[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 40 : (3) เล่ห์รัก แรงปรารถนา :: KRISHUN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 มี.ค. 56


 

3












หึ! บยอน แบคฮยอน กับ ปาร์คชานยอลมันคนละชั้นกันรู้ไว้เลย

                                                             

 

          อย่าคิดจะมาหลอกด่าเขาแบบนี้  กะอีแค่ลูกร่านๆของบ้านตระกูลบยอนที่พ่อแม่มันจะล้มละลายอยู่รอมร่อ  ลูกชายคนเดียวร่านซะขนาดนี้ พ่อแม่มันเองยังไม่รู้เลย  นับภาษาอะไรจะมายุ่มย่ามปากพล่อยใส่คุณหนูปาร์ค  ฝันไปเถอะ ชาติหน้าแกก็ไม่มีวันเทียบเท่าฉันได้แบคฮยอน

 

 

   …….

 

 

 

                เสียงกดวางสายพร้อมกับประโยคที่เพิ่งจบไปทำเอาควันออกหู โกรธจนตัวสั่นไปหมด  กล้ามากนะอีชานยอล  แกกล้ามากที่มาเสียดสีฉันแบบนี้  ฉันไม่วันยอมให้แกได้ดีแน่  ไม่มีทางที่แกจะไปถึงสรวงสวรรค์ของแก เพราะฉันเองจะเป็นคนฉุดแกลงมาจากดาวดึง ของแกเอง

 

 

 

                  “เหอะ….รู้จักฉันน้อยไปหรือเปล่าอีคุณหนูปาร์ค” ถ้าปาร์คชานยอลจะร้ายเพราะเป็นอีลูกคุณหนูตีนแดงมีเงิน เขาก็ขอร้ายในแบบอีบยอน แบคฮยอนที่จะเอาคืนอีคุณหนูหน้าบางนั้นให้หน้าหงาย เอาให้ตายกันไปข้างนึงเลยล่ะ

 

 

                  หากสิ่งที่ไม่มีใครรับรู้และเป็นสิ่งที่แน่นอนว่าทั้งสองก็ไม่มีทางรับรู้




                  ว่าทุกบทสนทนาที่ปาร์ค ชานยอลว่าที่สะใภ้ตระกูลอู๋ พูดกับเพื่อนในโทรศัพท์ไม่ได้เล็ดรอดไปจากการได้ยินของ ยอนฮวาเลยแม้แต่น้อย เธอได้ยินมานานแล้ว รู้มานานแล้วว่าคุณหนูชานยอลเป็นคนสองหน้า ขี้ประจบ และปาร์คชานยอลต่อหน้าคุณนายอู๋ เสี่ยวเอ่อร์ ไม่ใช่ปาร์ค ชานยอลในแบบที่เธอเคยเห็นแน่นอน

 

…………………

 
 

………….


 

…….

 

 

      8:00.


 

 

                  เสียงแดดสีส้มที่ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามา มันช่างรบกวนและแยงตาของคนที่นอนอยู่บนเตียงหลัวกว้างยิ่งนัก  เพราะแสงนั้นเลยทำให้คนที่นอนอยู่ตื่น เจ้าตัวหยี่ตาทั้งๆที่ก็ยังหลับตาอยู่ หวังจะพลิกตัวให้ตะแคงเพื่อหลบแสงน่ารำคาญหากแรงรัดที่เอวเล็กทำให้เจ้าตัวต้องเบิกตาโพลง



                    เกือบลืมไปว่าไม่ได้นอนอยู่ในห้องนอนในเรือนคนใช้ของตัวเองอย่างเคย



              แต่เป็นคอนโดห้องหรูของคนที่นอนกอดตัวเองอยู่ต่างหาก ยกยิ้มพึงใจอย่างปิดไม่มิด คนตัวเล็กค่อยๆพลิกตัวเข้าหาคนที่กอดตัวเอง เกรงว่าร่างหนาจะตื่นขึ้นมาซะก่อน วันนี้วันเสาร์  เซฮุนไม่มีเรียน คริสอู๋คนนี้ก็ไม่ต้องเข้าบริษัทเหมือนกัน



