DARK MEDIUM--เธอและฉัน ในวันที่โลกนี้เป็นสีดำ (เคะอัลฟ่า,OMEGAVERSE)

ตอนที่ 1 : Dark Medium

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    24 ก.ค. 61

เนื้อหารุนแรง ใช้จักรยานในการอ่านนะจ๊ะ


Dark Medium

  

            “ซี้ด...อา..อา อะ...สุดยอดจะถึง...ของฉัน”

            ...เหม็นกลิ่นเหงื่อชะมัด

            ทุกครั้งที่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างสอดใส่เข้ามาในร่างกาย ช่างเป็นความรู้สึกที่น่าขยะแขยง หรือจะครั้งที่ผิวเนื้อถูกมือหยาบโลนพวกนั้นสัมผัส เวลาที่ลิ้นพวกมันชอนไชเข้ามาในหู หรือตอนที่ข้อเท้าถูกจับแยกออก ทุกความรู้สึกเหมือนนอนอยู่กลางกองขยะไม่มีผิด

                เหม็นเน่า สกปรก อยากอ้วก

                เขาไม่ใช่โอเมก้า แต่เป็นอัลฟ่า ไม่มีทางจะรู้สึกอะไรไปได้มากกว่ารังเกียจและรำคาญ รึต่อให้เป็นโอเมก้าช่วงฮีทก็ไม่มีทางมีอารมณ์ร่วมตอนสมสู่กับเจ้าหมูตัวเหม็นนี่แน่ ภาพหลอดไฟที่ติดอยู่กับเพดานเขย่าไปมาตามแรงขย่มจากเจ้าหมูอ้วนด้านบน อัลเฟรดจิ๊ปาก หันหน้าหลบกลิ่นลมหายใจเหม็นๆ ที่เป่ารดอยู่ตรงหน้าตัวเอง

            ท่านี้มาสิบนาทีแล้ว เหน็บกินขาจนชาไปหมดแล้ว

            “อา...อัลเฟรด อัลเฟรดที่น่ารักของฉัน อะ...แฮ่ก นาย...นายสวยที่สุดเลย พ่อเทวดาน้อย”

                เส้นผมสีดำยาวแผ่ขยายเต็มเตียงราวกับม่านราตรี อัลเฟรดปรือดวงตาสีรัตติกาลมองชายที่อยู่เหนือร่างตนเองเงียบๆ ก่อนจะแย้มริมฝีปากสีแดงที่เปรอะเปื้อนลิปสติกยิ้ม

                “สวยแล้วก็รีบๆ เสร็จสักทีเถอะลุง...รู้มั้ยว่ามีคนต่อคิวเยอะนะ”

                “จ้ะ...จ้ะ! แฮ่ก แฮ่ก อา...สุดยอด...ยอดไปเลย”

                สิ้นคำโลกของอัลเฟรดก็ถูกเขย่า สิ่งที่เสียบคาอยู่ช่วงล่างขยับแทงเร็วขึ้น เด็กหนุ่มเลือกจะปิดตา แล้วฮัมเพลงเงียบๆ ในใจ...

            เดี๋ยวมันก็จบลงแล้ว

            …….

 

            “อัลเฟรดเสร็จแล้วล่ะมั้ง” นาตาลีกล่าวพลางปรายตามองเบต้าชายร่างท้วมคนหนึ่งที่เดินสีหน้าอิ่มเอมออกมาจากห้องชั้นบน หล่อนรีบส่งสายตาให้คนติดตามคนสนิทขึ้นไปดูสินค้าชิ้นสำคัญ “นายไปดูเขาหน่อยสิเลนดอน ไปตรวจสอบดูหน่อยว่าเจ้าหมูนั่นไม่ได้ทำสินค้าชิ้นสำคัญเราเสียหาย”

