[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 58 : [HEAVEN,PARADISE,ECSTACY,OR LOVE] :: krisyeol kaihun :: CH 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 56





7











                
ตุ๊บ
!

 

 

 

                   ร่างทั้งร่างโถมตกลงมาใส่ที่ร่างของคริสเต็มๆ  โชคดีที่ชานยอลถึงแม้จะสูงแต่ก็ผอมกว่าเขามาก  ร่างสูงคว้าเอวบางเข้าหาตัว  กอดแน่น  แต่เพราะจังหวะมันเร็วมากร่างของทั้งสองก็เลยหล่นตุ๊บลงไปกองกับพื้น  ใบหน้าหวานหลับตาแน่น  กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง  แต่คงเพราะไม่รู้สึกเจ็บแต่ได้ยินเสียงตุ๊บ 

 

 

 

                    อ่า.....อย่าบอกนะว่า

 

 

 

                   “ชานยอล.....รีบมากไปแล้วนะ” โดนดุเข้าแล้ว  คนตัวเล็กได้แต่ค่อยๆลืมตาขึ้นมามองคนตรงหน้าที่มารับเขาไว้  ยิ้มแหยๆออกมาเหมือนสำนึกผิด  หน้าตาแบบลูกหมาขี้อ้อนถูกใช้สยบความโกรธของอู๋ อี้ฟานอีกครั้ง

 

 

 

 

               “เง้ออ......คริสอ่ะ....ไม่ยอมบอกว่าจะไปไหน  จะทิ้งเค้าแบบนี้ได้ไง  แล้วถ้าปล่อยให้ยอลอยู่บ้านคนเดียวจะเป็นยังไง  ชานยอลก็กลัวนะ  ตอนกลางคืนก็มืด ตอนที่คริสไม่อยู่บ้านก็เงียบมีแต่เสียงลมและเสียงจักจั่น  เวลากลัวจะไปซุกใครเล่า  คริสก็บอกว่าจะกลับดึกๆ....ไม่ห่วงกันเลย...ใจร้ายย”  พูดรวดเดียวจนตัวเองยังหอบ 

 

 

                        แต่ก็นั้นหล่ะพูดไปก็เอ่ยแง้วๆอย่างน้อยใจไปด้วย  พอพูดจบเทวดาน้อยก็ได้แต่ก้มหน้างุดลงบนอกแกร่ง  บนปากขมุบขมิบไปมาบนอกของคริส  จนลูกอ้อนนี้ได้รับรางวัลเป็นแขนแกร่งที่ตวัดรัดเอวคอดเข้าหาตัว ร่างสูงโยกตัวไปมาเหมือนปลอบเด็กๆ

 

 

 

 

                  “อะไรเนี่ย...แค่นี้ก็น้อยใจแล้วหรอ?  ไปทำงานแป๊บเดียวจริงๆ  เดี๋ยวก็กลับมา”  เอ่ยไปก็ยิ้มไป  พอเห็นชานยอลโวยวายๆคริสก็แทบไม่อยากจะกระดิกตัวออกจากบ้านเลยเหอะ ร่างสูงไม่รู้ตัวหรอกว่าตั้งแต่มีคนแปลกหน้าหน้าตาน่ารักที่ชื่อว่าชานยอลมาสลบอยู่หน้าบ้านเขา 

 

 

 

 

                   หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เขายิ้ม ยิ้ม แล้วก็ยิ้มเหมือนคนบ้า  ไม่ว่าจะทำอะไรจู่ๆก็ยิ้มขึ้นมาคนเดียว  ในหัวมีแต่ภาพของชานยอลเต็มไปหมด 

 

 

 
 

 

                   “เหอะ......แต่ก็ทิ้งชานยอลไว้คนเดียวอยู่ดี”  มือนุ่มทั้งสองข้างยันตัวเองให้ออกจากอกของคริส  แต่คนตัวโตกว่าไม่ยอมได้แต่รัดร่างนั้นไม่ยอมปล่อย

