INFINITE #LeadNam : Because of The Law of the Jungle

ตอนที่ 1 : Jealous husband

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 เม.ย. 57

 


ตอนที่ 1 Jealous husband

 

 

สืบเนื่องมาจากลีซองยอลต้องเข้าร่วมรายการ The Law of the Jungle ที่ใช้เวลาถ่ายทำ ณ ประเทศ Balize อันไกลโพ้นเป็นเวลา 20 วัน

 

ช่วงนี้หอพักอินฟินิทจึงเงียบเหงาเป็นพิเศษ ….

 

เดี๋ยวผมไปดูมยองซูหน่อย

 

เมนโวคอลตัวเล็กประจำวงเอ่ยจบก็ผละออกจากงานหน้าเตา เดินฉิวหายออกไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว ทิ้งภาระเป็นซี่โครงหมูตุ๋นเดือดปุดควันตลบในหม้อที่เพิ่งดับแก๊สไปหมาดๆไว้ให้หัวหน้าวงอย่างผมได้จัดการต่อ

 

แต่ไม่ได้ลำบากอะไร ก็แค่ตักแบ่งใส่ชามแล้วยกออกไปตั้งไว้กลางโต๊ะอาหาร จากนั้นก็เรียกสมาชิกมารวมพล แล้วก็รับประทาน แค่นั้น

 

ผมคิดถึงยอลลี่ แว่วเสียงหงอยๆของหน้าตาประจำวงมาจากห้องนั่งเล่น ชวนให้รู้สึกหดหู่ไปตามๆกัน

 

คิดไม่ถึงว่าพอคนที่คอยส่งเสียงโหวกเหวกไม่อยู่แค่คนเดียว หอจะเงียบสงัดจนบรรยากาศเข้าขั้นวังเวงได้ขนาดนี้

 

ขนาดผมไม่ใช่คนที่สนิทกับซองยอลที่สุดยังรู้สึกใจหาย แล้วมยองซูคนที่สนิทแนบจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นคนๆเดียวกันกับหมอนั่นจะรู้สึกว้าเหว่แค่ไหนคงไม่ต้องพูดถึง

 

เกือบจะเห็นใจอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ติดว่าหางตาเหลือบไปเห็นช็อตเด็ดเข้าพอดี

 

มยองซูวางหน้าผากของตัวเองไว้กับไหล่ของอูฮยอน พร้อมๆกับใช้แขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวคอดของอีกคนเอาไว้แนบแน่นจนแทบจะขึ้นไปเกยตักกันอยู่รอมร่อ ทั้งที่โซฟาก็ยังเหลือเนื้อที่อีกตั้งมาก

 

ก็คงไม่ใช่ปัญหาอะไร ถ้าไม่ติดว่าหนึ่งในสองนั่น มีคนที่อยู่ในสถานะแฟนผมอยู่ด้วย

 

ผมสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างต้องการระงับอารมณ์ ผมเป็นผู้ใหญ่แล้วแถมยังเป็นพี่ใหญ่ของน้องๆ การแสดงออกว่าหึงหวงคนรักแม้กระทั่งกับสมาชิกวงเดียวกันคงไม่ใช่เรื่องน่าสรรเสริญสักเท่าไหร่

 

ระหว่างที่ซองยอลไม่อยู่ คิดว่าฉันเป็นซองยอลของนายก็แล้วกันนะ จะได้หายเหงาไปบ้าง

 

ผมเงยหน้ามองหาพื้นว่างๆบนฝ้าเพดานเป็นจุดนำสายตาเพื่อระงับจิต

 

นี่ก็เย็นที่สุดแล้วนะ แต่มือเจ้ากรรมดันกระตุกร่ำๆว่ากำลังอยากร่อนชามกระเบื้องร้อนฉ่านี่ออกไปยังพิกัดใดพิกัดหนึ่งในห้องนั่งเล่นใจจะขาด

 

หัวหน้าวงใช้ความรุนแรงกับหน้าตาของวงมีความผิดไหม... ถ้าไม่ ผมจะได้เอาชามกับข้าวมื้อเย็นของวงเราไปโบ้กลางกบาลมันบัดเดี๋ยวนี้

