★ 5SOS : Unpredictable ★

ตอนที่ 2 : - C H A P T E R 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 เม.ย. 58



2

Someone new

 
 

 

ปัง…

 

            “ กรี๊ดดดดดดดดดดด @dl1xr#$*$@65.hpv=oprfA ”

           

            ทันทีที่ฉันถึงห้องล็อคประตูปิดหน้าต่าง ฉันก็ถึงกับกรี๊ดแตกและสบถไม่เป็นภาษา ทุกคนคงคิดว่าฉันเป็นบ้าไปแล้ว
แต่บอกไว้เลยเมื่อสิบนาทีก่อนฉันปกติกว่านี้เยอะ

 

 

 ‘ นาย! ’ 

           

            ‘ เฮ้ เบาๆสิ เธอจะตะโกนทำไมเนี่ย ’   ตะโกนไม่พอ ชี้หน้าด้วย

 

            ‘ นายเนี่ยนะหล่อ ไม่หล่อออ ไม่หล่อเลยยยย! ’

 

            “อ้าว ไหงงั้น ทุกคนก็บอกว่าฉันหล่อฉันนะ -3- ”  ความมั่นใจหายไปครึ่งล่ะสิ หึๆๆ นายหน้าหล่อผมทองตรงหน้าทำท่า
ห่อไหล่และยู่ปากแบบเด็กๆ คิดว่าน่ารักเรอะ
!

 

            ‘ ไม่ใช่ฉันแน่ๆ! ฉะ ฉันไปละ บาย! ’

 

            ‘ เธอนี่ชอบตะโกนจริงๆเลยนะเนี่ย… เฮ้ๆๆๆ เธอจะไปไหนน่ะ เดี๋ยวดิ! ‘

 

            สุดท้ายก็กลายเป็นว่าฉันวิ่งหนีกลับหอมาประหนึ่งนางซินเดอเรลล่าหนีเจ้าชาย นั่นมันโอกาสทองเชียวนะโว้ย!

 

กลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน ฉันกำลังนอนโง่ๆกรี๊ดชักดิ้นชักงออยู่บนเตียง คิดถึงเรื่องที่ฉันเจอในวันนี้ มันค่อนข้างสาหัสเกินกว่าสาวน้อยภูมิต้านทานด้านคนหล่อต่ำจะทนได้  ถึงแม้เมื่อกี้ฉันจะคีพลุคและคุมสติได้ดีโคตรๆก็เถอะ แต่ว่านะ ให้ตายสิ! 
ลุค เฮมมิ่งส์ เชียวนะ!!  ยังไม่นับเรื่องแอชตันตอนเช้าอีกนะ

            แต่ในเวลาสตั๊นเกือบสิบวิ ฉันก็เกิดกความคิดดีๆเป็นแผนการอันแยบยล การโวยวายเป็นเพียงละครระยะสั้นๆโดยนันนารางวัลออสการ์คนนี้นี่เอง ผู้ติดละครและนิยายขั้นเทพย่อมรู้ดีถึงวิถีนางเอกเขาทำกัน  /ยิ้มแรง  อย่างแรกคือฉันไม่ต้องกรี๊ดสติแตกต่อหน้าเขา ซึ่ง70%ของแฟนคลับทั่วไปทำไม่ไม่ได้อย่างฉัน =_=  (ก็ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับขั้นหนักของพวกเขานี่)  คงไม่คิดว่าฉันจะปล่อยโอกาสทิ้งไปเฉยๆหรอกใช่ไหม  นั่นมันผู้ชายโคตรหล่อ ที่ผู้หญิงเกือบครึ่งโลกต้องการเชียวนะ ฉะนั้นฉันจึงเริ่มสร้างFirst impression(ความประทับใจแรกเห็น) ว่าฉันเป็นยัยบ้านนอกที่ไม่รู้จักเขา แล้ววิ่งหนีไปก่อนที่เราจะรู้จักกัน อย่างน้อยเขาต้องจำฉันได้แน่ละวะฮะฮ่า   มันอาจจะเป็นแผนโง่ๆที่ใครคิดไม่ถึง แทนที่จะตะโกนใส่หน้าเขา ทำไมไม่ขอถ่ายรูปหอมแก้มให้มันรู้เรื่องรู้ราวไปเลย… พี่ฉันเป็นเพื่อนแอชตันนะ ฉันต้องอยู่นี่อีกสามเดือน ถ้าทำแบบนั้นคราวหน้าที่เจอกันฉันไม่อายแย่หรือไง -///-

หรือบางทีฉันควรจะท่องจุดประสงค์ที่ฉันมาแอลเอให้ดีๆ ฉันว่าฉันมาพี่ ไม่ได้มาหาปั๋ว!  

