[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 56 : [HEAVEN,PARADISE,ECSTACY,OR LOVE] :: krisyeol kaihun :: CH 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ค. 57



5

 

 

 

 

               “จะขออยู่ตั้งสามเดือนเลยหรอชานยอล......แค่บอกว่าจะมาดูแลฉันมันคงไม่พอค่าเช่าหรอกนะ” แต่พอประมวลผลให้หัว อู๋ฟานก็คิดว่าคนตัวเล็กคงเพียงอยากจะขออยู่ด้วยเป็นเวลาสามเดือน  คงไม่มีเงินสินะ  แต่เขามีเพราะฉะนั้นให้อยู่ด้วยกันก็ไม่เสียหายอะไร

                                     

 

 

 

  

 

 

                       ตอนนี้คนตัวเล็กสับสนไปหมด ตกลงมันคืออะไรกันแน่ ร่างสูงไม่ได้ใจดีแล้วก็ยอมให้เขาอยู่ด้วยหรอกหรอตอนนี้ในหัวสมองมีแต่คำถามและความกังวล  กลัวว่าจะทำให้คริสรักไม่สำเร็จ  กลัวว่าจะปกป้องคนคนนี้ไม่ได้  กลัวว่าจะต้องกลับไป  กลัวเพราะสามเดือนมันเป็นเวลาเพียงสามวันเท่านั้นบนสวรรค์.

 

 

 

               “อ่าว....ร้องไห้ซะแล้ว ทำไมขี้แยแบบนี้....โอ๋ๆๆ ไม่เอาน้า....ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้อยู่......ฉันอยากให้ชานยอลอยู่กับฉัน”  สัมผัสอบอุ่นยามคนตัวสูงกอดเขามันทำให้ร่างเล็กนึกถึงแม่นมวายอง  แต่ความอบอุ่นมันต่างกัน  อยู่กับแม่นมเขาจะอุ่นไปทั้งร่างแต่กับอ้อมกอดของคริสมันมอบสัมผัสที่ลึกซึ้งไปกว่านั้น  เพราะตอนนี้เขาอบอุ่นไปถึงหัวใจไม่ได้อุ่นแค่ร่างกาย

 

 

 

                 “ฮึก....ทำไมถึงให้อยู่ไหนบอกวะ....อ๊ะ...”ยังไม่ทันพูดจบประโยคดี

 

 

              “ไม่มีเหตุผล  แค่อยากให้อยู่ด้วยกันก็แค่นั้นเอง” แล้วร่างเล็กก็โดนกอดแน่นขึ้นไปอีก

 

 

 

.............การได้มารู้จักกับมนุษย์  บางทีมันก็ทำให้ชานยอลรู้จักคำว่า  ไม่มีเหตุผล  แค่อยากให้อยู่ก็ได้อยู่..............

 

 

 

.............มนุษย์ไม่มีเหตุผลเหมือนกันหมดหรือเปล่านะ   ทำไมแม้เขาไม่ตอบอะไรก็ไม่สงสัยในตัวเขาสักนิด.........

 

 

 

                  หากจริงๆแล้วชานยอลอาจจะลืมไปว่าผู้พิทักษ์กับมนุษย์ในปกครองสามารถสื่อถึงกันได้ด้วยยานพิเศษบางอย่าง  มันมีเส้นเชื่อความสัมพันธ์เชื่อมกันเป็นใยอยู่เต็มไปหมด  ไม่ได้มนุษย์ทุกคนที่จะเป็นคนไม่มีเหตุผลแล้วใจดีแบบคริส  แต่เพราะคริสเป็นมนุษย์ของชานยอล  ร่างสูงถึงได้เป็นแบบนี้  คริสให้ชานยอลอยู่ใกล้ๆก็เพราะความสบายใจบ้างอย่างแค่เพียงเห็นหน้าหรือได้กลิ่นก็รู้ว่าปลอดภัยและจริงใจ 

 

 

 

