(จบ)ปรมาจารย์ศาสตร์กามหาใช่เป็นกันได้ง่ายเลยจริงๆ (สนพ.เฮอร์มิท)

ตอนที่ 8 : บทที่ 6 ไม่ใช่ทะเลก็ซัดให้หงายได้นะ ลองมั้ยล่ะ (แก้คำผิดแล้วจ้า)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,246 ครั้ง
    22 ส.ค. 62

บทที่ 6 ไม่ใช่ทะเลก็ซัดให้หงายได้นะ ลองมั้ยล่ะ

 

            อยู่ดีๆ ก็ถูกพรรคสองสำนักมาถล่มบ้าน อยู่ดีๆ ก็ถูกใครก็ไม่รู้ลากตัวมา ซวี่เซิงแทบรับเรื่องที่เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปนี้ไม่ทัน พอจะแย้ง พวกชายหนุ่มในชุดเกราะก็จับเขายัดเข้ารถเทียมม้า ที่สภาพภายในบอกไม่ได้เลยว่าดี ข้างในนั้นเต็มไปด้วยฟางกับกลิ่นเหม็นอับ พอจะหาที่พักใจอย่างเหวินชู เจ้าศิษย์ตัวดีที่เหมือนได้ใหม่แล้วลืมเก่า วนเวียนอยู่รอบตัวตงฉวนด้วยสายตาใคร่รู้ เหมือนเจ้าตัวจะสนใจวิชาต่อสู้ของชนเผ่านอกด่านมากกว่าเขา ซวี่เซิงเลยต้องกัดผ้าเช็ดหน้าเงียบๆ คนเดียวอย่างคับแค้นใจ แล้วระบายมันออกมาด้วยการวาดรูปการ์ตูนโป๊ที่มีหน้านายหมีควายยั่วเยเป็นต้นแบบ

                “นี่เราต้องเดินทางกันอีกนานแค่ไหน พวกเจ้าคิดจะพาข้าไปที่ใดกันแน่” ซวี่เซิงผลุบหน้าออกมาจากช่องหน้าต่าง ชะเง้อถามคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

                รู้สึกว่าชายหนุ่มท่าทางสุภาพผู้นี้จะเป็นแม่ทัพฝ่ายซ้ายที่ชื่อจิวเมี่ยว เขาก้มตัวลงส่งยิ้มตอบ “เดินทางประมาณหนึ่งถึงสองวันขอรับท่านปรมาจารย์ ดินแดนทะเลทรายขาวของเราค่อนข้างอยู่ไกลถึงนอกด่าน ต้องผ่านชายแดนร้างถึงสามแห่ง หากควบม้าห้อตะบึงเดินทางไม่พักก็เพียงวันกว่าๆ แต่เดี๋ยวเราจะกางกระโจมตั้งค่ายกันระหว่างทาง พักค้างแรมคืนหนึ่งค่อยเดินทางต่อ”

                ซวี่เซิงพยักหน้ารับรู้ “แล้วทำไมถึงต้องไปไกลถึงทะเลทรายขาวอะไรนั่นด้วย เพราะเจ้านายพวกเจ้าเป็นคนของที่นั่นเหรอ”

                จิวเมี่ยวยกยิ้ม “ขอรับ แม่ทัพจ้าวยุทธ์คือคนของชนเผ่าทะเลทรายขาว”

                “ทำไมถึงเรียกเขาว่าแม่ทัพจ้าวยุทธ์ล่ะ”

                “เรื่องนั้น...”

                “จิวเมี่ยว!

                “ขอรับ ท่านแม่ทัพ” จิวเมี่ยวรีบชักม้าให้ห่างจากรถเทียมม้าที่ซวี่เซิงอยู่ทันที เขาฉีกยิ้มแย้ม ขัดกับสายตาคมปลาบของตงฉวนที่ตวัดมองมาคล้ายไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

                “อย่าวอกแวกไม่เข้าเรื่อง” ตงฉวนชักเสียงใส่

                “ขออภัยขอรับ” จิวเมี่ยวรู้ได้ทันทีว่าตงฉวนไม่อยากให้เขาพูดมากกับซวี่เซิง ดึงม้ากลับออกไปประจำที่เดิม ก่อนลอบส่งยิ้มขอภัยให้คนที่นั่งอยู่ด้านใน

                ซวี่เซิงเองก็ได้ทียื่นคอออกไปมองด้วยเช่นกัน แล้วก็ต้องหัวเสียหนักกว่าเดิมเมื่อพบว่าเหวินชูนั่งซ้อนอยู่บนหลังม้าศึกขนสีดำของตงฉวน สีหน้าสงบนิ่ง ไม่เห็นจะพยศร้ายเหมือนตอนอยู่กับเขาเลยสักนิดทำเอาอดน้อยใจไม่ได้ เจ้าเด็กนี่! เห็นใครแข็งแกร่งเข้าหน่อยก็วางตัวอ่อนน้อมเลยนะ ใช่สิ เขามันดีแต่บ้ากามอย่างเดียวนี่  

                ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าตงฉวนช่างขี้เก๊ก ภายนอกถูกจริตแต่นิสัยไม่น่าเอ็นดูเอาซะเลย ซวี่เซิงกอดอกทำปากคว่ำใส่เงียบๆ แต่ก็ถูกตงฉวนหันกลับมามองเข้าพอดี สายตาจึงปะทะกันอย่างจัง แต่ซวี่เซิงก็ไม่คิดจะบ่ายเบี่ยงกลบเกลื่อนหลบว่าตัวเองแอบทำปากคว่ำใส่หลังท่านแม่ทัพ ส่วนตงฉวนยิ่งไม่คิดจะเกรงใจซวี่เซิงอยู่เลยจึงยิ่งแยกเขี้ยวใส่ ขู่แฮ่ๆ ราวกับสัตว์ร้ายก็มิปาน

                จนกระทั่งเหวินชูหันมาสบตากับซวี่เซิงบ้าง ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งหาเรื่อง

                ซวี่เซิงจะอ้าปากตอบโต้ เจอสายตาเหวินชูตักเตือนไว้ก็ยอมถอยก่อน รอจังหวะเหมาะๆ ค่อยแก้แค้นยังไม่สาย บัดนี้ชีวิตซอมบี้ของซวี่เซิงในฐานะปรมาจารย์ศาสตร์กามหาใช่มีหลายตัวเลือกนัก ไอ้คนนู้นจะมาฉุดเขาไป หรือไอ้คนนี้จะมาแย่งเขาก็ได้ เหนือม่านฟ้าไม่ปลอดภัย พื้นดินจึงเป็นที่พึ่งสุดท้าย ซวี่เซิงหงุดหงิดกับความจริงข้อนี้อย่างมาก คิดเสียแต่ว่าเมื่อไหร่จูหงเฟยจะกลับมาสักที ล้มตัวลงนอนแหมะ แผ่แขนข้า ก่อนใช้พู่กันวาดหน้าตงฉวนลงกระดาษ จากนั้นเติมเขากับเขี้ยวลงไปด้วย แล้วก็ลากเส้นหมึกวาดตัวพร้อมใส่บิกินี่ยั่วสยิวลงไป ซวี่เซิงมองภาพนั้นครู่หนึ่งค่อยหัวเราะในลำคอ

                “...เหอะ”

 

                เดินทางไม่พักติดต่อกันมาหลายชั่วยาม ในที่สุดขบวนทัพก็หยุดเคลื่อนไหว แม่ทัพฝ่านขวานามหรงเซี่ยเป็นคนมาเคาะประตูรถเทียมม้าเรียกซวี่เซิงที่นั่งอุดอู้เบื่อหน่ายให้รู้สึกตัว

                “ท่านปรมาจารย์ศาสตร์กาม ถึงค่ายพักแล้วขอรับ!

                ซวี่เซิงปรือตาสองสีขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน เพราะเจออะไรๆ ก็ไม่ถูกใจเข้าไปเขาจึงนอนเอาขายันกำแพงรถเทียมม้ามาตลอดทาง ไม่สนใจจะชะเง้อคอออกไปดูวิวทิวทัศน์ใดๆ อีก เพราะรู้ว่าถ้าเปิดหน้าต่างออกไป นอกจากจะเจอวิวแล้วยังเจอหมีควายให้เคืองลูกตาอีกด้วย ลำพังแค่มองเป็นอาหารตาก็ดีหรอก แต่พอเจ้าหมีนั่นหันกลับมาเขม่นตาตอบ มันทำให้เขาหงุดหงิดจนอารมณ์ฟรุ้งฟริ้งเหี่ยวฝ่อหมดเลยน่ะสิ

                “รู้แล้ว เรียกอยู่นั่น...เอ้า เอาไป” ซวี่เซิงมุดศีรษะออกมาจากประตูรถเทียมม้าพลางยัดกระดาษปึกหนึ่งใส่อกหรงเซี่ย

                หรงเซี่ยภายนอกเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่หน้าดุ แต่กลับรู้มารยาทการวางตัวดีมาก ไม่เหมือนตงฉวนที่กล้าจะงัดกับซวี่เซิง เพราะอย่างไรตนก็ยังไม่อยากให้โลกพัง และความหวังก็อยู่ในตัวครึ่งผีดิบตนนี้ด้วย ท่าทางจึงโอนอ่อนผ่อนตาม “อะไรงั้นรึขอรับ”

                ซวี่เซิงหันมายกมุมปากยิ้มแสยะ “ข้าเรียกมันว่าโดจิน”

                “หือ...เฮือก!!” หรงเซี่ยก้มมองกระดาษปึกนั้นก่อนจะตกตะลึงค้าง ปล่อยมันร่วงลงพื้นด้วยความตกใจ “ทะ ท่านปรมาจารย์ นี่มัน!!

