(จบ)ปรมาจารย์ศาสตร์กามหาใช่เป็นกันได้ง่ายเลยจริงๆ (สนพ.เฮอร์มิท)

ตอนที่ 7 : บทที่ 5 ใครๆ ก็ไม่รักลุง ขนาดพัดลมยังส่ายหน้าเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,185 ครั้ง
    15 ส.ค. 62

บทที่ 5 ใครๆ ก็ไม่รักลุง ขนาดพัดลมยังส่ายหน้าเลย

การปรากฏตัวของวีรบุรุษยั่วเยปริศนาช่วยชีวิตซวี่เซิงไว้ได้พอดิบพอดี ไม่รู้เป็นใครมาจากไหนแต่ฝีมือการต่อสู้ของอีกฝ่ายเฉียบคมมาก ซวี่เซิงไม่รู้หลักเกณฑ์กระบวนท่าหรือกำลังภายในอัศจรรย์เหนือธรรมชาติของคนในโลกนี้เท่าไหร่นัก แต่ชายหนุ่มคนนี้ก็ทำให้ซวี่เซิงตระหนักได้เองว่าเขาคือเทพสงครามจำแลงกายมา
ท่วงท่าการโจมตีทั้งงดงามและดุดัน ดอกพลับพลึงแมงมุมแดงผุดขึ้นตามมวลอากาศก่อนจะกลายเป็นชนวนระเบิดตู้ม อย่างกับจะล้อเล่นถึงความหมายแย่ๆ ของมันที่เป็นดอกไม้ของคนตายอย่างไรอย่างนั้น
แต่อนิจจา จะเทพมาจากไหนซวี่เซิงไม่ได้โฟกัสเลยสักนิด เพราะตอนนี้จิตวิญญาณที่เคยตายด้านของเขามันถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้งอย่างน่ามหัศจรรย์ กี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้เจอคนที่ทำให้รู้สึกกระชุ่มกระชวยมากขนาดนี้ หน้าตาคมคายหล่อเหลา ผิวเข้มชวนให้นึกถึงนมช็อกโกแลตหวานนัวลิ้น ไหนจะหุ่นใต้ร่มผ้าที่เปิดเผยผ่านสาบเสื้อแหวกกว้างยิ่งเด็ดอย่างไม่ต้องพูดถึง
อยากได้ อยากโดน เฒ่าหัวงูถูกจริตสิ่งนี้!
แค่ยืนเอ๋อมองสาบเสื้อที่เปิดๆ อ้าๆ ออกจนเห็นตุ่มเนื้อเล็กๆ สีแดงอมน้ำตาลสองจุดนั่นวับแวมซวี่เซิงก็น้ำลายยืดแล้ว ถ้าได้งับสักทีนะพ่อเอ๊ย จะเอาให้ร้องเสียงหลง!
“...”
“ยะ...อย่ามองข้าอย่างนั้นสิชูชู” ซวี่เซิงสะท้านเฮือกเมื่อรับรู้ถึงสายตาอันสุดแสนจะเย็นชาของศิษย์น้อย “เจ้าควรดีใจนะที่ข้าหาแรงบันดาลใจเจอเร็วเช่นนี้!”
ใช่ ตอนนี้สมองของซวี่เซิงแล่นหวืออย่างที่ไม่เคยเป็น แค่เห็นชายหนุ่มคนนั้น อะไรกามๆ ในหัวก็ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ท่วงท่าร้อยแปดพิสดารยากจะจินตนาการหลั่งไหลเป็นสายน้ำเชี่ยวกราดอยู่ในหัว ทำให้ต้องระบายออกมาผ่านข้อมือ...รูปวาดนะไม่ใช่อย่างอื่น
คนบ้าอะไรวะโคตรเซ็กซ์! ซวี่เซิงซู้ดปาก เมื่อครู่คล้ายจะได้ยินเสียงพูดของอีกฝ่ายด้วย น้ำเสียงแหบต่ำราวกับสัตว์ป่านั่นได้ใจไม่น้อย ยามที่ปฏิบัติกิจกรรมในมุ้งกระโจมคงดุเดือดเป็นแน่ จะร้องเสียงเช่นไรกันหนอ ครางเสียงแหบพร่าหรือกลั้นเสียงในลำคอแล้วพ่นออกมาแค่เสียงลมหายใจถี่ๆ ไหนจะจังหวะการรัวกระสุนปืนเล่าจะเป็นเช่นไร เนิบช้าแต่กระทั้นแรงหรือรัวเร็วอย่างวางอำนาจ เขาไม่อาจหยุดคิดได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว มือจึงยิ่งตวัดหมึกลงคัมภีร์ด้วยเส้นที่คมชัด ส่งผลให้ในคัมภีร์ศาสตร์กามที่หลุดออกมาเกิดอานุภาพรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน
ชายหนุ่มนักรบกำลังเฉือนง้าวมังกรเขียวของตนอย่างสนุกมือ กลับต้องชะงักเมื่อเห็นเคล็ดวิชาของปรมาจารย์ศาสตร์กามเข้าลงสนามเช่นเดียวกัน
เจอสาวงามเปลื้องผ้าว่าแย่แล้ว แต่เจอหน้าเหมือนตัวเองคือแย่กว่า!