                “ครับ” เลนดอนรับคำ หมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปชั้นสามของสถานขายบริการแห่งนี้ พูดให้สวยหรูหน่อยคือที่นี่รู้จักกันในชื่อร้าน ‘Dark Medium’ แต่เอาเข้าจริงมันก็คือซ่องขายบริการทางเพศระดับกลางถึงล่างเท่านั้นแหละ

ในโลกนี้ที่แบ่งด้วย อัลฟ่า เบต้า โอเมก้า ชนชั้นสูงที่สุดคืออัลฟ่า เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและสติปัญญา เป็นชนชั้นที่น่าอิจฉาที่สุดในโลก จะเป็นอัลฟ่าหญิงหรือชายก็สามารถทำให้โอเมก้าท้องได้ เป็นชนกลุ่มน้อยแสนโชคดี แถมส่วนมากยังเกิดในตระกูลสูงศักดิ์

ส่วนพวกที่มีมากที่สุดคือเบต้า เลนดอนเองก็เป็นมนุษย์กลุ่มนี้ พวกเบต้าอาจไม่โชคดีเทียบเท่าอัลฟ่า เรียกได้ว่าเป็นคนธรรมดา...แต่แน่ล่ะว่าพวกเบต้าโชคดีกว่าพวกโอเมก้านัก

โอเมก้า ชนชั้นที่น่าสงสารที่สุด มีจำนวนน้อยกว่าอัลฟ่าเสียอีก จะทำงานอะไรทีก็ลำบากเพราะมีอาการที่เรียกว่าฮีท พอฮีทเข้าก็จะปล่อยฟีโรโมนออกมา บางคนกลิ่นแรงมากจนถึงขนาดพวกเบต้ายังรู้สึกได้ ไม่ว่าชายหรือหญิง หากเป็นโอเมก้าก็จะท้องได้เหมือนกันทั้งสองเพศ

เลนดอนมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้อง เขาพรูลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะเคาะนิ้วเบาๆ เรียกคนที่อยู่ข้างใน “อัลเฟรด”

“เข้ามาเลย!” เสียงใสที่ยังไม่แตกหนุ่มดีตะโกนกลับมา

เมื่อประตูเลื่อนเปิดออก ภาพที่เลนดอนเห็นเป็นอย่างแรกคือเด็กผู้ชายวัย 13 ปีคนหนึ่งนอนเปลือยกายแผ่อ้าซ่าบนเตียงกว้าง โดยมีเงินจำนวนมากกระจายอยู่บนผ้าปูที่นอนเต็มไปหมด

อัลเฟรดกลิ้งเล่นบนกองเงิน พอสบตากับเลนดอนก็ยกยิ้มแฉ่ง สะบัดเงินในมือต่างพัดแล้วโยนส่วนหนึ่งใส่เลนดอน “ไปซื้อขาแพะเสียบไม้ย่างให้หน่อยสิ!

จำนวนเงินมากมายกว่าหมื่นโฟลปลิวร่วงลงพื้นอย่างกับกระดาษไร้ค่า เลนดอนไม่คิดจะเก็บมันขึ้นมา เขามองเลยไปยังร่างสีขาวโปร่งงดงามสะอาดตาก่อนจะส่ายศีรษะเบาๆ

เด็กหนุ่มรูปงามคนนี้มีนามว่าอัลเฟรด เขาทำงานเป็นโสเพณีชายเด็กมาตั้งแต่ก่อนที่เลนดอนจะเข้าทำงานเสียอีก แต่สิ่งที่เรียกลูกค้าไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มงดงามตรึงใจ แต่เป็นเพราะฐานะทางสังคมของอัลเฟรดคืออัลฟ่า ต่างหาก

ในร้าน Dark Medium แห่งนี้ โสเพณีที่ทำงานอยู่มีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย แต่ทั้งหมดจะเป็นโอเมก้าหรือเบต้า มีเพียงอัลเฟรดเท่านั้นที่เป็นอัลฟ่า...และคงมีแต่อัลเฟรดคนเดียวที่เป็นอัลฟ่าโสเพณีชาย ตั้งแต่เกิดมาจน 30 ปี เลนดอนทำงานอยู่ในแวดวงค้าประเวณีมานาน เขายังไม่เคยเห็นอัลฟ่าที่ไหนมาทำงานขายบริการทางเพศมาก่อน