                “นางโลมกองทัพ ก็นะ เจ้าคงไม่รู้จัก ฮ่าๆๆๆ ข้าให้ ไปละ” ซวี่เซิงทิ้งระเบิดใส่คนเสร็จก็เดินลิ่วหนีไปทันที

                ในนั้นคือการ์ตูนโดจินที่เอาคนในขบวนทัพมาวาด แต่คราวนี้สิ่งที่แตกต่างไปก็คือการที่มีหญิงสาวสวยโผล่มาร่วมด้วย โดยรับตำแหน่งเป็นนางโลมประจำกองทัพ สับเปลี่ยนหมุนเวียนคลายความเหงาให้เหล่าแม่ทัพนายกอง ฉากตระการตาที่สุดก็คือฉากที่นางเปลื้องผ้าส่งสายตาเย้ายวนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหลายสิบคนที่เปลืองกายกำสิ่งที่ติดอยู่ตรงหว่างขาชี้ไปที่หน้านางนั่นเอง หรงเซี่ยหน้าร้อนวูบเหมือนจะเป็นลม รีบก้มหน้าหลับตาเก็บกระดาษนั่นกลับคืนมา เขาไม่รู้ว่าไอ้สิ่งที่อยู่ในกระดาษคืออะไร แต่มันทำให้เขารู้สึกหลอดเลือดตีบตันเป็นอย่างยิ่ง

                “แม่ทัพหรงเซี่ย ท่านปรมาจารย์...ว้าก!” เหล่าทหารที่เดินเข้ามาทักทายต่างผงะถอยกันเป็นทาง “นั่นอะไรกัน!

                “ดะ...โด...โดจิน”

                “ข้ามองมันตรงๆ ไม่ได้! นี่มันร้ายแรงมาก!” แทบจะเห็นคำว่าบัดสีเขียนอยู่บนหน้าทุกคน แต่ละคนยกมือปิดตา แต่ในใจลึกๆ ก็อยากอ่าน แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ผลเลยกลายเป็นทุกคนปิดตาแต่แอบดู

                เสียงเอะอะเอ็ดตะโรดังโว้กว้ากก่อนจะค่อยๆ ลดเสียงกันงึมงำ กลายเป็นตื่นตระหนกเงียบๆ...

                “ไอ้นั่นของเรามันรูปร่างเป็นแบบนี้งั้นเหรอ...”

                “ข้า...ข้าว่าของข้ามันไม่ได้มีหัวแบบนี้นะ”

                “มันมีหนังหุ้มอยู่หรือเปล่า...”

                “ว่าแต่เจ้าน้ำนี่คืออะไร ปัสสาวะหรือ ความจริงแล้วเราต้องปัสสาวะรดใส่สตรีหรือ ไม่โหดร้ายไปหน่อยรึ”

                “บ้าน่า ปัสสาวะพวกเราดูไม่น่าจะเหนียวขนาดนี้นะ”

                “มันคืออะไรกัน”

                ทุกคนใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ก้มมองเป้าตัวเองแล้วก็สงสัยอย่างตื่นตระหนก

                ส่วนตัวการอย่างซวี่เซิงกลับไม่สำนึกเลยสักนิดว่าตัวเองทำอะไรลงไปกับพวกคนซื่อ แถมยังสะใจอีกต่างหาก เป็นลุงแก่นิสัยเสียเต็มสูบ

                เขานั่งประจันหน้าอยู่ในกระโจมหลักของเหล่าแม่ทัพ ด้านข้างคือเหวินชูที่นั่งเรียบร้อยซดชาเงียบเชียบ ส่วนอีกฝั่งคือตงฉวนกับจิวเมี่ยว จิวเมี่ยวสีหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร ขัดกับตงฉวนที่วางท่าใหญ่โตพร้อมจะพลิกโต๊ะมาต่อยกับซวี่เซิง แต่สุดท้ายต่างฝ่ายก็หักห้ามใจตัวเองไว้ไม่ให้มีเรื่อง แต่ก็ไม่ยอมเปิดปากพูดก่อน ผลเลยกลายเป็นมานั่งจ้องตากันอย่างนี้

                ซวี่เซิงไม่รู้ว่าอะไรทำให้ตงฉวนดูเหม็นหน้าเขานัก รู้สึกว่าจะก่อนที่รู้จักกันด้วยซ้ำ เหมือนว่าเขาจะมีอคติกับเรื่องใต้สะดือเลยพาลเกลียดซวี่เซิงไปด้วย แต่ก็จัดการซวี่เซิงไม่ได้เพราะยามนี้โลกต้องพึ่งความกาม ซวี่เซิงเลยกลายเป็นเหมือนก้อนอึขนาดใหญ่ในสายตาตงฉวน

                แต่คนในโลกนี้ไม่รู้จักเรื่องอย่างว่ากันนี่ แล้วตงฉวนรู้จักหรือไงถึงได้ไม่ชอบได้ ซวี่เซิงคันปากยิบๆ รู้สึกว่าตงฉวนมีลับลมคมใน แต่ก็รู้ดีว่าถามไปไม่ได้คำตอบแน่นอนจึงต้องคาใจต่อไปอย่างนั้น เวลามองหน้าตงฉวนนอกจากความรู้สึกว่าหมอนี่เป็นคนหน้าเซ็กซี่โดยสันดานแล้วยังพ่วงความตหงิดใจเข้าไปอีก เมื่อลองวัดน้ำหนักตาชั่งในใจระหว่างความยั่วเยกับความเกลียดจากภายใน ท่าทางว่าอย่างหลังชักจะคะแนนนำนิดๆ