ชายหนุ่มนักรบหันคอกลับไปมองปรมาจารย์ศาสตร์กามที่หลบภัยอยู่บนต้นไม้อย่างตกตะลึง แล้วก็ต้องผงะเมื่อพบว่านัยน์ตาสองสีคู่นั้นกำลังจับจ้องมองตนอยู่
แววตานั่นราวกับมองทะลุเสื้อผ้าตนไปแล้วทำเอาเขาหนาวไปถึงขั้วหัวใจอย่างไม่รู้ตัว ความที่ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดในโลกหล้ามาก่อนสั่นคลอนอย่างประหลาด “ปรมาจารย์ศาสตร์กาม นี่เจ้าทำอะไร!!”
ซวี่เซิงเคาะพู่กันในมือ “ช่วยเจ้าต่อสู้ไงเล่า จัดการฝูงเก่าฝูงใหม่ก็กำลังยกโขยงกันมา เคล็ดวิชาของข้าสามารถทำให้ผีดิบเหล่านี้เข้าจู่โจมกันเอง มิใช่ประหยัดแรงกว่าหรือ?”
ชายหนุ่มนักรบกัดฟันกรอด หัวเราะเหอะในลำคอ สายตาคมปลาบตวัดมองยังตัวละครหนึ่งในหมึกพู่กันที่จะมองอย่างไรก็ตัวเองชัดๆ นั่น “เคล็ดวิชาของเจ้าคือของพรรค์นี้งั้นรึ”
ซวี่เซิงเองก็กระอักกระอ่วนใจไม่น้อยที่จับเอาผู้อื่นมาวาดกามๆ เช่นนี้ แต่ก็หยุดมือไม่ได้เช่นกัน เปิดเผยไปให้สุดเลยดีกว่าว่าตัวเองมองอะไรคิดอะไร
เหวินชูเหล่ใส่ ซวี่เซิงก็หันไปกล่าว “ระหว่างโรคจิตกับมีชีวิตรอดเราก็ต้องเลือกโรคจิตมิใช่รึชูชู อาจารย์จะสอนเจ้านะ ว่าคนเราน่ะโรคจิตกันทุกคนนั่นแหละ”
‘งี่เง่า’ เหวินชูเมินหน้าหนี ไม่ขอรับรู้เรื่องนี้จะสบายใจกว่า ตอนนี้เหวินชูไม่ได้สนจซวี่เซิงแล้ว เขาสนใจกระบวนท่าต่อสู้ของชายผิวเข้มคนนั้นมากกว่า... ‘ชนเผ่าล่มสลายงั้นรึ...คิดว่าเป็นแค่ตำนานเสียอีก ที่แท้ก็มีเหลือรอดอยู่ผู้หนึ่ง’
ฝูงซอมบี้ถูกกระแสบางอย่างเรียกให้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่เริ่มเพิ่มจำนวนไม่มีหยุดหย่อน ในตอนนั้นเองที่เหล่าสำนักธรรมและอธรรมตามหาตัวซวี่เซิงพบพอดี แต่นอกจากจะเจอปรมาจารย์ศาสตร์กาม คิดไม่ถึงเลยว่าจะพบใครอีกคนหนึ่งด้วย
“แม่ทัพจ้าวยุทธ์ไม่ใช่เหรอนั่น!” จ้าวฝูหมิงร้องเรียกด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบตวัดตาไปยังปรมาจารย์ศาสตร์กามที่ยืนอยู่บนต้นไม้ แล้วก็ต้องตกใจซ้ำสองเมื่อเห็นเคล็ดวิชายั่วกามารมณ์ของซวี่เซิง ทว่าตัวละครจากหมึกพู่กันนั่นช่างคุ้นเคยลูกตาเหลือเกิน...
“แม่...แม่ทัพจ้าวยุทธ์ตงฉวน” ชงหยวนเองก็ตกตะลึงพอกัน หลงลืมไปเลยว่าตนจะฉวยโอกาสชุลมุนวิ่งอุ้มซวี่เซิงหนี
ระหว่างที่การต่อสู้กำลังทวีความดุเดือด เสียงกีบเท้าม้าเหล็กของกองทัพนอกด่านแห่งทะเลทรายขาวก็กำลังห้อตะบึงมา
รองแม่ทัพจิวเมี่ยวฝ่ายซ้ายและรองแม่ทัพหรงเซี่ยฝ่ายขวากำลังควบม้าตะบึงมาเป็นทัพเสริมให้ตงฉวน หลังจากที่จู่ๆ ท่านแม่ทัพเกิดอาการเบื่อหน่ายเลยไปลุยเละผีดิบฆ่าเวลาเล่นๆ คนเดียวก็หายไปนานจนผิดวิสัย หลังจากรีบเร่งไล่ตามมาใครจะไปคิดว่าจะเจอฝูงผีดิบทอดยาวตลอดทางมากมายถึงเพียงนี้
แต่สิ่งที่ทำให้อยากจะตกม้าตายไปเลยก็คือการที่เห็นท่านแม่ทัพจ้าวยุทธ์ผู้นั้นเปลื้องผ้าส่งสายตาเย้ายวนอยู่ท่ามกลางสาวงามและหนุ่มสวยต่างหาก แค่ก!