                 ใช่.....กลิ่นหอมที่เหมือนวานิลลาผสมกับแอมเบอร์และกลิ่นสะอาดเหมือนป่าสน  กลิ่นที่ไม่เหมือนน้ำหอมฉุนๆ  

 

 

 

                  .......................ความใจดีของมนุษย์ยังไม่ใช่สิ่งที่ชานยอลจะเข้าใจได้ดีหรอก …………………

 

 

 

             “ฮึก..ฮือ...คริสบ้า   ใจดีเกินไปแล้ว.....เพราะคริสเป็นแบบนี้ ...ฮึก.....ชานยอลเลยต้องมาหา  ทนแค่มองมันทำไม่ได้จริงๆ  สามเดือนนี้คริสอยากได้อะไรชานยอลจะทำให้ทุกอย่าง  จะอยู่ด้วยจะไม่ทำให้เหงาเลย สัญญา....”  พอเห็นว่ามนุษย์ของเขาดูจะไม่รู้อะไรเอาซะเลย คนตัวเล็กก็ทนไม่ได้ที่จะต้องบ่นความในใจของตัวเขาเองออกมา  ตอนที่เห็นร่างงสูงอยู่กับมนุษย์ผู้หญิงคนนั้นก็ใจดีแบบนี้  เพราะใจดีแบบนี้เลยโดนทำร้ายจนเจ็บปวด 

 

 

 

              แค่คิดแบบนั้นร่างบางก็คิดว่าการที่ร่างสูงกอดเขาจากข้างๆมันอบอุ่นไม่พอ  ว่าแล้วขาเรียวสวยที่โผล่พ้นกางเกงนอนขาสั้นลุกจากเก้าอีกแล้วมันนั่งปุ๊กลงตรงตักแกร่ง ซุกดวงเข้าที่ซอกคอพร้อมทั้งโอบกอด 

 

 

 

                ชานยอลไม่รู้ว่าจะทำให้ตัวเองหายจากความรู้สึกโหว่งในใจได้อย่างไร  รู้แค่เพียงว่าต้องเข้าไปใกล้ๆ  เข้าไปอยู่ใกล้แล้วจะอุ่นใจและสบายใจเอง   ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ชานยอลสูดดมกลิ่นประจำตัวของร่างสูงเข้าไปเต็มปอด

 

 

 

                หลังจากที่มาอยู่บนโลกมนุษย์  เพียงครึ่งวันเขาเองก็รู้สึกมากมายไปหมด  ทั้งที่ๆตอนเป็นเทวดาจะมีแต่สมาธิแน่วแน่  ไม่เคยคิดว่าจะต้องทำนู่นทำนี้มากมายไปหมดแบบนี้  แต่พอเป็นร่างมนุษย์ก็เลยอ่อนแอหรือเปล่านะ

 

 

 

             “ชานยอลล่า.....ถ้าไม่รู้จักกันจะกอดกันแบบนี้ไม่ได้หรอกรู้มั้ย?.....แล้วถ้าไปเจอผู้ชายคนอื่นก็จะไปกอดเขาแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน” 

 

 

                “ทำไมล่ะ .....กอดคริสแบบนี้แล้วสบายใจมันทำให้ชานยอลไม่สับสน....อีกอย่างเราก็รู้จักกันแล้ว  แบบนี้กอดได้ใช่มั้ย?” ยังคงกอดอยู่แต่เงยหน้าขึ้นมามองคนที่พูดกับเขาแว่บนึงก่อนจะก้มลงไปซบต่อ  ตัวคริสนี้อุ้นอุ่น  นั่งอยู่แล้วสบายชะมัดเลย  จริงๆสำหรับชานยอลแล้วคริสไม่ใช่คนที่เขาไม่รู้จักหากกลับกันรู้จักดีซะยิ่งกว่าเจ้าของชื่อซะอีก

 

 

 

