[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 7 : [SF Exo&Suho] Falling for you [End]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ย. 55


 

Title : Falling for you

 

Genre : romantic , boyxboy

 

Pair : EXO?????& Suho [kim junmyun]

 

Rate : PG-12 so innocent hahaha

 

Writer : *_ผู้รับองค์การจากยานแม่_*

 

Other : this is only my imagination. Hope you enjoy. For entertainment not for complaints.

 

เพื่อความบันเทิงเริงรมณ์ หาได้มีประสงค์จะบ่อนทำลายใดๆ

ไรเตอร์ ดราม่าทำไม? 5555555

 

 

"Fallin' For You"

 

I don't know but...

I think I maybe

fallin' for you

Dropping so quickly

Maybe I should

keep this to myself

 

 

ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน หาคำตอบไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันเป็นได้ยังไง เกิดขึ้นตอนไหน ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน แต่ที่มั่นใจได้เลยก็คงมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น อาการแบบนี้ อยากจะเห็น อยากจะอยู่ใกล้ อยากจะได้รับรอยยิ้มนั้น อยากจะคุยด้วย รู้ตัวเลย....ว่า "ตกหลุมรัก" ซะแล้ว

 

.

.

..

..

 

 

 

 

ก็แค่ร้านขายดอกไม้เล็กๆ ร้านดอกไม้ที่ตกแต่งได้น่ารักและเป็นที่ถูกใจสาวน้อยใหญ่ ร้านที่มีกลิ่นหอมๆลอยไปทั่วบริเวณทุกครั้งที่เดินผ่านในทุกเช้าของวันแถมด้วยอีกอย่าง....เจ้าของร้านก็ 'น่ารักด้วย' ไม่แน่ใจว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ไร้แม้กระทั้งจุดประสงค์ แต่สิ่งเดียวที่มั่นใจเลยว่าทำไมกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายเป็นสิบคนมายืนหน้าสล้อนหน้าร้านน่ารักแบบนี้....

 

 

 

เพราะ 'ตกหลุมรัก' เจ้าของร้านดอกไม้เข้าให้ อะไรทำให้พวกเค้ารู้ตัวงั้นหรอ อยากจะบอกเลยว่า ตอบง่ายมากๆ

 

 

 

 

 

 

"อ้าว มากันอีกแล้วหรอทุกคน" คนที่ยืนอุ้มช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตในอ้อมอก หันมาหากลุ่มพวกเค้าด้วยรอยยิ้ม ยิ้มที่ทำให้โลกสดใสได้อย่างไม่ต้องสงสัย ผิวขาวจัดตัดกับผ้ากันเปื้อนสีแดงลายจุดสีขาว ผมสีไวน์นั้นก็ดูดีเหมาะกับทรงผม

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่าแสดงออกชัดเจนไปมั้ย ตกหลุมรักง่ายไปมั้ย บอกได้คำเดียวถึงต้องให้พูดซ้ำอีกกี่รอบ....ตอนนี้ก็บอกได้แค่คำนี้คำเดียว

 

 

 

 

 

คร้าบบบบบบบบบ" เสียงสดใสร่าเริงของทุกคนขานตอบออกมาอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะเผยยิ้มกว้างในรูปแบบของตัวเองให้กับหนุ่มเจ้าของร้านดอกไม้ ร่างเล็กหลุดขำออกมาเล็กๆกับท่าทางกระตือรืนร้นของเด็กหนุ่มทั้ง 11 คน แขนบางจัดแจงวางช่อดอกลิลลี่ลงในกระถางก่อนจะหันกลับมายิ้มเอ็นดูให้เด็กหนุ่มทุกคน

 

คิดว่าจะไม่มากันแล้วซะอีก เข้าร้านได้เลยนะ พี่ขอจัดดอกไม้ก่อน" ร่างบางเชื้อเชิญให้เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนจากโรงเรียนเดียวกันเข้าไปในร้าน ร้านดอกไม้ใกล้กับตลาดและใกล้กับโรงเรียนของพวกเค้า มันไม่ใหญ่ติดจะเล็กเหมาะสมจะอยู่กันไม่กี่คน แล้วคนอย่าง คนคนนี้ ก็เหมาะสมแล้วล่ะแค่พวกเค้าอยากจะมาอยู่เท่านั้นล่ะ

 

 

Waiting 'til I..

know you better

I am trying..

Not to tell you..

                                                                                                         But I want to..

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้พวกเค้ารู้จักกับเจ้าของร่างบางคนนี้ได้ยังไง ไม่รู้ว่าตอนไหนหรือมันบังเอิญจนลืมไปเลย......

