[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 41 : (4) เล่ห์รัก แรงปรารถนา :: KRISHUN 100% มาเพิ่มตอนให้แล้วค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มี.ค. 56



(ถ้าตอนไหนที่เพิ่มตอนแล้ว ตัวAlphabet จะเปลี่ยนเป็น Capital lettersทั้งหมดนะค่ะ ------> Krishun เป็น KRISHUN แบบนี้ค่ะ)



4









พูดง่ายดีหนิ แล้วแกก็อย่าลืมแต่งตัวดีๆมาล่ะ ฉันมีคนที่ต้องพาให้แกรู้จัก เหอะ คนที่ต้องพาให้รู้จัก ไม่ใช่รู้จักกันอยู่แล้วหรอไง ก็คงหนีไม่พ้นเจ้าเก่าเจ้าประจำที่คงไม่ได้นั่งห่างไปจากแม่ของเขาตอนโทรมาหาเขาเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

         ตู้ด ตู้ด ตู้ด





 

 

============================

 

               



                          
ในที่สุดก็จบบทสนทนา ร่างสูงมองออกไปที่นอกกระจกราวกับใช้ความคิด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นก่อนที่เจ้าตัวจะส่งมือหนาเข้ากุมหน้าผากพร้อมทั้งอีกข้างขึ้นเท้าสะเอว เงยหน้าหลับตา อยากจะลืม อยากจะให้เรื่องวุ่นวายมันไหลออกไปจากหัวให้หมด

 

 

                    หมับ

 

 

             แรงกอดรัดจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมละมุนที่คุ้นเคยทำให้ร่างสูงคลายฝ่ามือลงจากหน้าผาก สังเกตคนที่ใช้แขนขาวๆรัดเอวหนาของตนว่าบัดนี้ หัวกลมๆซุกลงเข้าที่กลางหลัง ใบหน้าที่ถูไถไปมาอย่างปลอบประโลมทำให้คริสคลายความกังวลและเรื่องวุ่นวายที่เขาต้องไปจัดการภายในวันนี้ไปหมด

 
 

 

              “พี่คริสเครียดเพราะฮุนอีกแล้วนะฮะ  บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำแบบนี้ ฮุนเป็นห่วงพี่นะ”

 
 

 

            เป็นห่วงแต่คนอื่นตลอดสินะ แล้วเราไม่เคยห่วงตัวเองบ้างหรือไงกัน โอ เซฮุน เสียงหวานที่อู้อี้ไปมาตามแรงกดรัดทำให้คริสรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งไปกว่านั้น แค่คนตัวเล็กบอกว่าเป็นห่วงเขา แค่นี้ก็พอแล้ว แลกกับการได้อยู่กับเซฮุนอย่างสงบสุขแค่นี้ก็พอแล้ว

 

 

 

             “อืม เมื่อวานชานยอลมา  โวยวายกับแม่ วันนี้คงต้องไปเคลียร์ นี่พี่ต้องทิ้งเราไว้คนเดียวอีกแล้ว” เสียงแหบทุ้มที่ตอบกลับมาเตือนสติน้อยๆของเขา มีความสุขจนลืมความจริงข้อนึงไป

 


 

                เรื่องที่ว่าอู๋ อี้ฟานคนนี้มีคู่หมั้นแล้ว คู่หมั้นที่เหมาะสมกันเสียยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก ราวกับเทพบุตรและเทพธิดา ด้วยตระกูลที่ใหญ่โต ทรัพย์สินหรูหราในครอบครอง และยังเครือข่ายธุรกิจที่แสนกว้างขวาง

 

 

 

                ถ้าตระกูลปาร์ค กับตระกูลอู๋ได้ดองกันอย่างที่คุณนายหวังไว้  สองบ้านคงรวมผนึกกำลังความยิ่งใหญ่ได้มากกว่าที่เป็นอยู่แน่  และเขาเอง โอเซฮุน เด็กบุญน้อยที่สุดท้ายก็ฉวยเอาได้แค่ความสุขชั่วคราว ไม่มีทางเสวยสุขไปได้ทั้งชีวิต ในที่สุดก็คงต้องเป็นเขาที่เป็นคนที่ทรมานที่สุดเหมือนเดิม

 

 

 

               “ให้ฮุนไปด้วยนะฮะ  ฮุนจะได้ไม่สร้างเรื่องวุ่นวายให้พี่คริสอีก เพื่อให้คุณชานยอลเธอสบายใจและเพื่อให้คุณผู้หญิงไม่โมโหพี่คริส นะ นะฮะ”