 

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

“ นอนอีกต่อนะแม่ 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

 

“ แม่อะ! บอกแล้วไงงง จะนอนนน 

 

‘ เฮ้ ยัยคนข้างในน่ะ เธอเป็นเด็กใหม่รึเปล่า คงไม่อยากไปรายงานตัวสายใช่ไหม 

 

“ แม่ หนูเรียนจบแล้วนา อย่ามาหลอก คิๆๆ 

 

‘ สงสัยจะไปแล้วมั้ง 

…..........

………

……

….

...

“ เฮ้ย ไปโรงเรียน!! O_O ”

 

 

 

           

            “ คราวหน้าช่วยเช็คเวลาดีๆด้วยนะนักเรียน 

           

            “ ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”   ฉันโค้งกล่าวขอบคุณอาจารย์หลังจากออกมาจากห้องทะเบียนของวิทยาลัย ก่อนจะเดินคอตกหิ้วเป้มาหยุดนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้  ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้านาทีที่แล้ว ตอนที่อาจารย์กำลังเก็บโต๊ะรับรายงานตัวก็ยัยบ้าที่ไหนไม่รู้วิ่งมากอดขาร้องไห้(เว่อร์ไป)ขอร้องอ้อนวอนอาจารย์ให้รับรายงานตัวคนสุดท้าย… และผู้หญิงคนนั้นก็คือ ยัยนันนาคนนี้นี่เอง U_U  

ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสายตั้งแต่วันแรกหรอกนะ แต่ทำไมตั้งนาฬิกาแล้วมันไม่ดัง T__T  เรื่องนี้ต้องความดีความชอบให้นายข้างห้องที่อุตส่าห์มาปลุกฉัน แม้ฉันจะบ้าตอบเขาเป็นภาษาไทยเพราะคิดว่าแม่ปลุกไปโรงเรียน ถ้าเขาฟังรู้เรื่องฉันคงดูงี่เง่ามาก อ๊ากกกกกก  นั่นแหละ พอนึกขึ้นได้ฉันก็สปิงตัวอัตโนมัติ วิ่งเข้าห้องน้ำคว้าเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ออกมาก็โกยทุกอย่างลงกระเป๋า แล้วก็ยืมจักรยาน(ของหอ)ปั่นความเร็วแสงมานี่เลยแหละ(ใช้เวลาหลงไปสิบนาที….)

            แถมตอนนี้ เอาอีกแล้ว ฉันกลายเป็นยัยบ้าที่นั่งบื้ออีกแล้ว วันนี้ฉันมีเรียนกี่โมง

 

‘ โฮมรูม 9.00  อาคาร3’

 

โอเค เหลือเวลาซื่อบื้อต่ออีกห้านาที

 

 

ตอนนี้ฉันเดินมาถึงอาคารสามอย่างปลอดภัยเวลาเก้าโมงพอดีเป๊ะ หลังจากโชว์ภาษาอังกฤษแบบงูๆปลาๆจนมาถึงนี่ ฉันผลักประตูเข้ามาในห้องโฮมรูม  ภายในเป็นห้องสีขาวขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก มีเก้าอี้อยู่ประมาณเกือบยี่สิบตัว และก็มีนักเรียนคนอื่นๆนั่งกระจายคุยกันเป็นกลุ่มๆอยู่ทั่วห้อง แถมเป็นฝรั่งหัวสีกันทั้งนั้นหมดกัน ความหวังที่จะมีเพื่อนเอเชียของฉัน  ฉันเลือกนั่งเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งแถวๆริมหน้าต่างที่ไม่ได้มีแก๊งค์ฝรั่งนั่งกันอยู่   ไม่นานประตูก็เปิดออกอีกครั้งเผยให้เห็นผู้ชายวัยกลางคนตัวสูงๆใส่แว่นเดินเข้ามา เขาคงเป็นอาจารย์ของที่นี่

 

 สวัสดีนักเรียนทุกคน แล้วก็ ยินดีต้อนรับนักเรียนซัมเมอร์เทอมนี้นะ   พอเขาพูดคำว่านักเรียนซัมเมอร์จบ เขาเหล่มองมาทางฉันล่ะ   อย่าบอกอีกนะ ว่าฉันเป็นนักเรียนซัมเมอร์คนเดียวของเทอมนี้ =_=

 

เกือบครึ่งชั่วโมงในคาบโฮมรูม ทำให้ฉันรู้ว่าซัมเมอร์ที่นี่ไม่ใช่แค่เรียนภาษา แต่เหมือนการเรียนวิทยาลัยหนึ่งเทอม ฉันเลือกเรียนได้ทุกวิชาให้หน่วยกิตครบ อย่างน้อยฉันก็เลือกได้แล้วหนึ่งวิชาคือประวัติศาสตร์อเมริกา เพราะมิสเตอร์ทอมสันเป็นคนสอนน่ะนะ อีกอย่างตอนนี้ฉันก็มีเพื่อนแล้ว เย้!  เธอชื่ออลิส เป็นสาวสวยอเมริกันผมทอง ท่าทางเป็นมิตร ตอนต้นคาบบังเอิญว่าเธอลืมเอาปากกามาก็เลยมายืมฉัน เราก็เลยเป็นเพื่อนกันไปโดยปริยาย 