ไม่สิ ดูให้ดีนั่นไม่ใช่ตัวจริง...นี่มันอันใดกัน การกำจัดผีดิบคราวนี้เกิดอะไรขึ้น แล้วทุกอย่างก็ได้รับความกระจ่าง เมื่อเหล่ากองทัพเกราะดำแห่งทะเลทรายขาวเงยหน้าขึ้นไปพบผีดิบนัยน์ตาสองสีตนนั้น ด้านข้างยังมีร่างของผีดิบเด็กชายคราวก่อนที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้ายืนเฉยอยู่อีกด้วย ไม่มีทางเลยที่จิวเมี่ยวและหรงเซี่ยซึ่งเคยเกิดอาการ ‘เนื้องอกผุด’ เพราะเขาจะลืมไปได้
“ปะ...ปรมาจารย์ศาสตร์กาม!?” เหล่านับรบทหารกล้าที่เคยที่เคยเผชิญเหตุการณ์เนื้องอกผุดยกมือกุมเป้าพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย
ซวี่เซิงเหลือบมองแวบหนึ่ง เลิกคิ้วเล็กน้อย ใช้เวลาครู่หนึ่งจึงจำได้ว่าพ่อหนุ่มหุ่นฟิตสองคนนี้คือใคร ถ้าไม่ใช่หัวหน้ากองทัพตอนไปรับเหวินชูมาอยู่ด้วยนั่นเอง
ตงฉวนเห็นลูกน้องใต้บังคับบัญชามาก็ยิ่งหัวร้อน อยากจะขึ้นไปฉีกทึ้งศีรษะปรมาจารย์ศาสตร์กามเสียเดี๋ยวนี้ หากไม่ติดว่าพวกผีดิบยังคงแห่โขยงกันมาล่ะก็นะ “เจ้าคนโรคจิต!! เจ้าหยุดใช้หน้าข้ากับศาสตร์บ้าๆ ของเจ้าต่อหน้าคนมากมายได้แล้ว”
ซวี่เซิงหมุนพู่กันในมือ “เจ้าชื่อตงฉวนงั้นเหรอ”
“ทำไม!”
“เปล่า” ซวี่เซิงลอบยิ้ม “ยินดีที่ได้รู้จัก”
ตงฉวนชะงัก ครู่หนึ่งก็เริ่มเดือดจวนเจียนจะคลุ้มคลั่ง เส้นเลือดฝอยในตาแตกซ่านเพราะอุณหภูมิและแรงกำลังภายในที่เดือดพล่านกำลังวิ่งไปตามเส้นเลือดในกาย ดอกพลับพลึงแมงมุมแดงปรากฏเป็นเส้นสีเงินกระจ่างเรืองแสงอยู่ใต้ฝ่าเท้า ก็จะผลิเป็นดอกเล็กๆ แล้วแผ่ขยายกลายเป็นวงเวทอาคมขนาดใหญ่
เหล่ากองทัพเกราะดำอ้าปากค้างตะโกนพัลวัน “ท่านแม่ทัพอย่าวู่วาม!”
เหล่าผีดิบเริ่มหันมากัดกินกันเองต่อทอดยาวไปเรื่อยๆ เพราะศาสตร์แห่งกามที่มีตัวเองเป็นต้นแบบ การมาฆ่าผีดิบคลายเครียดของตงฉวนพังไม่เป็นท่าเพราะเจ้าปรมาจารย์โรคจิตข้างบน ซ้ำยังกล้าเอาหน้าตาของเขาไปเป็นแบบอีก เช่นนี้มันจะหยามเกินไปแล้ว!
“ว่าแล้วว่าพวกศาสตร์กามมันไว้ใจไม่ได้ กล้าเอาข้าคนนี้ไปย่ำยีในตำรากามของเจ้า ไม่อยากมีศีรษะแล้วเช่นนั้นสินะ!”
ผีดิบเลวทรามที่ควรจะฆ่ามากที่สุดไม่ใช่ตัวไหนเลยตัวนี้นี่แหละ!
ซวี่เซิงยกมือขึ้นไปขวางข้างหน้าก่อนอธิบาย “ใจเย็นก่อนน่า ข้ามีเหตุผลนะ”
ก็ใครใช่ให้รูปลักษณ์เขาตรงสเป๊กซวี่เซิงนักเล่า ยืมมาวาดหน่อยไม่เสียหายอะไรสักหน่อย
“เหตุผลคืออะไรกัน เห็นใครแล้วก็เอาไปวาดแหกแข้งแหกขาเช่นนั้นหรือ!”
“ดีใจเถอะ เจ้าคือต้นแบบคนแรก” ซวี่เซิงกล่าวเสียงแจ่มใส แต่กลับทำให้ตงฉวนอยากฆ่าอีกฝ่ายมากเท่าทวี
ตงฉวนรับไม่ได้ยิ่งนัก นั่นไม่ใช่เขา! เขาไม่มีทางไปอยู่กลางวงล้อมมากมายแล้วแนบเนื้อกับคนมากมายเช่นนั้นหรอก ไม่คว้าเอวชาวบ้านมากระแทกป๊าบๆ แทบกระดูกหลุดเช่นนั้นด้วย ท่วงท่าน่าเกลียดแบบนี้ทำให้ตงฉวนมองตรงๆ ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทว่าเหตุใดเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาถึงเอาแต่มองตาไม่กะพริบเช่นนั้น “พวกเจ้าจะมองบ้าอะไร มีอะไรน่าดูกัน!”