 

                        ไม่เคยได้มองใกล้ๆขนาดนี้ เห็นแล้วหัวใจก็เต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ 





                        แม้จะเคยใกล้กันมาก็มากแต่ก็ไม่เคยใกล้ขนาดนี้  คนสวยยิ้มพร้อมหัวเราะคิกคักในลำคอกับความคิดไร้สาระของตัวเองที่ว่า หล่อมากๆ หล่อจริงๆ อ่า
….รักจัง มือเรียวนุ่มเขี่ยสัมผัสเข้าที่สันจมูกที่ดูจะเป็นส่วนที่ยื่นออกมาใกล้หน้าเขามากที่สุด ไล้ไปมาเบาๆในใจก็ได้แต่บ่นว่า จมูกโด่งจังเลย ดวงตากลมโตที่แสนจะขี้สงสัยนั้นกวาดมองไปที่จุดอื่นเพื่อเตรียมจะรุกราน  นิ้วเล็กเลื่อนจากจมูกลงมาเรื่อยๆ จนเกือบหยุดที่ริมฝีปากอิ่มของอีกคน  ปากนี้หน่ะเหรอที่มอบจูบแบบนั้นให้เขา 

 

 
 

            หากยังไม่ทันได้แตะสัมผัสใดๆ คนที่คาดว่าน่าจะหลับเป็นกลับลืมตาโพล่ง แถมยังทำท่าอ้าปากจะงับเข้าที่นิ้วเขาอย่างหยอกล้อ แขนแกร่งที่กอดตัวเขาไว้เมื่อกี้ รัดแน่นขึ้นไปอีก

 

 

          “อ๊ะ  พี่คริส  นี่ไม่ได้หลับอยู่หรอกหรอไง”



            
           เอ่ยตอกกลับอย่างงอนๆ ตกใจเล็กน้อยมราเห็นอีกคนทำแบบนั้น หากแต่ว่า ตอนนี้อายมากกว่า ป่านนี้หูเขาคงแดงไปหมดแล้ว คนน่ารักคิดจะชักมือกลับหากไม่ทันเพราะคนไวกล้าคว้าเอามือเขาเข้าไปหอมใหญ่ แล้วก็พึมพำๆ

 
 

           “อืมหลับ  แต่ใครล่ะกวนพี่  เซฮุนนา  พี่หล่อจนเราเองก็ทนไม่ไหวล่ะสิ” คนหน้าหล่อส่งน้ำเสียงทะเล้นล้อเลียนมาให้ ทำเอาคนที่อายหน้ามุดดิน ยิ่งอายหนักขึ้นไปอีก แต่คงมุดดินไม่ได้ เพราะตรงหน้าตอนนี้มีแค่อกอุ่นๆของใครอีกคนเท่านั้นที่เขาจำต้องใช้มันเป็นเกราะกำบังหน้าร้อนๆของตัวเองไว้ก่อน

 
 

         “บ้า พี่คริส ไม่ได้กวนนะ”

 
 

           “จริงอ่ะ? แล้วไอที่ลูบๆนี้มันอะไรน้า….เอ….ให้พี่เอาคืนดีไหมนะ?” เสียงนุ่มพูดไปก็หัวเราะไปเพราะตอนนี้เซฮุนทำหน้าเหวอใส่เขาแถมยังเอาหน้าผากมนโขกเข้ากับอกเขาเหมือนเป็นการทุบแทนมือที่ไม่ว่างของตัวเอง

 


 

        น่ารักจริงๆเด็กน้อยของฉัน

 

 

                           “หึ  ไม่นะ ห้ามเอาคืนเด็ดขาด ฮุนไม่ได้ทำอะไรผิด” ยกใบหน้าขึ้นจากอกแล้วกล่าวประท้วงได้น่าฟัดแบบสุดๆในสายตาของคนมอง

 

 