                “ข้าจะออกไปสูดอากาศ” ในที่สุดตงฉวนก็ทนเหม็นหน้าซวี่เซิงไม่ไหวเป็นฝ่ายโพล่งออกมาเอง ไม่รอให้ใครกล่าวชิญก็ผุดลุกขึ้นหมุนตัวเดินออกไป ซวี่เซิงนั่งกอดอกทำคอแข็งไม่ได้หันมองตาม แต่พอเสียงฝีเท้าตงฉวนก้าวออกจากกระโจมก็เปิดปากกล่าวทันที

                “ตกลงพวกเจ้าจะจับข้ามาไว้ทำไมเนี่ย เห็นชัดๆ ว่าหัวหน้าพวกเจ้าไม่ได้ชอบข้าเลย เขามีปัญหาอะไรมากหรือเปล่า ดูจะโมโหกับทุกอย่างเลยนะ”

                จิวเมี่ยวเอ่ยยิ้มๆ “จริงๆ แล้วท่านแม่ทัพเป็นคนใจกว้างและละเอียดอ่อนมากเลยนะขอรับ ที่พาท่านมาด้วยก็เพราะไม่อยากให้สองสำนักธรรมกับอธรรมมาก่อสงครามต่อสู้กันเอง ยามนี้มนุษย์เหลือน้อยเท่าหยิบมือแล้ว จะสูญเสียมากไปกว่านี้ไม่ได้อีก การแสดงออกของท่านแม่ทัพอาจดูโผงผางไปบ้าง ท่านปรมาจารย์อย่าถือสาเลย”

                ไม่รู้ว่าแม่ทัพฝ่ายซ้ายรับจ๊อบเป็นพี่เลี้ยงเด็กด้วยหรือไง คำพูดคำจาช่างละมุนละม่อมนัก ซวี่เซิงถึงจะไม่ถูกกับตงฉวนแต่แม่ทัพฝ่ายซ้ายผู้นี้ไม่เลวเลยทีเดียว

                “หากเขาเป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงก็ดี” ซวี่เซิงอดค่อนแคะตงฉวนไม่ได้ “ข้าจำได้ ตอนนั้นที่เขาจะฆ่าข้า พวกเจ้าบอกว่าที่ไม่บอกเขาเป็นเพราะรู้ว่าเขาจะต้องมากำจัดข้าแน่ มีที่ไหนหมายมั่นจะสังหารข้าแต่สุดท้ายก็ยอมเก็บหัวข้าไว้เพราะเห็นแก่หน้าเพื่อนมนุษย์ ช่างน้ำใจงามจริงๆ”

                “ใช่ขอรับ ท่านแม่ทัพเป็นคนเช่นนั้น” จิวเมี่ยวยิ้มกว้างสดใส ไม่ได้เอะใจเลยว่าเมื่อครู่นั่นประชด ซวี่เซิงที่สาดน้ำมันไปเลยกลายเป็นเชื้อเพลิงฝ่อๆ เหวินชูที่กำลังเคี้ยวขนมอยูเหลือบมองเขาด้วยแววตาสมเพช

                “แล้วเจ้ารู้หรือเปล่าว่าทำไมเขาจึงไม่ชอบข้า”

                “...เรื่องนั้น...ไม่รู้เหมือนกันขอรับ แต่ทุกคนรู้เพียงว่าท่านแม่ทัพมีคนผู้หนึ่งที่อยากสังหารให้ได้มานานแล้ว ตั้งแต่ที่เริ่มรวบรวมกำลังสร้างกองทัพ”

                ซวี่เซิงใจหล่นวูบ “ปรมาจารย์ศาสตร์กามเหรอ...”

                “อา...ขอรับ เหมือนท่านแม่ทัพจะมีความทรงจำไม่ดีกับท่านปรมาจารย์หรือไม่ข้าเองก็ไม่รู้ได้ แต่ตอนที่เห็นแสงผีพุ่งใต้วาบผ่านผืนฟ้า เราทุกคนก็รู้ในทันทีว่าปรมาจารย์ศาสตร์กามที่ท่านแม่ทัพอยากสังหารมาถึงแล้ว แต่ว่าเพราะตอนนี้ท่านเป็นความหวังที่จะช่วยต่อกรกับสวรรค์ เราจึงให้ท่านตายไม่ได้เด็ดขาด ตอนที่เผชิญพบกัน ข้ากับหรงเซี่ยจึงเก็บเรื่องท่านไว้เป็นความลับ คิดว่าจะรอให้ราชาชงหยวนหรือท่านจ้าวฝูหมิงพาท่านไปก่อนค่อยกล่าวกับท่านแม่ทัพ แต่ว่าตอนนี้...”

