อสูรโฉมงามกับความป่วงของเขา สนพ. xingbooks [Yaoi]

ตอนที่ 4 : อสูรจับโจร (แก้ไขนิดหน่อยครับผม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 550 ครั้ง
    4 มิ.ย. 61

อสูรจับโจร

 

แสงแดดอ่อนๆสาดส่องเข้าตามช่องไม้ ภายในเรือนไม้ขนาดใหญ่มีก้อนสีดำก้อนหนึ่งนอนแผ่อยู่ มันนอนฟังเสียงนกที่ร้องเจื้อยแจ้วอยู่ข้างนอก นัยน์ตาสีเหลืองสว่างที่มักฉายแววดุร้ายอยู่เสมอถูกเปลือกตาหนาๆปิดอยู่ ลำตัวหนาใหญ่ยักษ์พลางยกฝ่ามือที่ประดับด้วยเล็บแหลมขึ้นมาเกา...ก้น

นั่นแหละผมเอง อดีตรับผู้น่ารักที่กลายร่างเป็นอสูรหน้าโหด นามนั้นคืออี้เฟย

“อาเฟย~

เสียงเล็กๆที่เริ่มจะทุ้มใสเสียงหนึ่งดังขึ้นนอกเรือนไม้ ผมพลิกตัวไปมาอย่างอสูรขี้เกียจ เพราะรู้ว่าอีกไม่ช้าเจ้าของเสียงหวานนั่นจะถลาเข้ามาหาผมเองโดยไม่ต้องร้องขอ

ตุบ!

“ออกไปเดินเล่นกันเถอะ” จิ้นฝูปรี่เข้ามานั่งคร่อมทับบนตัวผมแล้วใช้ท่อนแขนเล็กเขย่าไปมา น้ำเสียงออดอ้อนกับดวงตากลมโตที่สามารถพุ่งโจมตีหัวใจผู้พบเห็นได้ผลชะงักนักนั้นจ้องตรงมายังตัวอสูรตาไม่กระพริบ แต่วันนี้อากาศดีเกินไป แล้วผมก็ขี้เกียจด้วย จึงจัดการปิดเปลือกตาแน่นแล้วพลิกตัวลงนอนตะแคง ทำให้ร่างเล็กๆที่นั่งคร่อมอยู่เอนเอียงล้มลงด้านข้าง

“ไม่เอาหรอก อากาศดีขนาดนี้ข้าขี้เกียจ อยากนอนกลางวันมากกว่า”

“ไม่ได้นะ อุตส่าห์สัญญาว่าจะไปตกปลาด้วยกันแท้ๆ” จิ้นฝูประท้วงเสียงงอน แล้วพยายามดึงแขนผมที่นอนนิ่งอยู่ให้ลุกขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าแรงน้อยอย่างเขาไม่มีทางฉุดกระชากลากถูอสูรขนฟูตัวนี้ไปได้หรอก แค่ผมชักมือกลับมานิดหน่อย ร่างบางๆของจิ้นฝูก็เซล้มมาใส่อย่างง่ายดายแล้ว เขาเบิกตาทรงลูกท้อหวานกว้าง เมื่อท่อนแขนหนาๆของอสูรตวัดลงกอดทั้งร่างของเขาไว้ ลำคออู้อี้พูดอะไรบางอย่างที่ผมเองก็ฟังไม่ชัดนัก

“อะ...อาเฟยขี้โกงนี่นา”

“ฮ้าว...คร้าบๆ อาเฟยเป็นคนขี้โกงแล้วยังขนฟูด้วย ขออภัยด้วยคร้าบ” ผมตอบแบบขอไปทีแล้วก็นอนกอดเจ้าเด็กหน้าสวยในวงแขนต่อ...คิดถึงหมอนข้างจากโลกเดิมขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ ขนาดของหมอนข้างกับตัวจิ้นฝูเท่าๆกันเลย แบบนี้ยิ่งทวีความง่วงเข้าไปใหญ่

จิ้นฝูนอนบ่นอะไรไม่รู้อีกสองสามประโยค ก่อนจะเขยิบตัวเข้ามาใกล้ๆ คว้าแผงขนหนาสีดำแล้วซุกใบหน้าเล็กลงนอนกอดตอบ ด้วยวงแขนของเด็กอย่างเขาจึงไม่สามารถกอดลำตัวของอสูรได้ครบรอบ แต่ถึงอย่างนั้นฝ่ามือเล็กก็ยังลูบไล้ไปมาเหมือนอยากหยอกล้อ แต่คงเพราะว่าขนมันนิ่มเกินไปไม่ช้าเขาก็หลับปุ๋ย

ผมที่ถูกกวนให้ตื่นเมื่อครู่ตาสว่างขึ้นมานิดหน่อย จึงนอนมองใบหน้าเล็กๆที่ซบอยู่แถวขนช่วงอก มองฝ่ามือที่กำขนผมอยู่เบาๆ พอได้มามองผ่านสายตาอสูรตัวโตเช่นมันแล้วถึงได้เพิ่งรู้สึกตัวว่ามนุษย์เป็นสิ่งที่เปราะบางมากจริงๆ อดทึ่งไม่ได้ว่าเด็กผู้ชายตัวแค่นี้ใช้ชีวิตเลี้ยงดูแม่ป่วยๆคนเดียวกลางป่าเขา จนทำให้อดคิดไม่ได้ว่าถ้าผมไม่ปรากฏตัวขึ้นมา ยกปลาวิเศษให้กับเขา โผล่มาที่บ้านเขา ช่วยต่อเติมบ้านจนตอนนี้กว้างขวางใหญ่โตเกือบจะเป็นบ้านขุนนาง เด็กผู้ชายแสนดีคนนี้คงมีชีวิตเปลี่ยนไป เขาคงต้องก้มหน้าทำงานจนขาดใจ หรือเลวร้ายที่สุดก็อาจจะติดโรคหวัดก่อนจะตายจากกันกับแม่ไปเงียบๆ...ไม่ได้มีชีวิตสงบสุขเฉกเช่นวันนี้

บางทีการที่ผมโผล่มาช่วยเขาอาจจะเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้อยู่แล้ว แหงล่ะคนดีแบบนี้...ถ้าให้ยมโลกพาไปก็น่าเสียดายแย่