            “ฮ่าฮ่าฮ่า.........นี้เดี๋ยวนี้ฉันกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไงกันเนี่ย?.........” เสียงนุ่มๆนั้นก็ได้แต่หัวเราะไป กระชับอ้อมกอดของร่างเล็กบนตัวเขาไปไม่ได้ว่าอะไร  พาลทำให้คนตัวเล็กต้องหัวเราะตามไปด้วย  เสียงหัวเราะสดใสภายใต้หลังคาบ้านที่เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมาเคยทั้งเงียบเหงาและเศร้า 

 

 

 

           หากแต่พอมีแค่การปรากฏตัวของร่างบางหน้าหวานคนนึงบรรยากาศอึมครึมที่แสนน่าเบื่อก็หายไป  คริสหัวเราะมากกว่าตอนที่อยู่กับผู้หญิงคนนั้นซะอีกในเพียงเวลาไม่ถึงวันเท่านั้น

 

 

 

               “คริสอ่า.......ถึงจะพึ่งรู้จักกัน....แต่วันนี้ช่วยนอนกอดชานยอลได้มั้ยกอดเหมือนที่ชานยอลกอดคริสนะ” 

 

 

 

                   “อื้ม......แค่นี้เอง....ได้สิ....ฉันจะกอดเธอให้แน่นกว่าที่เธอกอดฉันซะอีก”

 

 

 

                  แล้วทั้งวันนั้นทังๆที่ปกติแล้วอู๋ฟานจะต้องออกไปเที่ยวข้างนอก  หรือออกไปเดินเล่นจนดึกดื่นเพียงเพราะไม่อยากจะจดจำเรื่องราวที่เหมือนภาพยนตร์ฉายวนซ้ำไปมาไม่หยุด  ความรู้สึกเศร้าก็ไม่เคยหายไปจากใจของคนตัวโตซะที  แต่วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายเดือนนั้นที่ร่างสูงไม่เยื่องกายออกไปจากบ้าน  เพียงแค่เห็นความร่างเริงและท่าทางตื่นเต้นกับสิ่งรอบกายนั้นทำให้ร่างสูงไม่อยากละสายตาไปไหน   บางทีการอยู่บ้านก็ดีเหมือนกัน

 

 

                  สำหรับคนที่มาจากสวรรค์อย่างชานยอล แม้ก่อนหน้านี้จะกลัวการที่จะต้องลงมายังโลกมนุษย์ เสียครึ่งชีวิตไปก็เท่ากับพลังที่เฝ้าสะสมมามลายหายไปหมด  แต่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว  มันกลับเปี่ยมไปด้วยความสุขและสมใจ  บางทีท่านเทพอาจจะแค่ขู่ให้เขากลัวการลงมาก็เป็นได้  ในเมื่อมนุษย์ของเขาแสนดีขนาดนี้  ไม่เสียดายเลยสักวินาทีที่ได้ลงมา  คริส  ต่อไปนี้ชานยอลจะเป็นเพียงมนุษย์คนนึงที่ทำให้คริสรักให้ได้ 

 

 

 

                    ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนหล่อที่ยอมนอนกอดคนแปลกหน้าอย่างเขา แต่คนคนนี้จะรู้ไหมว่าคริสไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับชานยอลเพราะเขาเห็นคนคนนี้มาตลอด  เฝ้ามองมาตลอด  จนวันนี้วันแรกที่ได้สัมผัส  เวลาหนึ่งวันที่อยู่ด้วยกันแต่ราวกับรู้จักกันมานานแสนนานเปลือกตาหลับลงพร้อมรอยยิ้มบางที่ปากอิ่มสีสด  

 

 

 

  ................ แยกกันไม่ได้จริงๆสินะนี้คือสิ่งที่องค์เทพกลัวมาตลอด เทวดาน้อยของเขากำลังจะบินหนีไปจากอ้อมอกของเขาอีกครั้ง  เฝ้ามองร่างสองร่างที่ห่มมอบความอุ่นให้กันบนเตียงกว้าง  ก็มีแต่ความเจ็บปวด  ไม่ว่าจะพยายามแยกสองคนนี้ออกจากกันยังไง  สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ 

 

 

 

......

