[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 5 : [FIC KAIDO/KRISDO] Cannot wait รอฉันรอไม่ได้ Because You're mine! PART 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 55

KRISDO KAIDO COUPLE



High School Fiction

RATE : PG-13 / PG-15 or NC










PART 2



           


          ภายในห้องมัลติมีเดียขนาดจุคนได้ประมาณ
50 ห้องที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ภาคอินเตอร์ ร่างบางกำลังนั่งมองภาพเคลื่อนไหวที่โชว์อยู่บนโปรเจคเตอร์ คลิปการทำงานของทีมงานถ่ายโฆษณาทีมหนึ่งถูกนำมาใช้ในการประกอบการเรียน สื่อโฆษณาการท่องเที่ยวของคนไทย ที่เจาะถ่ายตามสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ

 

 

       ร่างบางที่นั่งดูอย่างสนอกสนใจตั้งแต่วิธีการเซตกล้อง ไฟ ฉาก การเตรียมคิวงาน คุยกับผู้กำกับ ศิลปินที่เป็นพรีเซนเตอร์ และ แผนงานในแต่ละวัน มือขวาจดบึกทึกย่อๆในสมุด ส่วนตากลมโตก็จ้องมองถาพไม่วางตา ถ้าใครมาเห็นคงอดชื่นชมในความตั้งใจเรียนนี้ไม่ได้







พึ่บ ! เสียงหน้าจบที่ปิดลงพร้อมกับเสียง “ขอบคุณครับ/ค่ะ” คำขอบคุณภาษาไทยที่ลอดออกมาจากจอเป็นอันบอกว่าการทำงานเดินทางมาจนถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ร่างบางยกยิ้มให้กับตัวเอง พร้องกับก้มลงมองบันทึกในหนังสืออีกครั้ง วันนี้เขาได้ข้อมูลมากมายเลยหล่ะ

 



         “เอาล่ะค่ะ....เนื่องจากคลิปในวันนี้ที่อาจารย์ให้ดูไม่ใช่ว่าจะให้ดูเล่นๆ เพราะนักเรียนจะต้องมีรายงานมาส่งด้วย ในอาทิตย์หน้า เราจะมาเริ่มลงมือสร้างโครงเรื่องโฆษณาของเราเอง โดยที่ครั้งนี้ อาจารย์อยากให้จับกลุ่มไม่เกินห้าคน สรุปความรู้ ตั้งแต่ขั้นตอนการเตรียมงาน จัดหานักแสดง ไปจนถึงหาโลเกชั่นถ่ายทำ โดยดราฟต้องมาในรูปPDFแล้วส่งเข้าEMAILอาจาร์ย ส่วนคลิปโฆษณาจะต้องฉายให้ดูกันทั้งห้องเพื่อนำมาเป็นcase studyในการทำงานของเรา รับทราบทุกคนนะค่ะ งานส่งอีกสองอาทิตย์อาจารย์นี้ บ่ายโมงตรง รับทราบ จับกลุ่มประชุมค่ะ”

 

 

แบคฮยอน ฉันว่าฉันจะทำเกี่ยวกับอาหารไทยนะ เพราะเรื่องสถานที่คงมีคนทำเยอะแล้ว” ใบหน้าหวานที่ก้มมุดอยู่บนโต๊ะ จดยิกๆพร้อมทั้งพูดออกมาด้วย กลุ่มเขามี แบคฮยอน ชานยอล มินโฮ ซอลลี่ เขา และ ซูจอง

 


ส่วนซอลลี่ กับซูจองจะเป็นพิธีกรในคลิปร่วมกับฉัน ชานยอลก็ถ่าย มินโฮหาสถานที่กับแหล่งซื้อวัตถุดิบ แล้วแบคกับฉันจะไปช่วยกันหาเมนูนะ ยังไงก็ฝากทุกๆคนด้วยน้า ช่วยกันเอาเอมาให้ได้ เย้”

 

 

เย้ เย้” ทุกคนพูดพร้อมกันโดยพร้อมเพรียง โชคดีจังที่เขามีเพื่อนดี ทุกคนช่วยแบ่งเบาภาระของกันและกัน

 

 




เสียงตอบรับจากนักศึกษาในห้องทำให้อาจารย์หญิงต้องยิ้มรับและพยักหน้า

 





.....................................................................