 

อาการแบบนี้ อยากจะให้อีกคนได้รับรู้....เก็บไว้ไม่บอก แต่ใจมันอยากจะบอกจริงๆ

 

 

 

มาแล้ว รอกันนานมั้ยทุกคน" ร่างบางเดินยิ้มสดใสเข้ามาในตัวร้านที่ดูเล็กไปถนัดตา ก็เวลามีเด็กผู้ชายตัวก็ไม่เล็กตั้ง 11 คนมานั่งตาใสกันอยู่แบบนี้น่ะนะ ทุกคนเมื่อได้ยินอีกคนเอ่ยแบบนั้นก็ยิ้มกว้างตอบไปอย่างฉะฉานกันทุกคน ลักษณะการนั่งที่ดูลำบากยากเย็นของแต่ละคนในทีแรกดูจะหายวับไปทันที เสียงหวานๆที่เปรียบเสมือนยารักษาชั้นดี

 

 

 

 

 

ไม่นานเลยครับพี่ซูโฮ"

 

ร่างเล็กนาม ซูโฮ ก็ยิ้มตอบกลับมาอย่างน่ารักอีกเช่นเคย เล่นเอาหนุ่มๆถึงกับเคลิ้มกันไปเลย

อย่าถามเลย ว่ารู้จักกันได้ยังไง สนิทกันขนาดไหน แค่รู้ว่าตอนนี้พวกเค้าทุกคน อยากจะกระโจนเข้าไปกอด พี่ชายตัวขาวน่ารักคนนี้จะแย่อยู่แล้ว

 

 

 

 

นั่งเบียดกันแบบนั้นเมื่อยแย่เลย เดี๋ยวพี่ไปเอาเก้าอี้มาให้เพิ่มดีกว่า" พี่ชายตัวขาวเลิกคิ้วขึ้นนิดๆอย่างกังวล นิ้วเรียวชี้ไปที่ที่นั่งของหนุ่มๆแต่ละคน ที่ดูจะยากลำบากมากถึงขั้นต้องนั่งพื้นกันแล้ว ก็นะในตัวร้านมีแค่เก้าอี้ไม้ตัวยาวที่นั่งได้แค่สามคนอยู่แค่ตัวเดียวนี่ แต่พอได้ยินแบบนั้นเด็กหนุ่มทุกคนก็ดันพร้อมใจลุกกันเต็มความสูงแล้วปฏิเสธกันพลันวัน

 

 

 

ไม่เลยครับพี่ซูโฮ พวกผมสบายมาก ใช่มั้ยพวกเรา" เด็กชายคนแรกที่ยืนอยู่หน้าสุด ตาที่โตจนดูเหมือนนกฮูกเบิกกว้างแบบตื่นๆ ทั้งมือและปากก็สายไปมาเร็วๆ หันไปหาเพื่อนๆเพื่อขอความเห็นจากคำพูดของตนและผลตอบรับก็เป็นดังนั้นคือ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย อย่างพร้อมเพรียง

 

 

 

โอเค โอเค พวกเธอเนี่ยนะ อย่าเกรงใจพี่ขนาดนั้นสิแบบนี้พี่ก็เกร็งนะ อยากได้อะไรขอคิม จุนมยองคนนี้ได้เลยนะ" ปากอิ่มยิ้มมุ่งมั่นให้กับหนุ่มๆกับคำพูดแสนจะน่ารักแล้วไหนจะถ้ายืดอกเอากำปั้นทุบอกตัวเองเบาๆแบบนั้น ก็ทำเอาพวกเค้ายิ้มเอ็นดูในความเด็กแต่น่าเอ็นดูของคุณเจ้าของร้านดอกไม้คนนี้แล้ว

 

 

 

แต่แบบนี้มันก็คับอกคับใจเหมือนกันนะ

อยากจะแสดงออกจะแย่อยู่แล้ว

ที่สำคัญ.........

 

 

 

 

 

 

อยากสารภาพรัก

 

 

 

 

 

จะแย่อยู่แล้ว

 

 

 

                                                                                               I'm scared of what you'll say

So I'm hiding..

what I'm feeeling..

But I'm tired of

                                                                                                Holding this inside my head

 

 

 

 

 

.............................................................................................

 

 

 

 

คริส วันนี้แกจะไปไหนมั้ย" คนที่กำลังนั่งอ่านนวนิยายที่เป็นหนังสือนอกเวลาที่ใช้ในการสอบถูกเสียงและเงาของใครคนหนึ่งขัดเวลา เจ้าของชื่อละสายตาออกจากตัวหนังสือภาษาอังกฤษยั้วเยี้ยในหน้าหนังสือเหลือบมองมือของเจ้าของเสียงที่เอามือมาท้าวโต๊ะของเค้าเอาไว้ สายคมไล่จากมือขาวและแขนเสื้อนอกที่ถูกพับไม่เรียบร้อยตรงข้อแขนขึ้นไปจนถึงไปหน้าของอีกคนอย่างไม่รีบร้อน ก็พบกับใบหน้าหวานๆของเพื่อนสนิทเชื้อชาติเดียวกัน

 

มีอะไร ลู่หาน" เสียงทุ้มติดจะแหบนิดๆเอ่ยเสียงนิ่งถามเจ้าของชื่อที่กำลังทำหน้าเหมือนจะหาเรื่องกลายๆใส่เค้า เพื่อนชาวจีนตัวเล็ก น่าตาน่ารัก ดูท่าทางบ้องแบ้ว จนได้รับฉายา เจ้าหญิง ของโรงเรียน แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้หน้าตาแบ้วๆนั้นมันไม่ได้น่ารัก อ่อนหวาน นุ่มนิ่มอย่างที่ทุกคนคิดกันหรอกนะ จะว่ายังไงดี เอาง่ายๆเลยก็คือ เสี่ยวลู่หาน มันแมนขัดกับหน้าตา เถื่อน แว้น เจ้าชู้แล้วยังไงอีก ขอบอกเลยว่าเยอะ

 