                ซวี่เซิงสามารถแน่ใจได้แล้วอย่างหนึ่งคือตงฉวนมีอดีตไม่ดีกับปรมาจารย์ศาสตร์กามแน่ๆ ไม่รู้ว่าทะเลาะอะไรกันมาจนทำให้อยากฆ่าอีกฝ่ายตายได้ เฮ้ย จูหงเฟย นี่เอ็งขี้ไว้แล้วไม่เก็บแบบนี้ก็ได้เหรอ! ว่าไปแล้วตอนที่เจอจูหงเฟยคราวแรก เจ้าตัวก็บอกกับซวี่เซิงเองเลยนี่นาว่ามีคนผู้หนึ่งที่ถ้าหากพบหน้าไม่ต้องเสียเวลาคุย ให้หนีไปเลย นามนั้นก็คือตงฉวนชัดๆ เหตุใดเขาจึงลืมได้ พาขาตัวเองมาเหยียบกับระเบิดโดยแท้เลยนี่นา

                ซวี่เซิงยกมือขึ้นลูบหน้าแก้เครียด “...ก็ยังดีนะที่เขาไม่ได้คลั่งขนาดทำร้ายชูชูของข้าด้วย”

                จิวเมี่ยวยิ้มแย้ม “ท่านแม่ทัพใจดีกับอะไรเล็กๆ น่ารักเป็นพิเศษขอรับ”

                เหวินชูชะงักมือที่กำลังยกชาซดทันควัน ส่วนซวี่เซิงหัวเราก๊าก ตั้งแต่ฟังท่านแม่ทัพฝ่ายซ้ายอวยนายมาก็เพิ่งถูกอกถูกใจเรื่องนี้เรื่องเดียว “นั่นสินะ ชูชูของข้าน่ะน่ารักน่าเอ็นดูปานนี้ ใครเห็นก็ชอบมันแน่อยู่แล้ว”

                ซวี่เซิงยื่นมือไปจะลูบหัวเหวินชูอย่างอารมณ์ดี ผลก็คือถูกเหวินชูบิดข้อมือหักไปตามระเบียบ

                …

                หลังจากตงฉวนพยายามทำให้หัวเย็นลงด้วยการไปดักผีดิบละแวกใกล้เคียงมาหั่นศีรษะเสร็จแล้วกำลังเดินลากขาหนักๆ กลับค่ายพัก พรุ่งนี้ต้องรุดเดินทางต่อให้ถึงทะเลทรายขาว หากไปถึงไม่ทันความปลอดภัยของคนในกองทัพก็ลดน้อยลง

                ช่วงนี้ผีดิบคลั่งมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผลต้องมาจากเจ้าครึ่งผีดิบที่เขาห้อยคอลากมาด้วยแน่ ตงฉวนแหงนคอมองท้องฟ้ามืดดำที่ไร้ดาว คิดโกรธแค้นว่าสวรรค์ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่

                 ในตอนนั้นเองที่ตงฉวนมองเห็นกลุ่มคนหย่อมหนึ่งในมุมมืดกำลังล้อมวงกันอยู่ ส่งเสียงกระซิบกระซาบไปมา เขาหรี่นัยน์ตาสีเทาอ่อนมอง ก่อนจะพบพิรุธในตัวคน “ทำอะไรอยู่!!

                “เฮือก ท่านแม่ทัพ!” เหล่าชายหนุ่มในชุดรบสะดุ้งโหยงกันเป็นทอดๆ หันขวับมองตงฉวนที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาหาประหนึ่งเจอผีร้ายถอดหัว ตงฉวนไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ตวาดก้อง

                “เหตุใดไม่ไปลาดตระเวร มาสุมหัวอะไรกันอยู่ที่นี่!

                “คะ...คือ...”

                ตงฉวนขมวดคิ้วมุ่น พลันนั้นสายตาจึงเหลือบเห็นว่าท่อนล่างของพวกทหาร...โล่งโจ้ง

                ตงฉวนผวาเฮือก เหล่าทหารก็รีบยกมือกุมเป้ากันทันที แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

                “นี่พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน!” ตงฉวนโวยวายลั่น จะเรียกง้าวมังกรเขียวของตนออกมาฟันฉับ เหล่าทหารต่างพากันตาเหลือกหลน รีบร้อนใส่กางเกงอธิบาย

                “อย่าเข้าใจผิดนะขอรับ พวกข้าแค่สงสัย พวกข้าแค่จะลองเรียกน้ำหยวนหยางออกมา!

                “...?” ตงฉวนชะงัก สีหน้างุนงง “น้ำหยวนหยาง น้ำอะไร”

                “นะ...นี่ไงขอรับ ก็ที่ท่านปรมาจารย์เขียน...”

                “เฮ้ย อย่า! เจ้าจะบ้าเหรอ อย่าให้ท่านดูนะ!

                “ตะ...แต่ แต่ว่า...”

                หลายคนต่างยื้อยุด ท่าทางดูมีพิรุธมาก ตงฉวนหมดความอดทนนานแล้ว เดินปรี่ไปดึงคอเสื้อทหารผู้นั้นแล้วกระชากเอาของที่เขาซุดซ่อนอยู่ด้านหลังออกมาดูเอง

                ทุกคนสูดหายใจเฮือก ตงฉวนแน่นิ่งไป ต่างฝ่ายต่างพูดไม่ออก...

                “มัน...คือโดจิน แฮะๆ ท่านปรมาจารย์วาดท่านแม่ทัพได้หล่อเหลาสมจริงมากเลยเนอะ...”