 

 

 





.........................................

 








........................

 

 

 

               


                อีกด้านนึงภายในตึกเดียวกัน ชายหนุ่มในชุดนักเรียนของตึกแผนกนักกีฬาทีมชาติ ขายาวๆนั้นก้าวเร็วๆขึ้นบันไดของตึกเก้าชั้นโดยหยุดทุกชั้นที่ขึ้น มองหาว่าเป้าหมายอยู่ไหน แต่ร่างนั้นไม่ได้คลาดไปจากสายตาของเขา ถ้ามันกล้ามากขึ้นขนาดนี้ เขาคงจะปล่อยไว้ไม่ได้อีกต่อไป เพราะที่ผ่านมาแค่ที่ปล่อยห้เป็นเพื่อนกันก็มากพอแล้ว

 

 


         เสียงเหนื่อยหอบดังก้องไปทั่วทั้งฟลอร์ พลันสายตาก็สังเกตเห็นร่างบางๆ

 




         ร่างนั้นช่างสะดุดตา เขาจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่มองเห็น แผ่นหลังแบบนั้นมันมีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ

 


       เหนื่อยมาก ตึกนี้มันสูงตั้ง สิบห้าชั้น ลิฟท์หน่ะมี แต่เขากลัวว่าจะหาร่างเล็กๆของโด คยองซูไม่เจอเลยเล่นวิ่งหามันทุกชั้น ยอมเหนื่อยเพราะรู้ว่าตัวเองไม่เคยมารับเลยสักครั้ง

 



คนที่ฉันยอมทำแบบนี้ให้ได้ ก็มีแต่เพื่อนอย่างตัวเล็กคนเดียวเท่านั้น

เพื่อนคนแรกที่เรียกรอยยิ้มของเขาออกมา

เพื่อนคนแรกที่มาทำอาหารให้เขากินที่บ้านเวลาเขาโทรไปบอกว่าแม่นมไม่อยู่

 

เพื่อนคนแรกที่เขาไม่เคยคิดว่าจะหวงรอยยิ้มสดใสนั้นได้มากขนาดนี้

เพื่อนคนแรกที่ทำให้เขาไม่รู้จักคำว่าเหงาอีกต่อไป

เพื่อนยังไงก็เป็นเพื่อน เขาทิ้งเพื่อนแบบคยองซูให้ห่างตัวเขาไมได้จริงๆ

 

 

 

        เมื่อเห็นเป้าหมายเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ได้จังหวะที่กำลังจะก้าวขาออกมาจากบันไดหนีไฟชั้นเก้า

 

 

 

      “คยองซู” เสียงทุ้มต่ำน่าฟัง ดังมาจากอีกปีกนึงของตึก อีกโซนมีโซนลิฟท์กั้นกลางก่อนจะถึงโซนของเขา คยองซูเกือบจะเดินมาที่ลิฟท์แล้ว นี่เขาช้าไปงั้นหรอ

     


       พอถูกเรียกดวงหน้าหวานก็หันขวับ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ปากอิ่มฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะกระโดดโหย่งๆเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนที่อ้ารอรับอยู่ในความมืด คยองซูวิ่งซะเต็มแรง อันนี้เขาเห็นกับตา ก่อนร่างนุ่มนิ่มของเขาจะโถมตัวเข้าไปหาชายคนนั้น ก้อนเนื้อข้างซ้ายของจงอินกระตุก มันกำลังทำงานอย่างหนัก ความรู้สึกปวดหน่วง และด้านตันนี้มันคืออะไร