“...แม่ทัพจ้าวยุทธ์ของเราเป็นเช่นนั้นงั้นหรือ”
“...แม่ทัพจ้าวยุทธ์ของเราคือผู้ที่เต็มไปด้วยพลังขนาดนี้เชียวหรือ”
แต่ละคนเริ่มตัวงอแปลกๆ มีเพียงตงฉวนที่คิ้วกระตุกพูดไม่ออก ในที่สุดก็ตัดสินใจ กระโจนพุ่งพรวดเข้าไป ง้างง้าวมังกรเขียวสุดแขน จะฟันหัวซวี่เซิงในคราวเดียว
ซวี่เซิงไม่ทันตั้งตัวผวาเฮือก เหวินชูเข้าขวางด้วยความว่องไว ตัวเขาก็ร่วงหวือจากกิ่งต้นไม้ ใครคนหนึ่งก็กระโดดเข้าคว้าตัวเขาไว้ นั่นคือจ้าวฝูหมิงนั่นเอง
ชงหยวนเห็นจ้าวฝูหมิงคว้าตัวซวี่เซิงได้ก็ปราดเข้ามาสะบัดสามง่ามปีศาจในมือเตรียมเข้าแย่ง “ไม่อยากแลกเลือดกลางซากผีดิบก็ยกเขามาให้สำนักกาฬวาโยแห่งอธรรมเสีย”
จ้าวฝูหมิงหัวเราะแห้ง สองสำนักกำลังจะเข้าต่อสู้กันอีกครั้ง กลับมีศัตรูใหม่ปรากฏขึ้นมาแทนผีดิบ
จ้าวฝูหมิงร้องเหวอ อุ้มซวี่เซิงหมุนหลบคมง้าวมังกรเขียว ซวี่เซิงเองก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ มองไปก็เห็นว่าชูชูของตนถูกเสื้อผ้ามัดอยู่บนต้นไม้แบบไร้รอยขีดข่วน เด็กหนุ่มส่งสายตาผ่านยันต์สีเหลืองมาหาซวี่เซิง ‘แข็งแกร่งมาก’
ซวี่เซิงยิ้มแข็งค้าง ขนาดเหวินชูยังต่อกรด้วยไม่ได้ เห็นทีเจ้าหนุ่มช็อกโกแลตจะไม่ใช่เล่นแล้ว
หันไปทางหนึ่งผีดิบก็กำลังฆ่ากันเอง ศาสตร์กามจางเมื่อไหร่ก็จะหันมาเขมือบหัวซวี่เซิงต่อ แต่อีกทางก็คือจะมีคนเป็นฆ่าเขาเช่นกัน ซวี่เซิงหนังใต้ตาเต้นกระตุกไม่หยุด ไหนวะโชคดีของเอ็งไอ้จูหงเฟย มีแต่โชคร้ายซวยซ้ำซวยซ้อนไม่จบไม่สิ้นเนี่ย วีรบุรุษสุดเอ็กซ์ที่มาช่วยกลายเป็นจอมปีศาจคนต่อไปเสียอย่างนั้น เรื่องแบบนี้มันมีที่ไหนกัน
“ข้ารู้น่าว่าท่านรังเกียจศาสตร์กามเอามากๆ แต่ครั้งนี้ขอเถอะนะ เขาคือความหวังสุดท้ายแล้ว ท่านเองก็ไม่อยากให้สวรรค์ล้างโลกไปง่ายๆ เช่นนี้ไม่ใช่หรือ” จ้าวฝูหมิงที่อุ้มซวี่เซิงอยู่พยายามจะโน้มน้าว ชงหยวนที่กะมาแย่งซวี่เซิงกลับต้องหมุนตัวหันสามง่ามไปทางตงฉวนเสียเอง
ยามนี้จับมือชั่วคราว แม่ทัพจ้าวยุทธ์คิดเด็ดหัวปรมาจารย์ศาสตร์กามจริงๆ ไม่ล้อเล่น ชงหยวนกล่าว “ตงฉวน เจ้าตั้งสติดีๆ สิ ถ้าข้ากับเจ้าต่อสู้กันเองมันจะมีแต่เสียกับเสียนะ”
ตงฉวนเหมือนไม่ได้สนใจจะฟังเลยสักนิด ดอกพลับพลึงแมงมุมแดงเริ่มแย้มกลีบบาน พลันนั้นในหูของทุกคนก็แว่วเสียงบทสวดของพระสูตรปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตรดังระงมงึมงำ เส้นผมสีเงินที่อายย้อมแสงของพระจันทร์ส่องสว่างเรืองแสง ท่านแม่ทัพจ้าวยุทธ์คิดจะปลดศาสตร์แห่งการดับสูญมาฟาดซวี่เซิงเสียแล้ว ซวี่เซิงรู้สึกร้อนวูบในตัว พลันนั้นเองที่ผิวหนังเขาเหมือนมีตุ่มเล็กๆ สีแดงคล้ายดอกตูมงอกขึ้นมา เหล่าแม่ทัพนายกองเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งกันเข้าไปห้าม
“ท่านแม่ทัพใจเย็นก่อนเถิด ท่านจะสังหารเขาไปไม่ได้ โลกนี้ต้องการเขา!”