ตัวผมเดิมทีก็เป็นคนเสเพลพอสมควร นอกจากหลงใหลหน้าตาตัวเองไปวันๆก็แทบไม่ได้ทำความดีอะไรกับเขาเลย การได้มาอยู่ในร่างอสูรแบบนี้ก็นับว่าไม่เลวร้ายเท่าไหร่...ได้ใช้ชีวิตที่ไม่ต้องอาศัยหน้าตาหรือมารยามาเกี่ยวข้อง บอกตรงๆว่าโคตรสบายใจเลย มันไม่เหนื่อย ไม่เพลีย ไม่ท้อ อาจจะมีเบื่อบ้างเพราะผมก็เป็นคนติดอินเตอร์เน็ต แต่แค่เงยหน้ามองพืชพรรณกับธรรมชาติข้างหน้าผมก็หายเบื่อแล้ว พอลองมาคิดย้อนกับชีวิตวุ่นวายตอนเป็นคนทีต้องมานั่งรับมือกับเหล่าบรรดากิ๊กๆของเจ้าพี่หยางหมิง มันช่างเป็นความสงบสุขที่มีค่าเสียเหลือเกิน

“อ้าว อะไรกันหลับอยู่เหรอ” จิ้นอวี๋เดินเช็ดมือเข้ามาชะโงกหน้ามองตรงประตู พอนางเห็นลูกชายนอนซบขนผมหลับปุ๋ยก็เผยยิ้มสดใสออกมา “ดูซิเจ้าเด็กคนนี้ ไหนว่าจะมาชวนอาเฟยไปตกปลาแท้ๆ กลับมานอนหลับเสียได้”

“ตื้ออยู่นานเลยล่ะแต่ข้าขี้เกียจน่ะสิ” ผมอ้าปากโชว์เขี้ยวหาวหวอดอีกรอบ พอจิ้นอวี๋มาแบบนี้คงไม่ได้นอนแล้วสินะ มาทีไรเธอจะต้องมานั่งชวนผมคุยไม่หยุดไม่หย่อน “มีอะไรหรือ”

“ก็นิดหน่อยน่ะ...พอดีข้าวที่ตุนไว้หมด ต้องลงไปที่ตลาดล่างตีนเขา” เสียงของจิ้นอวี๋ดูลำบากใจ นางเหล่มองลูกชายที่นอนกกกอดตัวกลมอยู่ใต้แขนผมด้วยสายตาเป็นห่วง

“ปกติจิ้นฝูจะลงไปซื้อรึ”

“ใช่แล้วล่ะ”

“แล้วเจ้าเอาเงินจากไหนมาซื้อข้าวกันล่ะ” ผมปากไวถามออกไป เพราะจำได้ว่าพ่อของจิ้นฝูไม่มาหาพวกเขานานแล้ว จิ้นอวี๋เกาแก้มหัวเราะเบาๆ

“คุณยายร้านขายข้าวน่ะ ท่านสงสารพวกข้า ก็เลยจะช่วยเรื่องข้าวตลอดชีวิต นี่ก็ถุงสุดท้ายแล้ว คงไม่พอกินถึงสิ้นเดือนแน่..แต่มันติดปัญหาอยู่อย่างน่ะสิ”

“ปัญหารึ”

“ใช่...เมื่อสองสามวันก่อน ข้าไปหาเก็บผักป่าอยู่ คราวนี้ข้าคงออกไกลจากเรือนไปหน่อย ถึงได้บังเอิญไปโผล่ทะลุแถวใกล้ๆทางเดินม้าบนเขาของพวกพ่อค้า แล้วก็ไปได้ยินเรื่องโจรเขาเข้า...ได้ยินว่ามันเหิมเกริมมาก ปล้นเสบียงและของขายของพ่อค้าคนนั้นไปจนหมด ไหนจะฉุดหญิงสาวไปย่ำยี บางคนขัดขืนก็ฆ่า แล้วรังของพวกมันก็อยู่แถวตีนเขาที่จิ้นฝูต้องเดินผ่านด้วย”

ผมพยักหน้าฟังแล้วก็คิดตาม...ถ้าจะให้จิ้นฝูเปลี่ยนเส้นทางก็ไม่ปลอดภัยด้วย ดีไม่ดีนอกจากโจรแล้วอาจจะเจอสัตว์ป่าอันตรายอย่างอื่นแทน ครั้นจะให้ไปใช้เส้นทางเดินเขาของพวกพ่อค้าก็ดูจะเสี่ยงไป....เพราะนั่นมันทางดักปล้นของโจรเลย แต่จะให้ใช้ทางเดิมก็สุ่มเสี่ยงจะเจออยู่ดี หนำซ้ำหน้าตาของจิ้นฝูใช่จะธรรมดาที่ไหน สวยขนาดนี้ต่อให้เป็นผู้ชายก็คงไม่รอดแหงๆ

“แต่ถ้าไม่ไปก็ไม่มีข้าวกิน...งั้นข้าไปกับจิ้นฝูด้วยดีมั้ย”

“อื้อ นั่นแหละเรื่องที่ข้าอยากมาขอร้อง...เพียงแต่อาเฟยช่วยแอบตามไปได้ไหม”

“ทำไมข้าต้องแอบตามไปด้วยเล่า ถ้าพวกโจรเห็นข้าจะไม่ดีกว่าเหรอ บางทีอาจจะกลัวจนหนีไปก็ได้”

“ข้าก็คิดแบบนั้น...แต่ว่าถ้าจิ้นฝูรู้เรื่องโจร แล้วรู้ว่าเจ้าจะตามไปคุ้มครองล่ะก็เขาต้องไม่ยอมแน่”

“ทำไมล่ะ”

จิ้นอวี๋ถอนหายใจแล้วยิ้มออกมาหน่อยๆ “ก็เขาชอบเจ้าน่ะสิ ถ้ารู้ว่าเจ้าต้องไปเสี่ยงอันตรายล่ะก็คงไม่ยอมอยู่แล้ว”

เดี๋ยว...ข้าเป็นอสูรป่ะครับ ตัวล่ำขนดกหน้าโหดกว่าคนทวงหนี้ขนาดนี้ยังน่าเป็นห่วงอยู่อีกเรอะ!? แล้วกำลังของผมมันเกินขีดจำกัดของมนุษย์ไปไกลโข ไหนจะพ่นไฟสีฟ้าออกมาได้อีก...ยัง! น่า! เป็นห่วง! อีกเหรอ!! โอเค ถ้าเป็นผมภาคมนุษย์ล่ะก็อันนั้นล่ะน่าห่วงสุดๆ คงได้โดนโจรหิ้วไปตั้งแต่ร้อยเมตรแรก แต่นี่อสูรนะเฮ้ย!