                        ครืด ครืด ครืด 



 
                      
ทุกอย่างชะงักงันเพราะจู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นในเวลายามเช้าแบบนี้ เช้ามากอย่างน่าสงสัยและยิ่งเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ แน่นอนว่าต้องไม่ใช่เลขาจองที่โทรมาหาเขาแน่นอน 


 

 

                      “แป็บนึงนะครับคนดี เดี๋ยวพี่มา”  



                    
เอื้อมมือไปคว้าเอาโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงมาถือไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปลูบกลุ่มผมนุ่มของคนที่นั่งตาแป๋วอยู่บนเตียง เซฮุนเพียงแค่ยอ้มให้บางๆ  และเจ้าตัวก็ส่ายหัวเชิงว่าไม่เป็นไร ไปทำธุระเถอะ เห็นแบบนั้นคนตัวโตกว่าก็โล่งอก ยกยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไป

 

 

                  คุณผู้หญิง รู้แล้วสินะครับ” 




                     ทันทีที่ร่างของคนรักเดินออกจากห้องไป ร่างบางก็พึมพำในสิ่งที่ตนอยากพูดมากที่สุดออกมา  เขารู้แล้วล่ะว่าเรื่องแบบนี้มันจะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว และระดับคุณนายอู๋แล้ว หูจมูกไวซะขนาดนั้น เรื่องแค่นี้ ถ้าคุณนายรู้ช้าก็คงไม่ใช่คุณนายเสี่ยวเอ่อร์หรอก

 

………….

 

……..

 

….

 

 

           “ฮัลโหล ครับแม่  อู๋ฟานครับ” 



       
         ทันทีที่กดรับโทรศัพท์เขาก็แทบจะทำใจรับกับน้ำเสียงแปดปรอทที่พร้อมจะแหวใส่เขาได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว  และครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันกับครั้งที่แล้วๆมาเท่าไหร่

 

 

        ทำไมเมื่อวานแกไม่กลับบ้านห่ะตาคริส



      
 เหมือนคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ คุณแม่รู้ดีว่าเขามานอนที่ไหน เพราะฉะนั้นเรื่องที่เขาไม่ค่อยนอนที่บ้านมันไม่ใช่ปัญหาที่เขาจะไม่กลับบ้านอยู่แล้ว มันคงต้องมีปัญหาอื่นรออยู่แน่นอน ถ้าไม่ปาร์ค ชานยอล ก็ต้องโอเซฮุน

 

 

             “ผมมานอนที่คอนโด แม่มีอะไรก็พูดมาเถอะครับ”



            
                ไม่ได้เหนื่อยหน่ายในน้ำเสียงและก็ไม่ได้มีท่าทางไม่พอใจ หากคำพูดของตาลูกชายตัวดีมันกลับฟังดูเรียบนิ่งและไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆแบบนั้น เจ้าลูกชายรู้ทันเธอเสมอ และนั้นก็คือสิ่งที่เสี่ยวเอ่อร์คิดว่ามันยิ่งทำให้เรื่องง่ายเข้าไปกันใหญ่
เธอยกยิ้มพอใจ ไม่เสียแรง ที่เลี้ยงดูมา อู๋ฟานยังไม่กล้าขัดใจแม่เลย

 

 

             “ดี   เมื่อวานหนูชานยอลเขามารอแกที่บ้านตั้งแต่เย็นจนค่ำมืดดึกดื่น  ฉันให้เขานอนที่ห้องแกนะตาคริส รออยู่จนเที่ยงคืนแกไม่มา หนูชานยอลก็ต้องลงมาหาฉัน ร้องไห้จนตาบวมไปหมด แกนี้มันไม่ไหวจริงๆ”

 

 

             แค่นี้เองน่ะหรอ?