“ปล่อยวาง ปล่อยวาง! คำสอนของพระสูตรที่บำเพ็ญมานั่นอย่างไรเล่าท่านแม่ทัพ!”
“พวกเจ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่นี่...” ตงฉวนเอ่ยรอดไรฟัน “แต่กลับปิดบังข้ากันหมด ดีนัก!”
“เพราะรู้ว่าท่านจะฆ่าเขาอย่างไรเล่า” แม่ทัพจิวเมี่ยวฝ่ายซ้ายเอ่ยเสียงอ่อน “ถ้าหากท่านฆ่าเขาไปแล้วเราจะทำอย่างไร จะแก้แค้นสวรรค์ก็ยากแล้ว”
“ไม่คิดเลยว่าเราเหล่าเซียนจะตกต่ำถึงขั้นนี้” ตงฉวนมองหยัน “ถึงกับต้องรอพึ่งใบบุญของผีดิบวิปริตวิปลาส ตอนข้าโผล่มาก็เห็นเขาบังคับให้ผีดิบเด็กชายคนนั้นเปลื้องผ้าแล้ว ซ้ำยังเอาข้าไปวาดท่วงท่าน่าอายอีก คนเช่นนี้จะเป็นความหวังได้อย่างไร ตลก!”
ซวี่เซิงชักทนฟังไม่ไหว เขาดึงๆ เสื้อจ้าวฝูหมิงให้ปล่อยเขาลง ก่อนจะกล่าวเสียงดังฟังชัด “ข้าก็มีเหตุผลของข้า ไม่ใช่เพราะเรื่องใต้สะดือที่พวกเจ้าไม่รู้จักเช่นนี้เหรอเหล่าผีดิบที่แห่กันมาถึงหันไปฆ่ากันเอง แล้วที่ข้าขอให้ชูชูแก้ผ้าก็ไม่ใช่การกระทำแบบที่เจ้าคิดด้วย”
“ไม่ใช่แบบที่ข้าคิดแล้วเป็นแบบไหนกันเล่า! ศาสตร์แห่งกามน่ารังเกียจ เสพสมกันไม่ต่างจากสัตว์ มนุษย์ละสิ่งเหล่านี้เพื่อตัดกามกิเลศ เจ้ายังกล้าบอกว่าสิ่งที่เจ้าทำมันถูกรึ เขียนภาพเสพสังวาสเหล่านั้นจะช่วยโลกได้หรือ!”
เจ้าตงฉวนอะไรนี่ภายนอกถูกจริตแต่ภายในไม่ถูกใจเลยสักนิด ซวี่เซิงเริ่มมีความคิดติดลบกับเขาขึ้นมาแล้ว “หัวโบราณคร่ำครึ ไม่ใช่เพราะตัดเรื่องนี้ออกไปหรือไงคนเลยไม่เกิด พอไม่เกิดก็กลายเป็นผีดิบ จะตายก็ไม่ตายเช่นนี้น่ะ เจ้ามีคำถามว่าข้าจะใช้ศาสตร์เหล่านี้ช่วยโลกได้มั้ยงั้นเหรอ กล้าถามนะ แล้วเจ้าที่ไล่ฆ่าผีดิบมาตลอดทำอะไรได้บ้างล่ะ หืม?”