                ตงฉวนเส้นเลือดดำปูดนูนแทบแตกออกมาจากขมับ ใบหน้าน่ากลัวยิ่งกว่าผีดิบตายมาแปดร้อยปี

                ตงฉวนแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าตัวเองจะต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ เจ้าบ้านั่นบังอาจนัก! กล้าเอาเขาไปวาดต่อกรกับผีดิบไม่พอ ยังเอามาทำปู้ยี้ปู้ยำต่อในโดจินอะไรสักอย่างนี่อีก เหตุใดเขาในเรื่องนี้ถึงได้โหดร้ายป่าเถื่อนขนาดนี้ ตงฉวนขยำกระดาษเป็นก้อน ก่อนจะใช้ปราณพลังระเบิดมันให้แหลกคามือ หมุนตัวกลับไปยังกระโจมหลัก เห็นทีคงอยู่ดีด้วยกันไม่ได้จริงๆ!

                “เจ้าโรคจิต เจ้ากล้าเอาสิ่งที่เรียกว่าโดจินให้ใครต่อใครดูได้อย่างไร ไร้ยางอาย!” ตงฉวนตวัดผ้ากระโจมเข้าไปได้ปุ๊บก็ด่ากราดทันที

                ซวี่เซิงเพิ่งเคลื่อนข้อต่อกระดูกกลับมาได้เงยหน้ามองอย่างเบื่อหน่าย “หา?”

                “อย่ามาทำไม่ทุกข์ไม่ร้อน เจ้าไม่ละอายหรือไงที่วาดสิ่งเหล่านั้นลงไป! ซ้ำยังเอาความเชื่อผิดๆ อย่างน้ำหยวนหยางอะไรนั่นไปหลอกผู้อื่น เจ้ายังสติดีอยู่หรือไม่”

                “อะไร นี่เจ้าไม่รู้จักอสุจิเหรอ?”

                “อะ...”

                ซวี่เซิงนิ่งคิดพลางร้องอ้อ “นั่นสินะ เด็กไม่เกิด ไม่รู้จักก็ไม่แปลก ทำไมล่ะลูกน้องเจ้าพยายามจะเค้นมันออกมาเหรอ ก็ดีแล้วนี่”

                จิวเมี่ยวรู้สึกถึงหายนะ ค่อยๆ ถอยร่นไป ส่วนเหวินชูไม่สนใจใยดีสิ่งใดอยู่แล้วหยิบขนมมากินต่อ เตรียมตัวดูฉากปะทะอันสำราญตา

                “ดีเหรอ เจ้าพูดออกมาได้นะ! หน้าไม่อายที่สุด ใครจะไปพ่นน้ำแบบนั้นออกมาได้กัน โกหกมดเท็จ!

                “ข้าพ่นให้เจ้าดูได้นะ ถ้าคู่หน้าหุ่นแบบเจ้าล่ะก็พ่นได้เป็นน้ำพุเลยด้วย ลองมั้ยล่ะ”

                เหล่านักรบนายกองที่รีบสวมกางเกงวิ่งตามท่านแม่ทัพมากะห้ามปรามก็เปิดกระโจมเข้ามาในจังหวะไม่ดีเช่นกัน บัดนี้คนทั้งสองจ้องตาจะวางมวยกันเรียบร้อยแล้ว

                “ท่านแม่ทัพโปรดใจเย็น เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่านปรมาจารย์หรอกนะขอรับ!

                “หุบปากกันไปให้หมดเลย!” ตงฉวนหมดความอดทนกับเจ้าโรคจิตผู้นี้แล้ว เขาไม่อาจข่มกลั้นอารมณ์ไม่ให้พุ่งไปต่อยอีกฝ่ายได้อีกต่อไป ไม่ต้องเสียเวลาคิดไตร่ตรองก็ปล่อยหมัดเสยไปผัวะหนึ่งใส่หน้าซวี่เซิงทันที “ข้าไม่ฆ่าเจ้าเป็นปุ๋ยก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังกล้ามาสามหาวใส่ข้า เจ้าใหญ่มาจากไหน!” 

                ซวี่เซิงเป็นผีดิบไปครึ่งหนึ่ง ความเจ็บปวดย่อมน้อยตาม เหมือนเนื้อตายด้านไปแล้ว หากเป็นคนปกติธรรมดาโดนตงฉวนต่อยด้วยแรงอัดหมีควายไปแบบนี้คงเลือดอาบหัวหลุด ร่างกระเด็นกระดอนเจ็บปวดเจียนตาย เหล่านักรบนายกองที่อยู่รอบๆ ต่างผินหน้าหนีสยดสยอง มองซวี่เซิงใช้มือหมุนคอตัวเองกลับคืนมาจนกระดูกลั่นดังกร็อบ

                “หมีควายใช้แต่กำลังเช่นเจ้าคิดว่าข้ากลัวเหรอ แย่งชูชูข้าไปยังมาหาเรื่องอีก ข้าเอาเจ้าไปวาดเป็นแบบแล้วมันเสียหายตรงไหน หา! ดูถูกศิลปะบริสุทธิ์รึ ถามมาได้ว่าข้าใหญ่มาจากไหน อยากรู้ก็งัดของเจ้ามาสู้สิ!