 

กินข้าว!! ผมโพล่งขึ้นกลางปล้อง ขัดจังหวะไอ้คนที่เอาอารมณ์หม่นหมองมาบังหน้าเพื่อฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเมียชาวบ้านแบบเนียนๆ

 

ฮยองกับน้องๆกินกันไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวพวกผมค่อยตามไปทีหลัง อูฮยอนบอกขณะใช้ฝ่ามือลูบหลังปลอบประโลมไอ้ลูกช่างฉวยที่กระแดะทำเป็นสะอึกสะอื้นเบาๆ

 

มยองซูเป็นอะไร ถึงจะแค่ถามไปอย่างนั้น แต่ก็ทรุดตัวลงนั่งข้างๆเพื่อดูอาการ

 

รั้งร่างไอ้ตัวที่เกาะคนรักของผมแน่นหนึบราวกับเป็นลูกลิงออกมานั่งดีๆตรงกลางโซฟาได้เสร็จสรรพ ก็จับปลายคางให้เชิดเงยมองหน้ากันตรงๆ

 

ไอ้ฉิบหาย ไม่ใช่แค่คนนะที่มีน้ำตา มนุษย์ต่างดาวก็ร้องไห้ได้ด้วยเว้ยเฮ้ย

 

ไม่รู้หรอกว่าร้องจริง หรือแค่มายา แต่ถ้าคำนึงถึงคุณธรรมที่มีอยู่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินในใจของผมเวลานี้ ผมก็ควรจะรู้สึกสงสารหมอนี่อยู่บ้างสักนิดล่ะถูกไหม

 

..ผมคิดถึง...ซองยอลลี่....

 

โถ ถ้าคิดถึงขนาดนั้น ให้ฮยองคนนี้เป็นตัวแทนซองยอลให้นายก็ได้นี่เนอะ ผมกระตุกร่างของคนที่สูงเป็นอันดับสองของวงเข้ามารัดแน่นอยู่ในอ้อมกอดจนกระดูกของอีกฝ่ายลั่นกร๊อบนั่นแหละถึงได้ปล่อย

 

ไม่เอาฮยองอะ โฮ มยองซูแหกปากร้องไห้จ้าอย่างเสียขวัญ ก่อนโผไปหาอูฮยอนให้อีกฝ่ายปลอบฟรีอีกหนึ่งยก

 

ทำไม ฉันมีปัญหาอะไร!! ยอมรับว่าเคืองใจที่ไม่เป็นที่นิยม แต่รู้สึกโมโหไอ้เด็กช่างฉวยนี่ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เผลอแป๊บๆมันซบลงกลางเนินอกแฟนผมอีกแล้ว

 

ฮยองไม่น่ารัก

 

งั้นสรุปว่าที่มาเกาะแกะอูฮยอนนี่ ประเด็นอยู่ที่ความน่ารักใช่ไหม เหตุผลไม่ชวนให้สงสารแล้วยังน่ากระทืบให้ตายเสียด้วยซ้ำ

 

............................................................

 

ผมยืนเท้าแขนไว้กับกรอบประตูห้องซึ่งมีพื้นที่น้อยที่สุดในหอพักของพวกเรา พลางจ้องมองพฤติกรรมหอบผ้าหอบผ่อนของเจ้าของห้องด้วยความงุนงง

 

เดี๋ยวผมจะย้ายไปนอนเป็นเพื่อนมยองซูชั่วคราวนะครับฮยอง อูฮยอนที่อุ้มหมอนกับผ้าห่มไว้เต็มอ้อมแขนชี้แจงกึ่งขออนุญาต

 

นึกอยากส่ายหน้าให้ใจจะขาด แต่ติดที่ดวงตาคาดหวังผนวกกับรอยยิ้มนางฟ้าของอีกฝ่ายมันกำลังบังคับให้ผมต้องสร้างภาพให้ตัวเองเป็นบุรุษสุดจะใจกว้าง

 

เดิมทีผมได้รูมเมทเป็นมักเน่ไลน์ แต่ตามปกติ ทั้งผมและเจ้าเด็กต่างดาวไม่ค่อยได้อยู่ห้องตัวเองสักเท่าไหร่