อัลเฟรดเป็นอัลฟ่าแถมอายุยังน้อย กลับมาอยู่ในสถานที่โสมมแบบนี้ เลนดอนไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังอะไรเกี่ยวกับเด็กผู้ชายคนนี้เลย เขาเพิ่งมาทำงานเมื่อสามปีที่แล้ว อัลเฟรดในอายุ 10 ปีก็รับแขกด้วยใบหน้าสบายๆ แล้ว

อัลฟ่าเป็นชนชั้นที่ทุกคนต่างริษยา หากมีเด็กผู้ชายอัลฟ่าสักคนหลงมาทำงานขายตัว...คิดว่าพวกเบต้าขี้อิจฉาหรือโอเมก้าเศษเดนจะอดใจไม่มาเป็นส่วนหนึ่งในการขยี้เด็กหนุ่มลงหรือ

และยิ่งรูปร่างหน้าตาของอัลเฟรดสวยงามราวปั้นแต่งมาจากความฝัน ชื่อเสียงในฐานะโสเพณีชายเด็กของเขาจึงยิ่งโด่งดัง ตั้งแต่ทำงานมานี้ แค่อัลเฟรดคนเดียวเรียกเงินหมุนเวียนเข้า Dark Medium มากเกินล้านโฟลต่อปีแล้ว

“ร่างกายไม่เป็นไรใช่ไหม” เลนดอนถาม

อัลเฟรดยกมือขึ้นทุบไหล่ปึกๆ “เมื่อยนิดหน่อย เจ้าหมูนั่นตัวหนักจะตาย ผมฉันเหนียวไปหมดแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวเราต้องพานายเดินทางไปคฤหานส์ท่านเลนเจอร์...”

“หืม...” อัลเฟรดลากเสียงยาว “จนได้นะ ยัยป้านาตาลี ขายฉันให้กับมาเฟียจนได้”

บ่นไปก็เท่านั้น อัลเฟรดกระโดดดึ๋งลงจากเตียง เดินโชว์แก้มก้นสีลูกท้อตรงไปอาบน้ำ เลนดอนมองต่างร่างเล็ก เห็นสีหน้าอัลเฟรดไม่เปลี่ยนไปเลยราวกับไร้ความรู้สึก จู่ๆ ก็อดปากถามไม่ได้ “นาย...ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ”

เท้าอัลเฟรดหยุดลง เด็กหนุ่มใบหน้างดงามหมุนตัวมามองเขา กะพริบดวงตาปริบๆ เหมือนกับไม่เข้าใจคำถามนั่น คนถามเผลอหลุบตาหนี เลนดอนเอ๋ย นั่นใช่คำถามที่เอาไว้ถามคนทำงานขายบริการที่ไหนกัน....

อัลเฟรดหยุดมองเลนดอนพักหนึ่ง เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มุ่งหน้าเดินตรงไปชำระล้างคราบสกปรกเพื่อเดินทางไปหาลูกค้าคนสำคัญคนใหม่

...

 

มาเฟียกับพวกโสเพณีเป็นของคู่กัน หากพวกเขาไม่เมามายกับการฟอกเงินและยา พวกเขาก็จะใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับพวกโสเพณีและอีตัวราคาแพงที่พวกเขาซื้อมาอวดกัน แลกเปลี่ยนกัน หรือซื้อมาให้กันเป็นของขวัญ ตลอดชีวิตของ เฟลิกซ์ เลนเจอร์ เห็นวนเวียนเพียงเท่านี้ นายน้อยของตระกูลมาเฟียเลนเจอร์เบื่อหน่ายกับภาพซ้ำๆ ซากๆ นี่เต็มทน และไม่เห็นว่าการเป็นมาเฟียมันมีอะไรน่าสนุกตรงไหน

“นายน้อยครับ! รอก่อนครับ!” เจต พ่อบ้านประจำตัวเขาร้องตะโกนเรียกเสียงดัง “วันนี้ท่านลุคซ์สั่งห้ามไม่ให้นายน้อยออกจากห้องนะครับ!