      “คริส คิดถึงจัง อื้อ คิดถึงคยองมั้ยน้า คยองคิดถึงคริสมากๆเลยรู้มั้ย วันนี้ก็ยังตัวหอมเหมือนเดิมลยน้า แบบนี้อยากจะกอดทั้งวันเลย” ไม่พูดเปล่ายังซุกจมูกรั้นไปที่อกแกร่ง ไถหัวกลมๆนั้นไปมาอย่างออดอ้อน แขนเรียวเล็กรัดเอวหนาแน่น เหมือนกลัวคนตรงหน้าจะหนีหายไป ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของคนหล่อตรงหน้า พร้อมฝ่ามือใหญ่กดศรีษะเล็กซุกแน่นขึ้น 



     
     “ไหนๆ หันหน้ามาให้หายคิดถึงหน่อยสิ” คงใบหน้าชายหนุ่มร่างสูงไม่อยู่ในองศาที่ต้องการ ร่างบางในอ้อมแขนจึงต้องเขย่ง สองมือจับใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของคนตรงหน้ามาไว้ในอุ้งมือ คนน่ารักยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วมอบจูบเบาๆให้ สำหรับ อู๋ อี๋ฟานแล้วในสายตาเขาความน่าเอ็นดูของคยองซูไม่เคยจางหายไปเลย



      “หืม คิดถึงมากขนาดนั้นเชียวหรอคยองซู” รอยยิ้มนิดๆของท่านประธาน ปฎิเศธไม่ได้จริงๆว่าหล่อลากมาก เหมือนเขาหลุดไปอยู่ในอีกโลกนึง โลกที่มีแต่ตยองซูกับรูปปั้นสมบูร์ณแบบมีชีวิตอย่างคริสอู๋ โลกแห่งความเป็นจริงของโด คยองซู ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อๆนั้นไม่ยอมละสายตา จนคนถูกมองต้องก้มลงมาสบตากับคนตัวเล็ก

 

 

       แขนแกร่งกระชับรอบเอวบางแน่นขึ้น ก่อนจะซุกดวงหน้าหล่อๆลงไปคลอเคลียใกล้ๆคอขาวเนียน จมูกโด่งไล้วนไปมาแล้วกดริมฝีปากลงจูบซำ้แล้วซ้ำเล่าไม่รู้เบื่อ เขาคิดถึงคนตรงหน้าแทบขาดใจ ไม่ได้เจอหน้าแค่สองวัน ครัสอู๋ถึงกับทำงานไม่ได้ รอยยิ้มสดใจที่ทลายทำแพงความเหนื่อยซะหมดสิ้น กลิ่นหอมๆของร่างตรงหน้าทำให้เขาแทบคลั่งจนอยากจะกอดให้ร่างเล็กๆนั้นจมหายไปในร่างเขา

 

 

       “อืม ไม่เห็นตั้งสองวัน อย่าไปอีกเลยนะ ประเทศจีนน่ะ ตัวเล็กจะขาดใจให้ได้เลยคริส” แล้วเสียงหัวเราะอบอุ่นพอใจกับรอยยิ้มที่น้อยคนยากจะได้เห็นจากอี๋ฟาน กำลังบรรเลงสอดคล้องไปกับเสียงสดใสของคยองซู ที่เพิ่งแทนตัวเองว่า ตัวเล็ก สองมือประสานกันมันบาดใจเขานัก

 

       แล้วสองร่างนั้นก็เดินจากไป เสียงลิฟท์ปิดลงพร้อมกับร่างที่ซ่อนตัวอยู่ก้าวขาออกมาจากความมืด สองมือกำหมัดแน่น ทิ้งไว้เพียงความจริงที่เพิ่งรับรู้ ตำแหน่งตรงนี้ กลิ่นของคยองซูยังอยู่เลย แต่มันก็ชัดเจนกับกลิ่นอาฟเตอร์เชฟแบบผู้ดีของประธาน

 

 

 

นี่เขาโง่มานาน หรือเพราะเวลาที่เขาใส่ใจคยองซูมันน้อยไป นี่เขากำลังแพ้ใช่มั้ย
?