ตงฉวนถูกซวี่เซิงยอกย้อนกำอาวุธแน่นเตรียมจะเข้าประชิด ซวี่เซิงเห็นทันก็ชี้หน้า “หยุดเลย คิดจะฆ่าฆ่าน่ะไม่มีประโยชน์หรอก เอาแต่ใจจังนะเจ้า เกลียดข้าคนเดียวแต่คนอีกเป็นสิบต้องการข้า ทำเช่นนี้ไม่ใช่ว่าสร้างบาปหรอกเหรอ”
“ว่าไงนะ” ตงฉวนเข่นเขี้ยวกรอดๆ เจ้าปรมาจารย์ศาสตร์กามคนนี้ช่างปากกล้าดีจริง ตั้งแต่บรรลุเซียนเขาไม่เคยพบใครลูบคมมากขนาดนี้มาก่อน ทั้งสองจ้องตาสู้กันอยู่เช่นนั้น ซวี่เซิงไม่คิดหลบตา ตงฉวนยิ่งอยากจะจ้องร่างอีกฝ่ายให้ทะลุไหม้ บรรยากาศเริ่มแผ่ขยายตึงเครียด จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ตงฉวนก็กระตุกยิ้มหัวเราะหึ “น่าสนุกดีที่ ปรมาจารย์ศาสตร์กาม ดูเจ้าจะมั่นในในศาสตร์ของเจ้าเหลือเกินนะ”
ซวี่เซิงไม่ค่อยไว้ใจรอยยิ้มนั่นเท่าใดนัก ตงฉวนกลับหัวเราะสวนขึ้นมาด้วยโทนเสียงต่ำน่าประหวั่นใจ “หึหึหึหึ ดี! ข้าล่ะชื่นชมความมั่นใจของเจ้าจริงๆ”
รองเท้าส้นหุ้มเหล็กย่ำก้าวหนักๆ เข้ามาหา จ้าวฝูหมิงที่ยืนขวางอยู่ยิ้มขอให้ประนีประนอมก็ถูกตงฉวนผลักให้หลบไป
ซวี่เซิงกลืนน้ำลายไม่ลงคอ จ้องตาสู้กับแววตาที่ราวกับหมาป่าคู่นั้นด้วยความประหวั่นแต่ก็ไม่หลบง่ายๆ
ตงฉวนแสยะเขี้ยวยิ้ม กระชากคอเสื้อซวี่เซิงเข้ามาประชิดราวกับนักเลงพาลถ่อยเถื่อน ทุกคนต่างสูดหายใจเฮือก แต่ก็พบว่าท่านแม่ทัพจ้าวยุทธ์ไม่ได้ทำอะไรมากกว่ากระชากคอเสื้อ
“พวกเจ้าสองสำนักตั้งใจมาเพื่อแย่งเจ้านี่ไปอยู่ฝ่ายตัวเองงั้นรึ”
ชงหยวนตอบ “ใช่ เป็นไปตามนั้น”
“เช่นนั้นก็ล้มเลิกไปซะ เจ้านี่จะไปอยู่กับข้า”
“หา!” จ้าวฝูหมิงและชงหยวนอุทานขึ้นพร้อมกัน ซวี่เซิงเองก็อ้าปากค้างตาเบิกโพล่ง
จ้าวฝูหมิงยิ้มทั้งสับสน “เดี๋ยวสิท่านตงฉวน หมายความเช่นไร...”
“หากทั้งสำนักของเจ้าและราชาชงหยวนต้องพึ่งพาเจ้านี่ล่ะก็ ร่วมมือสงบศึกกันไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?” ตงฉวนแสร้งยิ้ม มองประมุขสำนักทั้งสองเงียบกริบอ้ำอึ้ง “ถ้าใครๆ ก็ต้องพึ่งเจ้านี่แล้วล่ะก็ มาอยู่กับข้าดีที่สุด เพราะสำหรับพวกเจ้าธรรมและอธรรมที่ไม่ลงรอยกันแล้ว มิใช่ว่ากองทัพเกราะดำนอกด่านของข้าเป็นกลางที่สุดแล้วหรือ”
“เรื่องนั้นก็จริงนะ...” จ้าวฝูหมิงว่า
“ถ้าเจ้านี่สำคัญนักงั้นอยู่กับข้าก็ดีแล้วนี่ พวกเจ้าจะมาหาเมื่อไหร่ก็ได้ อยู่กับข้าเองก็ปลอดภัยแน่นอน...แล้วที่สำคัญ ข้าก็อยากจะตามดูนักว่า ‘คนเก่ง’ อย่างเจ้านี่จะไปได้ไกลสักเท่าไหร่”
ซวี่เซิงหน้าชาวาบ ตกลงปลงในใจกับตัวเองเรียบร้อยว่า เอาล่ะ ตูเกลียดไอ้หล่อนี่
“วางความแค้นแล้วร่วมมือกันก่อน วันหน้าแก้แค้นไม่สาย” ตงฉวนสำทับอีก ก่อนจะเหวี่ยงซวี่เซิงไปยังนายทหารคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ตวาดออกคำสั่งน้ำเสียงดุดัน “กลับ!”
ซวี่เซิงอึ้ง จ้าวฝูหมิงก็อึ้ง ชงหยวนก็อึ้ง ไม่คิดว่าที่ต่อสู้แย่งกันจนตำหนักถล่มสุดท้ายจะถูกตงฉวนมาฮุบไปเช่นนี้!
เหวินชูแกะเสื้อที่มัดตัวเองออกได้นานแล้วสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยนั่งกระดิกเท้าปรายตามองอยู่บนต้นไม้ พอทุกอย่างสงบเรียบร้อยค่อยกระโดดลงมา
แม่ทัพซ้ายขวานามจิวเมี่ยวและหรงเซี่ยเข้าขนาบข้างควบคุมตัวซวี่เซิงประหนึ่งนักโทษ ซวี่เซิงยืนอึ้งงันถูกคุมตัวให้เดินไปกับขบวนกองทัพเกราะดำที่มีแต่ชายฉกรรจ์ตัวสูงชะลูด ก่อนหันกลับไปมองจ้าวฝูหมิงและชงหยวนที่ยืนนิ่งงันอยู่ข้างหลัง
จ้าวฝูหมิงยังมีหน้าหัวเราะโบกมือ “ไว้ข้าจะไปเยี่ยมนะ!”
ชงหยวนบุ้ยปาก กอดอกไม่พอใจ แต่ตงฉวนได้ไปก็ดีกว่าเจ้าคนพี้ไผ่ได้ไปนั่นแหละนะ คิดเช่นนี้หนุ่มน้อยก็ไม่ได้เข้ามาขัดขวางอะไร ปล่อยให้ซวี่เซิงเดินเอ๋อๆ จากไป...
...เทกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอเจ้าพวกคนหนุ่ม!
เหวินชูเดินตามติดมาขนาบข้างซวี่เซิง เห็นซอมบี้โชตะของตนยังมาด้วย ซวี่เซิงค่อยใจชื้นขึ้นหน่อย อย่างน้อยก็ยังมีชูชูที่ไม่ทิ้งกัน สมแล้วที่เป็นเด็กดีอันดับหนึ่งในใต้หล้า ซวี่เซิงล่ะปลาบปลื้มใจนัก...
“เฮ้ย ไอ้หนู จะไปเดินข้างคนโรคจิตพรรค์นั้นทำไม มานี่!” ตงฉวนผินหน้ากลับมาตะโกนเรียกเหวินชู ท่าทางจะจำฝังหัวแล้วว่าผีดิบหนุ่มน้อยตนนี้ถูกให้แก้ผ้ากลางป่า
ซวี่เซิงกระหยิ่มยิ้มย่องในใจว่าเรียกไปเถอะ ไม่มีทางที่ชูชูของเขาจะไปหรอก เจ้าเด็กนี่น่ะดื้อเงียบพยศร้ายกาจจะตาย ไม่มีทางยอมลงให้กับคนที่เพิ่ง...
เหวินชูเดินตัวปลิวไปนู่นแล้ว
“ชูชู!” ซวี่เซิงร้องเรียก เขาไม่อยากเชื่อสายตาด้วยความไม่เข้าใจ ไปว่าง่ายกับมันทำไม กลับมาหาอาจารย์!
เหวินชูเบนหน้ากลับมาส่งสายตา ‘ก็เขาแข็งแกร่ง’
“อะ...อาจารย์ก็แข็งแกร่งนะ....”
‘แต่ต่อสู้ไม่ได้เรื่อง’
ส่งคำตอบผ่านสายตาเสร็จปุ๊บก็หันหน้าหนีเดินตรงเข้าไปหาตงฉวนทันที ไม่มีลังเลเลยสักนิด ซวี่เซิงเข้าใจขึ้นมาโดยพลัน เจ้าเด็กนี่มันเป็น S ชื่นชอบคนแข็งแกร่งกว่าก็ไม่แปลก ดูจากแววตาแล้วท่าทางจะสนใจกระบวนท่าต่อสู้ของตงฉวนอีกด้วย แต่เล่นเทกันทิ้งง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนช่วยชุบชีวิตเอาไว้เหรอ ทำไมใจร้ายกันลงคอแบบนี้เล่า!
ตงฉวนพอเรียกเหวินชูไปได้ก็ส่งยิ้มเย้ยใส่ซวี่เซิง ราวกับเห็นความเยาะว่า ‘ไงล่ะ เจ้าคนโรคจิต’
ซวี่เซิงกำมือแน่นจนข้อนิ้วแทบเคลื่อน เกิดมา 65 ปีจนร่างใหม่ยังไม่เคยถูกหยามหน้าเท่านี้มาก่อน
เออ คอยดูเถอะ ต้นแบบโมเดลต่อจากนี้จะเป็นแกตลอดไปไอ้หมีควายนมช็อกโกแลต!!





-----
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ดอกพลับพลึงแมงมุมแดง

ดอกพลับพลึงแมงมุมแดงจ้า

อรรถรสหลังอ่าน ʕ•ᴥ•ʔ
-ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร คือปรัชญาคำสอนที่มีอยู่จริงเด้อจ้า คือพระสูตรที่สำคัญและเป็นที่นิยมยิ่งในพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน ส่วนพระสูตรที่ได้รับการแปลเป็นภาษาจีนโดยพระเสวียนจั้ง (ถังซำจั๋ง) ว่าด้วยเรื่อง ความว่างเปล่า ความมีเหมือนไม่มี อธิบายง่ายๆ ก็ทำนองปล่อยวางต่างๆ ส่วนคำถามว่ามันเชื่อมกับดอกพลับพลึงแมงมุมแดงอย่างไร ไปข้อต่อไปโลด
-ดอกพลับพลึงฯ นั้น มีชื่อในศาสตรพุทธว่า ปรมิตตา นั่นเอง เป็นดอกไม้มีพิษที่นิยมปลูกแถวที่ฝังศพ กันพวกแมลงมากินศพอะไรอย่างงี้

เอาล่ะะะ สาเหตุที่มาอัพวันนี้เพราะมีลางว่าเสาร์-อาทิตย์นี้ไม่ว่างแหงๆ นั่นเอง บทนี้พระเอกก็ได้ออกโรงแล้ววว และน่าจะได้ออกโรงไปอีกยาวๆ5555 ซวี่เซิงถูกมองเป็นโรคจิตไปแล้ว สองสำนักเองก็จำต้องจับมือกันชั่วคราว เหวินชูเทอาจารย์แบบนี้อาจารย์ร้องไห้แล้ว55555
บทต่อไปเข้าสู่ชีวิตนางซินในค่ายทหาร...เอ๊ย ชีวิตอันทรหดอดสูของซวี่เซิงในกองทัพเกราะดำ ศาสตร์กามก็ต้องค้นคว้า ยังมามีหมีควายตัวใหญ่ๆ ช่างแซะ แหม่ น่าจะหรรษาไม่น้อยเลยนะเนี่ย
ไว้พบกันใหม่ตอนหน้านะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน หวังว่าจะสนุกกันนะ ไรท์จะพยายามต่อไปปปปป
#ปรมาจารย์ศาสตร์กาม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.185K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,807 ความคิดเห็น

  1. #4643 Peed33 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 19:40
    กี๊ดดด สงสารรร หนูง่อยของแม่ต้องไปอยู่ค่ายทหารซะแล้ว//ซับน้ำตาทิพย์
    #4,643
    0
  2. #4579 JirisWineLe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 20:15
    โถ่ชูชูลูก
    #4,579
    0
  3. #4523 yyyyobaby (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 22:35
    เห็นเค้าลางความตบตีกันบ้านแตก 55555555
    #4,523
    0
  4. #4365 Takgy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 16:38
    55555 ตลกทั้งตอนเลย