“ใครสนกันล่ะ” เฟลิกซ์หันไปแลบลิ้นปลิ้นตา คิดจะให้เขาอุดอู้อยู่แต่ในห้องนอนไปจนถึงเมื่อไหร่ ในฐานะที่เป็นเด็กผู้ชายวัย 11 ปีแล้ว เขาก็ต้องออกไปเล่นผจญภัยสิถึงจะถูก!

“นายน้อยยังไม่ได้กินยาของเดือนนี้เลยนะครับ!

“จะกินทำไมล่ะ ฉันไม่ฮีทตอนอายุเท่านี้หรอกน่า!

“แต่ถ้าเกิดมีใครคิดจะฉวยโอกาส...” เจตลดเสียง ไม่อยากพูดอะไรมากกว่านี้

ช่างน่าเศร้าไม่น้อยที่นายน้อยตระกูลมาเฟียขาใหญ่อย่างเลนเจอร์มีลูกชายคนเดียว แถมยังเป็นโอเมก้าซุกซน วันๆ เอาแต่หนีเที่ยวเล่น ไม่ทำตัวให้สมกับเป็นนายน้อยของตระกูลมาเฟียเอาเสียเลย ปลอกคอก็ไม่ใส่ ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าถ้าหากเจอคนฉวยโอกาสเลวๆ กัดเข้าจะเป็นอย่างไร เจตได้แต่วิ่งตามร่างน้อยๆ แล้วอยากหลั่งน้ำตาร้องไห้

“ฮ่าๆๆ แน่จริงก็จับให้ได้สิ!

“นายน้อยครับ!” เจตเหงื่อแตกพลั่ก วิ่งไล่มานานนับชั่วโมงจนสีข้างจุกไปหมดต้องหยุดพักหายใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที นายน้อยเฟลิกซ์ก็หายลับจากสายตา “นายน้อย!

เฟลิกซ์ป้องปากขำอยู่ตรงมุมทางแยก คฤหาสน์บ้านเขากว้างใหญ่ปานนั้น แถมวันนี้พ่อของเขาหรือลุกซ์ หัวหน้ามาเฟียเลนเจอร์ยังมีธุระต้อนรับแขกอีก ไม่มีใครมีเวลาว่างมาสนใจหรอกว่าเฟลิกซ์จะแอบหนีไปเล่นที่ไหน คิดได้ดังนั้นหัวใจเฟลิกซ์ก็เต้นตุบๆ ด้วยความตื่นเต้น นึกอยากจะไปผจญภัยในเมือง เห็นว่ามีร้านขนามหวานเปิดใหม่อร่อยมาก เฟลิกซ์ไม่เคยได้รับอนุญาตให้ออกไปไหนมาไหนคนเดียวเลยได้แต่ยืนมองตาละห้อย วันนี้แหละเขาจะได้เล่นสนุกให้สมกับที่อยากเล่นมานานสักที

มือเล็กปีนป่ายไปทางหน้าต่าง ก่อนจะจัดการใช้ผ้าม่านผูกเป็นปมไว้แล้วห้อยตัวลงไปอย่างตื่นเต้น

ทางที่เฟลิกซ์เลือกจะใช้คือทางหลังคฤหาสน์ ตรงนั้นปลอดร้างผู้คน ยิ่งวันนี้พ่อมีแขกมาพวกลูกน้องยิ่งไปรวมตัวกันอยู่ตรงนั้น เฟลิกซ์ไม่รู้ว่าวันนี้พ่อมีใครมาหาถึงได้บังคับให้เขาอยู่แต่ในห้อง แต่เด็กน้อยคิดว่าไม่เป็นพวกโสเพณีก็อาจจะพวกขายยาเสพติดตัวใหม่ ถ้าไม่ยาเสพติดก็ต้องอาวุธผิดกฎหมาย มีแต่เรื่องน่าเบื่อทั้งสิ้น