ผมยกนิ้วขึ้นชี้ตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ จิ้นอวี๋ทำได้เพียงส่ายหน้าเบาๆเหมือนระอาจนหายแล้ว “ลูกชายข้าคงอยากโตเป็นหนุ่มแล้วล่ะมั้ง”

 

ตกเย็นมาหน่อย จิ้นอวี๋ก็ใช้ให้ลูกชายเข็นรถลากลงไปซื้อข้าวก่อนจะหันมาตกลงแผนกับผมให้ผมแอบตามไป ซึ่งผมก็ตกลงโดยดี ยอมซุ่มๆ ย่องๆ ไปตามพุ่มไม้ เฝ้าระวังจิ้นฝูติดๆโดยที่ไม่ให้เขารู้ตัว...แล้วผมก็ค้นพบความสามารถใหม่ของเจ้าอสูรตัวนี้...นั่นก็คือ ถ้าผมต้องการให้ฝีเท้ามันเบา ฝีเท้ามันก็เบาเสียจนน้ำหนักเกินร้อยกิโลเหมือนเหลือสองขีด! คงใช้ตอนล่าเหยื่อแน่ๆ ไหนจะขนสีดำที่พรางเข้าไปกับความมืดนี่อีก ไปรับจ็อบเป็นสาลับเลยดีไหมนะ...

เพ้อเจ้อ ตั้งใจเฝ้าเจ้าเด็กหน้าสวยให้รอดเถอะ...

ผมย่องตามมาจนพ้นตีนเขา ซึ่งเป็นเขตชุมชนและผมผ่านไปไม่ได้...ถ้ามนุษย์เห็นร่างอสูรนี่ความวุ่นวายคงบังเกิด เลยจำต้องนั่งซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ๆ มองส่งแผ่นหลังเล็กบางด้วยสายตาเป็นห่วง

แม้จะอยู่ในเสื้อผ้าเก่าทรุดโทรม แต่ใบหน้าที่เรียกได้ว่าตบชะนีตายนั่นกลับขาวเด่นเป็นสง่า แม้จะเปื้อนขี้เถ้ากลับยิ่งขับให้ผิวที่ใสเหมือนกระเบื้องสว่างยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเดินไปทางทิศไหนจิ้นฝูก็จะโดนคนที่อยู่ด้านหลัง ด้านข้าง ด้านหน้าจ้องตาไม่กระพริบ...ว่าไปผมก็จ้องเด็กมันตาไม่กระพริบด้วยนี่นา เฮ้ยเดี๋ยว นี่จิ้นฝูก็เดินห่างไปไกลมากแล้วนะ ทำไมผมยังเห็นเขาชัดเหมือนเดินอยู่แค่ข้างหน้านี่ล่ะ...

สุดยอด! อีกหนึ่งความเมจิกของเจ้าอสูร! แค่ผมตั้งสมาธิก็สามารถมองไกลหาเป้าหมายได้แล้ว แถมยังทะลุกำแพงหรือสิ่งกีดขวางได้อีก นอกจากแรงควายแล้วก็ทำอะไรดีๆเป็นนี่นา ไม่ใช่แค่อสูรหมาปอมสินะ ขอโทษที่เคยดูถูกเจ้าขนฟู

“นั่น! เจ้าเด็กยาจกมาอีกแล้ว”

หูแหลมๆพลันกระดิกดิ๊ก หลังจากตกตะลึงกับความสามารถแฝงของอสูร ผมรีบกลับมาเพ่งดวงตามองจิ้นฝูอีกครั้ง นอกจากมองไกลแล้วยังได้ยินชัดอีกด้วย สุดยอดสารพัดประโยชน์ นี่แหละสิ่งที่ชาวขี้เผือกต้องการ

“ขอทาน ขอทาน!

                เจ้าเด็กหน้ากลมเป็นซาลาเปาในชุดลูกคนรวยคนหนึ่งตะโกนใส่จิ้นฝูที่มารับข้าวจากร้านคุณยาย ร้ายข้าวของคุณยายก็ดันมาตั้งอยู่ตรงข้ามบ้านเจ้าเด็กปากหมานี่อีก เด็กหน้ากลมนั่นสะบัดพัดกลีบลายนกกระเรียนขึ้นมาปิดปากตัวเอง ก่อนจะทำท่าเหมือนจามแล้วเบ้หน้าใส่จิ้นฝู พร้อมกับหันไปคุยซุบซิบกับคนใช้ของตนด้านหลัง

                “เหม็นกลิ่นคนจนเนอะเสี่ยวเสิน บนป่าบนเขาคงสกปรกน่าดู โดยเฉพาะกลิ่นยาสมุนไพรที่ติดจาดตัวเจ้าตลอดเวลานั่นน่ะทำอะไรสักอย่างสิ มันน่าอ้วกนะ”

                “จริงเจ้าค่ะคุณหนูจิ้นเหอ มีของสกปรกไม่งามตามาอยู่หน้าบ้านแบบนี้คงเรียกความอัปมงคลเข้าบ้านเป็นแน่ คุณหนูยิ่งต้องสอบวัดความรู้มะรืนนี้อยู่ด้วย ถ้าคุณหนูตกล่ะก็ต้องเป็นเพราะมันแผ่ความโชคร้ายมาให้คุณหนูแน่เลยเจ้าค่ะ!