ยัยเด็กผู้หญิงพวกนั้น เขาจะไปจริงจังแย่งมาคั่วเล่นเพื่ออะไร ถ้าในเมื่อความจริงมันเป็นแบบนี้














มาคุยกันหน่อยค่ะ  ต้องอ่านนะค่ะ



ตอนนี้มาต่อเรื่องแรกคริสโด้ ไคโด้นะค่ะ เนื่องจากปล่อยให้มีการรั่วไหลของฟิคเกรียนของเฮียเงิง

ตอนนี้เรื่องนี้จะกลับมาให้อ่านกันอีกครั้ง ความเกรียนสำหรับคนที่รอคอยใกล้มาเพิ่มในเร็ววันแน่นอนงิ อดใจรอกันหน่อยนะค่ะ

แต่เรื่องนี้ที่คนแต่งอยากพูดถึงจะไม่ได้ออกแนวฮา เกรียนแบบนั้นนะค่ะ มันจะซีเรียสขึ้นมาระดับนึง เป็นคนละรสกัน

อยากนำเสนอเรื่องราวความรักที่คนชอบพูดกันถึงเรื่องการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ อยากสื่อตรงนั้นออกมาในแง่มุมที่บางคนอาจจะไม่เคยเจอ

คนแต่งคิดเองทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นพลอตหรือบทบาทตัวละครนะค่ะ อยากให้ทุกคนทำความเข้าใจนิดนึงว่าเรื่องนี้จะไม่ได้เจาะจงว่าจะลงเอยยังไงเพราะอยากให้เรื่องราวขึ้นอยู่กับความรู้สึกและตัวตนของตัวละครที่สื่อออกมา


แต่ไม่มีทางที่ความคาดหวังของใครหลายๆคนจะผิดหวังนะค่ะ เพราะคู่ที่แต่งไม่ใช่คู่แปลก  หากใครไม่เข้าใจตัวละครอยากให้เม้นถามกันค่ะ เพราะจะได้บอกได้ว่าอะไรเป็นยังไง 


ดีใจนะค่ะที่มีคนเข้ามาอ่านฟิคในจำนวนค่อนข้างน่าพอใจ ยังไงก็ต้องขอบคุณทุกๆคนนะค่ะที่เข้ามาอ่านมาแชร์ตัวละครที่คนแต่งอยากแต่ง 

วันนี้จะใจดีลงให้ 2 parts ไปเลยค่ะ เอาให้จุใจไปเลย

550 ความคิดเห็น

  1. #523 ExoCrist (@chickbear) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 15:11
    หวานกันไปป่าว??? วู้ววววววว น่ารักอ่า 

    จงอินเก๊าขอโต้ดดดดดด
    #523
    0
  2. #357 ชามายอิอิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 13:08
    เห้ยยยย

    ทำมโด้ทำไมเงงงง้

    สงสารจงอินอะ 555555 5

    เหมือนเสียรู้คริส

    แต่ถ้าคริสกับโด้จริงใจต่อกันมันก็ฟินดีนะ = / =

    แต่ชอบไคโด้อ้ะ 5555555 5

    ยังไงก็สู้ๆนะคับไรเตอรรร์
    #357
    0
  3. #158 mayer (@mixerie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 18:51
    เฮ้ยยยย  คริสโ้หรอเนี่ยยยย ไม่น้าาาาา  ฮ์ออออ  แล้วเสี่ยกับยอลล่ะจะทำไง 
    แล้วนั่นถึงขนาดวิ่งมาเลยหรออออ
    แสดงว่าเฮ้นต้องรักโด้มากเเน่เลย
    แล้วคนที่แอบฟังอยู่นั่นเสี่ยไคชัวๆ
    #158
    0
  4. #85 ไอ... (@sensei198) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:56
    มันทำให้เราเชียร์เฮียเลยนะนิ ละมุนอ่าาา
    #85
    0
  5. #37 myumbella (@blueblackspell) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2555 / 18:43
    ง่าา เสี่ยมาช้าปายยยยย
    #37
    0
  6. วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 12:50
    คริสโด้น่ารักจัง
    ไคแกมัน.....
    #22
    0