ก็จะอะไร ลืมอะไรไปปล่าวอู๋อี้ฟานเพื่อนรัก ก็มาถามไงว่าไปไหนรึปล่าว" ร่างเล็กถามเพื่อนตัวสูงหน้าหล่อประหนึ่งหลุดมาจากรูปปั้นกรีกด้วยน้ำเสียงตามสไตล์และยักคิ้วกวนระสาทไปอีกหนึ่งที คนที่นั่งอยู่ไม่ได้สนใจกับท่าทางกวนประสาทของลู่หานได้แต่ถอนหายใจเป็นคำตอบไปให้ ปิดหนังสือในมือและจัดการส่งมันลงกระเป๋าแบบไม่สบอารมณ์นัก เมื่อได้กวนเพื่อนจนร่างสูงยอมขยับกายแล้ว ก็ยิ้มกว้าง อู๋ฟานที่จัดการกับการเก็บของเสร็จก็ลุกขึ้นเต็มความสูง188 แล้วเดินออกจากห้องไปเฉยๆโดยไม่รอเพื่อนตัวเตี้ยที่ยืนยิ้มมุมปากขบขันอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนจะเดินตามออกไป

 

 

 

 

 

 

เฮ้ย มากันแล้ว นานเกินไปแล้วนะพวกนายเนี่ย" ร่างเล็กที่ยืนอยู่กับเด็กจากโรงเรียนเดียวกันอีกประมาณ9คนในชุดนักเรียนแบบเดียวกันกระเป๋ามีตราโรงเรียนเหมือนกันทุกคน เสียงแหลมสูงตะโกนขึ้นจากหน้าประตูเมื่อเห็นสองร่างของเพื่อนสนิทเดินกันมาในสายตา ตาเรียวเล็กที่ดูคมกริบเพราะกลวิธีการกรีดอายไลน์เนอร์ขั้นเทพทำให้สายตาที่มองมาที่เพื่อนร่างสูงทั้งสองแบบจิกๆ

 

 

 

ก็นะ ไอแองกรี้เบิร์ดนี่จะถอนรากออกจากเก้าอี้ได้ เชิญสรรเสริญมันเถอะแพคยอน" เสียงกลั้วขำของลู่หานทำให้เพื่อนร่างสูงต้องหันไปมองหน้าแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้รู้สึกซ้ำยังหันมายักคิ้วใส่หน้าอีก คริสเลยเลิกสนใจแล้วหันมามองหน้าเพื่อนร่างเล็กตาจิก พยอน แพคยอนแทน

 

 

ย่าส์ คริส รู้มั้ยว่ามันกี่โมง วันนี้วันเกิดพี่ชางมิน พี่เค้าจะเลี้ยงนะเว้ย เดี๋ยวไปไม่ทันพวกเราอดกินฟรีชั้นโทษแกนะไอหล่อ" แล้วก็ได้รับคำสรรเสริญขนาดเบาๆมาจากพี่ตัวเตี้ย คริสก็พยักหน้ากลับไปทีนึงเป็นอันตอบรับแล้ว

 

 

พี่ๆ ผมแวะซื้อชานมก่อนได้มั้ยอ่ะ"

 

 

พี่ไปด้วยสิเซฮุน อยากกินเหมือนกัน"

เสียงคนในกลุ่มอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังแพคยอนพูดขึ้นมานอกเรื่องกินฟรี โดยเพราะเหตุไม่ดูตาม้าตาเรือก็โดนตาพิฆาตของเพื่อนร่างเล็กไปเล่นเอาคนชวนกับคนขอไปด้วยหันมามองหน้า คนตัวสูงโย่งแต่หน้าตาเอ๋อยิ้มโชว์ฟันมาให้ส่วนเด็กหนุ่มเซฮุนก็เพียงแค่มองหน้าอีกคนด้วยสีหน้านิ่งเฉย

 

 

งั้นก็ไปกันหมดเลยสิ เราอยากกินชานมไข่มุกมากกว่าอ่ะแพค" หนุ่มโย่งรวยฟันพูดเสียงหงอยๆไปให้เพื่อนๆก่อนท้ายประโยคจะเจาะจงชื่อลงไป ก้มหน้าลงนิดนึง นิ้วชี้ทั้งสองจิ้มกันน่ารัก

 

 

ไอเอ๋อ ไมพูดงี้ล่ะ ย่าาาาา แกพุ่งตัวออกจากห้องคนแรกเลยไม่ใช่หรือไง" แต่ผลลัพท์ก็คือโดนวีนเข้าให้

 

 

แพคยอนนา เต๋าเต๋าก็อยากกินนะ มันยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะ ไปกินชานมกันก่อนเหอะ" ร่างสูงอีกคนที่ยืนฝึกวูซูอยู่เงียบๆเห็นเพื่อนรักหน้าหมาวีนใส่เพื่อนจอมเอ๋อก็เข้ามาเกาะที่แขนเล็กของอีกคนก่อนจะเอาหน้าเหมือนหมีแพนด้าถูไถไปมาอย่างออดอ้อน แพคยอนหันมองเจ้าแพนด้า ฮวางจือเทา เพื่อนที่เค้าสนิทพอๆถึงจะคุยกันไม่ค่อยจะรู้เรื่องเพราะเรียนกันคนละแผนการเรียน แพคยอนเรียนวิทย์-คณิต จือเทาเรียนศิลป์-ภาษาจีน เวลาคุยกันก็เลยไม่ค่อยจะจูนกันติดแต่ก็ดันสนิทกัน สุดท้ายแพคยอนก็ต้องยอมใจอ่อนให้กับพวกนี้จนได้นะ ร่างเล็กแสร้งทำเป็นรำคาญผลักตัวแพนด้าที่ยิ้มร่าออกกลบรอยยิ้มขำๆของตน