 

  เหลือเวลาอีกสิบห้านาที เรามาเช็คชื่อกัน พร้อมกับจับบัดดี้ประจำเทอมนี้! ”   หลังจากมิสเตอร์ทอมสันพูดจบ ก็ตามมาด้วยรีแอคชั่นอันมากมายของคนในห้อง ที่ดูจะตื่นเต้นกับมันมากกกกก  ด้วยความสงสัยฉันจึงตัดสินใจหันไปพึ่งเพื่อนใหม่ที่ดูจะรู้ทุกเรื่อง (เปล่าว่านะ)

 

“ บัดดี้? ”

 

“ ช่ายยยย ที่ไทยไม่มีหรอ? O_O ”   อลิซทำหน้าก่อนเอียงคอน้อยๆหันมาถามฉันกลับ

 

“ ทำนองว่า จับสลากว่าได้ใคร แล้วก็คอยดูแลกันแบบลับๆหรือเปล่า? ”

 

“ ไม่ลับสิ! เป็นพาร์ทเนอร์กันเลยแหละ คอยดูแลช่วยเหลือกันไง ”  

 

“ อ๋อ ”  

 

“ เธอสงสัยใช่ป่ะ ว่าทำไมทุกคนถึงดูกรี๊ดกร๊าดกัน ”    อลิซหันมาทำหน้ายิ้มแบบมีเลศนัยให้ฉัน

 

“ ก็ทำนองนั้น ”   

 

“ เป็นข้ออ้างไง สมมุติคู่ดีๆก็เหมือนได้คู่ควงไปฟรีๆเทอมหนึ่งไง

 

“ ฮะ?! ”

 

“  มิสซิสน้านนา อักการ้าปัตตาน้าช้ายยย ”     ขณะที่ฉันกำลังมึน และจะฉันได้ถามอะไรอลิซต่อ เสียงเช็คชื่อของมิสเตอร์ทอมสันก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาพอดี  ตามด้วยสายตาคาดหวังและลุ้นระทึกของทุกคนที่จับจ้องมาที่ยัยชื่อประหลาดหน้าเอเชีย   แต่ว่านะ นั่นชื่อฉันหรอน่ะ…. =_=

 

“ มาค่ะ! ”

 

“ C…  H”    มิสเตอร์ทอมสันพูดอักษรบางอย่าง ที่เหมือนทุกคนจะเข้าใจ แต่มีฉันไม่เข้าใจอยู่คนเดียว แก๊งค์ผู้หญิงบางคนในห้องเริ่มส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด พร้อมกับส่งสายตามองแรงมาที่ฉัน

 

ทำไมฉันทำอะไรผิดวะ

 

“ โอ๊ะ… ”   อลิซหลุดอุทานเบาๆออกมา และนั่นเสียงความสนใจของฉันได้อย่างดี

 

 เฮ้ อลิซ มันมีอะไรอะ ทำไมบัดดี้ของฉันมัน? ”

 

“ ตอนนี้กี่โมงแล้วน่ะ ”   อลิซยิ้มกรุ่มกริ้ม ไม่ยอมตอบคำถามฉันแต่ดันหันมาจ้องนาฬิกาฉันแทน

 

“ อีกห้านาทีสิบโมง 

 

“ รอเจอบัดดี้เธอเองดีกว่าน่า เดี๋ยวเขาก็มาแล้วล่ะ 

 

ปัง!

 

ไม่ทันขาดคำของอลิซ ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง และสายตาทุกคนในห้องก็จ้องไปที่ผู้ชายที่มาใหม่

 

“  มิสเตอร์คาลัม ฮู้ด? ”

 

“ ครับโพ้มมม ขอโทษที่มาช้าคร้าบบบ ”  
 

นายคาลัมผู้มาใหม่หันไปตอบมิสเตอร์ทอมสันด้วยท่าทางไม่เดือดไม่ร้อน พร้อมกับส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้อาจารย์ไปอีกหนึ่งที  ก่อนจะหันมายิ้มในบรรแก๊งค์แหม่มหน้าห้อง แล้วเดินแหวกดงพวกนางมานั่งที่ว่างข้างๆอลิซ
 


 

คุณมาท้ายคาบเสมอเลยนะมิสเตอร์คาลัม ”   มิสเตอร์ทอมสันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ 

 

 ฉันว่าเขาคงชินกับการมาสายของนายคาลัมแน่ๆ

 

