในทุกๆวันนี้

ฉันยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้เห็นคนหนุ่มที่หายากแบบนี้ หลังจากพวกเขาไปแล้ว ฉันเดินไปที่แคปซูลและสัมผัสกับผิวเย็นเฉียบของมัน ฉันไม่พอใจนิดหน่อยกับรูปลักษณ์ที่เหมือนกับโลงศพที่ทำจากเหล็กของมัน จากนั้นฉันก็นึกได้ว่าฉันควรจะจับตาดูพวกผู้ชายที่จะมาทำเจ้าชู้กับหลานสาวฉันยังไงดี และมุมปากฉันก็ยกขึ้น ตอนนี้ฉันสามารถใช้เวลากับหลานฉันได้เยอะขึ้นแล้ว

นีเป็นตอนที่เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้น

แช๊ะ

"หือ?"

ฉันหันหน้ากลับมาตามเสียงและแน่นอนว่า..

ลูกสะใภ้กำลังถ่ายรูปฉันที่กำลังจับแคปซูลอยู่ด้วยกล้องจากมือถือของเธอ

"คุณพ่อ ยิ้มค่ะ ยิ้มมม"

ฉันรีบยกยิ้มโชว์ฟันปลอมที่ได้มาตอนปีที่แล้วทันที

แช๊ะ!แช๊ะ!

ลูกสะใภ้ฉันส่งรูปไปที่ไหนสักที่ ในเวลาเดียวกันมันก้มีเสียงคาท๊ก!ดังขึ้นมาจากมือถือของฉันเอง มันมาจากแอพที่มิโดลงไว้ให้เมื่อหลายวันก่อน รู้สึกว่าชื่อมันจะเป็นอะไรสักอย่างเหมือนกับ กาเกาท๊ก (TL:กาเกาทอร์คของเกาหลีน่ะแหละครับ)

หลานสาวฉันบอกว่ามันจะมีเสียงขึ้นมาถ้ามีข้อความเข้า เพราะงั้นฉันจึงเข้าไปดูในห้องแชตและรูปถ่ายของฉันที่ลูกสะใภ้ถ่ายไว้ก็อยู่ในั้นแล้ว

-คิม มีกยอง:คุณพ่อซื้อแคปซูลมาล่ะ

-ชเว มิโด:ว้าว สุดยอดไปเลย! คุณตาเจ๋งที่สุดเลย♡

-ชเว คังฮยุน:ฮ่าๆ พ่อร่าเริงมากเลยนะเนี่ย ยินดีด้วยครับ

-ชเว จองโด:อ๊า ผมขอด้วย ผมขอด้วย!

-ชเว มิโด:นี่ ชเว จองโด! นายเล่นมือถือตอนที่เรียนอยู่เหรอ?

-ชเว จองโด:นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญตอนนี้นะ ผมก็อยากเล่นอาร์คสตาร์ด้วยนะ!

-ชเว มิโด :ตื่นได้แล้ว ปีหน้านายก็จะขึ้นมอหกแล้วนะ^^

ฉันมองไปที่พวกเขาคุยกันแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ หลังจากนั้นฉันก็ส่งรูปเป็ดสีขาวชูนิ้วโป้งขึ้นไป แล้วก็พิมไปว่า

-ชเว ชุนแท็ค:ㄳㄳ!

ฉันอยากขอบคุณหลายสาวฉันมากเลยที่สอนเจ้านี่ให้

 

*****

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว ฉันอยากที่จะเชื่อมต่อเข้าอาร์คสตาร์ซะตั้งแต่ตอนนี้แต่ว่าทำไม่ได้ มันมีหลายอย่างที่มิโดตั้งใจจะสอนฉันดังนั้นเธอจึงบอกให้ฉันอดทนรอ นี่หลานสาวผมเชียวนะ ดังนั้น ฉันจึงได้แต่นั่งอดทนรอดูทีวีไปจนถึงมื้อเย็น ฉันแทบจะเป็นบ้าตายตอนที่พยายามอดทนอยู่นี่ และในที่สุด..