                เอ้า! นังคนใช้นี่ อยู่ดีไม่ว่าดีมาพาดพิงจิ้นฝูได้ยังไง...เดี๋ยวสิ เจ้าเด็กหน้าซาลาเปานั่นชื่อจิ้นเหอ...นามสกุลเดียวกับจิ้นฝูเลย...อย่าบอกนะว่าบ้านหลังใหญ่นั่น...จะ...จะเป็น

                “ไม่ได้พบกันนานเลยนะน้องเหอ สบายดีเหรอ” 

                นั่นไง! ถูกด้วย ทำไมแทงม้าไม่ถูกแบบนี้บ้างนะ ผมขัดเขี้ยวขัดฟันอยู่ในใจ ตอนเจอกันครั้งแรกจิ้นฝูเล่าว่าพี่ชายคนโตสอบราชการได้ แสดงว่าคงอายุห่างจากเขาพอสมควร ถ้าให้ผมเดาล่ะก็เจ้าซาลาเปาเดินได้คงเป็นลูกชายของพี่ชายจิ้นฝู ถึงจะอายุไม่ห่างจากจิ้นฝูมากก็เถอะ แต่ตามศักดิ์แล้วจิ้นฝูเป็นอาไอ้ซาลาเปานี่นะ

                แล้วดูนายเทวดาตัวน้อยของผมสิ โดนเด็กผีพูดร้ายใส่ต่อหน้าแล้วยังหันไปยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตรกับมันอีก ร้าย...ร้ายสิลูก! นั่นก็บ้านเขาเองแท้ๆ แต่ต้องมาระกำลำบากบนเขา นี่จิ้นฝูไม่แค้นบ้างรึไง ในขณะที่เจ้าซาลาเปาได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ ได้เรียนสูงๆ มีคนคอยรับใช้ทุกฝีก้าว มีบ้านหลังใหญ่ๆ มีอาหารครบสามมื้อ (ไม่เชื่อดูแก้มมันสิ!) แต่เขาต้องมา...ฮึ้ยยยย แค้น

                “แม่เจ้าใกล้ตายรึยัง” จิ้นเหอยื่นปากถาม น้ำเสียงระรื่น ว่าจบก็หันกลับไปหัวเราะกับสาวใช้ต่อ ไอ้ตัวผมก็ใช่จะรักเด็กหรอกนะ อยากจะพุ่งเข้าไปตบหัวให้หมวกเบี้ยว  

จิ้นฝูได้ยินก็ส่ายหน้าแล้วส่งยิ้มหวานให้ “ไม่หรอก ตอนนี้หายแล้วล่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ”

สาบานว่าถ้าเป็นผม ผมจะต่อคำว่า น้องเหอช่างมีน้ำใจคอยเฝ้าถามสุขภาพท่านแม่ข้าแบบนี้ ขอให้ความดีนี้ทำให้แม่เจ้าสุขภาพดี ต่อท้ายด้วย เอาให้หน้ากลมๆชาแล้วหดเหลือสองนิ้วเลย แช่งได้แม้กระทั่งแม่คนอื่นไอ้เด็กปากปีจอ แต่เพราะจิ้นฝูเป็นคนดีเกินไป ทำให้เขาไม่ด่ากลับซาลาเปาไปเลยสักคำ

หลังจากนั้นจิ้นเหอก็พูดเหน็บแนมจิ้นฝูอีกหลายประโยค แต่จิ้นฝูก็ยืนฟังเฉยๆ ไม่ตอบโต้ไปเลยสักคำ จนกระทั่งคุณยายให้คนงานมาช่วยยกข้าวใส่รถเข็นเสร็จ จิ้นฝูก็ยังไม่มีท่าทางโกรธเคือง เขาหันไปขอบคุณคุณยาย คนงานคนนั้น แล้วก็หันไปลาซาลาเปาไส้เนื้อหมากับคนใช้หน้าลิงน้ำเสียงนุ่มนวล

“ทำเป็นคนดี” ซาลาเปามีชีวิตหน้าเหมือนจอมมารบูในดราก้อนบอลทำเสียงค่อนใส่ไล่หลัง เป็นจังหวะเดียวกับที่จิ้นฝูของผมเข็นเรถกลับ ยัยสาวใช้เอี้ยวหน้าไปกระซิลบางอย่างกับซาลาเปา ก่อนที่เด็กผีคนนั้นจะหัวเราะชอบใจแล้วก้มลงหยิบก้อนหินข้างเท้า “อวดดีนัก อย่ามาอีกนะ ไป๊!!

มัน...จะปาหินใส่จิ้นฝู!?

ไอ้จอมมารบู....ไอ้เด็กเลว ขอให้เบาหวานขึ้นตาแกตาย! ผนรีบก้มลงมองหาก้อนกรวดแถวนั้น แล้วกะเล็งด้วยตาขว้างไปแบบไม่คิด ทันใดนั้นก้อนกรวดก้อนเล็กก็แปรสภาพเป็นลูกกระสุนบีบีกัน ที่พุ่งทะลุกำแพงและช่องไม้เล็กๆไปสะกัดก้อนหินที่จะตกใส่ศีรษะจิ้นฝูดัง ผัวะ!

“อะ...เอ๊ะ อะไรน่ะ?” จิ้นเหอกระพริบตาถี่

“ลองอีกก้อนเจ้าค่ะคุณหนู”

“ได้!

ผัวะ!!

“เฮ้ย!?” จิ้นเหอชะงักเมื่อหินก้อนที่สองก็ถูกอะไรไม่รู้สกัดไว้ทำให้หินเปลี่ยนทิศทาง ในขณะที่สองคนพากันงงจิ้นฝูก็เข็นรถไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจ จิ้นเหอกัดฟันกรอด ก้มลงหยิบหินอีกก้อนด้วยความเคืองโกรธ “เอาไปอีก!

“ไม่ว่าจะกี่ก้อนก็มาเลย” ผมพึมพำแล้วแอบปาหินสกัดไปเรื่อยๆ นี่ปาใส่กันเกินสิบก้อนจิ้นฝูก็ยังไม่รู้ตัว จนเขาเดินไปไกลแล้วจิ้นเหอก็ยังไม่หยุดซะทีจนผมชักทนไม่ไหว

แป๊ะ!!

คราวนี้ผมรีบดีดไปหน่อย ก้อนกรวดเล็กๆเลยพุ่งใส่กลางหน้าผากจิ้นเหอ มันค่อยๆร่วงลงพื้นพร้อมกับทิ้งรอยแดงเอาไว้กลางหน้าอย่างกับสิวอีกเสบ

“อะ....อ้ากกกกกก ฮือออออ”

“คุณหนู!