“  ผมรีบที่สุดแล้วนะ ผมพยายามมาให้ทันคาบของคุณเสมออออ L ”    นายคาลัมลากเสียงยาว แถมเบ๊ะปากทำหน้าเหมือนเด็กเล็กๆที่กำลังจะร้องไห้  และนั่นเรียกเสียงฮาของเพื่อนในห้องได้เป็นอย่างดี รวมถึงรอยยิ้มของมิสเตอร์ทอมสันด้วย

 

มาทันท้ายคาบเสมอตั้งหาก  แต่ผมขี้เกียจจะพูดกับคุณแล้วล่ะ   ….เอาล่ะทุกคน หมดคาบ แยกย้ายกันไปเรียน อย่าลืมลงหน่วยกิตให้ครบด้วย ”   พอมิสเตอร์ทอมสันพูดจบคำ เขาก็เดินออกไปจากห้อง แล้วทุกคนก็เริ่มแยกย้ายตามกันออกไป

 

เฮ้ อลิซ ทอมสันว่าไงบ้าง ”  หลังจากทุกคนออกไปกันหมด ฉันก็ได้ยินเสียงคาลัมคุยกับอลิซ

 

ก็ไม่ว่าไง จับบัดดี้ แค่นั้น

 

แค่นั้น? นั่นบัดดี้เชียวนะ! ว่าแต่บัดดี้ของฉันใช่วาเนสซ่าหรือเปล่า ยัยนั่นหุ่นเซี้ยะสุดยอดนี่

 

สมองนายคิดอยู่เป็นแต่เรื่องพวกนี้รึไง บัดดี้นายน่ะคนนี้ ”  อลิซชี้ไปคนที่นั่งข้างๆเธออีกคน

 

ไหน ผีหรอ -_-? ”

 

ฮะ ก็อ้าว นันนา! เฮ้ เธอหายไปแล้วน่ะ ”   และเธอก็ต้องพบกับเก้าอี้ว่าง….

 

ระหว่างที่ทุกคนกำลังเก็บของแยกย้ายออกไปข้างนอก ฉันก็สบโอกาสตอนที่อลิซหันไปคุยกับคาลัม คลาดหนีใต้โต๊ะออกมานอกห้องได้สำเร็จ  แล้วก็มายืนแอบฟังบทสนทนาของสองคนอยู่หน้าห้อง พลางกดiphoneเสิร์ชหาข้อมูลบัดดี้ไปด้วย จนได้รู้ว่านายคาลัม ฮู้ดที่มาเป็นบัดดี้ของฉัน คือคนๆเดียวกับนายกะหล่ำที่ฉันดูคลิปนั่นไงงงง อ๊ากกกกกก

ตอนนี้ฉันก็มั่นใจแล้วล่ะ ว่าใช่แน่ๆ ฉันเลยชิ่งหนีออกมาก่อนนี่ไง!  ความจริงเรื่องบังเอิญมันเยอะเกินไปล่ะ ฉันเริ่มรับไม่ไหว ฉันจะมีคนหล่อล้อมรอบอยู่สามทิศแบบนี้ไม่ได้นะ…. ไหนจะแอชตันเพื่อนพี่นีน ไหนจะลุคเฮมมิ่งส์ที่ลากออกจากร้านซีดี ละนี่มานายกะหล่ำที่ฉันเกิดเห็นxxxดันมาเป็นบัดดี้ฉันอีกหรอฉันจะมองหน้ายังไง ฉันต้องมองสูงไว้ก่อนใช่ไหม บอกแล้วไงว่ามันติดตา ฮือ

 

นั่งด้วยสิ ”   และระหว่างที่ฉันกำลังตบตีกับหัวเองในหัวก็มีเสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้น

 

ได้สิ นั่งเลย ”    ฉันตอบกลับไปและดึงกระเป๋าที่ว่าเกะกะอยู่ที่มานั่งมาใกล้ๆตัวเพื่อที่จะได้แบ่งให้ผู้ชายที่มาขอนั่งด้วยนั่งได้ แต่ตาก็ยังไม่ละจากการหาข้อมูลในiphone

 

เอเชียแน่ๆ… ”   และฉันก็ได้ยินเสียงพึมพำจากผู้ชายที่นั่งข้างๆ จนฉันต้องเงยหน้ามอง และพบกับ..