 

 

เฮ้อ เออ เออ ก็ได้ ย่าาาาาาส์ ไม่ต้องขำเลยนะลู่หาน เลย์ พี่ซิ่วหมิน เฉินก็ด้วยหราาาาา"

 

 

แล้วก็เกิดการจราจลย่อมๆเกิดขึ้นหน้าโรงเรียนของกลุ่มเรา คริส ลู่หาน เลย์ เต๋า แพคยอน ชานยอล เฉิน พี่ซิ่วหมิน จงอิน(ผู้ไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วมเพราะมัวแต่ฟังไอพอต) เซฮุน(ติดต่อยานแม่) คยองซู(มัวแต่แข่งตาเหลือกอยู่กับหนอนชาเขียวบนใบไม้)

 

 

(ถ้าจะพูดให้ถูก พวกเค้า 11 คน สนิทกันมากเลยต่างหาก)

 

 

 

เด็กหนุ่มทั้ง 11 เดินเล่นเฮฮาตามประสาวัยรุ่นวัยกำลังโต เดินไปตามถนนที่จะสามารถนำพวกเค้าไปยังร้านชานมที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก พวกเค้าเล่นกอดคอ ร้องเพลง เต้นไปมาตลอดทางจนไม่ทันได้สังเกตุสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่เดิินออกมาจากร้านริมถนนร้านหนึ่ง

 

 

 

ด้วยเพราะคนเยอะหรือเล่นกันเพลินทำให้ร่างของเซฮุนที่เดินนิ่งมาข้างๆโดนเพื่อนในกลุ่มคนใดคนนึงชน ถึงจะไม่แรงแต่ก็ทำให้เซได้เลย ร่างสูงเซไปชนกับสิ่งมีชีวิตที่เดินหิ้วกล่องลังใบใหญ่จนมิดหน้าออกมา กล่องลังถูกปล่อยให้ร่วงปลิวจวบกับเซฮุนที่หันมาด้วยไม่สนใจเสียงใครก็ไม่รู้ที่โวยวายเตือนเค้า

 

 

"เฮ้ย เซฮุนระวัง" แขนยาวตกใจรีบคว้าเอวของคนที่หลับตาปี้ก่อนจะปล่อยให้โหม่งโลกไปซะก่อนแล้วดึงเข้าชิดกับตัว หัวกลมๆที่ปกคลุมด้วยผมหนานุ่มสีไวน์กระแทกเข้ากับอกของร่างสูงอย่างแรง เหมือนเวลาหยุดเดิน เพื่อนในกลุ่มทุกคนเหมือนโดนสตาฟด้วยอึ้งกับเหตุการณ์รวดเร็วเมื่อครู่ เซฮุนก็เช่นแต่ที่อึ้งนี่มั่นใจว่าไม่เกี่ยวกับเหตุเมื่อครู่แล้ว

 

 

 

'ผมหอมชะมัด'

 

 

 

ความคิดที่จู่ๆก็ผุดขึ้นมาในหัวหลังจากที่เค้าเผลอดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาแล้วจมูกดันเฉียดโดนกลุ่มผมของอีกคนเข้า

 

 

 

'เอวก็เล็กนิดเดียว'

 

 

 

แต่ก็โดนเรียกสติกลับคืนมา เพราะเสียงเรียกด้วยความเป็นห่วงของพี่ลู่หานแต่คงไม่ใช่เซฮุนคนเดียวที่โดนเรียกกลับร่าง เพื่อนๆที่ยืนนิ่งกันอยู่กับเริ่มโวยวาย ลนลานกันไปมา ยกเว้นพี่คริสกับพี่ชานยอล คนแรกนิ่งอยู่แล้วส่วนอีกคนก็เอ๋อ

 

 

เฮ้ย เซฮุนเกิดอะไรขึ้น" ลู่หานเดินเร็วๆเข้ามาจับแขนเค้าไว้ สีหน้าและท่าทางแสดงความเป็นห่วงออกมา

 

 

ไม่เป็นไรพี่ นี่คุณคนนี้มากกว่า" ร่างสูงยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดใช้ปากชี้มาที่คนที่ซุกหน้าอยู่กับเค้าแน่น

 

 

 

คุณครับ เออ คุณโอเคมั้ยครับ"

 

 

คุณครับ" เซฮุนก็ช่วยพี่ชายเรียกสติอีกคนอีกทีด้วยการเขย่าตัวแต่มือก็ยังไม่ยอมปล่อยออกจากเอวบางๆของคนตรงหน้า ไม่รู้ทำไมถึงไม่อยากจะปล่อยก็ไม่รู้ เหมือนอีกคนจะได้สติ จู่ๆร่างเล็กก็เงยหน้าขึ้นมา เล่นเอาร่างสูงตกใจ

 

 