 

 

 
 

                      “มันอันตราย...ไม่อยากให้ไปด้วย  อยู่บ้านนั้นแหละดีแล้ว” 

 

 

 

 

 

                     อันตราย!? แล้วคริสจะไปทำไม?  ไม่เอาอ่ะยิ่งต้องไปเลย ชานยอลบอกว่าจะเป็นคนคอยดูแลคริสตลอดสามเดือน  ถ้าคริสเป็นอะไรไปชานยอลจะทำยังไง” เทวดาหน้าหวานในคราบคนขี้กังวลเริ่มบ่นอีกครั้ง  ใบหน้าตระหนกเหมือนกระต่ายป่านั้นดูน่ารักเหลือเกินในสายตาผู้ชายขี้เหงาแบบคริส  

 

 

 

 

 

                        ที่เขาบอกว่าอันตรายมันก็อันตรายจริงๆ  แต่มันจะไม่ได้มาอันตรายกับเขาหรอก จะเป็นกับชานยอลนี้แหละ  เล่นน่ารักน่ากินแบบนี้   ไปที่ผับที่เขาทำงานมีหวังเขาต้องเข้าคุกจริงๆแน่  เกิดลุกขึ้นมาอัดคนขึ้นมากลางวง  เวลาทำงานเขาคงมาห้ามไอพวกหมาป่านั้นไม่ให้มองชานยอลไม่ได้หรอก

 

 

 

 

                  “คริส ไม่เป็นอะไรหรอก.....ที่นั้นฉันดูแลตัวเองได้   อีกอย่างที่อันตรายหน่ะฉันหมายถึงเธอต่างหาก  ชายหนุ่มจิ้มนิ้วไปที่หน้าผากมนเบาๆ  ตอนนี้ทั้งสองลุกมานั่งที่โซฟาที่ห้องนั่งเล่นได้สักพัก   จับคนตัวเล็กให้นอนหนุนตักเพื่อจะได้สงบลงบ้าง  คนโดนจิ้มได้แต่เอามือมากุมหน้าผากตัวเองแล้วก็ลูบป้อยๆ

 

 

 

                       “เชอะ.........จะไปอันตรายได้ยังไง.....ชานยอลโตแล้ว...และชานยอลก็เป็นห่วงคริส”  คนตัวเล็กส่งอาการงอน ซึ่งจริงๆมันเป็นวิธีเดียวที่เขาคิดว่านี้คือการแสดงความรู้สึกห่วง

 

 

 

                       ใช่เป็นห่วง              

 

 

 

   

                       คำว่า   อันตราย   มันบ่งบอกสัญญาณเดียวที่เขากลัวเลยนะ  หากคนตัวสูงต้องเป็นอันตรายและตายไปเขาจะทำยังไง  จู่ๆก็ลงมาสร้างปัญหาให้ร่างสูงหรอ?  ไม่ได้หรอก   เขากลัวมาก ถ้าต้องจากคริสไป  ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกมั้ย  จะได้กลับมาหากันอีกทีเมื่อไหร่......

 

 

 

 

                  “แต่ฉันต้องไปทำงาน...ถ้ามาหมกตัวอยู่แบบนี้จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อของกิน?  ฉันไม่อยากเอาเงินแม่มาพลาญแล้วก็นั่งนอนไปวันๆนะ”

 

 

 

 

                  “แต่ที่นั้นมันอันตรายไม่ใช่หรอ?.....ไม่เอาอ่ะ.....คริสรู้แค่ว่ายังไงชานยอลก็จะอยู่ใกล้ๆคริสเอาให้ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ไปเลย!  เสียงหวานไม่อาจเอ่ยบอกความกังวลในใจไปได้  ยังไงก็จะเถียงหัวชนฝาว่าจะไป  นั้นยิ่งทำให้คริสเหนื่อยใจ  แต่ก็แอบปลาบปลื้มที่คนตัวเล็กดูจะติดตัวเองมากขนาดนี้  อะไรก็คริส นู่นนี้ก็คริส คิดถึงแต่เขาตลอด  น่ารักจริงๆเด็กน้อย