เฟลิกซ์หย่อนขาสั้นๆ ลงเมื่อใกล้ถึงพื้น ตั้งเป้าหมายไว้ว่าถ้าโตขึ้นจะไม่เป็นมาเฟียน่าเบื่อเด็ดขาด

โลกนี้กว้างใหญ่ มีอะไรให้สำรวจตั้งมากมาย! ความฝันของเฟลิกซ์คือได้เดินทางรอบโลก สร้างเพื่อนใหม่ไว้เยอะๆ แล้วออกตามหาสถานที่ที่ไม่เคยมีใครค้นพบมาก่อน ตามหาโลกที่ไม่มีคำว่าอัลฟ่า เบต้า โอเมก้ามาแบ่งแยกวรรณะ

ท้ายที่สุกแล้วมันจะเป็นเพียงความฝันของเด็กชายตัวน้อยหรือไม่ คงมีแค่อนาคตเท่านั้นที่รู้ เฟลิกซ์มีความฝันอัดแน่นอยู่เต็มดวงตา เขาวิ่งลัดเลาะไปตามกำแพง ก่อนจะมาถึงตรงมุมหักเลี้ยว ตรงนั้นมีประตูรั้วขึ้นสนิมของคฤหาสน์อยู่ และไม่มีใครผ่านมาตรงนี้นานแล้ว อีกอึดใจเดียวนายน้อยเลนเจอร์ก็จะสามารถหนีออกไปเที่ยวได้สำเร็จ ทว่าทันทีที่โผล่ศีรษะออกไป เฟลิกซ์กลับต้องผวาเมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่!

“อ๊ะ!

“หือ?” 

ดะ...เด็กผู้หญิง...แต่ทำไมยืนฉี่!?

เฟลิกซ์จับต้นชนปลายไม่ถูก เมื่อเขาเห็นสาวน้อยน่ารักแปลกหน้ามายืนอยู่หลังคฤหาสน์ทางออกซึ่งไม่ควรมีใครมาอยู่ได้ กำลังถกกระโปรงสีชมพูฟูฟ่อง ถ่างขา ราดน้ำสีเหลืองรดผนังกำแพงบ้านเขาอยู่... “ธะ...เธอเป็นใครน่ะ!

เด็กสาวน่ารักในชุดกระโปรงสีชมพูเอียงคอมองเขา ก่อนจะหันมาหาแล้วเปิดกระโปรงตัวเองขึ้นพรึบ “ไม่ใช่เธอสักหน่อย เป็นผู้ชายต่างหาก”

“อ๊า!” เฟลิกซ์หน้าแดงแจ๋ รีบยกมือขึ้นปิดตาหนี “อย่าเอาน้องออกมาให้ดูแบบนี้นะ!

“ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ จะจับก็ได้นะ” ถึงจะตกใจที่เด็กผู้หญิงน่ารักมีน้องเหมือนกับตัวเอง แต่เฟลิกซ์ก็ไม่คิดจะเอามือเข้าไปจับน้องของคนอื่นหรอก เด็กชายตัวน้อยได้แต่ถอยหลังหนี ทั้งหน้าทั้งคอแดงแจ๋ไปหมด

“ไม่เอา อย่าเข้ามาใกล้เรานะ!

“หา?” อีกฝ่ายทำหน้าเหมือนงุนงง เจ้าเด็กหน้าสวยจ้องเฟลิกซ์เงียบๆ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“หะ...หัวเราะอะไร มีอะไรน่าขำหรือไง”

“ฮ่าๆๆ”

เห็นอีกฝ่ายหัวเราะจนตัวงอ เฟลิกซ์ก็เริ่มไม่สบอารมณ์ ตะคอกถามไปอีก “นายเป็นใครน่ะ มาอยู่ในบ้านคนอื่นได้ยังไง แล้วยังใส่ชุดผู้หญิงทั้งๆ ที่มีน้องอีก...โรคจิต!