                ตงฉวนโกรธจนจะเป็นลมแล้ว บุกเข้าตะลุมต่อยกับซวี่เซิงอีกรอบให้เขาหุบปาก “ข้าฆ่าเจ้าไม่ได้ก็อย่าคิดว่าข้าจะตีเจ้าไม่ได้นะเจ้าปรมาจารย์โรคจิต!

                ซวี่เซิงมีหรือจะยอมเป็นกระสอบทรายให้ต่อยฟรี เขายกเท้าเตะตงฉวนสวนไปหลายที ตงฉวนก็ดึงเส้นผมซวี่เซิงจนหนังศีรษะแทบหลุด ต่อยตู้มๆ ไม่หยุด สุดท้ายซวี่เซิงก็รู้ว่าตัวเองสู้แรงหมีควายนายนี้ไม่ได้จึงเปลี่ยนแผน เลื้อยมือเข้าสาบเสื้อที่เปิดอ้าของตงฉวนแล้วหยิกหัวนมอีกฝ่ายอย่างแรง

                “โอ๊ย!” ตงฉวนสะท้านเฮือก เจ็บจี๊ด ตวัดแข้งเตะซวี่เซิงให้ถอยห่างออกจากตน เหล่านักรบที่อยู่รอบๆ มุดหน้าหนีจนหัวจะทิ่มดินอยู่แล้วไม่กล้าเงยขึ้นมาแม้แต่น้อย

                ซวี่เซิงในสภาพผมยุ่งกระเซอะกระเซิงยกยิ้มเย็นเยียบ มองตงฉวนที่ยกมือข้างหนึ่งมากอดปิดหน้าอกแล้วอยากหัวเราะให้ฟันร่วง “หึหึ ชอบตบจูบก็ไม่บอก เอาเลย ตีข้าอีก ตีอีกคราวนี้ข้าจะขึ้นขย่มเจ้าแน่ มาคลุกวงในกันเลยมา!

                “โรคจิต!!

                ตงฉวนสะบัดหน้าหนีออกจากกระโจมนั่น ยอดอกเจ็บแปล๊บๆ อย่างที่ไม่เคยเป็น เขาแค้นเคืองมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้ เขาพ่ายแพ้...ไม่จริง ไม่เชื่อ!

                ตงฉวนเอามือแหวกสาบเสื้อ มองยอดอกที่บวมเป่งด้วยความเคียดแค้น...ร่างกายเขาฝึกฝนมาแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ฟันแทงแทบไม่เข้า สุดท้ายกลับยังมีจุดอ่อนอยู่ดี หัวนมเหรอ หัวนมสินะ ได้! ปรมาจารย์ศาสตร์กาม กล้ามาลองดีกับตงฉวนกายเหล็กผู้นี้ เขาจะทำให้อีกฝ่ายหยิกหัวนมเขาไม่ได้อีกต่อไป!

                ส่วนซวี่เซิงที่ทำเป็นซ่าหมดแรงวูบล้มฮวบ กล่าวพึมพำ “...กระดูกสันหลังข้อที่ 7 ของข้า...”

                เหวินชูส่งสายตาเอือมระอา เดินมาลากขาซวี่เซิงไปอีกมุมหนึ่ง ก็เตือนแล้วว่าให้ใจเย็น

                ซวี่เซิงร้องโอดโอย “ชูชูปลอบอาจารย์...แว้ก!

                เหวินชูใช้ฝ่าเท้าเหยียบกร็อบเข้าที่หลังซวี่เซิง ดุนๆ ดันๆ ให้กระดูกสันหลังที่หักกลับเข้าที่ให้ เหมือนจะเป็นห่วงแต่การกระทำไม่อ่อนโยนเลยสักนิด นี่ถ้าไม่ใช่ผีดิบล่ะก็ ซวี่เซิงคงตายอย่างเขียดไปตั้งแต่หมัดแรกแล้วแน่นอน

                เหล่าคนที่อยู่รอบๆ ต่างปาดเหงื่อ เห็นทีความบาดหมางของทั้งสองจะไม่ธรรมดากว่าที่คิด เช่นนี้หากกลับทะเลทรายขาวได้ท่านปรมาจารย์จะอยู่รอดถึงสามวันไหมหนอ

                ผู้ใดก็ได้รีบมาพาซวี่เซิงหนีไปที




---------

อรรถรสหลังอ่าน ʕ•ᴥ•ʔ

-น้ำหยวนหยาง ก็คือน้ำอสุจินั่นเองงงงง


สวัสดีทุกๆ คนนนนน ไรท์มาแล้วววว แต่ตอนนี้สั้นหน่อย ขอโทษนะะะ หวังว่าจะยังสนุกกันเด้อ ไรท์งานเยอะมากกกก แต่ก็ยังอยากมาอัพนิยายให้ได้อ่านกัน จะพยายามมาอัพให้ได้อาทิตย์ละ 1-2 ตอนแบบนี้ไปเรื่อยๆ นะ ตอนนี้เวลาอัพเริ่มไม่แน่นอนแล้ว เพราะพอจัดเวลาทำงานเข้าไปด้วยละมันโหดมากเลย YwY