 

 

......

 

 

 

.......

 

 

 

08:45.

 

 

 

         ร่างที่กำลังง่วนอยู่หน้ากระจก  มือหน้าที่จัดตกแต่งทรงผมของตัวเองไปมา  สักพักคนตัวสูงก็หันหน้ามาทางเขา  เสียงกุกกักๆมันทำให้ตื่น 

 

 

 

          “อ่าว  ตื่นแล้วหรอชานยอล....” หันมาถามแล้วก็หันกลับไปเซ็ตผมต่อ  ร่างบางที่ชันตัวขึ้นมาจากเตียงนุ่ม  ยกมือเรียวขึ้นมาขยี้ตาเบาๆเพื่อไล่ความง่วงพร้อมทั้งสะบัดผมไปมาดูไม่ต่างจากลูกสุนัขเลยสักนิด  ภาพสะท้อนในกระจกที่คริสเห็นจากคนบนเตียงทำให้เจ้าตัวแอบอมยิ้ม  ไม่ว่าจะดูมุมไหน  เขาก็เห็นแต่คำว่าน่ารักลอยเต็มหัว   ถ้าคนที่ทำท่าเหล่านั้นเป็นชานยอล

 

 

 

 

              นี้ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่อยู่ด้วยกันมา

 

 

 

            ร่างบางยังไม่เคยไปไหนไกลนอกจากออกไปซื้อเสื้อผ้าของตัวเองกับเขา เพราะเขาเป็นคนลากออกไป  แล้วก็ของกินกับร้านเบเกอรี่ที่เจ้าตัวดูจะชอบมากเป็นพิเศษ  เวลาเห็นเค้กหน้าตาน่ากินหรือลูกกวดหลากสีดวงตาที่โตอยู่แล้วจะยิ่งเบิกโตขึ้นไปอีก ปากอิ่มฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสวย  มือเรียวตบเข้าหากันอย่างคนถูกใจ  แล้วยามเจ้าตัวอ้อนว่า

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

นะนะ.......น้าเครสสส.....ชานยอลอยากทานจังเลยยย.....ให้ซื้อเถอะน้า”

 

 

 

วู้ววว....คริสดูสิ  สตรอเบอรี่ลูกนี้สีแดงสวยทั้งลูกเลย  ต้องหอมหวานมากๆเลยว่ามั้ยน่ากินจังน้า”

 

 

โอ๊ะ.....นั้นมันมองบลังก์ที่คริสเคยซื้อมาฝากหนิ  อวู้ววว  สีครีมแบบนั้นมันชวนหิ้มมากๆเลยยยเครสสสง่า  ซื้อน้าๆๆ เค้าจะกิน” 

 

 

อ๊ะ.....พี่สาวครับ.....ช่วยหยิบชิ้นนั้นใส่กล่องให้ด้วยนะครับ........”

 

 

....โอ....โห้.....”

 

....

 

 

....

 

            แล้วถ้าจะเดินผ่านหน้าร้านตุ๊กตา  ร้านที่จะต้องผ่านทุกครั้งก่อนเลี้ยวออกจากซอย

 

 

 

           “คริส  น่ารักจังเลย  ดูสิ น้องหมีตัวนั้นยิ้มให้ชานยอลด้วย น่ารักจัง  น้องหมีน่ารักใช่ไหมคริส? อื้อ  น่ารักจัง” คนตัวเล็กบ่นงุ้งงิ้งอยู่หน้าร้าน พร้อมกับเขย่าแขนเขาไปมา  ชานยอลไม่ได้อยากได้หรอก  ชานยอลบอกเขาแบบนั้น  แม้ตอนแรกเข้าจะเข้าใจว่าการที่คนเราเต้นเร้าๆกับอะไรน่ารักสักอย่างนั้นแปลว่าเจ้าตัวต้องอยากได้  แต่กับชานยอลมันต่างกัน