 

 เฮ้ยยยยย พลั่ก! ”

 

โอ้ย! หน้าฉัน ”    ทันทีที่ฉันหันหน้าไป ก็เจอกับผู้ชายคนนึงซึ่งกำลังเอามือเท้าหน้าและเอียงคอมาทางฉัน
ในระยะห่างประมาณหนึ่งไม้บรรทัด   
และด้วยระยะใกล้ขนาดนั้น ฉันเลยปล่อยหมัดอัตโนมัติเข้าหน้าหมอนั่นเต็มๆ -_-;;  ตอนนี้หมอนั่นกำลังกุมหน้าตัวเองอยู่ คงเจ็บมากแน่ๆเลยฉันว่า หวังว่าฉันคงไม่เสียตังค์ค่าศัลยกรรมหน้าใหม่ให้หมอนั่นใช่ไหมมมม

 

นายเป็นไรมากไหมมม ฉันขอโทษษษ

 

เจ็บดิถามได้!  เธอปล่อยหมัดใส่หน้าเพื่อนใหม่อย่างนี้ทุกคนหรือเปล่าฮะ ”  …. ก็เปล่า (.___.)

 

โอ้ย เบ้าตาฉันเธอเป็นบัดดี้ฉันจริงๆเปล่าเนี่ย ”   คาลัมถามขึ้นมาต่อ โดยที่มือข้างหนึ่งก็ยังกุมตาอยู่

 

เอ่อ ก็คงใช่  ฉันนันนา นักเรียนซัมเมอร์เทอมนี้ มาจากไทย ยินดีที่ได้รู้จัก ”   ฉันยื่นมือข้างหนึ่งไปจับมือกับเขา

 

หมัดหนักเป็นบ้า…. ฉันคาลัม  คาลัม ฮู้ด ยินดีที่ได้รู้จัก ”   นายคาลัมเลิกเอามือจับตา(เห็นชัดๆเลยว่าตาเขาบวม TT_TT) แล้วเอือมมือของเขาจับมือเช็คแฮนด์กับฉัน

 

…. จับมือเขาละ กรี๊ด

 

  โอเคกะหล่ำ ยินดีมากๆที่ได้รู้จัก

 

ฮะ เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ

 

“  คาลัมมมม ฉันเรียกนายว่า คา ลัมมมมมม     ตอนนี้คาลัมกำลังทำหน้าแบบนี้ -_-  เขาคงสงสัยแต่เขาก็ฟังไทยไม่ออกอยู่ดีแหละน่า ฮ่าๆ 

 

สรุป เธอหนีหน้าฉันทำไม

 

ฮะ? นะ นายควรไปห้องพยาบาลไหม? ”      เออ ละฉันหนีหน้าเขาทำไมน่ะ TT___TT  บางทีฉันก็สงสัยตัวเองนะ เหมือนเมื่อวาน ไม่สิ เมื่อวานเป็นแผน! แต่วันนี้อะ ไม่เข้าใจจจจจ!

 

อย่าเปลี่ยนเรื่อง! ตอบ ”  

 

ก็เปล่า ไม่มี้! ฉันแค่คิดว่า เออออ ต้องรีบไปลงเรียนไง ”  

เธอรู้ทาง?”      เออ  ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ไงวะ TOT

 

ก็เดี๋ยวฉันถามทะ… ”

 

มีบัดดี้ไว้ทำไมละ เดี๋ยวฉันพาไป! ”  

 

และฉันก็โดนลากอีกแล้วค่ะ แต่ก็นะ โดนลากโดยคาลัม ฮู้ดเชียวนะ! กรี๊ดดดดดดด

 

 

- 05.30pm. -

 

ไป ไม่ไป?      ฉันกำลังยืนชั่งใจอยู่ข้างเสาไฟข้างหอ ว่าจะไปร้านทำผมดีไหม 

ตอนที่ฉันกลับมาจากวิทยาลัยกะจะมาสระผมให้ชื่นใจ หลังจากที่ยังไม่ได้สระมาสามวัน (วันแรกที่นั่งเครื่อง วันที่สองสนามบิน วันที่สามวันนี้) ปรากฎพอขึ้นไปห้อง ยาสระผมก็ดันมาหมดซะได้ ฉันเลยว่าจะเดินไปซื้อยาสระผมที่ร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้ามหอแทน ตาก็ดันเหลือบไปเห็น ร้านทำผมท่าทางน่าสนใจอีกฝั่งหนึ่ง แอบติดป้ายเล็กๆว่าวันนี้สระผมกับอบไอน้ำฟรี ย้ำว่าตัวเล็กมากกก เหมือนกะไม่ให้ใครเห็น  แต่ฉันก็ดันเห็นอะนะ อะโฮะๆ  เอาล่ะ! ฉันตัดสินใจจะไปนอนให้เขาสระผมเล่นสักชั่วโมงสองชั่วโมงล่ะกัน  

หลังจากวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันกับคาลัม!