 

เพราะหากวันไหนอูฮยอนใจดียอมให้นอนกอด ผมก็มักดอดไปสิงอยู่ที่ห้องของคนตัวเล็ก ผิดกับอีกรายที่ต่อให้เจ้าของห้องไม่เชิญ มยองซูก็ด้านหน้าไปขอนอนกับซองยอลได้ทุกคืน จนสุดท้ายก็กลายเป็นชินกับเตียงห้องนู้นมากกว่าของตัว

 

นั่นกรณีปกติ ส่วนสถานการณ์ไม่ปกติในตอนนี้คือซองยอลไม่อยู่หอ และมยองซูก็ไม่คิดจะกลับห้องตัวเอง ซึ่งถ้าเดาไม่ผิดก็คงมาอ้อนให้อูฮยอนไปนอนเป็นเพื่อน

 

ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ ผมถามเฉยๆ น้ำเสียงไม่ได้ดุอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่อีกฝ่ายดันทำหน้าสลดกลับมาเสียอย่างนั้น

 

ผมแค่กลัวมยองซูจะเหงา อีกอย่างน้องขี้กลัวด้วย ถ้าให้นอนคนเดียวก็น่าสงสาร อูฮยอนชี้แจงด้วยน้ำเสียงหงอยสนิท จนผมชักรู้สึกผิดที่ถามออกไป

 

ก็ไม่ได้จะว่าอะไรนี่

 

ฮยองไม่โกรธใช่มั้ย ขณะที่ถามก็ทำหน้าลุ้นจนคิ้วยก น่ารักจนผมเกือบหลุดยิ้ม

 

อืม ความจริงก็อยากจะโกรธแต่พอเห็นหน้าแล้วโกรธไม่ลงต่างหาก แต่จะไปนอนด้วย

 

เป็นห่วงมยองซูอยู่เหมือนกันใช่มั้ยล่า ฮยองน่ารักจัง อูฮยอนเอ่ยชมพร้อมส่งรอยยิ้มตบท้าย ละลายความคิดขุ่นๆในหัวผมเมื่อครู่ให้จางหายไปจนหมด

 

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดใหญ่หลวง แต่ผมก็ไม่คิดค้านอะไรกลับไปให้เสียเวลา เพราะยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องจัดการ

 

กางเกงตัวนี้ชายมันลุ่ยแล้วนี่ ไปเปลี่ยนก่อนดีมั้ย อูฮยอนเป็นประเภทติดชุดนอนเก่าๆ ใส่จนเนื้อผ้าบางใกล้จะขาดก็ไม่ยอมทิ้ง เพราะยิ่งเก่าเจ้าตัวก็ยิ่งรู้สึกว่ามันใส่นอนสบาย

 

ความจริงที่พูดไปไม่ใช่เหตุผลหรอก เพราะเจ้ากางเกงนอนตัวนี้มันก็เริ่มลุ่ยมาสักพักแล้ว แต่ปัญหาคือความยาวของมันต่างหาก สั้นกุดแค่คืบครึ่ง จะให้ปล่อยผ่านไปก็คงทำใจลำบาก

 

ไม่เป็นไรมั้งฮยอง ไม่ได้ออกไปข้างนอกนี่ ไม่มีใครเห็นหรอก เจ้าตัวเล็กก้มมองส่วนล่างของตัวเองแล้วยู่หน้า ไม่อยากบอกลากางเกงสุดหวงท่าเดียว

 

เดี๋ยวโดนคนที่ได้อันดับหนึ่ง Fashion King ดูถูกเอา ฮยองไม่รู้ด้วยนา ผมไซโค 

 

ขณะที่อูฮยอนกำลังลังเล ผมก็เดินไปฉวยเอากางเกงนอนขายาวกรอมตาตุ่มมายัดใส่มืออีกฝ่ายไว้ด้วยความรวดเร็ว

 

รีบกันเถอะ ดึกแล้วนะ ผมเอ่ยเร่ง พร้อมใช้มือลูบสะโพกอีกฝ่าย เพื่อเช็คให้แน่ใจว่ายังมีชั้นในอยู่ใต้เนื้อผ้านั่นอีกชั้น ไม่ใช่แค่กางเกงนอนเพรียวๆ