“ขอโทษๆ อย่าโกรธสิ ฮ่าๆๆ”

“ยังไม่หยุดขำอีก”

อีกฝ่ายปาดน้ำตาแล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืน ชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหววทิ้งตัวดิ่งลงมาคลุมเข่า กะจากสายตาแล้วเด็กชายหน้าสวยคนนี้สูงกว่าเฟลิกซ์ถึงหนึ่งช่วงศีรษะ เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มตัวเล็ก เพียงแต่ร่างกายไม่ค่อยมีกล้ามเนื้อจึงดูอ้อนแอ้นบอบบาง เขาปัดผมสีดำยาวถึงกลางหลัง ใบหน้างดงามหมดจด ฉีกยิ้มหวานเดินก้าวเข้ามาหาเฟลิกซ์

เฟลิกซ์เผลอมองหน้าอีกฝ่ายเคลิ้ม ราวกับเห็นประกายระยิบระยับลอยออกมาจากดวงหน้าขาวคล้ายตุ๊กตากระเบื้อง กว่าจะรู้สึกตัวว่าเด็กชายหน้าสวยโน้มใบหน้าชวนฝันลงมาสูดลมหายใจเข้าที่ข้างแก้ม เฟลิกซ์ก็สติหลุดหวือออกจากร่างไปแล้ว!

“นะ นี่นายทำอะไรน่ะ...” เฟลิกซ์หัวใจร่วงลงตาตุ่ม ยกมือกุมแก้มถดร่างหนี

“กลิ่นแบบนี้ นายเป็นโอเมก้าเหรอ ว้าว” แทนที่จะสำนึกผิดเรื่องลวนลามคนอื่น เจ้าบ้าชุดกระโปรงกลับตะปบมือใส่ร่างเฟลิกซ์แล้วซุกสันจมูกโด่งเข้ามาดมกลิ่นตรงซอกคอเขาไม่หยุด

“หยุดนะเจ้าโรคจิต...” เฟลิกซ์พูดเสียงขาดหาย ใบหน้าร้อนผะผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาไม่เคยใกล้ชิดกับใครมากมาก่อน พอถูกจู่โจมเข้าเลยกลัวจนตัวแข็งเสียงไม่ออก

“...ทำไมนายกลิ่นหอมแบบนี้ล่ะ?”

“กะ...กลิ่นอะไร”

“นายฮีทรึยัง”

“ยังน่ะสิ ปล่อยได้แล้ว” เฟลิกซ์ตีมือขาวที่จับแขนตัวเองดังเพียะ อีกฝ่ายยอมปล่อยมือออกให้ แล้วเปลี่ยนเป็นยืนมองหน้าเฟลิกซ์อย่างสำรวจ “นี่ บอกมาได้แล้วว่านายเป็นใคร”

“อ้อ เป็นโสเพณีชายเด็กที่พ่อนายซื้อมานอนด้วยไง”

“เอ๊ะ...” เฟลิกซ์ผงะอึ้ง ไม่คิดว่าเขาจะตอบอย่าตรงไปตรงมาโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแบบนี้

“เป็นอะไรเจ้าหนู ตกใจขนาดนั้นเชียว” รอยยิ้มขี้เล่นส่งตอบกลับมา “เป็นลูกชายมาเฟียก็น่าจะชินกับอะไรแบบนี้บ้างแล้วนี่นา”

“ก็...”