    #4,365
    0
  5. #4312 pcy921 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:04
    เห็นขำๆอย่างงี้ขอมูลแน่นเปรี๊ยะๆ
    #4,312
    0
  6. #4258 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:00
    เห้อออ555555 สงสารก็สงสาร ขำก็ขำ ช่วยน้องด้วยนะคะ
    #4,258
    0
  7. #3261 Krystal wing (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 18:04
    ชูชูเอ็ง
    #3,261
    0
  8. #2794 After_TeaTime (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 03:28
    สงสาร5555 โดนเขาเทหมดเลย ฮืออ55555555555
    #2,794
    0
  9. #2716 lills (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 15:08
    5555555555ชั้นรักชูชู
    #2,716
    0
  10. #1460 mintewanlaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:22
    หนูย้อนถามไปเลยว่าแม่งเกิดมาได้ยังไงถ้าไม่ใช่เพราะท่วงท่าที่คุณบอกว่าน่าเกลียด อิผี!!!
    #1,460
    0
  11. #1100 Aonsung1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:29
    หมีควายยย 5555555
    #1,100
    0
  12. #1077 cactus090 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 08:44
    พี่หมีควายอย่าทำร้ายลุงนะ!
    #1,077
    0
  13. #1005 Weetaime (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:05
    นั่งขำาาาา
    #1,005
    0
  14. #885 PaulaPum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 08:31
    จะรักกันได้ยังไง55555
    #885
    0
  15. #818 -Kuwa- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 21:11
    ชอบความมีสาระ(พาร์ทrefer)ในความไม่มีสาระของนิยาย ตลกกกกก
    #818
    0
  16. #635 nownew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:02
    น้องชูชูผู้คลั่งไคล้ความแข็งแกร่ง55555 ทิ้งอาจารย์ภายในไม่กี่ชั่วยาม
    #635
    0
  17. #578 9minx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 17:33
    ชูชูหนูทิ้งอาจารย์ไวขนาดนี้ลูกก
    #578
    0
  18. #503 Aidan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 12:50
    ลิ้นกับฟันพบกันทีไรก็เรื่องใหญ่ ซงซานลุงอ่ะจะกู้โลกก็กู้ลำบากเหลือเกิน5555
    #503
    0
  19. #501 Albino_snake (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 11:55
    น่ารักดีนะคะ เกลียดพระเอก น่าตีมากๆทำ น้องชูชูก็น่ารักดี สนุกมากๆเลยค่าา
    #501
    0
  20. #500 Nekuta (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 06:49
    ดูท่าคู่นี้คงไม่ลงเอยกันง่ายๆแน่เลย ถถถถถ ลุงผู้น่าสงสารถูกเทง่ายๆเลย~ ทั้งชูชู พี่ฝู หยวนหยวน ทิ้งลุงกันไปหมดแล้ว แถมยังถูกพ่อพระเอกเข้าใจว่าเป็นโรคจิตอีกต่างหาก เห้อออ เกิดเป็นลุงมันไม่ง่ายเลย
    ปล. รอตามติดชีวิตนางซินของลุงขาติชายในค่ายนรกแตก 5555
    #500
    0
  21. #498 Sara love (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 21:37
    หมั่นไส้ พระเอกมาก #เว้ย ชอบชูชูมาก เเต่หมั่นไส้ชูชูตามไปด้วย ไม่ได้นะชูชู ต้องอยู่กับอาจารย์สิ!
    #498
    0
  22. #497 DarknessEthereaL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 18:27
    ดอกฮิกัน?
    #497
    0
  23. #496 BeemKwsd (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 23:36
    เเบบว่าขำ​อ่ะ​ ฮือออ​ ซวี่เซิงอุตส่าห์​มีไฟ ชูชูหนูจะทิ้งอาจารย์ไม่ได้นะลูกกก
    #496
    0
  24. #494 PD281315 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 19:18
    รอเลยย สนุกกกกก
    #494
    0
  25. #492 donble (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 19:06
    ชูชูลูกกกกกก แงลูกน่ารักที่ลุดเลยค้าบไม่ว่าหนูจะฟังใครหนูก็น่ารักที่สุด
    #492
    0