 

ถ้าอยู่ต่อหน้าผม อูฮยอนจะสวมเฉพาะกางเกงนอน หรือแค่กางเกงในตัวเดียว หรือไม่สวมอะไรเลยก็ย่อมได้ ไม่ใช่ปัญหาแต่ต้องแน่ใจก่อนว่าที่ตรงนั้นจะไม่มีไอ้ลูกช่างเนียนอย่างคิมมยองซูอยู่ด้วย

 

นี่อยากให้มิดชิดถึงขั้นที่ว่าถ้าจับนัมอูฮยอนใส่ชุดปลอดเชื้อได้ ก็คงทำไปแล้วเถอะ

 

............................................................

 

ในห้องซองยอลมีเพียงเตียงเดี่ยว 1 หลัง คงเป็นไปได้ยากที่ผู้ชายสามคนจะขึ้นไปนอนเบียดอยู่รวมกันได้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะแค่เอาเบาะจากห้องอื่นมาปูเสริมก็มีที่นอนกันครบทุกคนแล้ว

 

จัดที่นอนเรียบร้อยก่อนเดินไปปิดไฟเสร็จสรรพ ขณะเตรียมตัวจะนอน จู่ๆมยองซูที่อยู่บนเตียงก็ส่งเสียงเปรยขึ้นลอยๆในความมืด

 

ปกติผมกับยอลลี่นอนกอดกันทุกคืน

 

แล้ว? ”

 

ผมจะนอนกอดอูฮยอนฮยอง จนกว่ายอลลี่จะกลับมา พูดจาเอาแต่ใจขนาดนี้ คิมมยองซูมันเป็นใคร ใหญ่มาจากไหนวะครับ

 

ไม่ใช่เรื่อง ว่าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนล้มตัวนอนลงบนเบาะฝั่งชิดกับเตียง

 

โห่ ไม่เอาแบบนี้ดิ ผมไม่อยากนอนใกล้ฮยองซะหน่อย มยองซูรีบค้านทันที

 

ผมก็ไม่อยากให้มยองซูนอนใกล้ฮยองเหมือนกัน อูฮยอนสำทับในประโยคใกล้เคียงแต่ให้อารมณ์แตกต่างจากมยองซูลิบลับ ก่อนกระซิบข้อความข้างหูทิ้งท้ายให้ได้ยินกันแค่สองคน หวงอะ คิกๆ

 

ปกติแค่พูดเปล่าๆ พลังทำลายล้างก็ทะยานถึงขั้นสุดแล้ว แต่นี่เล่นพูดเสียงแผ่วๆพร้อมหัวเราะคิกคัก แถมทำท่าเขินแล้วมุดไหล่ด้วย

 

โอ๊ยยย นัมอูฮยอนจะเอาอะไร บ้านพร้อมที่ดินไหม หรืออยากเป็นเจ้าของดาวสวยๆบนท้องฟ้าสักดวง คิมซองกยูพร้อมควักกระเป๋าจ่ายให้ไม่มีอั้นเลยครับ

 

ไปๆมาๆเพราะมัวแต่เคลิ้มจนไม่ทันสังเกตว่าเด็กขี้หวงสลับที่มานอนตรงกลางระหว่างผมกับมยองซูตั้งแต่เมื่อไหร่

 

โห ผิวฮยองหลังอาบน้ำใหม่ๆลื่นจัง จับแล้วนุ่มมือ แถมยังหอมอีกต่างหาก เปลี่ยนโลเคชั่นมาได้ไม่เกิน 3 วิ คนที่รอจังหวะอยู่แล้วก็จู่โจมมือปลาหมึกใส่คนตรงกลางที่นอนลืมตาแป๋วยิ้มร่าไม่รู้อิโหน่อิเหน่ทันที

 

อีกนิดเดียวจมูกโด่งๆก็จะไซ้โดนคอขาวๆของแฟนผมอยู่รอมร่อ แล้วให้เชื่อขนมกินได้เลยว่าน้ำหน้าอย่างมยองซูต้องไม่หยุดแค่นี้แน่