                  เพราะพูดแบบนั้นเลยโดนคนที่ตัวเองสวมกอดหมุนตัวมาคว้าเข้าที่แขนสองข้าง แล้วคนตัวโตก็ดึงร่างปลิวลมเข้าไปกอดแนบอก

 

         

 

                  แม้เซฮุนจะอ้อน จะร้องขอแค่ไหน 




               
อู๋ อี้ฟานคนนี้ก็ต้องบอกได้เลยว่าเขาคงไม่มีทางยอมให้คนร่างบางเหยียบย่างเท้าเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีก

 
 

 

              “ไม่ต้องไหนทั้งนั้น เราไม่ใช่ตัววุ่นวายสำหรับพี่  รออยู่ที่นี้  พี่จะรีบจัดการเรื่องบ้าบอนี้ให้เร็วที่สุด” คนตัวเล็กได้ยินเสียงนั้นชัดเลยล่ะ รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เป็นห่วงตัวเองมากแค่ไหน แม้ในใจจะต้องการไปแก้ปัญหาทั้งหมดและพยายามไม่ให้อู๋ฟานต้องมีปัญหากับคุณท่าน ที่ไม่อยากให้เกิดปัญหา ไม่ใช่เพราะเซฮุนกลัวตัวเองจะต้องถูกทำร้ายหรือเสียใจ




    
                  แต่เขากลัว กลัวว่ามันเป็นเพราะตัวปัญหาอย่างเขาเองจะทำให้คนในครอบครัวเขาแตกกัน ยิ่งถ้าเป็นเรื่องสำคัญขนาดความสัมพันธ์ทางธุรกิจแบบนั้น ถ้าเพื่อให้ได้ความรักมา เซฮุนยอมที่จะรักอู๋ฟานอยู่เงียบๆ หรือ ยอมได้แม้กระทั้งเพื่อให้ได้รักกับคริส เซฮุนยอมเป็นคนไม่คิดถึงศักดิ์ศรีและอยู่เป็นแค่คนรักลับๆก็ได้

 

 

                 ในเมื่อเกิดมาก็ไม่ได้มีค่าอะไรให้ใครจดจำอยู่แล้ว ถ้าหากสิ่งเดียวที่มีค่าพอให้เขาสามารถทำได้ โอ เซฮุนก็ขอทำทุกอย่างตามแล้วแต่ใจคนที่เขารักต้องการ

 

“โง่จริง

 

นั้นสิ…….โง่จริงๆ

 

แต่เป็นความโง่ที่น่าชื่นชมใช่ไหมล่ะ

 

ขอโทษนะครับ ผมมันก็แค่เด็กมัธยมหก ที่โง่บูชาความรัก

 

ชีวิตของผม มันไม่ได้มีประสบการณ์อะไรที่มันโชกโชนนั้นหรอกครับ “

 

 

โอ เซฮุนในวัย 17ปี

 

 

///////////////////////////////////

 

 

 

ที่คฤหาสน์ตระกูลอู๋

 

 

                     เพี๊ยะ

 

 

                  โง่! หน้าโง่! แกนี้มันโง่จริงๆ  เหอะ…..คู่หมั้นแกนั่งหัวโด่อยู่นี้ แกยังจะมีหน้าไปเอาอีเด็กร่านๆอย่างอีเซฮุนไปกก  น่าอายนัก โอ้ย นี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน  แกคิดว่าฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ห๊ะ! ตอบฉันมาซิตาคริส แล้วก็บอกขอโทษน้องชานยอลเขาด้วย  นี่ ไม่ต้องมายืนทำคอแข็งใส่ฉันนะ”

 

 

 

                       ………………… ไม่มีเสียงตอบใดๆหลุดรอดออกมา

 

 

                     แรงตบจากฝ่ามือบางนั้นไม่ได้เบาแรงเหมือนความเล็กเรียวของขนาดนั้นเลย  ใบหน้าคมสะบัดหันไปตามแรงเหวี่ยงของมือ รอยแดงเป็นรูปมือประทับไว้บนดวงหน้าหล่อ ใบหน้าที่วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธของหญิงตรงหน้าที่ได้ขึ้นชื่อว่าแม่ของเขาจ้องเขม็ง ดวงตารีเรียวมองขวางอย่างไม่ลดละ ต่างจากคนที่โดนตบจนหน้าหัน ใบหน้าคมนั้นยิ่งอย่างน่าตกใจ เพียงแค่หลับตา รับสภาพตามสิ่งที่เกิดขึ้นเท่านั้น