หากเจอคำผิดจะกลับมาแก้ไขนะ บ๊ายบาย ไว้พบกันใหม่ <3

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.246K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,807 ความคิดเห็น

  1. #4673 ppkpyw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 16:20

    ขำไม่ไหวแล้ววววว ท้าให้งัดออกมาสู้นี่.... โว้ยยยยย 55555555 แต่ชูชูน่ารักเกินต้าน น่ารักมากจริง แต่ละซีนที่มีคือน่ารักทั้งหมด

    #4,673
    0
  2. #4659 กระต่ายปากเเดง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 23:48
    555555
    #4,659
    0
  3. #4644 Peed33 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 19:56
    เครียดได้ปะ5555 จะรักกันยังไงดีเอ่ย ห๊ะ!!5555555
    #4,644
    0
  4. #4609 xrxrose (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 08:35
    ถ้าชั้นเป็นลุงชาติชั้นคงงอนนางตงกับนางชูแล้วอ่ะเอาจริง ลุงชาติช่างแข็งแกร่ง
    #4,609
    0
  5. #4524 yyyyobaby (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:56
    55555 โดนบิดหัวนมถึงกับแพ้ 5555555555 จะรักกันยังไงอะ โอ้ยยยยยยยย
    #4,524
    0
  6. #4480 ไมยะ จัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 02:43
    นี่ไรท์แอบว่างใบไฝ่ไว้ในเรื่องใช่ไหม ตอนอ่านเลยยิ้มไม่หยุด!
    #4,480
    0
  7. #4313 pcy921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:17
    นังหมีเจ้าต้องเจอหยิกหัวนมจนตาย นี่แหนะๆ
    #4,313
    0
  8. #4259 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:15
    ลุ๊งงงงง55555 ดีและที่ลุงเปนครึ่งซอมบี้ ไม่งั้น การได้สุ้กะหมีควายคือตายรายวันแน่ๆ555555 ชอบ
    #4,259
    0
  9. #4211 Danwtlese (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 14:04
    ขำเป็นบ้าเลย 555555555555
    #4,211
    0
  10. #4182 ohjesus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 15:21
    ขำไม่ไหว
    #4,182
    0
  11. #3941 chalillxx_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 14:19
    เห้ย หยิกหัวนมว่ะ มาเหนือมากลุง
    #3,941
    0
  12. #3917 Fuang_0594 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 20:22
    รักกันด้วยลำแข้งจริงๆ..
    #3,917
    0
  13. #3262 Krystal wing (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:10
    หยิกหัวนม555555555
    #3,262
    0
  14. #2795 After_TeaTime (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 03:49
    อย่าพึ่งเข้าใจผิดกานนนน คนที่เจ้าเครียดแค้น(ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม)มันอนู่โน้น ตอนนี้อยู่อเวจีโน้น อันนี้ลูกศิษย์เขาโว้ย แน่จริงก็ตามไปตบในนรกสิ55555555
    #2,795
    0
  15. #2718 lills (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 17:32
    55555555555
    #2,718
    0
  16. #1176 Whydaliny (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 15:00
    ลุงสมชายเค้าเป็นรุกเป็นรับหรอคะ?55
    #1,176
    0
  17. #1152 LWLookwai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 14:19
    55 หยิกหัวนม คือนึกไม่ออกจริงๆว่าเค้าจะรักกันยังไง
    #1,152
    0
  18. #1109 Mira // Dream (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:44
    ปล้ำเลยได้ป่ะ

    เราอยากขาดเลือดอ่ะ!!!!
    #1,109
    0
  19. #1107 Tnp Chaichan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 00:31
    ต้องเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็นทะลุมิติมาเขียนโดจินในต่างโลกแล้วมั้ย 555555555 ลุงงงง
    #1,107
    0
  20. #1101 Aonsung1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:37
    อิหยังวะ 5555
    #1,101
    0
  21. #897 Peach9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 17:10
    โหดแท้555555
    #897
    0
  22. #889 PaulaPum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 15:19
    คู่รักตบจูบที่แท้..
    #889
    0
  23. #656 Naja_huhaaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 17:44
    คือเค้าจะรักกันยังไงวะ จินตนาการไม่ถูกว่าจะมีจุดไหนที่เค้าเริ่มมีใจให้กัน

    เราไม่เคยอ่านนิยายเจ้าไหนที่นายเอกห้าวตีนพระเอกแบบนี้ คือหยิกหัวนมอ่ะ หยิกหัวนมเลยนะ!! ควรรู้สึกไงอ่ะคือชั้นอ่านละชั้นก็ขำ
    #656
    0
  24. #636 nownew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:13
    ชอบบบบ ท่านแม่ทัพยังมีจุดอ่อนไหวอยู่สิน่า ขอเชียร์สลับโพไปเลยค่ะ ท่าจะไม่มีใครยอมใคร5555
    #636
    0
  25. #579 9minx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 17:42
    ชอบความอิหยังวะเรื่องนี้มาก55555555 อธิบายไม่ถูกอ่ะแต่ตลก
    #579
    0