ใบหน้าที่ปรากฏแก่สายตาของโอ เซฮุนเล่นเอาแทบหยุดหายใจ ตากลมใสฉายแววตื่นๆเหมือนกระต่ายใบหน้าขาวใส มีริ้วเส้นเลือฝาดแดงระเรื่อที่แก้มทั้งสองข้าง ปากอิ่มสีชมพูระเรื่ออ้านิดๆ เอ๋อกินเลย ทั้งเซฮุนและผู้ร่วมเหตุการณ์อย่างลู่หานเกือบจะกลั้นหายใจแบบไม่ได้นัดหมาย

 

 

น่ารัก" เสียงลอยๆอย่างเคลิ้มๆของใครก็ไม่รู้แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่ของสองพี่น้องแน่นอน ลู่หานเหมือนจะได้สติก่อนน้องชายหันไปหาต้นเสียงแล้วก็ต้องแปลกใจอย่างที่สุด ก็จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงก็ในเมื่อคนที่พูดออกมามันมาจากปากผู้ชายหน้าแองกรี้เบิร์ดน่ะสิ ลู่หานหันกลับมามองคนในอ้อมกอดน้องชายอีกครั้งแล้วเริ่มสำรวจคนที่ยังเอ๋อๆอยู่ แล้วก็ลงความเห็นเหมือนกับคริสเลยว่า น่ารักจริงๆ

 

 

แต่ลู่หานเห็นทุกคนนิ่งเอ๋อกันไปอีกรอบก็จำใจต้องเรียกสติทุกคนอย่างด่วน โดยเฉพาะไอเจ้าน้องชายหน้ามึนที่เนียนกอดคนตัวบางซะนานและที่สำคัญยิ่งคือ คนมองกันทั้งถนนแล้ว อายครับ

 

 

..

.

.

.

.

 

 

 

 

 

และนั้นคือจุดเริ่มต้นเล็กๆที่ทำให้พวกเค้าทั้ง 11 ได้พบกับนางฟ้า

และคนที่ทำให้ใจเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

และตกหลุมรักคนคนเดียวกันทั้งกลุ่ม

และทำให้ยอมเลิกเอาเวลาหลังเลิกเรียนไปเล่นเกมหรือไปนั่งดื่ม

และเอาเวลาทั้งหมดมานั่งคิดถึงคนตัวขาว น่ารัก คิมจุนมยอน

 

 

 

 

 

 

คนที่ทำให้ ตกหลุมรัก แบบไม่มีเหตุผลเลย

 

 

 

เลย์ เอาช่อที่พี่จัดแล้วไปให้ลูกค้าทีสิ" คนที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดช่อดอกไม่หลากชนิด ผละหน้าหันมาหาคนที่กำลังช่วยร่างเล็กห่อของอยู่ เจ้าของชื่อรีบละมือจากสิ่งที่ทำอยู่แล้วกุลีกุจอเข้ามาหาแถมยังใกล้ซะด้วย

 

 

 

ตรงไหนครับพี่ซูโฮ" ร่างเพรียวหันมองซ้ายขวาเพื่อมองหาตำแหน่งของช่อดอกไม้ดังกล่าว ซูโฮก็ยิ้มดีใจจนตาหยีอย่างน่าเอ็นดูก่อนจะเอี้ยวตัวมาเพื่อจะชี้ให้อีกคนดู แต่ก็เป็นจังหวะที่เลย์ก้มตัวลงมาต่ำพอดี จมูกของร่างเล็กเลยเฉียดเข้ากับแก้มของร่างที่สูงกว่าเค้าเข้า คนทั้งสองรีบสะดุ้งผละออกจากกันทันที ร่างบางก้มหน้าลงต่ำนิดๆเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อมือก็ชี้ไปทางเคาท์เตอร์หน้าร้าน เลย์รีบพยักหน้ารับเร็วๆก่อนจะสาวเท้าไปที่เคาท์เตอร์แล้วหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา โอเคระยะปลอดภัย ถ้าใกล้กว่านี้มีหวังหัวใจหยุดเต้นชัวร์ จางอี้ชิง เอ้ยยย

 

 

ที่อยู่ลูก...ลูกค้า ล่ะ ครับพี่ซูโฮ"

 

 

อ่า คือแบบว่าไม่ไกลหรอกแค่ร้านชานมตรงหัวมุมเองน่ะ ปะ ไปถูกนะ"

ครับ เชื่อมือผม"

 

 

 

คนอื่นๆก็มัวไปซ้อมกิจกรรมชมรมที่โดดกันมาหลายวันไม่ยอมมาเสียที แบบนี้เลย์จะรับหัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่งของตัวเองได้มั้ยเนี่ย ไม่ใช่ว่าหัวใจวายไปก่อนหรอกนะ เพราะแบบนี้สินะพวกเราทุกคนถึงได้ ตกหลุมรัก พี่ซูโฮน่ะนะ ก็เล่นน่ารัก จนจะละลายอยู่แล้ว ได้โปรดเถอะครับ ผมตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะ

 

..
…..

..

..

.

..

..

..

..