อย่าเพิ่งเข้าใจผิด (แม้ฉันจะแอบอยากให้เข้าใจผิด L) วันนี้คาลัมทำหน้าที่เพื่อนใหม่ได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เริ่มจากพาทัวร์วิทยาลัย ทุกซอกทุกมุม แน่นอนว่าระหว่างทางก็มีคนทักเขาเยอะมากกกก แต่ที่น่าแปลกคือทุกคนไม่ตื่นเต้นอะไรกันขนาดนั้น จนฉันได้รู้จากอลิซว่า คาลัมยังเรียนไม่จบ พอย้ายมาอยู่ที่อเมริกาเขาก็ลงเรียนแบบเงียบๆ น้อยคนที่จะรู้ แต่คนในวิทยาลัยน่ะรู้ดี เพราะเขาก็เรียนที่นี่มาสักพักจนคนในวิทยาลัยชินหน้าแล้วล่ะ จะมีก็แต่นักเรียนใหม่บ้างที่จะดูกรี๊ดกร๊าดเป็นพิเศษ  และยังมีอีกคนที่คิดไม่ถึงเรียนอยู่ที่นั่นด้วยนะ มายเนื้อคู่คุณลุค เฮมมิ่งส์ ยังไงละ :D

เมื่อเย็นหลังจากทัวร์โรงเรียนจบคาลัมก็ขอกลับไปก่อน เพราะเห็นว่าโดนตามตัวด่วน จากผู้จัดการหรือใครสักคนที่แหละ ทั้งๆที่ตอนแรกว่าจะมาส่งฉันอีก อหหหห แจ็คพอต แต่นั่นแหละ น่าเสียดายชะมัด

 

 

กลับมาที่ร้านทำผม

 

ยินดีต้อนรับค่ะ ”    พอฉันผลักประตูร้านเข้ามาก็พบกับผู้หญิงวัยกลางคนนึงท่าทางใจดี

 

สวัสดีค่ะ คือเห็นโปรหน้าร้านว่าสระผมกับอบไอน้ำฟรีวันนี้? ”

 

อ๋อ ใช่ค่ะ ”     เยส!

 

“  มานอนตรงนี้ได้เลยค่ะ เดี๋ยวจะสระผมให้ค่ะ ”   ฉันเดินถามป้าช่างทำผมไปยังเบาะนอนยาวๆที่ตรงกับฝักบัว   แล้วก็นอนลง  หลังจากนั้นป้าก็เปิดน้ำฝักบัวแล้วเริ่มละเลงแชมพูon my head

 

กรุ๊งงง กริ๊งงงง     ไม่นานฉันก็ได้ยินเสียงกระดิ่งที่ประตู คาดว่าคงจะมีลูกค้าอีกคนมา ฟังจากเสียงที่พูดน่าจะเป็นผู้ชาย ป้าช่างทำผมก็ไปต้อนรับเขา แล้วก็คุยกัน

ทิ้งให้ฉันนอนน้ำราหัวอยู่ที่เบาะนี่ -_-  บางทีป้าแกควรจะจ้างคนเพิ่ม

 

 

- 10 minutes later -

 

และจนปานนี้ป้าแกก็ยังไม่มา ฉันจึงตัดสินใจหลับตา เอามือตัวเองขยี้ผมล้างฟองซะ หลังจากนั้นก็เอื้อมไปปิดน้ำ คว้าผ้าเช็ดผมมาโพกหัวและเปิดตามหาตัวแก ร้านไม่ได้ใหญ่สักหน่อย จะหายไปไหน   ตอนนี้ฉันไม่แปลกใจแล้วล่ะว่าทำไมถึงทำฟรี กำลังจะเจ๊งแหงๆ

 

เฮ้ มีใครอยู่ไหมมมม

 

ขณะที่ฉันกำลังเดินสอดส่องร้านอยู่ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนนึงตะโกนขึ้นมา  อย่าบอกนะว่า

 

ผี!!?

 

ฉันเดินตามเสียงไปละก็พบกันผู้ชายคนนึงที่มีผ้าปิดตากับผ้าโพกหัวกำลังนอนอยู่ที่เบาะ พร้อมกับสีย้อมผมหลากสี

 

เฮ้ยใคร นั่นผีหรือเปล่า! ”  ….หมอนั่นคิดเหมือนฉันเมื่อกี้เปี๊ยบ!

 

ถ้าฉันเป็นผี ฉันจะบอกนายว่าฉันเป็นคน

 

แสดงว่าเธอเป็นผี! ”

 

ฉันเป็นคน

 

ก็เธอบอกว่าถ้าเธอเป็นผี เธอจะบอกฉันว่าเธอเป็นคน

 

โอเค ฉันละทึ่ง -_-^

 

นายมาทำอะไรที่นี่

 

มาทำผมดิ ฉันมานอนนี่ได้เกือบสิบนาทีแล้วนะ เหมือนจะโดนอะไรขยี้ๆหัว แล้วก็ #R@^QVYj6_RUTGQ<ZWD ”

 

โอเค ทำไมฉันฟังหมอนี่พูดไม่รู้เรื่อง

 