แล้วสงครามไร้หน้าผมก็เป็นฝ่ายชนะให้มันรู้ซะบ้างว่านี่เด็กปั้นใคร

ผมยิ้มแล้วถอนหายใจฟู่อย่างพึงพอใจ ตอนนั้นหูที่ได้ยินดีเกินเหตุก็ได้ยินเสียงคุณยายในร้านข้าวแอบหัวเราะคุยกับคนงาน

“ให่มันโดนเสียบ้าง ชอบรังแกคนอื่นดีนัก สมควรแล้ว” คุณยายว่าแล้วก็แอบขำเบาๆ

“คุณหนูคนนั้นเป็นแบบนี้เสมอเลยรึขอรับ”

“ใช่น่ะสิ ชอบออกมาพูดจาหยาบคายกับจิ้นฝูเสมอ วันนี้ริอาจปาหินใส่ ถ้าปาได้วันข้างหน้าคงรุนแรงกว่านี้แน่”

“รู้สึกแย่ๆยังไงก็ไม่รู้นะขอรับ ต้องมาอยู่ตรงข้ามบ้านคุณหนูใจร้ายคนนั้น”

“ไม่ใช่แค่คุณหนูคนนั้นหรอก ร้ายกันทั้งบ้านนั่นแหละ โดยเฉพาะฮูหยินลี่น่ะ ใจคอโหดเหี้ยมอย่าบอกใคร หลังจากไล่อนุอวี๋ไปได้แล้วก็ทำตัวหยิ่งผยอง ไม่ชอบหน้าใครก็ให้ลูกชายไปจัดการ นี่ข้ามาซุบซิบให้เจ้าฟังก็สุ่มเสี่ยงโดนฮูหยินลี่หิ้วไปเหมือนกันนะ”

ผมฟังเงียบๆ แล้วก็ได้แต่มองใบหน้าสวยของจิ้นฝูที่พยายามใช้แขนเล็กเข็นรถที่เต็มไปด้วยข้าวกลับมาคนเดียว พลันเกิดคำถามในใจขึ้นว่าทำไมคนดีๆอย่างจิ้นฝูกับจิ้นอวี๋ถึงโดนไล่ออกมา...ทำไมคนดีๆอย่างพวกเขาถึงได้ไม่มีที่ยืน ทำไมพวกเขาถึงได้โดนแย่งทุกอย่างไปเพียงเพราะคนเลวๆพวกนั้นไม่ชอบพวกเขา จิ้นฝูผิดอะไรที่เกิดมา จิ้นอวี๋ผิดอะไรที่ชาติกำเนิดไม่สูง พวกเขาทำความผิดอันใดถึงได้ถูกเนรเทศไปลำบากบนเขา อย่างนั้นแล้วเราจะเป็นคนดีไปเพื่ออะไรถ้าสุดท้ายแล้วเราจะต้องเสียทุกอย่างไป

“ว้าว...เจ้าเด็กนี่หน้าสวยสุดๆไปเลยนี่นา”

“พะ...พวกท่านเป็นใคร”

ผมว่าผมก็ซ่อนตัวมาอย่างดีแล้วนะ แล้วทำไมผมถึงไม่เห็นโจรพวกนี้ล่ะเนี่ย!! ว่าแล้วก็รีบพรางตัว ใช้ขนดำๆและฝีเท้าเบาๆย่องไปใกล้ๆ ไม่คิดเลยนะว่าแจ็กพอตจะมาแตกทันทีอย่างนี้ แต่ก็ดี จัดการไปให้หมดๆทีเดียวจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวล!

“ดูดีๆแล้ว....เด็กผู้ชายงั้นเรอะ”

“จริงเหรอ!

พวกมันมีมากันหกคน ในมือถือมีดด้ามยาวเอาไว้คนละด้าม ไม่นับมีดสั้นข้างเอวอีก พวกมันล้อมจิ้นฝูเป็นวงกลม ใช้สายตาโลมเลียหื่นกระหายมองเทวดาน้อยของผมราวกับตอนนี้จิ้นฝูยืนแก้ผ้าอยู่

“แต่หน้าสวยขนาดนี้...เป็นเด็กผู้ชายก็เอาวะ!

“ข้าได้ยินมาว่าตอนใต้ของแคว้นซื่อมีหอนางโลมชายอยู่ เราเล่นกับมันเสร็จก็เอาไปขายต่อที่นั่นได้...”

“ฝันไปเถอะไอ้ปลาจวดเอ๊ย”

ป๊าบ! เสียงฝ่ามืออสูรฟาดปัดเข้าที่ท้ายทอยไอ้หื่นหนวดเฟิ้มคนหนึ่งจนสลบ...ไม่สินั่นไม่ใช่สลบ นี่มันคอหักตายคาที่เลยนี่หว่า!!

คนยังฆ่าได้แต่ยุงกลับฆ่าไม่ได้...ทำไม!

“พี่หลง!!...กะ...แก...แก...แกเป็น...ตะ ตัวอะไร.....”

หนึ่งในห้าที่เหลืออยู่เพียงแค่เงยหน้ามองผมเข่าก็อ่อนจนล้มฟุบ ผมเดินไปเอาตัวบังจิ้นฝูไว้ แล้วหันหน้าไปสบตากับพวกมัน ใช้ดวงตาอสูรจ้องลึกจนฝ่ายตรงข้ามแทบจะหายใจไม่ออก บางคนถึงกลับอั้นฉี่ไม่ได้ พอลองยกยิ้มแยกเขี้ยวดูแข้งขาพวกโจรก็แทบจะเป็นอัมพาต

“อย่าเข้ามานะโว้ย” มันแหกปากลั่นแล้วรีบชูสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อขึ้นมา...นั่นมันปืน เดี๋ยวสิสมัยนี้มีปืนด้วยเหรอ แต่อสูรยังมีได้ปืนมีก็คงไม่แปลกหรอกมั้ง

“นะ...นั่นอะไรน่ะจ้างหลี่”

“มะ...ไม่รู้ ปล้นมาได้จากพวกพ่อค้าตะวันตก...”

มันไม่รู้จักปืนเหรอ...งั้นดีเลย ถ้าพวกมันรู้วิธีใช้ล่ะก็...

ปัง!