“หืม คุณหนูอ่อนต่อโลกเหรอ น่ารักจังนะ”

“ไม่ใช่คุณหนูอ่อนต่อโลกสักหน่อย! นายต่างหาก พ่อฉันซื้อมาแล้วแต่ทำไมมายืนฉี่อยู่ที่นี่ล่ะ”

“ก็เสร็จแล้วน่ะสิ แต่เหมือนว่าพ่อนายจะมีงานเข้า เขาเลยปล่อยให้ฉันออกมาเดินเล่นน่ะ...แต่อยู่ดีๆ ฉันก็ดันผลัดกับคนติดตามเลยหลงทาง คฤหาสน์พวกมาเฟียมันก็กว้างเหมือนๆ กันหมด เลยถือโอกาสเดินสำรวจซะเลย แต่ยิ่งเดินยิ่งหลง เดินจนมาถึงตรงนี้ก็ปวดฉี่เลยมาฉี่อย่างที่เห็นนี่แหละ นายต่างหากเล่าคุณหนู หนีมาเล่นถึงนี่ จะออกไปเที่ยวในเมืองหรือไง”

“มะ...ไม่ใช่เรื่องของนาย”

แค่สบตาก็เห็นความจริงอยู่ทนโท่ว่านายน้อยเลนเจอร์กำลังจะแอบหนีไปเที่ยวเล่น แต่เพราะเห็นแก่ท่าทางน่ารักของเขา อัลเฟรดเลยยอมเฉไฉไม่ซักไซ้ต่อ

“ไม่มีปลอกคองี้อย่าออกไปเลย”

“พูดแบบนี้เหมือนกันอีกละ...”

“ก็นายเป็นโอเมก้านี่นา ป้องกันตัวไว้หน่อยก็ดีนะ”

“แล้วนายล่ะ...” เฟลิกซ์เหลือบตามองคอเขา “เป็นเบต้าหรือโอเมก้า”

“ฉันเหรอ ฉันเป็นอัลฟ่า”

“เอ๊ะ...”

“นายน้อยครับ!” เสียงของเจตดังแทรกขึ้นมาทางด้านหลัง เฟลิกซ์ห่อไหล่ ก้าวไปหลบอยู่ข้างหลังเด็กชายหน้าสวย ไม่เพียงแต่เจตเท่านั้นที่วิ่งตรงมาทางนี้ ยังมีคนแปลกหน้าอีกสองสามคนวิ่งตามเจตมาด้วย “เราหากันแทบพลิกคฤหาสน์ โชคดีจริงๆ ที่หานายน้อยเจอแล้ว!

ตัวเฟลิกซ์ถูกพ่อบ้านประจำตัวรวบกอด เสียงเจตสั่นเครือเหมือนพร้อมหลั่งน้ำตาเต็มที่ “กลับกันเถอะครับ ผมเตรียมขนมหวานร้านที่อยู่ในเมืองที่นายน้อยอยากกินไว้ให้แล้ว”

ยังไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เจตก็ย่อตัวลงอุ้มเฟลิกซ์เข้ามาในวงแขน ลุกขึ้นหันหลังกลับพาเขาออกไปจากตรงนั้น เฟลิกซ์ลุกลี้ลุกลน ชะโงกคอมองผ่านบ่ากว้างของเจต เห็นเด็กผู้ชายหน้าสวยคนนั้นยืนกอดอกอยู่ท่ามกลางชายร่างใหญ่ที่เดินตามเจตมาอีกสามคน นายน้อยตัวจ้อยก็ตะโกนเรียกเด็กชายในชุดกระโปรง “นายชื่ออะไรเหรอ!

เจตหยุดเดินแต่ไม่ได้หันกลับไปมอง และไม่ได้ปล่อยให้นายน้อยเลนเจอร์ลงจากแขน เฟลิกซ์ชะเง้อคอมองตรงมาที่เขาอย่างอยากรู้ พอเห็นสีหน้าใสซื่อแบบนั้น แววตามืดมัวของเขาก็กลับมีแสงขึ้นมา

“อัลเฟรด” เด็กหนุ่มชุดกระโปรงตอบ ฉับพลันรอยยิ้มสดใสของคุณหนูตัวน้อยก็ระบายเต็มใบหน้า

“อัลเฟรด!” เฟลิกซ์เรียกชื่อเขา ยกมือขึ้นโบกบ๊ายบาย “นายจะอยู่บ้านฉันอีกกี่วันเหรอ!