 

คริสกับชานยอลนี่น่ารักกันจังเลยนะ มีป้อนกันด้วย" ใบหน้าหวานใสที่ประดับรอยยิ้มนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะหลังร้าน ตากลมใสทอดมองไปที่เด็กหนุ่มสองคนที่กำลังนั่งป้อนของกินกันอยู่อย่างน่ารัก เค้าก็แค่พูดตามที่คิดนะ ไม่ได้คิดอะไรลึกเลยแต่ก็ดันได้รับสายตาดุๆจากร่างสูงผมทองซะอย่างนั้น

 

 

ในขณะที่ทุกคนอาสาจะออกไปส่งของลูกค้ากันหมดเหลือก็แต่ คริส ชานยอล แล้วก็พี่ซูโฮ ร่างสูงทั้งสองคนน่ะอาสาจะออกไปซื้อของกินกับขนมให้เพื่อนๆพอกลับมาก็ไม่เจอใครเลย เห็นก็แต่คนตัวขาวที่รดน้ำดอกไม้ที่ปลูกไว้อยู่ที่หลังร้านคนเดียว พวกเค้าเลยตัดสินใจนั่งกินส้มแก้เหงาปากในวันว่างๆแบบนี้ นี่คือโอกาสที่หาได้ไม่บ่อยนักสำหรับร่างสูงอู๋

 

แต่พูดแบบนี้คริส แทบอยากจะล้วงเอาส้มที่เค้าป้อนเจ้าเด็กเอ๋อเมื่อกี้ออกมาซะเหลือเกิน

 

งั้นผมป้อนให้พี่บ้าง เอามั้ยครับ" ร่างสูงลองถามหยั่งเชิงคนตัวเล็กตรงหน้า ด้วยใบหน้านิ่งๆที่ดูติดจะโมโหแต่สำหรับร่างเล็ก เค้ารู้ว่าภายใต้หน้าเข้มๆนั่นไม่มีอะไรซ้อนอยู่หรอก จุนมยอนยิ้มกว้างพร้อมกับพยักหน้ารัวและยื่นตัวไปใกล้ๆ ปากเล็กอ้าเตรียมพร้อม

 

ให้ตายเถอะ สาบานมั้ยว่าอันนี้ไม่ใช้อาวุธฆ่าคนน่ะ มันฆ่าอู๋ฟานคนนี้ตายแล้วคนนึงนะรู้มั้ย

 

ร่างสูงยังแสร้งทำหน้านิ่งต่อไปเหมือนไม่ใส่ใจก่อนจะส่งส้มเข้าปากอีกฝ่ายอย่างไม่รีบร้อน ร่างเล็กก็จัดการงับส้มในมือแกร่งอย่างรวดเร็วจนปากเผลอจุ๊บเข้าที่ปลายนิ้วของอีกคนแต่เจ้าตัวคงไม่ทันสังเกตุเพราะหลังจากเอาส้มเข้าปากก็เคี้ยวไปยิ้มไปจนตาหยี แถมยังมาเอ่ยชื่นชมเรื่องไม่น่าจะชื่นชมเกี่ยวกับตัวคริสให้ไอโย่งหูกางฟังซะงั้น

 

อืม ส้มที่คริสแกะหวานเนอะชานยอล ของพี่เปรี้ยวทุกลูกเลย แสดงว่ามีเซ้นส์เรื่องผลไม้นะเนี่ย"

 

 

พี่ซูโฮตัวขาว กำลังฆ่าอู๋อี้ฟาน ด้วยรอยยิ้มพิฆาท ให้ตายเหอะสงสารผมหน่อยเถอะครับแค่นี้ก็แอบรักจนไม่รู้จะเก็บไว้ตรงไหนแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                          I've been spending all my..time

Just thinking about ya

I don't know what to do

                                                                                               I think I'm fallin' for you

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันที่พวกเค้าหงุดหงิดที่สุด หงุดหงิดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน หงุดหงิดจนพาลเลยล่ะ

 

เหตุผล?    พวกเค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็แค่....ไม่พอใจคนตัวขาวเจ้าของร้านดอกไม้ล่ะมั้ง เล่นไปยืนยิ้มหวานให้กับเจ้าของร้านชานมไข่มุกแบบนั้น แล้วอีกคนก็ไม่ธรรมดาหล่อดีกรีนายแบบ/เทพบุตร/ดารา สรุปเลยว่าคริสสุดหล่อประจำกลุ่มก็ยังสู้ไม่ได้

 

ต่อไปนี้ชั้นจะเปลี่ยนร้าน ไม่อุตหนุนร้านนี้แล้ว รสชาติก็งั้นๆ เฮอะ" เซฮุนพูดติดจะหงุดหงิดที่เห็นคนน่ารักออกไปนอกร้านเพื่อคุยกับเพื่อนบ้านหน้าหล่อ คนที่เฝ้าสังเกตุการณ์อยู่กับเค้าก็พยักหน้าเห็นด้วย

 

แล้วนี่ พี่คริสไปไหนทำไมยังไม่มาเนี่ย มาข่มหน่อยเด้" เสียงเอาแต่ใจของเด็กมึนเซฮุนก็พาดพิงไปถึงรุ่นพี่หนุ่มของโรงเรียนที่จนป่านนี้ก็ยังไม่โผล่หน้ามาที่ร้าน วันนี้วันหยุดจะได้ใช้เวลาอยู่กับจุนมยอนให้เต็มที่ซะหน่อย

 