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก กริ๊งงงง!!

หลานสาวฉันกลับมาถึงบ้านแล้ว

"กลับมาแล้วค่ะ!"

แน่นอนว่า ฉันเดาเอาไว้ไม่เคยผิด ฉันรู้ได้จากความเร็วของเสียงกดรหัสผ่านและบอกได้เลยว่ามันเป็นเธอ ฉันยกมือขึ้นมาแบบเท่ๆไปทางมิโด

"โย่วว"

นี่เป็นสิ่งที่จองโดสอนฉันไว้ มันเป็นที่นิยมของวัยรุ่นทุกวันนี้ มันเรียกว่าอะไรนะ ฮิบฮอบ น่าจะใช่?

"อุ๊บบ ปู่คะ รู้มั้ยคะว่าที่ปู่ทำมันน่ารักมากก"

อืมม จองโดก็พูดแบบนี้เหมือนกัน

"แน่นอน ปู่รู้"

"ฮ่าๆๆ หนูท้องแข็งไปหมดแล้ว ว่าแต่ว่า แคปซูลของคุณปู่อยู่ไหนล่ะคะ"

"อยู่ในห้องปู่น่ะ"

ฉันลุกจากที่นั่งแล้วพามิโดไปที่ห้องเก็บแคปซูล ตามิโดลุกวาวเหมือนกับโคมไฟเลยในตอนที่เธอจ้องไปที่แคปซูลตรงมุมห้อง เธอลูบและจับมันเหมือนกับเป็นเด็กตัวเล็กๆ

"ว้าว.."

มิโดเอาแต่จ้องแคปซูลส่วนตัวของฉัน เธอตอนนี้เหมือนกับลูกนกที่กำลังจ้องไปที่หนอนยังไงยังงั้นเลย

..ฉันน่าจะหาอีกเครื่องให้เธอคราวหลังนะ

"ตรงนี้เป็นที่ใส่ใบอนุญาตเหรอคะ?"

"ใช่แล้ว ปู่ต้องใส่ใบอนุญาตก่อนจะเปิดใช้แคปซูล"

"แปลกจังเลย มันไม่เหมือนกับแคปซูลปกติที่หนูเคยเห็นในตามปกติเลย"

"จริงเหรอ?"

"มันดูสบายกว่านิดหน่อย หมอนอิงข้างในก็ดูดีกว่าและหนูคิดว่าที่ดีที่สุดคือมันสามารถนอนลงไปได้เลย แคปซูลอันอื่นๆมันต้องนั่งถึงจะใช้ได้"

มันครั้งแรกเลยที่ฉันได้ยินเรื่องนี้ ถ้าฉันได้แคปซูลแบบปกติมาล่ะก็คงไม่สนุกกับมันเท่าไหร่เพราะฉันต้องนั่งเป็นเวลานาน ตอนนี้ฉันคิดว่ามันก็ดีนะที่ฉันแก่ ฉันสามารถได้รับทั้งส่วนลดทั้งสิทธิ์พิเศษ

"ลูกสาวเราไม่ใช่เหรอเนี่ย?"

"แม่คะะะ"

ลูกสะใภ้กำลังล้างจานอยู่และเธอรีบวิ่งออกมาพร้อมกับใส่ถุงมือล้างจานอยู่ มิโดวิ่งไปอย่างน่ารักและกอดแม่ของเธอเธอเป็นเด็กที่จะไม่ทำให้ฉันเจ็บเลยถึงแม้ฉันะปล่อยให้เธอต่อยตาฉันก็ตาม อ่า แต่มันก็น่าจะเจ็บนิดหน่อยนะถ้าเธอต่อยตาฉันจริงๆ?...

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก กริ๊งงงง!!

ทันทีที่ประตูเปิด บ้านก็เสียงดังขึ้นทันที เพราะฉะนั้นมันเป็นใครไปไม่ได้

"แคปซูล! แคปซูล! มันอยู่ไหนล่ะ?"