ให้ลุ้นหน่อยสิโว้ยยยยยย

กระสุนหนึ่งนัดถูกยิงออกมาโดนขนแถวช่วงไหปลาร้าของเจ้าอสูร ขอบคุณขนฟูนุ่มที่ทำห้าที่เหมือนตัวสกัดลูกกระสุน ทำให้ลดแรงเสียดสี กลายเป็นยิงไม่เข้าแต่ก็ถลอกเป็นแผล พวกมันรัวยิงใส่ผมตามมาจนหมดแม็ก พอไม่เห็นผมเป็นอะไรก็พากันกรีดร้องกอดกัน มีบางคนถึงขั้นสลบไปเลย

“ไว้ชีวิตด้วย!

พวกเขาพากันร้องอ้อนวอน ก่อนจะโดนฝ่ามือพิฆาตฟาดให้หมดสติไปตามๆกัน...เผลอพลั้งฆ่าคนเดียวก็น่าสยองพอแล้ว ที่เหลือปล่อยให้กฎหมายไปจัดการเอาเองดีกว่า

พอพวกโจรพากันสลบไปจนหมด จิ้นฝูรีบถลาเข้ามากอดผมแน่น น้ำตาคลอเอ่อนองเต็มหน้า ผมคิดว่าเขาคงกลัวเลยจะปลอบไป แต่กลับโดนกำปั้นนิ่มๆทุบลงมาใส่ท้องแทน

“อาเฟยบ้า! เมื่อกี้ตอนถูกเจ้าท่อนไม้นั่นจู่โจมข้าตกใจแทบแย่”

“ท่อนไม้....เอ่อ ปืนน่ะเหรอ”

“ปืน?...ปืนนั่นแหละ! มันเสียงดังมากเลย แล้วเจ้าก็นิ่งไป ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นอะไรไปแล้ว ฮือ ฮึก”

“ยะ...หยุดร้องก่อนนะ เอ่อ ข้าไม่เป็นไร เจ้าต่างหากเจอโจรแบบนี้คงกลัวแย่” ผมทรุดกายลงนั่งให้ใบหน้าอยู่ในระนาบเดียวกับจิ้นฝู เขาโผเข้ากอดผมแล้วร้องไห้โฮ ...เขาไม่ได้กลัวที่จะถูกโจรจับ แต่กลัวที่จะเสียผมไป

ทั้งๆที่ผมออกจะแข็งแกร่งปานนี้แต่เขาก็ยังเป็นห่วง...ให้ตายสิ ถ้าเขาอายุมากกว่านี้ล่ะก็ผมคงตกหลุมรักไปแล้วแน่ๆ ดีไม่ดีน่าจะเทให้หมดใจซะยิ่งกว่าหยางหมิงอีก

“ข้าได้ยินเสียงดังเหมือนระเบิดจากทางนี้!” จู่ๆก็มีเสียงคนแปลกน้าดังขึ้นมา ท่าทางจะเป็นชาวบ้านในตลาดที่ได้ยินเสียงปืนแล้วจะมุ่งหน้ามาทางนี้ ผมรีบดันจิ้นฝูออกจากตัว ถ้าใครมาเห็นผมเข้าล่ะก็แย่แน่

“อะ...อาเฟย”

“ข้าขอตัวก่อน!” ผมรีบพุ่งหนีเข้าไปหลังพุ่มไม้แล้วหายกลืนไปกับความมืดในป่า ประจวบเหมาะกับเหล่าชาวบ้านแห่มาพอดี พวกเขาดูตกใจอ้าปากค้าง พอมาเห็นภาพจิ้นฝูที่เป็นเด็กนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางกองโจร เสียงฮือฮาก็บังเกิด

“เด็กคนนี้...ลูกชายคนเล็กของสกุลจิ้นที่ขึ้นไปอยู่บนเขากับแม่นี่...”

“เจ้าจัดการโจรเขาพวกนี้คนเดียวเหรอ!

“ไม่ใช่นะ นี่เป็นฝีมืออาเฟย” จิ้นฝูรีบปฏิเสธแต่กลับไม่มีใครฟัง พวกชาวบ้านพากันตื่นตะลึงจนไม่สนใจเสียงเล็กๆเบาๆของเขา ซึ่งก็ดีแล้วล่ะที่เข้าใจว่าเป็นฝีมือจิ้นฝู ถ้ารู้ว่าเป็นฝีมืออสูรเข้าล่ะก็จากเรื่องน่ายินดีคงกลายเป็นเรื่องสยองขวัญ

“รีบจับโจรนี่ไปให้เจ้าเมืองกันเถอะ! ลูกชายคนเล็กสกุลจิ้นปราบโจรได้ เรื่องดีงามเช่นนี้อย่าให้เงียบ”

..............................

...

“คนที่จับโจรได้ไม่ใช่ข้าสักหน่อย แต่กลับไม่มีใครฟังเลย” พอกลับมาจิ้นฝูก็เอาแต่บ่นเรื่องนี้ไม่หยุด คนดีอย่างเขาการเอาความดีของคนอื่นเข้าตัวคงเป็นเรื่องที่ลำบากใจมาก “อาเฟยเป็นคนจับได้แท้ๆ”

“อย่าหงุดหงิดไปเลยน่าจิ้นฝู ให้ทุกคนคิดว่าเป็นเจ้านั่นแหละดีแล้ว” ผมยกฝ่ามือขึ้นลูบศีรษะของจิ้นฝู นายเด็กหน้าสวยก็เลยฉุดมือผมไปกุมไว้แน่น “ถ้ามีใครเห็นข้าเข้ามันจะไม่ดีนะ”

“...เรื่องนี้แม่ก็เห็นด้วยนะจิ้นฝู อาเฟยเป็นอสูรดีก็จริง แต่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าใจตัวอาเฟยเหมือนพวกเราหรอกนะ” จิ้นอวี๋ที่มีสีหน้าลำบากใจไม่ต่างจากลูกชายยามที่ต้องมารับความดีความชอบแทนกล่าวออกมาอย่างกล้ำกลืน “หากไม่ได้รู้จักจริงๆก็ไม่มีทางรู้หรอก เจ้ายังจำความรู้สึกแรกตอนที่พบอาเฟยได้หรือไม่”

“ท่านแม่!” อาเฟยเถียงเสียงสั่นเหมือนไม่อยากให้พูดถึง

“ขอโทษจริงๆนะอาเฟย...ที่ข้าต้องพูดแบบนี้”