 


 

           “แม่ครับ ถ้าแม่จะโทรมาหาเรื่องผมแต่เช้าก็เพราะแค่เรื่องของชานยอลแค่นี้ ผมว่าผมกลับไปพักผ่อนต่อจะดีกว่า”




              อีกแล้ว เป็นแบบนี้อีกแล้ว โทรมาโวยวายเพราะคู่หมั้นเอาแต่ใจคนนั้นของเขา แค่นึกถึงหน้าก็จะอ้วกออกมาแล้ว  เด็กนั้นจะประจบเก่งอะไรนักหนา
 เด็กที่ก็มีดีแค่ความสวยเท่านั้น นอกนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคู่ควงทั้งหลายที่เขาเคยเจอมา

 

 

           คิดว่าฉันโทรมาเพราะแค่เรื่องหนูชานยอลหรือไง?....แกบอกมาเดี๋ยวนี้นะว่า…..โอ เซฮุนมันหายไปไหน?




                     อันที่จริงก็ไม่ได้คาดหวังว่าแม่จะไม่ถามเรื่องนี้ แต่ถ้าแม่ถามตรงๆแบบนี้ ก็คงรู้แล้วสินะว่าเซฮุนหายไปไหน  ทำไมจะไม่รู้ว่าเซฮุนกังวลเรื่องนี้แค่ไหน ทำอย่างกับมันเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต ทั้งๆที่เขาเห็นมันเป็นแค่เรื่องไร้สาระที่รกสมองและรบกวนชีวิตสงบสุขของเขา
เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ขัดใจแม่





 

ขอไม่ยอมตลอดชีวิตแค่เรื่องเซฮุนเรื่องเดียว

 

 
 

            “น้องฮุนอยู่กับผม  แม่ต้องการคำตอบแค่นี้ใช่ไหมครับ เพราะฉะนั้นผมขออนุญาตวาง” เบื่อหน่ายเต็มทีกับการที่ต้องมานั่งตามล้างตามเช็ดสิ่งที่ตัวเองทำและสิ่งที่แม่เป็น ไหนจะยังตัวแปรที่เข้ามาพัวพันให้เรื่องนี้มันวุ่นวายเข้าไปอีกล้านเท่า  การที่เอาเซฮุนออกมา รู้ทั้งรู้ว่าคุณหญิงอู๋ต้องไม่พอใจอย่างที่สุด

 

 

             แต่ก็ขอแหกกฎ

 

 

            เก็บพื้นที่เล็กๆที่เป็นความสุขระหว่างเขาและเซฮุนไว้แบบนี้ได้ไหม  ให้เขากับเซฮุนได้อยู่ด้วยกันในที่ของเราแค่สองคน โดยที่เซฮุนไม่ต้องโดนกระทำราวกับต่ำต้อยไร้ค่า และโดนประณามจากทั้งแม่และคู่หมั้นของเขา แค่ปกป้องเซฮุนไว้ใต้เกราะกำบังของตัวเองก็พอแล้ว

 

 

          หยุดเดี๋ยวนี้นะตาคริส  แกไม่มีสิทธิ์ตัดสายฉันทิ้ง เรายังคุยกันไม่จบ แกจะเอาอีเด็กนั้นไปกกอยู่ไม่ได้นะ อย่าลืมสิว่าคู่หมั้นแกเขานั่งรอแกอยู่ตั้งแต่หัววัน แล้วอีกอย่างแกเห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไงที่จะมาให้ฉันพูดกับแกผ่านโทรศัพท์  ฉันขอสั่งให้แกยกร่างของแกพร้อมนังเด็กกำพร้านั้นมาที่บ้านเดี๋ยวนี้

 

               สำหรับคุณนายเสี่ยวเอ่อร์ ถ้าอยากเอาชนะเธอ ยังไงคุณก็ไม่มีวันเอาชนะเธอหรอก ความจริงข้อนี้เขารู้จักแม่ตัวเองดี  และก็เพราะแม่เป็นแบบนี้ เขาถึงไม่อยากอยู่บ้าน และก็ไม่อยากให้เซฮุนต้องไปอยู่คอยรับใช้คนในตระกูลอู๋แบบนั้น  ไม่อยากอยู่โดยต้องปกป้องเซฮุนจนแม่จะคิดไปเองว่าเขาพยายามจะเอาชนะและเซฮุนที่ไม่รู้อะไรด้วยเลยก็จะยิ่งต้องเป็นฝ่ายมาเป็นเครื่องรองรับอารมณ์อยากเอาชนะของแม่เขาเอง