ฉัน ไม่เข้าใจที่นายพูด

 

 อะไรนะ  เธอไม่ใช่คนอเมริกัน? ”

 

สำเนียงนายมันฟังยากมาก แต่นายฟังฉันรู้เรื่องใช่ไหม คืองี้นะ ฉันเป็นลูกค้าร้านนี้เหมือนกัน ฉันมาสระผม แต่อยู่ดีๆช่างก็หายไปไหนไม่รู้ ฉันเลยลุกขึ้นมา แล้วก็ว่าจะไปแล้ว วันนี้มันสระผมฟรีด้วย

 

เดี๋ยว

 

ฮะ

 

พาฉันไปด้วยดิ ”   …. โอเค อันนี้ฉันฟังออก แต่เฮ้ย! อะไรของหมอนี่อะ

 

นี่นายทำผมอยู่นะ นี่มันมีฟองไรไม่รู้เยอะแยะเลย แถมมีสีๆเต็มไปหมด แต่ตอนนี้ผมนายงี้ขาวเลย

ล้างสิ เธอ-ล้าง เข้าใจป่ะ ”   นายผมขาวยังคงคุยกับฉันอยู่ เหมือนเขาพยายามจะพูดช้าๆชัดๆให้ฉันฟังรู้เรื่อง ซึ่งตอนนี้ฉันก็พอจะฟังรู้เรื่องแล้วล่ะ นี่จะให้ฉันล้างให้จริงดิ

 

ฉันทำไม่เป็น

 

งั้นเอาใหม่ นี่คงเป็นการกลัดสี เธอหยิบสีแดงมา    เอาวะ งานนี้เอาของคงต้องเอาล่ะ สู้!

 

ฉันมองหาขวดสีตามที่นายผมขาวนี่บอก จนกระทั่งเจอกับขวดสีแดงๆที่เขียนอะไรเรดๆ

 

เจอแล้ว

 

ราดเลย      ทำไมหมอนี่ดูมั่นใจในฝีมือฉันแบบนี้ ฉันยังไม่มั่นใจตัวเองเลยนะโว้ย TT__TT

 

โอเค แปปนึง   ฉันเปิดขวดและค่อยๆราดน้ำยาในขวดสีแดงลงที่หัวนายผมขาว แต่ปรากฏว่าไอ้น้ำยาสีเป็นสีใสๆแทน

 

ขยี้ๆสิ

 

ฮะ?! ขยี้ด้วย

 

ใช่สิ ไม่งั้นสีจะเข้าได้ไง ”   ฉันทำตามที่หมอนั่นบอก แต่ก็ต้องชะงัก ฉันยังไม่ทันขยี้อยู่ดีๆผมหมอนั่นก็ร่วงก็ออกมาเป็นกระจุกๆ    เฮ้ยยยยยย นี่มันไม่ใช่แล้วววว TTOTT   ฉันรีบเปิดน้ำฝักบัวล้างหัวให้นายนี่อย่างรวดเร็วและเบามือที่สุด ก่อนที่ผมหมอนี่จะร่วงหมดหัว นี่มันน้ำยาอะไรวะ!! TT^TT

 

เฮ้ยๆๆๆๆ เกิดอะไรขึ้น!? ”

 

ผมนายร่วง เป็นกระจุกๆเลย! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่า ฮือออออ

 

 อ๊ากกกก จริงหรอ ไหนเธอดึงผ้ากันเปื้อนนี่ออกไปหน่อย เดี๋ยวฉันจะล้างเอง

 

นายควรจะทำอย่างนั้นตั้งแต่แรกแล้วโว้ยยยยย!!!

 

ฉันรีบดึงผ้ากันเปื้อนสีของหมอนี่ออก และหมอนี่ก็ลุกพรวดจนน้ำฝักหัวแทบจะกระจายไปทั่วร้าน โหยยย นี่ถ้ายัยป้าช่างทำผมกลับมานะ ฉันจะด่าซ้ำ ยัยป้าบ้าเอ๊ยยยย

 

เฮ้ย น้ำยานี่มันแรงไป เธอไม่รู้เหรอ! ”

 

เออ ไม่รู้โว้ยยยยย นายพูดอะไรฉันฟังไม่รู้เรื่องงงงงง!  ผู้ชายคนนี้อ่านฉลากขวดอะไรไม่รู้ที่เต็มถาดไปหมด จนหยิบน้ำยาอันนึงออกมาล้างหัว ก่อนจะเปิดฝักบัวล้างหัวอีกรอบ แล้วก็หยิบผ้าเช็ดผมมาเช็ดหน้าเช็ดตา  ทำให้ฉันเห็นว่าตอนนี้หัวของเขามีผมน้อยแค่ไหน มันไม่ใช่ความผิดฉันใช่ไหมน่ะ T_T และพอเขาล้างน้ำยาหมดฉันก็ได้เห็นหน้าของผู้ชายคนนี้ชัดๆ  

 

 ไมเคิล คลิฟฟอร์ด!!! ”

 

เออ ครบองค์ซะที ชีวิตคอมพลีทละฉัน!