“ไม่เป็นไรจิ้นอวี๋ ข้าเข้าใจ ด้วยรูปลักษณ์น่ากลัวอย่างข้าปรากฏตัวไปจากฮีโร่...เอ่อ ผู้ผดุงความยุติธรรม จะกลายเป็นตัวร้ายแทนโจรน่ะสิ จากไปจับโจรจะกลายเป็นอสูรหน้าโหดไล่ฆ่าคนเสียมากกว่า”

“อะไรกัน...ไม่ยุติธรรมเลย” จิ้นฝูเอ่นน้ำตาคลอเบ้า ดวงตากลมโตหวานจ้องผมตาไม่กระพริบ พลันน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงมา

“อะไรกัน เจ้าร้องไห้ทำไม?” ผมยกนิ้วขึ้นแล้วเก็บกงเล็บแหลมไว้ก่อนจะปาดไปที่หางตาของเขา “ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้ง่ายๆหรอกนะ”

จิ้นฝูกลั้นลูกสะอื้นไว้จนไหล่บางๆสั่น แล้วกุมนิ้วที่ปาดหางตาเมื่อครู่ขึ้นมาจรดริมฝีปาก ก่อนจะประทับจุมพิตจากกลีบปากเล็กเบาๆ ผมตัวสะท้านอย่างไม่ตั้งใจ ขนหลังลุกฟู่ขึ้นจนพองฟู เผลอเลื่อนสายตาไปสบกับนัยน์ตาหวานที่คราวนี้วาวระยับแฝงความในบางอย่างอย่างไม่ตั้งใจ

“สักวัน...ข้าจะทำให้ความดีของอาเฟยไม่เงียบแบบนี้ ข้าสัญญา”

หัวใจของเจ้าอสูรกระตุกรัว ผมรีบเบนสายตาหลบอย่างไม่ตั้งใจ ไม่รู้ว่าตอนนี้ที่เต้นแรงอยู่เนี่ยของอสูรหรือของผมเอง แค่โดนเด็กจ้องไหงถึงตื่นเต้นแบบนี้กันล่ะ แปลกเกินไปแล้ว! ถึงตอนเป็นคนจะเป็นพวกมากรักเยอะประสบการณ์ก็เถอะ มันก็ไม่น่ามาตกใจแค่โดนสายตามองนี่นา...

“อะแฮ่ม” จิ้นอวี๋กระแอมขึ้นมา

ผมกับจิ้นฝูรีบชักมือออกจากกันพัลวัน จิ้นอวี๋หรี่ตามองก่อนจะส่ายหน้ารอบที่ล้าน

......

 

“ว่าอย่างไรนะ...ลูกของนังอนุคนนั้นน่ะรึ!

ลี่มี่แทบจะนั่งอยู่ไม่สุข เมื่อได้ฟังข่าวของเจ้าลูกชายของศัตรูหัวใจ นางขบฟันจนเกิดเสียงกรอด กำมือแน่นจนฝ่ามือขาวซีด พอทนไม่ไหวก็ล้มกระดานหมากรุกในมือจนตัวหมากกระจัดกระจายระเนระนาด

“ใช่เจ้าค่ะ ยกยอเป็นการใหญ่เลยว่ากล้าหาญ ท่านเจ้าเมืองถึงขั้นเรียกไปมอบรางวัลกับใบประกาศเกียรติคุณให้ โจรภูเขาพวกนั้นก่อความเดือดร้อนให้ชาวบ้านในตลาดมานาน ขโมยของ ฉุดคร่าเด็กและผู้หญิง การกำจัดพวกนี้ได้จึงนับเป็นความดีที่ยิ่งใหญ่พอตัวเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวเลี่ยน สาวใช่คนสนิทกล่าวรายงาน

ฮูหยินใหญ่แห่งสกุลจิ้นแทบนั่งไม่ติดที่ ไฟโทษะและริษยาผสมผลาญกันอยู่ในอกจนแทบปะทุ ใบหน้างามชดช้อยของจิ้นอวี๋ฉายวาบเข้ามา นางรึอุตส่าห์วางยาพิษจนสะสมเป็นโรคแล้วเอาไปปล่อยป่าให้ตายเงียบๆ ฉะไหนถึงตายยากตายเย็น! ส่งลูกชายมาทำความดีเอาหน้าเช่นนี้อีก ดี...ดีนัก

“ได้ยินว่าวันนี้ลูกชายของอนุอวี๋ลงจากเขามารับข้าวด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูและข้าน้อยก็อุตส่าห์ออกไปทักทาย มันยังกล้าปาหินใส่คุณหนูด้วยเจ้าค่ะ!” เสี่ยวเสินที่รอจังหวะผสมโรงอยู่นานแล้วรีบราดน้ำมันเข้าไฟทันที นางทำทียกชายปขนเสื้อปิดหน้าสะอื้นไห้ “ดูซิเจ้าคะฮูหยินลี่ กลางหน้าผากของคุณหนูปูดปวดแดงเป็นรอยหิน เอายาดีประคบเท่าไหร่ก็ไม่หาย เกรงว่าคงได้เป็นแผลเป็น”

“ว่าอย่างไรนะ! โถ่หลานรักของย่า...มันกล้าทำถึงขั้นนี้เชียว ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” ลี่มี่ลุกขึ้นแล้วปัดแจกันที่วางประดับตั่งเตี้ยล้มแตก นางก้มลงมองเศษแจกันด้วยสายตาเกลียดชัง “เห็นทีถ้าข้าไม่จัดการมันขั้นเด็ดขาด มันต้องกลับมาเป็นหนามยอกใจให้ข้าเจ็บปวดจนกระอักเลือดแน่”

“เราจะกำจัดมันอย่างไรดีเจ้าคะ” เสี่ยวเลี่ยนประกบมือถาม

“ฆ่ามันทั้งแม่ทั้งลูกเลยเถอะเจ้าค่ะ ข้ามีคนรู้จักรับทำ” เสี่ยวเสินยุ

“มืออาชีพหรือเปล่า” ลี่มี่ถามเสียงเครียด

“แน่นอนเจ้าค่ะ จะไม่มีทางสาวมาถึงพวกเราแน่นอน” เสี่ยวเสินยิ้มกว้าง

“เช่นนั้นก็ดี” เมื่อได้รับคำตอบที่น่าพอใจ ลี่มี่ก็ทรุดกายลงนั่งอย่างสงบเสงี่ยม “พรุ่งนี้ส่งนักฆ่าขึ้นเขาไปซะ...แค่ผู้หญิงกับเด็ก คงไม่คณามือหรอกนะ”