 

คิดได้ดังนั้นจึงคว้าหมอนข้างมาวางคั่นระหว่างอูฮยอนกับมยองซูทำเป็นอาณาเขต พร้อมกับดึงร่างคนรักมาชิดทางฝั่งตัวเอง ก่อนประกาศเงื่อนไขชัดแจ้ง

 

ห้ามล้ำเขตหมอนข้างนี่มาเด็ดขาด ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง พรุ่งนี้พวกฮยองจะไม่มานอนเป็นเพื่อนแล้วด้วย

 

ขี้ตืด!! งั้นจับมืออย่างเดียวก็ได้ เจ้าเด็กต่างดาวบ่นอุบ พลางจะยกมือหมายจะข้ามอาณาเขตมาฉวยข้อมือของอูฮยอนไปจับ

 

ทำไมต้องจับ!!! ผมตีมืออีกฝ่ายดังเพี๊ยะพร้อมตั้งคำถามเสียงโหดจนแทบจะกลายเป็นตะคอก

 

ก็ผมกลัวนี่ ต้องมีบางส่วนของร่างกายเชื่อมโยงกับใครสักคนไว้เวลานอน ไม่งั้นนอนไม่หลับ อีกฝ่ายชี้แจง ดวงตาละห้อยเหมือนหมาที่เจ้าของลืมให้ข้าวกิน ทำเอาผมรู้สึกสังเวชจนทนทำใจหินใส่ต่อไปไม่ลง

 

แค่ส่วนเดียวใช่มั้ย งั้นเอานี่ ผมหยิบยื่นความใจดีด้วยการยกขาข้างหนึ่งผ่านตัวอูฮยอนไปก่ายค้างไว้บนหมอนข้าง เอ้า เอาเท้ามาแตะกันไว้

 

มยองซูทำหน้าปุเลี่ยนๆ แต่ก็ยอมยื่นเท้าตัวเองลงมาวางไว้ข้างๆเท้าผมอย่างไม่มีทางเลือก

 

ขาเย็นอะ ไม่วายบ่นพึมพำ แต่ครู่เดียวก็เงียบเสียงไปเฉยๆ

 

มยองซูหลับแล้ว ผมกระซิบบอกคนที่นอนอยู่ตรงกลางอย่างมีนัยยะสำคัญ

 

งั้นเราก็หลับกันบ้างได้แล้ว ไม่ปฏิเสธออกมาตรงๆแต่หลบเลี่ยงโดยการยกผ้าห่มขึ้นคลุมถึงต้นคอพร้อมกับซุกหน้าเข้ากับแผงอกของผมด้วยท่าทางเตรียมนอนเหมือนปกติอย่างไม่คิดใยดีข้อความที่ผมพยายามสื่อออกไปเลยสักนิด

 

เราไม่ได้จูบกันนานแล้วนะ

 

ที่ไหนกัน เพิ่งจะอาทิตย์ที่แล้วเอง ... แถมมากกว่าจูบอีก อูฮยอนค้านเสียงแหว ก่อนจะแผ่วเสียงลงในท้ายประโยค

 

ยังไงก็จะเลี่ยงให้ได้เลยใช่มั้ย ผมแกล้งทำเป็นงอน

 

ต..แต่มยองซูอยู่ด้วยนะ

 

หมอนี่น่ะหลับลึกจะตาย ไม่รู้เรื่องหรอก จูบนิดเดียวเอง ...นะ ผมกระเถิบตัวลงให้ใบหน้าเสมอกับอีกฝ่ายเพื่อเจรจาต่อรอง โดยไม่ทันคำนึงว่าเท้าข้างที่เกยไว้บนหมอนข้างจะเลื่อนหลุดออกจากตำแหน่งเดิมตามไปด้วย

 

ซองกยูฮยองเอาเท้าหลบทำไมอะ ไม่เอาแล้ว ผมไม่เชื่อใจฮยองแล้ว ผมจะจับมืออูฮยอนฮยองแทน เกินคาดที่มยองซูดันทะลึ่งรู้สึกตัว แถมยังลุกขึ้นมาโวยวายได้อีก

 