ก็วันนี้วันสำคัญของคนจีนเค้านี่หว่า แกจะให้เค้ามากันได้ยังไงเล่า" เสียงคิม จงอินเอ่ยออกมาเนือยๆ ตาก็ยังจับจ้องไปที่หน้าร้านที่มีร่างเล็กๆยืนอยู่ ถ้าเค้าละสายตามาคุยกับไอเด็กดาวนี่มีหวังเสียเวลาหมดสิ วิเดียวก็มีค่านะ เมื่อเห็นว่าเจ้าเพื่อนไก่ดำไม่สนใจเค้าเลยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ได้แต่ยืนหงุดหงิดอยู่ตรงนั้น สายตาก็สอดส่องไปทั่วทั้งร้านอย่างคนไม่มีอะไรจะทำ จะให้มองร่างบางที่แอบรักก็หงุดหงิดไอคนตัวสูงนั้นขึ้นมา



แต่เค้ามีวิธีแล้วล่ะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่คริส วันนี้จะให้ชานยอลคนนี้เข้าไปช่วยกี่โมง" เสียงทุ้มต่ำแบบฉบับร่างสูงพูดคุยโทรศัพท์อยู่ที่หลังร้านที่มีคยองซูนั่งพับห่อของขวัญให้ลูกค้า ส่วนแพคยอนก็กำลังวุ่นกับการตัดก้านของดอกไม้ด้วยใบหน้าแสนจะเหวี่ยง

 

 

อ้าวจะมาหรอ แล้วงานที่บ้านอ่ะ พวกพี่ลู่หานก็จะมากันหมดเลยหรอ"

 

เอ้า ไอฮุนมันโทรไปรายงานเรื่องพี่ซูโฮล่ะสิ ขอเดา"

 

ครับก็ไม่ได้ว่าอะไร ตามใจพี่เหอะ ผมไม่ขัดก็ด่ะ"


"พี่มาก็ดีเลย  ชวนมากันไอเจ้าของร้านชานมทีเหอะ พวกผมหึง"

 

 

 

I've been waiting all my.. life

and now i found ya

I dont know what to do

I think I'm falling for you...

                                                                                                    I'm falling for you...

 

 

 

 

 

 




พี่ซูโฮ พวกผมตัดสินใจแล้ว" เสียงเข้มของเฉินที่ไม่ค่อยจะได้แสดงออกมานักเอ่ยเสียงจริงจังต่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเค้าทั้งหมด ใบหน้าขาวใสในชุดทำงานชุดเดิมที่พวกเค้าเห็นมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา การตัดสินใจที่ได้รับการเห็นชอบจากเพื่อนทุกคนมันถึงเวลาแล้วที่พวกเค้าต้องบอกในสิ่งที่อยากจะพูดมาตลอด สิ่งที่เก็บเอาไว้ในใจมาตลอดหนึ่งปีแห่งรอยยิ้มที่ติดตราตรึงใจตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้

 

วันที่พวกเค้าทุกคน จะสารภาพรัก กับคนที่ ตกหลุมรัก

 

ตัดสินใจอะไรหรอ ทุกคนมีอะไรรึปล่าว" เสียงหวานถามไถ่อย่างเป็นกังวล หน้าทุกคนจริงจังมากๆจนเค้าเป็นห่วงขึ้นมา

 

 

พวกผม ตกหลุมรักพี่ครับ!!!" เสียงของเด็กหนุ่มทุกคนพูดออกมาพร้อมกัน เล่นเอาคนตัวบางแปลกใจ ก่อนที่ยิ้มจะจุดขึ้นมาที่ปากอิ่มสวยของเค้า ใบหน้าขาวใสขึ้นสีแดงจัดอย่างห้ามไม่อยู่ ซูโฮกระแอมไอเล็กอย่างเขินๆเหลือบตาลงมองพื้น มือเล็กยกขึ้นเกาแก้มตัวเองเบาๆ

 

อือ พี่รู้แล้ว"

 

คำพูดของร่างบางเล่นเอาทั้ง 11 คนค้าง

 

พี่น่ะ ก็.......ตกหลุมรักพวกนายเหมือนกัน”

 

.........”

 

คราวนี้เล่นเอาพูดไม่ออกกันทั้งกลุ่ม เด็กหนุ่มทุกคนยืนนิ่งสนิทเหมือนโดนสาป

 

 

แต่ว่า แต่ว่า แต่ว่า ว้าาาาา คิดไม่ออกแล้ว พวกนายใจร้ายกับพี่เกินไปแล้วน้าาาา"

 

 

ใบหน้าแสนจะน่ารักแดงจัดพองลมอ้าปากเหมือนปลาทองกอรปกับท่าเดินวนไปมาต่อหน้าพวกเค้า พูดได้คำเดียว

 

 

 

 

น่ารัก" เลย์

 

อือน่ารัก" ซิ่วหมิน

 

ผมว่าที่สุดในโลก" คยองซู

 

ติดเชื้อไอเอ๋อจนได้ ที่รักของแพค" แพคยอน

 

ผมกอดพี่เค้าได้มั้ยเนี่ยพี่ลู่หาน" เซฮุน

 

นายอย่าคิดแบบเดียวกับชั้นได้มั้ยเจ้าน้องบ้า" ลู่หาน

 

พี่ลอกผมอ่ะพี่ลู่" จงอิน

 

อะไรจงอิน นายสิลอกพี่ใช่มั้ยเฉิน" ชานยอล

 

ห่ะ เออๆ ถ่ายรูปเก็บไว้ดีกว่า" เฉิน

 

ชั้นว่าเลิกเถียงกันแล้วดูคนนู้นดีกว่า" จือเทา

 

ทุกคนหยุดเถียงกันแล้วหันไปมองทางซูโฮเป็นตาเดียวแล้วก็แทบจะกระโดดเข้าใส่ ไม่ใช่พี่จุนมยอนหรอกนะแต่เป็นไอมือไวดั่งปลาหมึกแวนคูเวอร์รายนั้นต่างหาก ไม่ใช่เนียนระดับกิ๊กก๊อกแต่ระดับเนียนมึนขั้นเทพเลยนะ อู๋อี้ฟาน

 


ไอเงิง!!!!!!/ไอพี่เครสสส!!!!!"