 

 

          “ครับ ผมจะรีบไป”



                ใช่ตัวเขาจะไป แต่ก็ไม่ได้ยืนยันแน่ว่าจะเอาตัวโอ เซฮุนไปด้วยหรือไม่  ตอบไปเพียงแค่นั้นเขาก็รู้แล้วว่าคุณนายอู๋กำลังพอใจ  แค่พอใจที่เขาจะไป เซฮุนก็คงไม่ต้องแล้วล่ะ เดี๋ยวจะวุ่นวายมากเรื่องไปกันใหญ่

 

 

            อย่างน้อยเซฮุนอยู่ที่คอนโดของเขาก็ยังปลอดภัยเพราะยังไงแม่ก็ไม่มีทางบุกมาที่นี้หรือส่งคนมายุ่มย่ามที่ที่พักของเขาแน่นอน มันเป็นข้อตกลง ที่แม้ขนาดปาร์ค ชานยอลคิดจะล้ำเส้น เจ้าตัวยังรู้เลยว่าจะต้องกับอะไร

 

 

                พูดง่ายดีหนิ แล้วแกก็อย่าลืมแต่งตัวดีๆมาล่ะ ฉันมีคนที่ต้องพาให้แกรู้จัก เหอะ คนที่ต้องพาให้รู้จัก






                ไม่ใช่รู้จักกันอยู่แล้วหรอไง ก็คงหนีไม่พ้นเจ้าเก่าเจ้าประจำที่คงไม่ได้นั่งห่างไปจากแม่ของเขาตอนโทรมาหาเขาเลยด้วยซ้ำ

 

 


 

         ตู้ด ตู้ด ตู้ด



........................TBC




TALK


มาต่อน้องฮุนต่อเนื่องๆๆๆ ขนาดไม่มีคนเม้นเลยเหอะ ไม่รู้ว่าชอบกันไหมเนี่ย แอบอายที่เอามาลง

เพราะถ้าไม่สนุกเราจะได้ลบทิ้ง ใจแป๋ว ); ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกของทุกคน

ถ้ายังอ่านกันอยู่ก็บอกเราบ้างนะค่ะ เป็นกำลังใจให้น้องฮุน และเอาใจช่วยพี่คริสกันว่าจะสามารถแก้ปัญหานี้ได้หรือไม่


ยังไงก็ต้องขอขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคนที่เข้ามาอ่านทุกคนเลยนะค่ะ










550 ความคิดเห็น

  1. #227 ^^Bion^^ (@sprightly) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 20:20
    อย่าลบนะคะ เรามาอ่านแล้ว เราชอบคู่นี้นะเออ สนุกมากเลยค่ะ

    สงสารเน่อ่า ไม่เอาจบแบบเศร้าได้มั้ยคะ ขอเรื่องมาก ฮ่าๆ

    พี่คริสแมนมาก หล่อมากเลย จิตใจก็ดี อร้ายยเท่ห์
    #227
    0
  2. #172 18-09 (@shim-znook) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 21:45
    หยอยแอบร้ายนะเธอ -3-
    พี่คริสปกป้องฮุนให้ถึงที่สุดนะ!!
    #172
    0
  3. #142 Krispykreme (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 14:05
    ว้าย ชานยอลร้ายนะย่ะ 

    มาเรื่องนี้แอบตกใจ ตอนแรกเห็นเซฮุนมาหงิมๆก็คิดว่าไม่มีอะไร

    ที่ไหนได้ เรื่องมันซับซ้อนอ่ะ ไหนจะแบคอีก 

    โอ้ยมาต่อเหอะ รอๆๆๆๆๆ
    #142
    0