 

 

 

                   “ฮ่าอ่าฮ่า .....แค่นี้ยังติดไม่พอหรือไง?.........เออนี่.......ชานยอลรู้มั้ย....ว่าวันที่เจอเธอครั้งแรก   ฉันเห็นดาวตก.....แล้วก็ขอพร”  จู่ๆร่างสูงก็พูดขึ้นเมื่อตอนที่เขามองใบหน้าหวานคัดค้านว่าจะอยู่กับเขา  ชานยอลที่จู่ๆก็เหมือนฟ้าประธานให้มาอยู่ตรงหน้าเขา  คนน่ารักที่ใส่ใจไปซะหมดในรายละเอียดของเขา 

 

 

 

 

ราวกับชีวิตนี้อุทิศให้แก่เขาอย่างนั้นแหละ   ชานยอลทำให้คริสนึกถึงพรที่ตัวเองขอ

 

 

 

 

 

  สวรรค์ช่วยส่งใครสักคนที่เกิดมาเพียงเพื่อผม  ช่วยให้ความทุกข์เหล่านี้หายไปจากผมซักที ให้รู้ว่าชีวิตมีค่ามากแค่ไหน  

 

 

 

 

 

                “........คระ....”ได้ยินแต่เสียงจุ๊ๆปรามไว้ว่ายังพูดไม่จบ  ร่างบางเลยเด้งตัวขึ้นมา ขยับตัวขึ้นไปนั่งข้างๆคริสบนโซฟา  สองขายกขึ้นนั่งพับเพียบ  เอียงศีรษะซบลงบนบ้าของคนตัวโต 

 

 

 

               “เธอทำให้ฉันนึกถึงพรที่ฉันขอ.......ราวกับมันเป็นจริง......ตลกนะ  ทั้งๆที่ฉันไม่เคยเชื่อนิทานหลอกเด็กพวกนั้นแต่เชื่อว่าสวรรค์คงมีจริง” พูดออกมาอย่างขบขัน  แต่ใบหน้าของคนฟังไม่ได้ขบขันไปด้วย 

 

 

 

 

                คริสจะเชื่อไหมถ้าจะบอกว่าสวรรค์หน่ะมีจริงๆ  และคำอธิษฐานกับดาวตกเนี่ยมักจะได้ผลเสมอ   ถ้าจะบอกว่าตัวเขาเองก็มาจากสวรรค์  และเวลาอีกไม่ถึงสามเดือนต่อจากนี้ก็ต้องกลับไปที่นั้น  คริสจะเชื่อมั้ยนะ

 

 

 

 

             “แล้วคริสเชื่อจริงๆมั้ยว่าสวรรค์มีจริง  ถ้ามีจริงๆคริสจะเชื่อมั้ย?”  คนตัวเล็กถามแผ่วเบาราวกับกระซิบเหมือนกลัวว่าจะมีคนมาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองเข้า

 

 

 

 

               “ฮ่าฮ่าฮ่า ....ไม่รู้หรอก  จะเชื่อว่ามีก็เพราะชานยอลนี่ล่ะ...........แล้วก็ดาวตกตอนนั้นมั้ง”  เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี  พลางจับมือนุ่มมากุมไว้  ในสมองคิดถึงแต่พรที่ตัวเองขอจากสวรรค์  ไม่รู้ว่ามันจริงแค่ไหน  แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจริงเสียยิ่งกว่า  จู่ๆก็มีคนน่ารักมาอยู่ใกล้ๆ  เรียกร้องหาแต่เขา  ทำให้โลกที่แสนน่าเบื่อนี้มีสีสันขึ้นมา  

 

 

 

 