 

 

 

เล่นทั้งกอดทั้งหอมต่อหน้าทุกคนเลยแบบนี้ พวกเรายอมไม่ได้นะโว้ย

 

 

 

"พี่ซูโฮของพวกเราทุกคน ต่างหากกกกกก"

 

 

FIN

 

 

ไรเตอร์มึนยามดึกค่ะ มึนจริงจัง แต่งแบบมึนๆ แต่ทนพิษความง่วงไม่ไหวเลยหลับก่อนได้เอาลง

 

จู่ๆก็อยากจะเห็นลีดน่ารักบ้าง โมเม้นต่างๆพาเคลิ้มตลอด

 

คนอะไรน่ารักเหมาะจะเป็นแม่?ของวงจริงๆ

 

อ่านเอามันส์นะค่ะ อย่าคิดมากเพราะมันอาจจะฟืดบ้าง มึนบ้าง แต่แบบ ด้วยใจอ่ะ


รักนะจุ๊บๆ  เม้นกันหน่อยจิ ไม่มีเม้นเลย ไรเตอร์เสียจายยยยยย









 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

550 ความคิดเห็น

  1. #418 ForFine (@forfine) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 13:08
    น่ารักน่าฟัด ตั้งแต่บรรทัดยันบรรทัดสุดท้ายเลยนะพี่ซูโฮ -///-
    #418
    0
  2. #15 namies (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 17:38
    >////////////////////////////////////////////////////////<

    อ่านเรื่องนี้แล้วแบบว่าเตรียมทำใจดราม่าเบาๆ เมื่อเห็นแพริ่งแบบนี้แล้วด้วย

    โอววววววววววววว จะสมหวังไหมนะ



    แต่พอได้เริ่มต้นอ่าน อุว๊ะ!!!!!!!!!!!! น่ารักตั้งแต่บรรทัดแรกที่ได้อ่านเลยค่า โอยยยยยยย

    พี่ซูโฮของทุกคน ที่ทุกคคนตกหลุมรัก แหม่...น่าอิจฉามากเลยไหม >"<

    เห็นทีว่าต้องขอบคุณเซฮุนสินะที่อยากกินชานมในวันนั้น แล้วก็ต้องขอบคุณคนที่ผลักเซฮุนไปชนอีกคนด้วย

    ดูเหมือนว่าฮุนจะฟินอย่างถึงที่สุด ฮ่าฮ่า



    แต่ละคนมีชอทกับพี่ซูโฮได้น่ารักชวนเขินตลอด

    มีหึงเจ้าของร้านชานม ฮ่าฮ่า เด็กหนอเด็ก เอิ๊กกกกกกกกกกก



    ตอนที่ทุกคนตัดสินใจสารภาพรักนะ เอาแล้วไงดราม่าไหมคะ

    พออ่านจบ มันยิ้มแก้มปริ ยิ้มแบบอิ่มจริงๆนะ

    ซูโฮเวอร์ชั่นนี้น่ารักได้อีก แล้วต้องมายิ้มกริ่มให้กับคนสุดท้ายนายแวนคูเวอร์ที่เนียนได้สุดยอดจริงจัง



    ฟิคเรื่องนี้สนุกมากค่ะ ^^
    #15
    0
  3. #14 007kriswu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 14:17
    ชอบมากๆเลยงิ มันน่ารักงิงงิงงุงุยังไงก็ไม่รู้



    ถึงจะไม่มีตัวเองโผล่ออกมาจริงจังหรือบอกว่าใครเป็นพระเอกแต่เรื่องนี้ก็น่ารักมาก





    ชอบที่ทุกคนแอบตกหลุมรักหลีด จริงๆแล้วก็แอบมีเซ้นส์รู้อยู่ว่าพี่เงิงต้องได้คาบไปก่อน



    ทั้ง11คนนี้รักจุมมยอนมากจริงๆสินะ





    กำลังเดาว่าคนขายชานมเป็นอาเสี่ยปลัดซีวอนชัวร์ เพราะถ้าจะให้หล่อขนาดเอาเฮียเงิงมาข่มนี้ต้องมีคนเดียว



    ปลื้มมากมายยย ชอบเรื่องนี้ที่สุดดด เค้าอยากให้ไรต์เตอร์มาลงตอนที่เหลือเพิ่มด้วยเพราะว่าค้างแบบสุดๆๆๆๆๆ



    ชอบเรื่องตำรวจคริสยอลมว๊ากกกกกก
    #14
    0
  4. #13 Blackhole (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 13:49
    ตัวอักษรมันตัวเล็กไปอ่ะค่ะ ถ้าจะช่วยปรับก่อนจะดีมากเลยนะค่ะ งุงิ



    อ่านไม่สะใจเลย ถ้ายังอยู่ไรต์เปลี่ยนให้ทีนะค่ะ



    จากBlackhole
    #13
    0