โวยวายไม่โวยวายเปล่า ยังอุตส่าห์ทำมึนมาคว้ามือนุ่มๆของแฟนคนอื่นไปแนบแก้มตัวเองหน้าตาเฉย

 

น่าถีบให้ตกเตียง ... ไม่สิ ตกคอนโดแม่งไปเลยดีกว่า

 

อูฮยอนก็ดีเหลือเกิน เขาจะจับมือก็นอนนิ่งให้จับอยู่อย่างนั้น ไม่หือไม่อือ ปล่อยให้ตัวเองโดนลวนลามอยู่นั่น

 

โธ่เอ๊ย คนอย่างคิมซองกยูไม่ได้มีแฟนน่ารักๆไว้เพื่อมาแชร์ให้ใครเชยชม เพราะไม่ได้นิยมสามพีหรอกนะเฟ้ยเฮ้ย

 

ผมโครตเจ็บใจ ตอนผมขอจูบ อูฮยอนบ่ายเบี่ยง แต่พอเป็นมยองซูอ้อนเข้าหน่อย ดันตามใจกันสุดขั้ว ไม่มีอิดออดสักคำ นี่มันไม่แฟร์สำหรับคนที่อยู่ในสถานะสามีอย่างผมเลยสักนิด

 

อยากพูด อยากเคลียร์ อยากมีตัวตนแทบตาย แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ใช้สองแขนรวบเอาเอวคอดของอูฮยอนมากอดพร้อมกับก่ายขาพาดสะโพกมนของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยความหวงแหน

 

คนอื่นก็ได้แค่ความสงสารกับคำปลอบใจชั่วประเดี๋ยวประด๋าวนั่นล่ะ ผมที่ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของอูฮยอนไม่เห็นต้องไปอิจฉา

 

ใช่!! ไม่อิจฉาเลยสักนิดล่ะ ไม่อิจฉาเลยจริงจริ๊ง

 

STARTHEME
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #9 BLingStaR (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 12:20
    โอ้ยยย พี่กยูห่วงน้องดาวได้ฮามากกกก
    ขำจนกล้ามค้างละ 555555555
    มยองนี่ก็อ้อนซะ อ้อนจนพี่กยูอยากถีบ
    น้องดาวววว ยอมมยองง่ายเกินไปไมจ๊ะ คนแก่หหวงอะ

    Ps. ยอลลี่กลับมาด่วน ก่อนที่มยองจะโดนทำร้ายไปมากกว่าก่นด่าในใจ
    #9
    0
  2. #7 P_D_ly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 13:07
    คือนัมเนี่ยยอมง่ายไปไหม อะไรๆก็ยอมมยองตลอดเลยไม่คิดถึงใจของลีดบ้างเลย ลองลีดไปปล่อยตัวให้คนอื่นบ้างสินัมจะเป็นไงฮึ

    มยองนี่ก็คือมาทำเป็นพวกฉวยโอกาสอยู่เรื่อยเลย ต้องให้ยอลกลับมาแล้วคุมประพฤติซะเลย มาเกาะแกะกับนัมอยู่ได้ เค้ามีเจ้าของแล้วนะ ไม่ได้เลยนะเนี่ย นัมยิ่งไม่ค่อยหวงเนื้อหวงตัวอยู่ด้วย

    ยิ่งตอนมานอนในห้องนี่คือมั่นใส่มยองมากอ่ะ ทำอะไรเห็นใจลีดหน่อยสิ แต่ลีดนี่คือนัมพูดคำเดียว "หวงอะ" เนี่ย จะหาบ้านพร้อมที่ดินให้เลยหรือ(ทุ่มจริงๆ)

    ปล.ฮามาก ถีบตกคอนโด โอ้แม่ลีดโหดมาก
    #7
    0
  3. #4 LoveLove_CSWH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 20:36
    พี่กยู๊ ห่วงน้องได้ฮามาก (แทนที่จะสงสารพี่กยู) 555555



    น้องนัมก็นะ...

    ใจอ่อนกับมนุษย์ต่างดาวมากไปแล้ว

    เด๋วพี่กยูอกแตกตาย น้องนัมจะเป็นม่ายเอาน๊าาาาา

    #4
    0