                 “แล้วคริสขอพรว่าอะไรหรอ?” หันทั้งตัวเข้าหาชายหนุ่มที่ตนกุมมือไว้ 

 

 

 

               “ขอว่าอะไรน่ะเหรอ?.........บอกไม่ได้หรอก.........เอ้า....ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ  หืมม?  งอนตลอดเลยนะเราเนี่ย”  เสียงหัวเราะของคริสทำให้ดวงหน้าใสยิ่งพองลมเข้าไปใหญ่  ถามแล้วก็ไม่ตอบแล้วยังกำกวมแบบนี้  มันน่าน้อยใจนัก 

 

 

 

          “เปล่างอนหรอก......น้อยใจต่างหาก.....เชอะ.....เรื่องแค่นี้ก็บอกไม่ได้”  พูดจบก็สะบัดหน้าสวยๆนั้นหันไปอีกทาง  ผละมือที่กุมกันออกแล้วเอามายกกอดอกไว้  ชานยอลกำลังงอนที่คริสไม่ยอมบอกเขา  นี้ไปขอพรอะไรกับดาวตก  เขาน่ะอยากรู้เหลือเกิน  เพราะคริสเองตลอดชีวิตที่ผ่านมาดาวตกไม่รู้กี่สิบรอบ  คนตัวโตไม่เคยคิดจะขอพรสักกะข้อ 

 

 

 

                 แต่อีพอตอนเขามาอวตารเป็นร่างมนุษย์แบบนี้กลับมาขอพร!  เหอะ.....แล้วที่นี้เขาไม่ใช่ผู้พิทักษ์แล้วจะเอาญาณที่ไหนไปอ่านว่าคริสขออะไรเล่า......ตาบ้า

 

 

 

              “โห....น้อยใจแบบนี้  คริสไปข้างนอกดีกว่า.....อยู่ไปชานยอลก็ไม่สนใจ”  ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็อยากจะแกล้ง  มองคนขี้น้อยใจที่ไม่เคยจะทำให้เขารำคาญเลยสักนิด

 

 

 

               หมับ  

 

 

             ยังไม่ทันจะลุกได้เต็มตัวก็โดนกระชากข้อมือไว้ซะแล้ว  นั้นหล่ะที่ทำเอาใบหน้าหล่อๆยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์โดยที่คนตัวเล็กไม่เห็น  ยิ่งตอนจับนิ้วหัวแม่มือจากมือนุ่มก็ลูบไปมาบริเวณข้อมือของเขา

 

 

 

 

             “คระ....ใครบอกชานยอลไม่สนใจ.......อย่าเพิ่งไปสิ......จะไม่อยากรู้แล้วว่าคริสขออะไร  สาบาน”

 

 

 

 

               เสียงหวานว่าจบก็ชูสามนิ้วเหมือนลูกเสือที่ตัวเองเคยดูในทีวี  คริสอู๋เหล่มองนิดนึงก่อนจะหันกลับไปทางเดิม  จริงๆเขาไม่ได้คิดจะออกไปไหนแล้วด้วยซ้ำหลังจากที่เห็นชานยอลวิ่งถลามาหาเข้าตรงบันได แล้วหล่ะ จริงๆแล้วงานวันนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไรมาก ไปเล่นแค่5เพลงก็กลับแล้ว  แต่ที่จะอยู่ดึกก็เพราะเหล่าเพื่อนๆของเขานั้นแหละที่บอกให้อยู่ดื่มต่อเนื่องจากไม่ได้เจอกันนาน

 

 

 

 

                “รู้ไหม....ทำไมถึงไม่บอก......เขาว่ากันว่า.....ถ้าขอพรจากดาวตกแล้วอยากให้มันเป็นจริงต้องเก็บเป็นความลับ”













TALK ::: มาลงอีกตอนแล้วววว 



เราเองชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ชอบพอๆกับคนอ่านทุกๆคนเลย ขอบคุณมากๆนะค่ะที่ติดตามและมาเม้นฟิคให้ตลอด