 
 

 

               “อ๊ะ คุณแม่ฮะ พอเถอะฮะ อย่าทำพี่คริสเลยนะฮะ พี่คริสยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะฮะคุณแม่ ชานยอลเป็นคนผิดเองนะฮะ แม่อย่าโทษพี่คริสเลยนะฮะ ฮึก ฮือ ขอร้องล่ะฮะ”

 

 

 

                   จู่ๆคนที่ทำเป็นนั่งตัวลีบอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ก็ถลาตัวเข้ามากอดร่างสูงของชายหนุ่มไว้แน่น เสียงสะอื้นไห้น่าสงสารและแววตาอ้อนวอนนั้นทำให้คุณนายเสี่ยวเอ่อร์ต้องลดฝ่ามือที่เตรียมจะฝาดลงบนใบหน้าของลูกชายอีกครั้งต้องลดลงข้างตัว  ดวงตาที่เคยวาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโมโหมลายหายไปจากหญิงหน้าสวยแทบจะทันที  เธอได้แต่มองผ่านไปถึงว่าที่ลูกสะใภ้ที่โผล่ดวงหน้าสวยที่ซบบนบ่ากว้างมาสะอื้นอ้อนใส่เธอ

 

 

 

             ………หึ…..ชานยอล หนูนี้มัน……แก…..ตาคริส แกจะไปไหนก็ไป รีบๆไปให้พ้นๆหน้าฉัน   ก่อนที่ฉันจะควบคุมสติตัวเองไม่ไหวแล้วจัดการแกต่อหน้าลูกสะใภ้ฉันอีก”

 

 

         

 

            ดวงตาเรียวรีที่เป็นเอกลักษณ์ของคุณนายอู๋ ข่มตาหลับลง เธอไม่พร้อมจะมองทั้งตัวชานยอลและโดยเฉพาะลูกชายของตัวเอง

 

 

 

เธอเกลียดอีเด็กนั้น
 

เธอโกรธที่ลูกชายของตัวเองใฝ่ต่ำ หลงใหลเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า
 

เด็กที่เกิดมาจากแม่ร่านๆ จนทำให้ตระกูลต้องเสื่อมเสีย
 

เด็กที่ทำให้คุณพ่อสงสารและไปรับมันมาเลี้ยง
 

เสนียดของตระกูล ตัวจัญไร
 

ฉันไม่เคยต้องการแกโอ เซฮุน  ยิ่งถ้าลูกชายฉันต้องมามัวเมากับเลือดชั่วๆของแก
 

ฉันไม่เอาแกไว้แน่

 

 

 

                      “พี่คริสฮะ  ไปกันเถอะฮะ ขึ้นไปข้างบนกับชานยอลนะ”




                      เสียงของสะใภ้คนสวยดังขึ้นข้างๆเขา คนตัวโตหันไปมองตามเสียง มองดูร่างที่กำลังจะช่วยประคองเขาให้เดินไปด้วยกัน ร่างสูงรับไมตรีอย่างดี ไม่ได้ปฏิเศธความช่วยเหลือหากก็ไม่ได้แสดงท่าทีเสน่หา นั้นทำให้คนที่ประคองอู๋ฟานไว้เลือดขึ้นหน้า หากจำต้องแสร้งแสดงละครต่อเพื่อไม่ให้ใครสงสัย



 

 

               “ครับน้องชานยอล “ แม่มือหนาสากจะกุมเข้าที่มือเรียวนุ่ม หากแต่มันก็แค่กุม ไม่ได้สอดประสานหรือคล้องใดๆ จะบอกว่าคิดไปเองหรือไม่ชานยอลไม่รู้  ที่คิดว่ามือหนาที่เขาจับมันเย็นเฉียบ ไร้ซึ่งไออุ่น ราวกับว่าคนที่เขาจับจูงอยู่เป็นแค่ร่างเปล่าๆของหุ่นยนต์ที่ไร้หัวใจ

 

…………

 

 

…….