...ตามคาด เขาคือหลานชายฉันเอง หลานชายฉัน...มองหาแคปซูลทันทีที่เขากลับมาถึง

ในเวลาเดียวกันเสียงบ่นของลูกสะใภ้ฉันก็เริ่มขึ้น

"จองโด ทำไมลูกไม่ไปอ่านหนังสือล่ะ"

"ฮ่าฮ่า ผมไม่มีสมาธิหรอกแม่ มันมีแคปซูลตั้งอยู่ในบ้านเลยนะ"

"อืม เป็นอย่างงั้นเหรอ? แม่ควรทำยังไงดีนะ ถ้าลูกไม่ยอมอ่านหนังสือ?"

"เฮ้ ชเว จองโด ไม่ใช่ว่านายจะไปอ่านหนังสืองั้นเหรอ?"

เพี๊ยะ!!

"อั๊กก พี่ครับ ทำไมพี่ต้องอัดผมทุกทีเลยเนี่ย ทำไมพี่ไม่ไปข่วน..อุ๊ก"

จองโดกำลังวุ่นวายกับการถูกมิโดพยายามที่จะข่วนหลังเขาให้ได้อยู่

ฉันหัวเราะทันทีที่เห็นเด็กพวกนี้ ฉันโชคดีมาก ถ้าไม่ใช่เพราะมิโด ความสุขของฉันก็คงจะปลิวหายไป

หลังจากนั้นสักพัก ทุกคนก็นั่งลงที่โต๊ะยกเว้นเพียงแต่คังฮยอน เขาบอกว่าเขาน่าจะกลับมาช้าเพราะมีนัดดังนั้นเขาคงกลับมาไม่ทัน อาหารเย็นวันนี้คือไก่อบ มันเป็นจานโปรดของลูกสะใภ้

"ทานละนะครับ!!" ฉันขอบคุณอย่างกระฉับกระเฉงแล้วเริ่มเป่าไก่อบ

"อืมม อร่อยมาก"

จังหวะหนึ่งฉันคิดว่า ฉันไม่รู้ว่ารสชาติที่ฉันรู้สึกมันเป็นเพราะจมูกหรือว่าปากแต่ว่ามันอร่อยมากๆจนฉันสามารถกินมันด้วยจมูกได้จริงๆ มันอาจเชื่อได้ยากนะ แต่ฉันพูดจริงๆ ไม่เชื่อฉันล่ะสิ? ไว้คราวหน้าฉันจะลองกินด้วยจมูกแล้วกัน

มื้ออาหารที่เหมือนกับพายุได้ผ่านพ้นไป ฉันกับหลานทั้งสองคนนั่งข้างๆกันบนโซฟา ดูการออกอากาศที่เกี่ยวกับอาร์คสตาร์อยู่ จนถึงตอนนี้ทั้งมิโดและจองโดได้อธิบายคร่าวๆกับฉันระหว่างที่เรากำลังกินข้าวอยู่ดังนั้นฉันจึงจำอะไรได้หลายอย่างแล้ว ตัวอย่างเช่น อะไรสักอย่างที่เรียกว่า พลังชีวิต พลังเวทกับเลเวล ฉันยังไม่เข้าใจมันสักเท่าไหร่แต่มันก็สนุกดีนะ

-ว้ากกกกกกกกกกก!!