อนิจจา....นับอสูรเข้าไปรึยังเจ๊





 -------------------


มาเพิ่มคำทักทายครับ55555 ขอแซวชื่อตอนตอนที่แล้วได้ไหม เป็นโชคชะตาใช่ไหม...ไม่อ่ะ เป็นโชตะค่อนใช่ไหมสิถึงจะถูก555555 เด็กร้ายยยยทำตาใสๆแต่แอบเต๊าะอสูรเรื่อยๆแบบนี้//สูดหายใจ มิตินี้ก็มีคุกอยู่นะอาเฟย ระวังไว้หน่อยก็ดีนะ


เมื่อไหร่น้องจะโต ผมเองก็ตอบไม่ได้ ที่แน่ๆคืออาเฟยในร่างอสูรหมาปอมแต่งสนุกมากครับ ถ้าทุกคนสนุกไปกับความป่วงของอาเฟยผมก็ดีใจแล้ว555


อีกคนที่ผมชอบคือจิ้นอวี๋นะ คุณแม่ยังสวยของจิ้นฝู ผมเองพอลองจินตนาการว่าผู้หญิงสมัยก่อนคงลำบากน่าดูก็รู้สึกสงสารจิ้นอวี๋ขึ้นมาเลย

อีดิท ว่าแอบจำสีตาอาเฟยผิด...ตาอสูรสีเหลืองไปใส่สีแดง จำสลับกับอีกเรื่อง ขออภัยครับ ;-;

เจอกันตอนต่อไปนะครับ

บะบุย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 550 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,125 ความคิดเห็น

  1. #2100 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 14:40
    เดี๋ยวรู้เรื่องจ้า อิอิ
    #2,100
    0
  2. #2078 artificial_love (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 15:06
    ยัยลี่มี่ เดี๋ยวจะเจอดีๆๆๆ
    #2,078
    0
  3. #1944 FernNAlls (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:23
    โดนเด็กเต๊าะอีกแล้ววว กิ้วๆ
    #1,944
    0
  4. #1833 คนเหงาเข้าใจไหม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 01:30
    วี้ดวิ่ววว จีบตลอดดด
    #1,833
    0
  5. #1803 อสูรเงาปีศาจ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 14:10
    อุว่ะฮ่าๆๆ อาเฟยเป็นรุก อาฝูเป็นรับเถอะนะ อิอิ
    #1,803
    0
  6. #1737 9SRAM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 00:48
    ประโยคสุดท้ายนี่มันอะไรวะ ว้อยยยยยย ตลก
    #1,737
    0
  7. #1588 bb.smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:04
    เดี๋ยวเรื่องอาเฟยก็ไม่เงียบแล้วสิ
    #1,588
    0
  8. #1488 nidta2003 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 18:27
    อาเจ๊ โดนอาเฟยแน่ อาเฟยจัดการรรรร
    #1,488
    0
  9. #1485 JuniBellzium (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 17:36
    อาเฟยตบเจ๊กลับบ้านเก่าไปเลยยย ลำไย! 55555
    #1,485
    0
  10. #1297 Ameba(ครับผม) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 00:26
    ใช่ๆ นับอสูรหรือยัง แบร่ๆๆๆ 555
    #1,297
    0
  11. #1258 SUNOBA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 18:51
    อุ๊ยตายแล้ว ลืมนับอสูร ตายแน่ๆ ไว้อาลัยเสี้ยววิ
    #1,258
    0
  12. #1236 bloodc2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 15:24
    นับอสูรเข้าไปหรือยังเจ๊ ชอบบบ 5555
    #1,236
    0
  13. #1118 sirinda8844 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 17:48
    อุตะ...จะมีการ fight กันแล้วรึ
    #1,118
    0
  14. #1080 Sopimzize (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 02:33
    เด็กมันร้ายอะคุณ ใช้ความไร้เดียงสาเข้าสู้ มีหรืออาเฟยจะไม่ใจอ่อน
    #1,080
    0
  15. #960 ThE Zai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 11:53
    555555555 พลาดแล้วเจ๊!!!
    #960
    0
  16. #509 j.blackwing (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 03:27
    โง้ยยย อสูรหมาปอม เอ็นดูอาเฟย 555555
    #509
    0
  17. #406 the guardian (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 15:41
    ลั่นตอน ฆ่าคนได้ฆ่ายุงไม่ได้! 5555555 อาเฟยคงฟังใจจริงๆ😂????
    #406
    0
  18. #223 Blueheart (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:28
    กรี๊ดดดดดด ชอบแบบนี้ไม่ต้องรีบโตแหละดีแล้ว อยู่เลี้ยงต้อยไปก่อน
    #223
    0
  19. #214 warangkana0144 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:12
    จ้างนักฆ่าไปตาย หรอเจ๊
    #214
    0
  20. #150 Narh_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 14:50
    รออาเฟยกลายเป็นคนนะค่าาา
    #150
    0
  21. #60 Pynca (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 21:52
    สนุกกกก
    #60
    0
  22. #18 SoJamnongnok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 00:55
    รออออ....ไรท์ขอถามหน่อยน๊า...ว่าอสูรจะแปลงร่างเป็นคนไหมเอ่ย?????
    #18
    1
    • #18-1 lawliet30101979(จากตอนที่ 4)
      16 ตุลาคม 2560 / 16:02
      50-50 ครับ ขออุบไว้เป็นความลับนะครับ มาลุ้นไปด้วยกันนะ <3
      #18-1
  23. #17 436043604360 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 19:59
    สนุก แต่ก็รอต่อไปปปปปปแ
    #17
    0
  24. #16 Japanjapan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 20:16
    บ้าเอ้ย นี้ข้าติดงอมแงมไปแล้วรึนี้ อาเฟย ท่านจะเคะเหมือนเดิมก็ได้นะ เคะกับเคะมันก็ความสุขเหมือนกันนะ!
    #16
    0
  25. #15 Bool14 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 16:41
    ชอบอ่าสนุกมากก
    #15
    0