ถ้าพ่อจะซื้อพวกขายบริการมา ส่วนมากคนพวกนั้นจะอยู่ในคฤหาสน์คอยปรนเปรอพ่อต่ออีกหลายวันก่อนจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ อัลเฟรดไม่ได้ตอบ แต่ยกนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว รอยยิ้มของนายน้อยเลยเจอร์ก็ยิ่งกว้างขึ้น

“ไว้มาคุยกันอีกนะ!

สายลมอุ่นๆ ของฤดูร้อนพัดใบไม้จนปลิวว่อน ภายใต้แสงอาทิตย์สว่างจ้า อัลเฟรดคล้ายจะรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่ควรรู้สึกเข้า เขายกยิ้มบางๆ พลางโบกมือตอบเฟลิกซ์ กอดอกมองส่งจนร่างน้อยถูกพ่อบ้านอุ้มหายไปจนลับตา

“ตามมานี่ เราหาตัวนายจนทั่วเลยรู้ไหม”

“เออน่า ขี้บ่นจริงจริ๊ง” อัลเฟรดโบกมือเชิงรำคาญ ระหว่างออกเท้าเดินตามพวกคนควบคุมสามคน ภาพรอยยิ้มสดใสคล้ายแสงอาทิตย์ของคุณหนูตัวน้อยที่เพิ่งจากไปก็ฉายแวบเข้ามา อัลเฟรดลอบเกาศีรษะ...อา เกิดเรื่องยุ่งยากซะแล้วสิ

เรื่องเพ้อฝันราวกับเทพนิยายของอัลฟ่ากับโอเมก้า...ไม่คิดเลยว่าจะเผลอมาพบเองแบบนี้ได้

คู่แห่งโชคชะตา

อัลเฟรดพรูลมหายใจ ที่บอกว่าหากเจอกันเมื่อไหร่แล้วจะรู้ได้โดยอัตโนมัตินี่เป็นเรื่องจริงชัดๆ เอะใจตั้งแต่ตอนได้กลิ่นของหมอนั่นแล้วว่าทำไมถึงหอมอย่างแปลกประหลาดทั้งที่ยังไม่เคยฮีท ที่แท้มันคือกลิ่นของการจับคู่ที่อัลฟ่าจะดมหาโอเมก้าแห่งโชคชะตาเจอนั่นเอง เห็นว่าคู่แห่งโชคชะตาอะไรเนี่ยหายากหาเย็น แล้วทำไมถึงเป็นเขา อัลเฟรดที่มาขายตัวให้พ่อของคู่แห่งโชคชะตาเนี่ยนะ...ไม่โรแมนติกเล้ย

ช่างเถอะ เพิ่งพบกันเอง คุณหนูก็ดูจะไม่รู้ตัวด้วย เงียบๆ ไว้ละกัน

“เฮ้ย! อัลเฟรด เดินเร็วๆ สิ!

“โถ่เอ๊ย อย่าเร่งนักสิ ฉันแสบน้องอยู่นะ”

“นะ...น้อง?”

“ฮ่าๆๆๆ!” อัลเฟรดหัวเราะร่วน ตบตูดชายที่เดินอยู่ข้างหน้าดังป๊าบ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #17 จันทร์คราม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 11:33
    แสบมากเจ้าอัลเฟรด
    #17
    0
  2. #12 BuNbunbunbunbun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 09:06
    ชอบอะ หาแนวอัลฟ่าเคะมานานแล้ววว
    #12
    0
  3. วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 04:58
    รู้สึกได้ถึงกลิ่นมาม่าลอยมาแต่ไกลเลย...
    #5
    0
  4. #1 nominnomin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 19:56
    น่าสนุกรอออออออ
    #1
    0