จากเสียงคำรามที่ได้ยิน มันมาจากสงครามที่พวกเรากำลังพูดถึงก่อนหน้านี้ กองทหารทุกกองกำลังเข้าปะทะกัน ลูกไฟและน้ำแข็งขนาดยักษ์ปลิวว่อนไปหมด และผู้คนก็กำลังผลัก,แทง,เผาและแช่แข็งร่างกายอีกฝ่าย ฉันหันหน้ากลับมาเพราะกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับมิโดเพราะฉากที่น่าตื่นเต้นเร้าใจก่อนหน้านี้แต่ว่าฉันคิดผิดไปถนัดเลย

ตาของมิโดลุกโชนเหมือนกับโคมไฟเลยขณะที่เธอมองไปที่ชายเกาหลีหน้าตาดีคนหนึ่งที่กำลังวิ่งไปด้านหน้า

"งื้ออ นั่นคิมฮยอนอูโอปป้าละค่ะ♡"

"หมอนั่นใคร?" ฉันรีบถามจองโดเกี่ยวกับหนุ่มเกาหลีสุดหล่อที่กำลังวิ่งอยู่

"คิมฮยอนอูเป็นผู้เล่นอันดับสูงของเกาหลีครับปู่"

"อันดับ..?"

"มันเป็นอะไรบางอย่างที่คล้ายๆกับลำดับชั้น เขาเป็นคนที่อยู่ใน100อันดับแรกของเกาหลีครับ"

"เพราะงั้นมิโดเลยชอบเขามากงั้นเหรอ..?"

"ใช่แล้ว เขาหล่อมากเลยนี่ปู่?"

ฉันหันกลับไปมองที่ทีวี เขากดดาบสีเงินที่เป็นประกายและมีไฟปลิวไสวอยู่ลงบนพื้น ทำความเสียหายใส่ทหารจำนวนมาก ตาของมิโดมีหัวใจออกมาทันทีที่เธอเห็นฉากนั้น ฉันมองไปที่จอแล้วสาบานไว้เลยว่า

...คิม ฮยอนอู โทษประหาร

หลังจากนั้นผู้เล่นคนอื่นก็โผล่ออกมา ฉันสังเกตเห็นว่าเขาดูเป็นผู้ชายมากกว่าคนก่อนหน้านี้ ผมหน้าม้าทีหวีจนเรียบทำให้เขาดูเท่ เขาดูเหมือนเป็นคนที่จะทำให้ผู้หญิงจำนวนมากตกหลุมรัก จากนั้น....

"งื้อ แทจุนอปป้าก็ออกมาแล้ว♡"

..โทษประหาร

ภาพบนจอเปลี่ยนไป ครั้งนี้เป็นผู้ชายผมเงินที่กำลังอัญเชิญธนูยักษ์ออกมาแล้วยิงมันลงไปที่ศัตรูของเขาเหมือนกับพายุ ชื่อของชายคนนี้ที่ทางทีวีแนะนำมาคือ อึน จองฮยอก เขาหันมาทางกล้องแล้วพูดอะไรเท่ๆอย่าง

-แกน่ะได้ตายไปแล้ว

...หยุดพุดอะไรไร้สาระได้แล้วเว้ย พร้อมๆกับคำพูดสุดเลี่ยนพวกนั้น ลูกธนูแห่งแสงก็โปรยลงมาจากฟ้าและตกลงสู่สนามรบ เสียงกรีดร้องของทหารที่กำลังตายลงก็ดังยิ่งขึ้น

"งื้ออ ♡"

..ใช่ แกก็ตายแล้วเหมือนกัน

และในวันนี้ ในหัวฉันเต็มไปด้วยความคิดที่อยากฆ่าคน..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #27 kimmung2548 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 23:41
    ปู่เตรียมประหารทุกคนที่มาทำตัวเป็นเเมลงเกาะเเกะหลานสาว5555
    #27
    0
  2. #11 Noop1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 10:20

    555555 จี้ชอบๆ
    #11
    0
  3. #6 eyelove123 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 02:00
    คุณปู่คือเล็งผู้ชายทุกคนในเกมไว้แล้ว5555555
    #6
    1
    • #6-1 OPTX4869(จากตอนที่ 3)
      2 พฤษภาคม 2563 / 23:21
      สาววายคิดไม่ดี สองแง่สองง่าม แหม~นั้นคุณปู่ ท่องไว้~
      #6-1
  4. #2 01375 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:43

    โทษประหาร ฮ่าๆ
    #2
    0