 

_________________________________________________________________________________________________

วันนี้ไรท์กลับมาอัพเต็มร้อยเปอร์ละค่ะ!! เย้ /จุดพลุ

แถมตอนนี้เรื่องนี้มีคนติดตามถึงสิบคนแล้วด้วย ไรท์ปลื้มมมม <3

ตัวเองอ่านของตัวเองละยังรู้สึกมึนมาก ไม่รู้คนอ่านจะชอบไหม

ตอนนี้ไรท์แต่งแล้วรู้สึกแอบหลงคาลัมเบาๆ พระเอกเรื่องนี้ใครหนออ55555

ยังไงก็ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนเลยน้า ที่ยังอุตส่าห์อ่านเรื่องนี้ TvT

ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ มาเม้นต์มาทวงกันเยอะๆเลย บายยยย >O<//

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #22 pjkin (@pjkin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 22:38
    มาอัพต่อเถอะนะค้าาไรท์ รออยุ่น้าาาาา
    #22
    0
  2. #21 ddeewws (@ddeewws) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 03:39
    อ้ากกกก รอค่ะรออออ รีบมาต่อนะคะ ชอบมากกกก กไก่ล้านตัว
    #21
    0
  3. #20 karin111 (@karin111) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:56
    อ๊ากกกกกกกกกกก อัพต่อเถอะคะ พลีสสสสสสสส
    #20
    0
  4. #19 mercy1 (@mercy1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 07:40
    อ๊าากกกก ไรท์ได้โปรดอัพต่อ พลีสสสสๆๆ
    #19
    0
  5. #18 Thipnapa148 (@ilovemyschool) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 16:57
    รีบๆมาอัพน้าาาาาาาาาา
    #18
    0
  6. #17 Freshy Hemmings (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 21:36
    มาต่อเถอะค่ะไรต์ กราบแหละ



    น้าาาาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ &#9996;
    #17
    0
  7. #15 forfresh boffo inty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 19:12
    ต่อไวๆน้าา^^

    เรื่องนี้หนุกมากค่าา:)
    #15
    0
  8. #14 ` i's_2na;antberry★ (@antberry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 01:25
    ในที่สุดดด ไมเคิลก็ออกแล้ว แถมยัง...มาพร้อมกับการจากไปของผมตัวเอง ลั่นแรง55555555
    นางเอกโหดมากค่ะ ไม่คิดเลยว่า นางจะทำร้ายไมเคิลได้ขนาดนี้ กรี๊ด ดูไมเคิลน่ารัก ไม่โกรธด้วย 
    รักไมเคิล =////= (อวยเกินงามไปล่ะย่ะ) ส่วนคาลัมก็มองเป็นคนดี ผิดกับที่เราคิดไว้เยอะเลย
    ถึงจะดูทะลึ่งนิดๆก็ตาม (นี่นิดแล้ว?5555555) อยากรู้ว่าต่อไปนางเอกจะเจออะไรอีก
     
    แล้วนางเอกจะทำยังไงต่อเมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองเพิ่งกำจัดเส้นผมเขาไป คือไมเคิลคนหล่อ 
    รอติดตามตอนต่อไป อย่าดองนะไรเตอร์ เราจะเข้ามารอทุกวันเลย คอยดู ฮุฮิ <3
    #14
    0
  9. #13 ~ { J } { J } ~ * (@Jirassaya_JJ) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 18:51
    ตอนเเรกชอบคาลัมนะ เเต่พอนางเอกมาเจอไมเคิลเเล้วรู้สึกถึงเคมีทันที ( เราคงอุปทานไปเอง ฮ่าๆ ) ตอนนี้เลยเชียร์ไมค์เงียบๆ..


    รอนะคะ :)
    #13
    0
  10. #12 ` i's_2na;antberry★ (@antberry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 07:56
    ตายแล้วๆ เป็นลุคจริงๆด้วย -////- นางเอกตั้งสติแล้วหนีมาทำไมคะ ไม่อ่อยอีกนิดหรอ (แย่!) อิจฉานางเอก เจอลุคไม่พอ มาโรงเรียนยังได้บัดเป็นคาลัมอีก .__.) อร้ายยยย ออกกันครบแล้วสิะ เหลือนังไมค์ กรี๊ดดด รอออออออนางออก ทำไมมาแค่ 50% น้องอยากจิคราย มาต่อด่วนค่ะ ค้างอย่างแรง
    #12
    0
  11. #11 BellaJS (@bellaaaaa1d) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 19:08
    รีบมาต่อน้าา
    #11
    0