 

 

……

 

 


 

ครืด ครืด ครืด


 

 

                        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นระหว่างที่คนตัวบางกำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมเนื้อและผักสดสำหรับทำอาหารมื้อเย็นวันนี้  นี้ก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมงแล้ว พี่คริสยังไม่ติดต่อกลับมาเลย  แต่เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาทำให้ปฏิเศธไม่ได้ว่าเจ้าตัวก็หวังอยู่ลึกๆให้คนที่โทรมาเป็นคนที่ตัวเองรอคอย

 

 

                        “ฮัลโหลฮะ” กดรับสายทันทีโดยไม่ทันได้มองว่าเป็นเบอร์ของใครที่โทรเข้ามา เสียงหวานรีบขานถามอย่างกระตือรือร้น  โทรศัพท์ที่เจ้าตัวตัดสินใจยกขึ้นเหน็บไว้ที่ไหล่


 

 

                          “วันนี้ฮุนกะจะทำซุปกระดูกหมูกับบิมิมบับ แต่ยังไม่รู้เลยว่า…..อืมนึกไม่ออกแหะ” 


 

 

                           เอ่ยเสียงครางพึมพำแบบที่ชอบทำพลางเอา มือทั้งสองข้างถูเช็ดไปมากับผ้ากันเปื้อน ขาเพรียวสาวกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง ทั้งปากก็กำลังจะเอ่ยว่าวันนี้ตนจะทำอาหารรอหากแต่




 

 

“อือหื้อ จริงดิ! เซฮุนนา แค่กัมจงจะไปหาแค่นี้ ไม่ต้องถึงขนาดต้องเตรียมอะไรก็ได้มั้งครับ”




 
TBC




TALK:::


กลับมาอีกตอนแล้วค่ะ เป็นยังไงบ้างสำหรับน้องๆที่ไปสอบ GATPATมาวันนี้? ทำกันได้บ้างไหมค่ะ?

อย่าถามน้าว่าพี่รู้ได้ยังไง 55555 (แอบถามน้องสาวมาค่ะ) รู้ว่าหลายๆคนต้องแอบเครียดแน่ๆเลยหลังจากสอบเสร็จ ก็เลยอยากจะมาลงฟิคให้เผื่อว่าได้มาอ่านกันแล้วจะหายเครียด

เอ๊ะ....หรือว่าเครียดกว่าเดิม 5555555 เรื่องมันดราม่าไปนิด เนื้อเรื่องเริ่มจะเดากันได้ลางๆบ้างไหมค่ะ?

อ่า แต่ยังไงก็อยากฝากน้องๆทุกคนไว้ว่า ถ้าไม่มาเม้นให้น้องยอล

ชีสาบานไว้ว่าจะไม่ยั่วพี่คริสต่อ!!!! เอาให้รีดเดอร์ รอๆๆๆๆๆ ไปเลย

นางบอกมาแบบนี้ค่ะ (อันนี้พี่เองก็กลัวโดนนางเหวี่ยงสว่านใส่เหมือนกัน TvT)

มาเม้นเถอะค่ะใครๆที่เข้ามาอ่านก็บอกเค้าบ้างให้กำลังใจนางให้นางมีกำลังยั่วสามีต่อไป 

ฝากไว้แค่นี้แหละค่ะ วันนึงอัพที่ตั้งหลายเรื่องหลายตอน ไรเตอร์จริงๆใจดีมากๆเลยนะค่ะ ถึงไม่มีคนเท้นก็ลงให้ เพราะรู้ว่าคนไม่เม้นเนี่ยแหละตัวรอเลย 55555 เค้ารู้ทันอ่ะดิ แต่เค้าก็ไม่ได้ว่าใครเลยนะ เข้าใจหัวอกคนอ่านเลย บางทีมันก็ไม่รู้จะเม้นไร

ไม่ต้องเม้นเรื่องฟิคก็ได้ เม้นคุยกับเค้าไงรีดเดอร์

550 ความคิดเห็น

  1. #228 ^^Bion^^ (@sprightly) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 20:25
    ไรเตอร์น่ารักอ่า มีคนอ่านเยอะแต่ไม่เม้นท์ ก็ยังคงเอาลงสม่ำเสมอเลย

    รีดเดอร์ชอบมากค่า จะมาอ่านเม้นท์บ่อยๆเลยล่ะ ไรเตอร์จาได้อัพให้อ่าน ฮ่าๆ

    สงสารพี่คริสกะเน่ฮุนมากเลยอ่ะ น่านมานอะไรกาน กัมจงงงงงงงงง

    เนียนนะเนียน แค่คิดก็ฮาและ พอกัมจงมาทีไรดูฮาทุกที
    #228
    0
  2. #173 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 21:50
    อ๊ากกกกกกแค่คริสจัดการหยอยไม่พอยังมีจงอินนี่มาให้ฮุนต้องเลือกอีกปวดใจT^T
    #173
    0