 

 

 

              ชานยอลไม่ได้อยากได้ตุ๊กตาหมีตัวสีน้ำตาลนั้นมาครอบครอง  ชานยอลไม่ได้ปรารถนาอยากเป็นเจ้าของสิ่งๆนั้น 

 

 

 

         คนหน้าสวยแค่ปรารถนาให้สิ่งสวยงามที่ตนชอบ ได้วางอยู่ที่เดิม  ในตำแหนงเดิม เป็นของสวยงามที่ชานยอลจะได้เดินมาเห็นทุกๆวัน 

 

 

 

          “ชานยอล วันนี้ไปทักทายน้องหมีกันไหม?”







TALK : 


เรื่องนี้ไร้ดราม่าน้ำตานอง จบhappy endingค่ะ อาจมีเหตุการ์ณพลิกผันบ้างแต่ไม่มีทางทำร้ายจิตใจคนอ่านค่ะ 


ติดต่อไรท์ได้ที่ @Primmilly0502 #เทวดาชานยอล

550 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:34
    กินของหวานเยอะระวังอ้วนนะชานยอล!!

    #540
    0
  2. #492 NOOMANG (@sb2t) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 20:15
    อ๊าย!!!!!!! ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมชานยอลช่างน่ารัก จอมจำไม แบบนี้ เฮียรักเฮียหลงแน่ๆๆ
    #492
    0
  3. #443 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 22:17
    ชานยอลล่า น่ารักอีกแล้วอ่ะ แต่องค์เทพอย่ามาแยกคริสกับชานยอลอีกเลยนะ สงสารเค้าเถอะ อิอิ
    #443
    0
  4. #400 namexo (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 20:28
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยน้องยอลคนดีของพี่เครสสสสสสสสสสสสสส>0
    #400
    0
  5. #341 -?tkKY♡ (@tangkwa-monkiez) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 00:30
    น่ารักจัง... ;///; น้องก็ขี้อ้อนเหลือเกิน
    แอบไวไฟนะเรา งือออ ชอบจังไรต์เตอร์~
    #341
    0
  6. #256 O L Y V É (@neple) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 16:24
    โอ้ววววววว ชานยอลน่ารักไม่ไหวแล้วววว
    ขุ่นแม่หนูอยากได้คนนี้อ่ะ อยากได้ ๆ
    อ้อนแบบนี้..คริสไม่ตกหลุมรักไม่รู้จะว่าไงแระ
    #256
    0
  7. #247 krisyeol- (@krisyeol-) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 13:53
    พัฒนาถึงขั้นหอมแก้มแล้ว งื้ออออออออ >/////< ซื้อตุ๊กตาหมีให้ชานยอลแต่ให้ตั้งไว้ที่เดิมเพื่อที่ชานยอลจะได้เห็นทุกครั้งที่เดินผ่าน พี่เครสสสสสสสสสส ทำไมน่ารักขนาดเน้!?!?!? >///////< ไคฮุนดราม่าหรอ? ;____;
    #247
    0
  8. #219 CHANchan (゚ロ゚;) (@qrts) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 11:20
    อ้ายยยยยยย

    ถ้่จะนอนกอดกันขนาดนั้น ;////;

    ชานยอลน่ารักมากๆเลยพี่คริสทนทำไมมมมมมม
    #219
    0
  9. #217 Krisyeol's Love (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 02:24
    อร๊ายยยยยยยยยย

    คริสยอลนอนกอดกัน

    ฟินมากกกกกกกกกก

    #กัดหมอน >//////<

    เทวดายอลขี้อ้อนฟุดๆ

    องค์เทพ ปล่อยยอลไปเถอะ

    เพราะคริสยอลเค้าเกิดมาคู่กัน เกิดมาเพื่อกันและกัน
    #217
    0