คนใหม่ๆที่มาเม้นฟิคให้ เราปริ่มมาก ดีใจจริงๆค่ะ แสดงว่าไม่ได้มีคนติดตามแค่คนเดียวจริงๆ แต่มีคนติดตามและรักฟิคเรื่องนี้หลายคนเลย


น้องยอลเรื่องนี้เป็นนิสัยแบบที่ไรท์ชอบเลยค่ะ  เราเองคิดว่ายังไม่สามารถหาน้องยอลเวอร์ชั้นนี้ได้มากเท่าที่ควร จึงขอสร้างตัวละครในแบบที่ชอบออกมาเองเลยค่ะ


ขอบคุณที่อยากฟัดยอลยอลนะค่ะ 5555 แต่งไปก็รู้สึกว่า ทำไมเราไม่เจอคนแบบชานยอลบ้างน้า น่ารักขนาดนี้  แต่อาจจะยากเนอะ เพราะยอลเป็นเทวดานิหน่า 5555


สุดท้ายแล้ว ขอขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามมาตลอดนะค่ะ และขอบคุณที่รักฟิคเรื่องนี้ค่ะ









550 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 00:16
    ชานยอลอ่าาา ถ้าคริสไม่ไปทำงานก็จะไม่มีตังค์จ่ายค่าเช่าบ้านนะ
    ไม่มีตังซื้อขนม ซื้อลูกกว่า ซื้อขนมที่ชานยอลอยากกินนะ
    #542
    0
  2. #494 NOOMANG (@sb2t) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 22:53
    อ๊ายยๆๆๆ น่ารักเกินไปแล้วนร๊า>0 #494
    0
  3. #445 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 22:47
    เทวดาชานยอลน่ารักไปนะ คริสก้อใจดีจังเลยอ่ะ  มุ้งมิ้งน่ารัก คิคิ
    #445
    0
  4. #402 namexo (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 20:42
    โอ๊ยยยยยยยยยยอิเฮียทำเค้าละมุนนนนนนนนนนน
    #402
    0
  5. #258 O L Y V É (@neple) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 16:43
    ยิ่งอ่านยิ่งอยากจับชานยอลมาฟัด อ๊ายยยยยย
    ทำไมน่ารักแบบนี้อ่ะ เด็กน้อยชานยอล
     
    #258
    0
  6. #249 krisyeol- (@krisyeol-) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 14:11
    พี่คริสแกล้งน้องแบบนี้ คนอ่านก็เขินตายสิคะะะะะะะะ งื้ออออออออออออออออ มานี่มา มาให้กอดหน่อย งื้ออออออออออออออ น่ารักไม่ทนนนนนนนนนนนนน >///////< น้องยอลกัดหัวนมพี่คริสป่ะลูก? 555555555 มาให้แม่ฟัดแก้มหน่อยมาลูกมา!!!
    #249
    0
  7. #233 CHANchan (゚ロ゚;) (@qrts) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 02:28
    เทวดาน้อยคนนี้น่าฟัดสุดๆ ;3;
    อยากโดนเทวดาตกหลุมรักแบบนี้บ้างจังเลย ฮืออ
    #233
    0
  8. #232 Krisyeol's Love (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 01:43
    เทวดาอะไรโครตน่าฟัดเบย

    เด๋วขี้อ้อน เด๋วขี้งอน เด๋วขี้น้อยใจ

    ยอลยอลน่าร๊ากกกกกกกกกก

    เจอความน่ารักของยอลแอนแทค O
    #232
    0
  9. #230 mepanda55 (@mepanda55) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 23:02
    งื้ออออ อ่านแล้วอยากขอพรจากดาวตกบ้างง่าาเผื่อจะได้เทวดาน้อยน่ารักมาแง้วๆใส่
    ชานยอลอ่าน่ารักไปแล้วน๊าาา อ่านไปยิ้มไปกับความน่ารักของน้องยอลเลย >\\\\\\\<
    #230
    0